ΗΣΥΧΑΣΕ...

Αφιερωμένο στην σοβαρή και στοιχειοθετημένη προπαγάνδα του Τσίπρα υπέρ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ Νο4 (Και όχι 3 όπως αυθαίρετα και ανιστόρητα αποκαλείται ακόμα κι από σοβαρούς αναλυτές), υπέρ αναπτύξεως, υπέρ ισοδυνάμων,υπέρ πίστεως και πατρίδος, υπέρ αναπαύσεως των ψυχών ημών... 

ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ...

Πιτσιρίκος:
http://pitsirikos.net/

Αποφάσισαν χωρίς εμάς, προχωράμε χωρίς αυτούς




Παρά τα όσα διακήρυσσαν προεκλογικά ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, έφεραν στη χώρα το τρίτο και πιο βάρβαρο Μνημόνιο. Και τώρα συγκρούονται και κάνουν δηλώσεις στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Αλέξης Τσίπρας και πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν κάνει ένα μεγάλο λάθος.

Έχει γίνει μια παρεξήγηση.

Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ για να βλέπουν τον Αλέξη Τσίπρα να περιφέρεται ασκόπως και να χαζογελάει.

Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, για να κάνει κουμάντο η παρέα του Αλέξη Τσίπρα.

Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, για να κάνει καριέρα ο Νίκος Παππάς, τον οποίο δεν γνώριζε κανείς.

Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, για να τρώνε στη μάπα -μέσα από τα κανάλια των ολιγαρχών- χυδαίες φάτσες σαν του Νίκου Φίλη.

Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, για τις προσωπικές φιλοδοξίες ή ιδεοληψίες του Παναγιώτη Λαφαζάνη, της Ζωής Κωνσταντοπούλου, του Γιάνη Βαρουφάκη και των άλλων μελών της κυβέρνησης και του κόμματος.

Οι πολίτες έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή παρουσίασε ένα πολύ συγκεκριμένο πρόγραμμα και υποσχέθηκε πως θα το υλοποιήσει.

Έξι μήνες μετά τις εκλογές, κανένα σημείο του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ δεν ισχύει, ενώ η χώρα είναι μπροστά σε ένα νέο Μνημόνιο.

Ποια είναι η χρησιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ;

Ότι είναι Πρώτη Φορά Αριστερά;

Μα δεν είναι. Ο Αλέξης Τσίπρας και πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιούν τις ίδιες ακριβώς φράσεις και δικαιολογίες που έλεγαν ο Αντώνης Σαμαράς, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο Μάκης Βορίδης.

Αριστεροί είναι κι αυτοί;

Οι πολίτες αδιαφορούν παντελώς για τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ.

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν.
Μπορούν να προσπαθήσουν να φέρουν στον «ίσιο δρόμο» τον Αλέξη Τσίπρα, μπορούν να τον ρίξουν, μπορούν να πάνε στον γκρεμό μαζί του.

Δεν ξέρω γιατί ο Αλέξης Τσίπρας θέλει εσωκομματικό δημοψήφισμα. Ο Αλέξης Τσίπρας θα έπρεπε να ντρέπεται ακόμα και να αναφέρει τη λέξη δημοψήφισμα.

Το δημοψήφισμα έγινε στις 5 Ιουλίου, οι πολίτες ψήφισαν 61,3% Όχι, και ο Αλέξης Τσίπρας μια εβδομάδα μετά συμφώνησε στα μέτρα Γιούνκερ που οι πολίτες είχαν πει Όχι στο δημοψήφισμα.

Ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβει πως η ιδρυματοποίηση είναι πολύ κακό πράγμα και πως δεν είναι όλος ο κόσμος το άθλιο παρεάκι που έχει μαζέψει γύρω του. Αν και τώρα μάλλον είναι αργά.

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να κάνουν ό,τι γουστάρουν.

Αλλά να θυμούνται πως ένα από τα μεγαλόστομα προεκλογικά συνθήματα του κόμματός τους ήταν το «Αποφάσισαν χωρίς εμάς, προχωράμε χωρίς αυτούς».

Σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, αν συνεχίσετε να αγνοείτε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, το σύνθημα σας θα σας επιστραφεί:
Αποφασίσατε χωρίς εμάς, προχωράμε χωρίς εσάς.

Γιατί εμείς θα προχωρήσουμε.
Και χωρίς εσάς. 
                                                                 

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!

Εδώ τα σχόλια περιττεύουν.
Το ντοκουμέντο αυτό συνιστά από μόνο του απάντηση-κόλαφο σε όσους δωσίλογους, παπαρολόγους και λοιπούς καραγκιόζηδες επιχειρούν να ξαναγράψουν την ιστορία.
Περαστικά μας...

Έλεος κ. Μάρδα! Κόψτε τις μαρδακίες!

«Ανυπολόγιστες οι ζημιές με επιστροφή στη δραχμή» μας δήλωσε το παλιό κομματόσκυλο του Σημίτη και νυν αναπληρωτής υπουργός οικονομικών Μάρδας. Ο εν λόγω κύριος ανήκε στη συμμορία που μας έβαλε στο ευρώ με τους χειρότερους δυνατούς όρους, ώστε να λεηλατηθεί η χώρα από τραπεζίτες κερδοσκόπους και τοκογλύφους. Και τώρα τι μας λέει; Έτσι και φύγουμε, θα καταστραφούμε.

Όταν φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης

Το αγαπημένο μοτίβο του εν λόγω κυρίου είναι η υποτίμηση του νομίσματος. Η νέα δραχμή θα υποτιμηθεί! Γιατί; Διότι έτσι το λέει ο κ. Μάρδας. Είναι ένα είδος φυσικού φαινομένου. Έτσι και η Ελλάδα φύγει από το ευρώ, η νέα δραχμή της θα τρελαθεί στις υποτιμήσεις. Γιατί έτσι γουστάρει ο κ. Μάρδας. Μπορεί να μην ξέρει πού πάνε τα τέσσερα, αλλά γνωρίζει πού θα πάει η νέα δραχμή.

Για να δούμε. Μιλώντας στο MEGA, στη ναυαρχίδα της μαύρης προπαγάνδας και φυσικά εκ του ασφαλούς χωρίς αντίλογο, ο κ. Μάρδας τόνισε πώς η υποτίμηση της δραχμής μπορεί να φτάσει το 50%-60% ακόμη και 70% και πρόσθεσε ότι "υποτίμηση σημαίνει εκρηκτική αύξηση των τιμών και σημαντική υποβάθμιση των εσόδων των Ελλήνων."

Για να μας πείσει ο κ. Μάρδας χρησιμοποίησε το παράδειγμα της Αργεντινής, της οποίας το νόμισμα την πρώτη χρονιά της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα υποτιμήθηκε κατά 75% και πλέον έχει υποτιμηθεί σωρρευτικά κατά 1.000%. Βέβαια, ο κ. Μάρδας "ξέχασε" να σημειώσει ορισμένα πολύ σημαντικά πράγματα.

Γιατί υποτιμήθηκε το αργεντίνικο πέσος; 

Ήταν φυσικό φαινόμενο, ή απόρροια του γεγονότος ότι το νόμισμα αυτό είναι ελεύθερα κυμαινόμενο στις διεθνείς αγορές forex, δηλαδή συναλλάγματος; Φυσικά το δεύτερο. Από τη στιγμή που το νόμισμά σου είναι διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές, τότε είναι έρμαιο των επιθέσεων και πιέσεων κερδοσκοπίας. Όπως συνέβη και με το Αργεντίνικο πέσος.

Χαρακτηριστική η ισοτιμία με το δολάριο. Το 2008 ήταν $1:3,16 αργεντίνικα πέσος. Το 2009 η ισοτιμία ήταν $1:3,71. Το 2010 ήταν $1:3,89. Το 2012 ήταν $1:4,53. Το 2013 ήταν $1:5,44, ενώ σήμερα είναι $1:9,18. Η εκτίναξη αυτή δεν ήταν φυσιολογική, αλλά αποτέλεσμα κερδοσκοπικών πιέσεων και χειραγώγησης της ισοτιμίας από μεγάλους κερδοσκόπους και τράπεζες στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος.

Ο λόγος που γίνεται είναι απλός. Κάθε φορά που το νόμισμα πιέζεται και υποτιμάται, η κεντρική τράπεζα παρεμβαίνει και δαπανά συνάλλαγμα προκειμένου να αγοράσει το δικό της νόμισμα και να σταματήσει την πτώση. Με την πίεση που ασκούν οι κερδοσκόποι επιχειρούν να εξαναγκάσουν την Αργεντινή να εξαντλήσει τα συναλλαγματικά της αποθέματα κι έτσι να αναγκαστεί να βγει στις διεθνείς αγορές για δάνεια αναπλήρωσης σε συνάλλαγμα. Κι εκεί την περιμένουν οι τοκογλύφοι για να τη λαινίσουν.

Είναι ένας είδος πολέμου. Νομισματικός πόλεμος λέγεται και έχει ως βασική προϋπόθεση το νόμισμά σου να είναι ελεύθερα διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος. Αν δεν είναι, τι μπορούν να σου κάνουν; Απολύτως τίποτε. Γι' αυτό και η Ισλανδία, μόλις υπέστη το 2009 400% υποτίμηση του νομίσματός της, τι έκανε για να αποφύγει το νομισματικό πόλεμο εναντίον της; Βρήκε συνάλλαγμα (από την Κίνα) και αγόρασε τα διαθέσιμα του δικού της νομίσματος και τα απέσυρε από τις διεθνείς αγορές συναλλάγματος.

Δεν είναι ανάγκη να έχεις εκτεθειμένο εθνικό νόμισμα

Αυτό που έκανε η Ισλανδία είναι πολύ δύσκολο να το κάνει η Αργεντινή. Να γιατί η κυβέρνησή της σήμερα μελετά την εισαγωγή ενός τελείως καινούργιου πέσος, σε αντικατάσταση του παλιού, το οποίο δεν θα είναι διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος.

Η Ελλάδα, φεύγοντας από το ευρώ και φυσικά την ΕΕ, έχει ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα. Δεν θα επιστρέψει στην παλιά δραχμή, αλλά θα εισάγει μια εντελώς νέα δραχμή, ένα εντελώς νέο εθνικό κρατικό νόμισμα. Από πού θα το βρουν οι διεθνείς κερδοσκόποι για να ασκήσουν πίεση; Αναγκαστικά από την κεντρική τράπεζα της Ελλάδας, μιας και θα υφίσταται καθεστώς προστασίας της εθνικής οικονομίας και έλεγχος κίνησης κεφαλαίου.

Γιατί λοιπόν να το πουλήσει η κεντρική τράπεζα στους κερδοσκόπους; Δεν θα το πουλήσει, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια. Κι έτσι θα γλυτώσουμε το νομισματικό πόλεμο. Από κει και πέρα, η υποτίμηση του νομίσματος εξαρτάται από το βαθμό υποκατάστασης των εισαγωγών από εγχώρια παραγωγή και εξαγωγές. Αυτό είναι το στοίχημα και θα έχουμε τα χρηματοδοτικά μέσα για να το πετύχουμε χωρίς να εξαρτόμαστε από δάνεια και ξένα κεφάλαια.

Η Αργεντινή δεν κατέρρευσε από την υποτίμηση, αλλά από το peg.

Όμως, ακόμη και μ΄αυτήν την υποτίμηση του πέσος, τι απέγινε η Αργεντινή; Μήπως κατέρρευσε η οικονομία της; Όχι. Μην ξεχνάμε ότι Αργεντινή εδώ και πάνω από ένα έτος έχει κηρυχθεί σε default από τους διεθνείς οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης, λόγω του ότι αρνείται να πληρώσει τον Πολ Σίνγκερ και τη συμμορία του. Και λοιπόν;

Η Αργεντινή χρεοκόπησε και κυριολεκτικά κατέρρευσε στα τέλη του 2001, αρχές του 2002, όταν, ακολουθώντας οικονομικούς συμβούλους επιπέδου και σκοπιμότητας Μάρδα, εφάρμοζε πιστά τα "προγράμματα προσαρμογής" που εφαρμόζονται στην Ελλάδα. Με το πέσος δεμένο σε peg με το δολάριο 1:1. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει το 50% του προϊόντος της μέσα σ' ένα χρόνο. Να εκτιναχθεί η ανέχεια και η φτώχεια στο 65% του πληθυσμού. Να εξοντωθεί ολοσχερώς η λεγόμενη "μεσαία τάξη". Να φτάσει η ανεργία σε επίπεδα Ελλάδας.

Από τότε που διέγραψε το χρέος κατά 70% και έδιωξε το ΔΝΤ, ως πράξη εθνικής κυριαρχίας, η οικονομία της Αργεντινής άρχισε να ανακάμπτει και, παρ' όλο το νομισματικό πόλεμο, σήμερα εμφανίζει τα εξής δεδομένα. Η φτώχεια έπεσε στο 25% του πληθυσμού. Η ανεργία γύρω στο 7%, ενώ η ανεργία των νέων γύρω στο 18%. Και, παρά το γεγονός ότι ο πληθωρισμός κινείται γύρω στο 20%, οι αμοιβές και το λαϊκό εισόδημα γενικά αυξάνουν διαρκώς.

Οι αποταμιεύσεις των νοικοκυριών, που χάθηκαν παντελώς όταν οι Μάρδες της Αργεντινής κυβερνούσαν τη χώρα, τώρα ανέρχονται στο 24% του καθαρού διαθέσιμου εισοδήματος. Αντίθετα στην Ελλάδα των μνημονίων οι αποταμιεύσεις των νοικοκυριών είναι αρνητικές και βρίσκονται στο -16% του καθαρού διαθέσιμου εισοδήματος. Στην Ελλάδα η παραγωγή πεθαίνει, ενώ στην Αργεντινή ανθεί. Στην Ελλάδα πουλιούνται τα πάντα, ενώ η Αργεντινή πρόσφατα εκτόξευσε δικής της κατασκευής τηλεπικοινωνιακό δορυφόρο.

Εδώ και μια δεκαετία η Αργεντινή δεν δανείζεται από το εξωτερικό. Δεν έχει ανάγκη να το κάνει. Το δημόσιο χρέος της κινείται στο 45% του ΑΕΠ της, παρά το γεγονός ότι παρουσιάζει πρωτογενή ελλείμματα στον προϋπολογισμό της. Κι ενώ το 2014 παρουσίασε ύφεση, ωστόσο δεν αντιμετωπίζει κανενός είδους κατάρρευση.

Οι εξωτερικές οικονομικές της σχέσεις δεν ήταν ποτέ καλύτερες. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι οι ξένες άμεσες επενδύσεις στην Αργεντινή έχουν τριπλασιαστεί από τότε που οι Μάρδες την κυβερνούσαν με τα προγράμματα του ΔΝΤ. Έχουν ξεπεράσει τα 115 δις δολάρια, ήτοι πάνω απο το 21% του ΑΕΠ της χώρας, ενώ στην Ελλάδα το 2010 μόλις που ξεπερνούσαν τα 26 δις δολάρια, ήτοι το 12% του ΑΕΠ. Ενώ, από το 2010 οι ξένες άμεσες επενδύσεις στην Ελλάδα των μνημονίων κυριολεκτικά κατέρρευσαν.

Απ' ότι φαίνεται τα ξένα κεφάλαια προτιμούν για επενδύσεις χώρες με προστατευμένη οικονομία και εθνικό νόμισμα, σαν την Αργεντινή, από χώρες όπου τα πάντα ξεπουλιούνται στο όνομα των ξένων επενδύσεων, σαν την Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν είχε μόνο χειρότερο εξωτερικό εμπόριο με το ευρώ, αλλά προσέλκυσε και πολύ λιγότερες ξένες άμεσες επενδύσεις από την εποχή που είχε εθνικό νόμισμα, την παλιά δραχμή.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Αργεντινή της 1.000% υποτίμησης επένδυσε σοβαρά στην αναστήλωση του κοινωνικού κράτους, που κυριολεκτικά είχαν γκρεμίσει οι Μάρδες του ΔΝΤ. Να τι λέει η Παγκόσμια Τράπεζα τον Απρίλιο του 2015: "Η οικονομία [της Αργεντινής] έχει αυξηθεί σταθερά κατά την τελευταία δεκαετία. Η Αργεντινή έχει επενδύσει σημαντικά στην υγεία και την εκπαίδευση, τομείς οι οποίοι ευθύνονται για το 8% και 6% του ΑΕΠ, αντίστοιχα. Μεταξύ του 2003 και του 2009, η μεσαία τάξη έχει διπλασιαστεί σε μέγεθος, 9.300.000 σε 18.600.000 (που ισοδυναμεί με το 45% του πληθυσμού). Η χώρα έχει θέσει ως προτεραιότητα τις κοινωνικές δαπάνες, μέσω διαφόρων προγραμμάτων, συμπεριλαμβανομένου του Οικουμενικού Επιδομάτος Τέκνων, το οποίο αφορά περίπου 3,7 εκατομμύρια παιδιά και εφήβους έως 18 ετών, δηλαδή το 9,3% του πληθυσμού. Τους τελευταίους μήνες, ο εξωτερικός τομέας της χώρας έχει αντιμετωπίσει σημαντικές προκλήσεις. Κατά τη διάρκεια του 2014, η δημοσιονομική κατάσταση παρουσίασε πρωτογενές έλλειμμα 0,9% του ΑΕΠ και συνολικό έλλειμμα 2,5% του ΑΕΠ. Τα έσοδα του δημόσιου τομέα αυξήθηκαν 42,5%, ενώ οι δαπάνες αυξήθηκαν κατά 45% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Προβλέψεις για την ανάπτυξη για το 2015 κυμαίνονται από 0% έως 1%." (http://www.worldbank.org/en/country/argentina/overview)

Πού είναι λοιπόν η κατάρρευση και η χρεοκοπία που έχει η υποστεί η Αργεντινή με 1.000% υποτίμηση; Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι δεν έχει σοβαρά προβλήματα. Τα προβλήματά της όμως ειναι αντιμετωπίσιμα και κυρίως χωρίς να συνθλίβεται ο εργαζόμενος πληθυσμός της. Όποιος λέει ότι η Αργεντινή καταρρέει, ή ότι χρεοκοπεί - παρά το γεγονός ότι οι διεθνείς αγορές την έχουν κηρύξει επίσημα σε default - είτε δεν ξέρει τι λέει, είτε είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία. Εκτός κι αν είναι Μάρδας. Ο Μάρδας είνα κατηγορία από μόνος του και λέει μαρδακίες ανερυθρίαστα.

Όταν ο Μάρδας ανακαλύπτει το Ζαίρ του δικτάτορα Μομπούτου.

Και να ήταν μόνο η Αργεντινή, πάει στον κόρακα. Θα λέγαμε, σημιτάνθρωπος είναι ο εν λόγω κύριος, τι να πει; Να δαγκώσει το χέρι που τον ταίζει; Δεν σταμάτησε όμως εκεί. Ερωτηθείς για το τι θα σημαίνει στην πράξη η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, δήλωσε ότι "θα χρειαστεί να πηγαίνουμε με σακουλίτσες με χρήματα για να πάμε στο εστιατόριο. Αυτό το έζησε το Ζαίρ που εφάρμοσε μια μορφή του σχεδίου αυτού" ενώ επεσήμανε ότι η Ελλάδα έζησε το τι μπορεί να σημαίνει η υποτίμηση ενός νομίσματος κατά την περίοδο 1974-2000.

Οι παλαιότεροι θυμόμαστε και πληθωρισμούς του 20%, 25% και του 33%, οπότε φανταστείτε έναν επιχειρηματία πώς μπορεί να χαράξει μια στρατηγική με πληθωρισμούς της τάξης του 20%, 25% και 30%," ανέφερε ο κ. Μάρδας και πρόσθεσε πώς "οι ζημιές με μια επιστροφή στη δραχμή θα είναι τέτοιες που δεν θα μπορούν να υπολογιστούν από πριν."

Ειλικρινά, δεν ξέρω σε ποιούς απευθύνεται ο εν λόγω κύριος. Μάλλον μας θεωρεί κάφρους, σαν τα δουλικά του Μομπούτου στο Ζαίρ του 1965. Το Ζαίρ δεν είναι άλλο από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό, στην οποία την περίοδο 1960-1965 ο λαός της πολέμησε κυριολεκτικά για την ανεξαρτησία του από την Βελγική αποικιοκρατία. Σημαδεύτηκε από την δολοφονία ενός από τους πιο δημοφιλείς ηγέτες της Αφρικανικής ηπείρου και διεθνώς, του Πατρίς Λουμούμπα το 1961 από μισθοφόρους των Ευρωπαίων αποικιοκρατών και των ΗΠΑ.[(Emmanuel Gerard, Bruce Kuklick. Death in the Congo: Murdering Patrice Lumumba. Harvard University Press, 2015]

Το 1965 ο Μομπούτου τερματίζει τον αγώνα για την ανεξαρτησία του λαού του Κονγκό με την επιβολή της δικής του στυγερής δικτατορίας με δεκανίκια από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Μετονόμασε τη χώρα σε Ζαίρ και πήρε αυτοκρατορικό σκήπτρο. Οι μαζικές σφαγές και η λεηλασία της χώρας που ακολούθησε το καθεστώς οδήγησε το Ζαίρ έως τα μέσα της δεκαετίας του 1975 στην οικονομική κατάρρευση. Και, για να έχει η εξουσία του τη στήριξη της Δύσης, αναγνώρισε το σύνολο των αποικιοκρατικών δανείων σε βάρος της χώρας του.

Έτσι το 1979 η αγοραστική δύναμη του πληθυσμού ήταν μόνο το 4% εκείνης του 1960.  Μέχρι τις αρχές του 1976, το Ζαΐρ  ήταν σε βαθιά οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση, αντιμέτωπο με πτώχευση για τα δάνεια, που είχε αναγνωρίσει ο δικτάτορας. Ο Μομπούτου αναζήτησε τη συνδρομή από τα έντεκα μέλη της Λέσχης του Παρισιού, την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ για τις ανεξόφλητες οφειλές.

Ξεκινώντας το 1976, το ΔΝΤ μπήκε στη χώρα και άρχισε τα δανεία προς τη δικτατορία. Μαζί με την Παγκόσμια Τράπεζα. Μεγάλο μέρος από τα χρήματα των δανείων υπεξαιρέθηκαν από το καθεστώς Μομπούτου, που ήταν ένα από τα πιο αιμοσταγή και διεφθαρμένα της ηπείρου. Αυτό δεν ήταν μυστικό. Στην έκθεση του 1982 ο ειδικός απεσταλμένος του ΔΝΤ Erwin Blumenthal έγραφε, ότι είναι "ανησυχητικά σαφές ότι το σύστημα διαφθοράς του Ζαΐρ  με όλες τις πονηρές και άσχημες εκδηλώσεις του, την κακοδιαχείριση και τις απάτες του θα καταστρέψει όλες τις προσπάθειες των διεθνών οργανισμών, των φιλικών κυβερνήσεων, καθώς και των εμπορικών τραπεζών προς την ανάκαμψη και την αποκατάσταση της οικονομίας του Ζαΐρ ."[Georges Nzongola-Ntalaja. The Crisis in Zaire: Myths and Realities. Africa World Press, 1986. σ. 226]

Ο Blumenthal ανέφερε ότι δεν υπήρχε "καμία πιθανότητα" οι πιστωτές να ανακτήσουν ποτέ τα δάνειά τους. Ωστόσο, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα συνέχισε να δανείζει χρήματα που, είτε τα καταχράστηκε, είτε τα σπατάλησε το καθεστώς Μομπούτου σε "μεγάλα έργα" χωρίς αντίκρυσμα.

Τα «προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής» που απαίτησε το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα ως προϋπόθεση για τα δάνεια, περιέκοψαν κάθε έννοια υγειονομικής περίθαλψης, εκπαίδευσης και υποδομών. Ενώ τα τεράστια αποθέματα ορυκτού πλούτου παραδόθηκαν σε πολυεθνικές έναντι πινακίου φακής. [David van Reybrouck. Congo: The Epic History of a People. HarperCollins, 2012. σ. 374]

Τι θέλει λοιπόν να συγκρίνει ο Μάρδας; Το Ζαΐρ  του Μομπούτου συγκρίνεται μόνο με την Ελλάδα του Σημίτη και των άλλων που ακολούθησαν στο δρόμο της ίδιας ηθικής και κρατικοδίαιτης κλεπτοκρατικής δράσης.

Γιατί δεν κατέρρευσε η Ελλάδα με την παλιά δραχμή;

Και σαν να μην έφταναν όλες αυτές οι μαρδακίες, που αστείρευτα ξερνάει ο εν λόγω κύριος, έφτασε στο σημείο να επικαλεστεί και την εμπειρία της Ελλάδας την περίοδο 1974-2000. Όντως η παλιά δραχμή υποτιμήθηκε ακόρεστα από τις κυβερνήσεις της κρατικοδίαιτης κλεπτοκρατίας μέσα στην μεταπολίτευση. Αυτό ήταν κεντρική επιλογή των κυβερνήσεων κι όχι φυσικό φαινόμενο, όπως μας το παρουσιάζει ο Μάρδας. Για να κερδοσκοπούν ασύστολα με το εθνικό νόμισμα οι τραπεζίτες και τα ιδιωτικά ολιγοπώλια που έλεγχαν τις εξαγωγές και τις ειαγωγές.

Μέσα σε δέκα χρόνια, η αξία της δραχµής απέναντι στο δολάριο µειώθηκε κατά περίπου 5 φορές, µε αποτέλεσµα το 1985 η ισοτιµία δραχµής δολαρίου να φθάσει τις 147,76 δραχµές ανά δολάριο, από 30 δραχμές ανά δολάριο το 1975. Τα επόµενα δέκα χρόνια η δραχµή είχε χάσει άλλη µία φορά την αξία της, και το 1995 βρισκόταν στις 237 δραχµές ανά δολάριο. Όταν η Ελλάδα υιοθέτησε το ευρώ το 2000, η ισοτιµία της δραχµής βρισκόταν στις 365,6 δραχµές ανά δολάριο.

Μήπως η ελληνική οικονομία κατέρρευσε και δεν το πήραμε χαμπάρι; Μήπως χρεοκόπησε από την υποτίμηση; Μήπως αντιμετωπίσαμε καταστάσεις όπως αυτές που μας επιβάλλουν οι δανειστές τα τελευταία μνημονιακά χρόνια; Μήπως εξανεμίστηκαν οι καταθέσεις; Μήπως κλείσανε αυθαίρετα και κερδοσκοπικά οι τράπεζες;  Ή μήπως χρειαζόμασταν σακουλίτσες με χρήματα για να πάμε στο εστιατόριο, όπως ισχυρίζεται ο κ. Μάρδας, που μάλλον τότε βρισκόταν στο Σείριο, ή στον πλανήτη των Μαρδόσαυρων.

Οι μόνες σακουλίτσες με χρήματα πού βλέπαμε να κυκλοφορούν τότε ήταν οι μίζες προς τα πολιτικά αφεντικά του κ. Μάρδα, που ενίοτε λόγω όγκου απαιτούσαν κούτες πάμπερς ή βαλίτσες. Ειδικά όταν προορίζονταν για υπουργούς και πρωθυπουργούς. Επί Σημίτη, λόγω της απελευθέρωσης της εξαγωγής των κεφαλαίων, αυξήθηκε τόσο πολύ ο όγκος των χρημάτων από τις μίζες της κλεπτοκρατίας, που χρειάζονταν ολόκληρα κοντέινερ για να φεύγουν τα μαύρα στο εξωτερικό. Μετά μπήκαμε στο ευρώ κι όλα έγιναν πολύ πιο απλά για τους ληστοσυμμορίτες που κυβερνούν τη χώρα όλα αυτά τα χρόνια.

Παρ' όλα αυτά, και παρά την τραγική υποτίμηση της παλιάς δραχμής, το ποσοστό των εξαγωγών επί των εισαγωγών αυξήθηκε την περίοδο 1975-1985 από 44% στο 50%. Με άλλα λόγια, η εγχώρια παραγωγή μπορούσε να υποκαθιστά τις εισαγωγές. Μετά το 1985 και έως το 1995, παρ' όλες τις επιπτώσεις από την ένταξή μας στην ΕΟΚ, το ποσοστό των εξαγωγών επί των εισαγωγών παρέμεινε πάνω κάτω σταθερό στο 45%.

Από την εποχή Σημίτη και ένταξης της χώρας στην ΕΕ το ποσοστό εξαγωγών επί των εισαγωγών έπεσε στο 35% έως το 2000. Ενώ, με την είσοδο του ευρώ, η εγχώρια παραγωγή κατέρρευσε, με αποτέλεσμα το 2009 το ποσοστό των εξαγωγών επί των εισαγωγών να πέσει στο 29%. Ολοκληρωτική κατάρρευση του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας. Με το ευρώ η Ελλάδα κατάντησε - εκτός όλων των άλλων - εμπορική αποικία της Γερμανίας κυρίως και των άλλων μεγάλων οικονομιών της ΕΕ.

Οι επιχειρήσεις λοιπόν, ακόμα και στην παραγωγή, μια χαρά τα κατάφερναν με τους πληθωρισμούς και τις υποτιμήσει της παλιάς δραχμής. Ή τουλάχιστον τα κατάφερναν πολύ καλύτερα από την εποχή του ευρώ και της Ε.Ε.

Πόσο Μάρδας πρέπει να είναι κανείς για να ισχυρίζεται ότι με όλες τις υποτιμήσεις της παλιάς δραχμής και με όλους τους πληθωρισμούς, η ελληνική οικονομία και κοινωνία ήταν σε χειρότερη κατάσταση απ' ότι με το ευρώ; Πολύ Μάρδας! Τόσο Μάρδας που να μην νοιάζεται να λέει συνέχεια μαρδακίες!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

Όταν ασκείται κατοχή στην πατρίδα, αυτός που την αποδέχεται είναι δοσίλογος.

"Αν και καταλαβαίνω τον ενθουσιασμό του Τύπου που απορρέει από τα στοιχεία της εν λόγω συζήτησης, όπως το να χρειαστεί να εξετάσω ανορθόδοξα μέσα πρόσβασης σε συστήματα του δικού μου υπουργείου, υπάρχει μόνο ένα θέμα που έχει σημασία από άποψη δημοσίου συμφέροντος. Υπάρχει ένας φρικτός περιορισμός της εθνικής κυριαρχίας που επιβάλλει η Τρόικα των δανειστών στους Έλληνες υπουργούς, οι οποίοι δεν έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες των υπουργείων τους, κάτι που είναι καθοριστικό για την εφαρμογή καινοτόμων πολιτικών. Όταν η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, λόγω του μη βιώσιμου δημόσιου χρέος, και οι αποδόσεις των πολιτικών έρχονται σε αναντιστοιχία με τα έθνη, τότε ξέρουμε ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο του ευρώ", έγραψε χθες σε άρθρο του στους Financial Times, o Γιάννης Βαρουφάκης.

Με άλλα λόγια, αυτό που καταγγέλει ο Βαρουφάκης είναι ότι οι υπουργοί δεν έχουν ούτε καν πρόσβαση στα συστήματα των υπουργείων τους, λόγω άσκησης κατοχής από τους δανειστές. Κι αυτό είναι γνωστό ότι έχει συμβεί από την εποχή της πρώτης δανειακής σύμβασης. Το έχουν ομολογήσει όλοι σχεδόν οι προκάτοχοι του κ. Βαρουφάκη. Θα απασχολήσει άραγε το θέμα την κ. Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ή κι αυτό θα θεωρηθεί απολύτως φυσιολογικό για μια χώρα οφειλέτη εντός ευρώ;

Πάντως ένα είναι σίγουρο. Δεν θα απασχολήσει, όπως και δεν απασχόλησε, τους εν λόγω κυρίους και κυρίες του δικηγορικού επαγγέλματος, που κινήθηκαν εναντίον του Βαρουφάκη για συνομωσία και σύσταση συμμορίας. Νομικοί σαν του λόγου τους δεν βρίσκουν κανένα πρόβλημα με το καθεστώς κατοχής που έχει επιβληθεί στην πατρίδα μας από τους δανειστές και του ευρωεξουσιαστές.

Έστω κι αν παραβιάζουν κατάφωρα το άρθρο 5, παρ. 1 του Κώδικα των Δικηγόρων (4194/2013) με βάση το οποίο ο "δικηγόρος κατά την άσκηση των καθηκόντων του: α) Υπερασπίζεται το Σύνταγμα, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και τα Πρόσθετα Πρωτόκολλα αυτής, το Χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και το σύνολο των διεθνών και ευρωπαϊκών συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα." Ποιά σύμβαση υπερασπίζονται; Ποιό Σύνταγμα με την αποδοχή του καθεστώτος κατοχής της πατρίδας μας;

Για να μην πούμε για τον όρκο των δικηγόρων: «Ορκίζομαι ενώπιον του Θεού να είμαι πιστός στην πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούω στο Σύνταγμα και στους νόμους που συμφωνούν με αυτό, να ακολουθώ τις παραδόσεις του δικηγορικού λειτουργήματος, να εκπληρώνω τα καθήκοντά μου έναντι των εντολέων μου ευσυνείδητα, να υπερασπίζομαι τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών και κατοίκων της χώρας και να αντιστέκομαι με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να καταλύσει το Σύνταγμα με τη βία.»

Ποιά πατρίδα, ποιό δημοκρατικό πολίτευμα, ποιό Σύνταγμα και ποιούς νόμους που συμφωνούν μ' αυτό; Τα ευρώπουλα στην τσέπη να είναι καλά κι ας ξεπουληθεί η πατρίδα, το Σύνταγμα, το δημοκρατικό πολίτευμα και τα ανθρώπινα δικαιώματα στους σύγχρονους κατακτητές εξ Ευρώπης.

Το ρητορικό ερώτημα που απλά θέτουμε σ' όλους τους τίμιους και ευσυνείδητους δικηγόρους που σέβονται τον όρκο τους, είναι το εξής: Γιατί θα πρέπει να παραμένουν στις τάξεις των δικηγόρων όλοι αυτοί που καταπατούν τόσο κατάφωρα τον όρκο και τις Θεμελιώδεις αρχές και αξίες στην άσκηση της δικηγορίας; Γιατί δεν τους αφαιρούν αυτό το δικαίωμα; Πρώτα και κύρια στον δήθεν Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

Δείτε πώς στήνεται η τερατολογία εναντίον της νέας δραχμής.

Γέμισαν με ζωφερές προβλέψεις τα μέσα μαζικής εξαπάτησης. Όχι για το θανατικό που θα φέρει η νέα συμφωνία και η υπαγωγή της Ελλάδας στη μηχανή του κιμά, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης. Όχι βέβαια. Το πρόβλημα δεν είναι η απόλυτη καταστροφή και το αδιέξοδο που βιώνει η χώρα υπό καθεστώς ευρώ, αλλά η υποτιθέμενη καταστροφή που θα συμβεί αν τυχόν και η Ελλάδα φύγει από το ευρώ και την ΕΕ.

Κι επειδή η τερατολογία των ηλιθίων επί χρήμασι στα ΜΜΕ, πιάνει πια μόνο σε αντίστοιχου διανοητικού επιπέδου ιθαγενείς, χρειάζονται επειγόντως ενισχύσεις. Κι έτσι εμφάνισαν μια υποτιθέμενη μελέτη της Ernst & Young. Πού είναι αυτή η μελέτη; Πουθενά. Δεν υφίσταται καμιά τέτοια μελέτη. Δεν δημοσιεύτηκε πουθενά για να αξιολογηθεί. Και δεν απασχόλησε κανέναν στη διεθνή κοινότητα οικονομικής ανάλυσης.

Τυχαίο; Όχι βέβαια. Πρόκειται για τις γνωστές εκστρατείες ψεύδους, που σε μια ευνομούμενη πολιτεία θα είχαν προκαλέσει την επέμβαση του εισαγγελέα τουλάχιστον για διασπορά ψευδών ειδήσεων, παραπληροφόρησης και πρόκλησης πανικού.

Δείτε πώς στήθηκε το παραμύθι. Η ελληνική θυγατρική της Ernst & Young, σε συνεργασία με την Oxford Economics, διεξήγαγε μελέτη για λογαριασμό ξένων επενδυτών, με βάση τα σενάρια για το τι θα συμβεί σε περίπτωση Grexit. Τα συμπεράσματα της μελέτης διέρρευσαν στον Τύπο χθες, αλλά όχι η μεθοδολογία, ούτε οι βασικές μετρήσεις της. Φυσικά δεν διέρρευσε ούτε αυτός που πλήρωσε για την εν λόγω μελέτη.

Όλα αυτά βέβαια δεν έχουν καμιά σημασία για τους επώνυμους δημοσιοκάφρους που έτρεξαν να την υιοθετήσουν και να μετατρέψουν σε πηχαίους τίτλους τα δήθεν συμπεράσματά της. Δεν πρόκειται για ενημέρωση, αλλά για κλασσική προπαγάνδα, που μπροστά της ο Γκέμπελς ωχριά. Το ζητούμενο δεν είναι να συζητηθεί η εν λόγω ανύπαρκτη μελέτη, αλλά να εντυπωθούν στον ιθαγενή τα τερατώδη δήθεν συμπέρασμά της.

Το βασικό σενάριο της εν λόγω ανύπαρκτης μελέτης προβλέπει μια συντονισμένη έξοδο. Δηλαδή «συντονισμό» με τους πιστωτές που θα συνεπαγόταν μια συμφωνία για ένα κούρεμα όχι μικρότερο από 50%, το οποίο θα σήμαινε ότι ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ θα παραμείνει στην περιοχή του 130%.

Με άλλα λόγια η δήθεν μελέτη ξεκινά με την παραδοχή όχι μιας ολοκληρωτικής διαγραφής του χρέους της Ελλάδας με βάση τα προβλεπόμενα από τον ΟΗΕ και το διεθνές δίκαιο, αλλά με μια "συναινετική" διαγραφή του 50%. Όπως δηλαδή το 2012. Το υπόλοιπο χρέος υποτίθεται ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να το πληρώνει.

Κι όχι μόνο αυτό. Μια ακόμη παραδοχή της ανύπαρκτης μελέτης είναι ότι η Ελλάδα θα φύγει μεν από το ευρώ, αλλά θα παραμείνει εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επομένως η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι υπό καθεστώς ελευθερίας κίνησης κεφαλαίου, εμπορευμάτων και εργασίας, δηλωδή των γνωστών κοινοτικών κεκτημένων.

Μια ακόμη παραδοχή είναι ότι οι τράπεζες παραμένουν όπως σήμερα και λειτουργούν κατά τα προβλεπόμενα της τραπεζικής ένωσης της ΕΚΤ. Κατά συνέπεια τα μόνα capital controls που μπορούν να υπάρξουν είναι αυτά που έχουν επιβληθεί σήμερα.

Από κει και πέρα, είναι εύκολο να βγάλει κανείς όποιο καταστροφικό συμπέρασμα θέλει. Το ερώτημα βέβαια είναι ποιός έχει τέτοια πρόταση εξόδου από το ευρώ; Η κ. Κωνσταντοπούλου και η Αριστερή Πλατφόρμα μιλάνε μεν για έξοδο από το ευρώ, αλλά δεν λένε τίποτε συγκεκριμένο, ούτε έχουν καταθέσει πρόταση. Μιλάνε μόνο με συνθήματα στο κομματικό τους ακροατήριο.

Ποιός άλλος έχει προτείνει έξοδο από το ευρώ με τις παραδοχές της συγκεκριμένης ανύπαρκτης μελέτης; Κανένας άλλος εκτός από τον κ. Σόιμπλε. Επομένως στην καλύτερη περίπτωση η εν λόγω ανύπαρκτη μελέτη συνάγει συμπεράσματα για την έξοδο από το ευρώ, όπως την προτείνει ο ίδιος ο Σόιμπλε. Τότε ναι. Ένα τέτοιο Grexit, σαν εκείνο που προτείνει ο Σόιμπλε, θα εξαϋλώσει ότι έχει απομείνει από την ελληνική οικονομία.

Όμως η έξοδος από το ευρώ δεν νοείται χωρίς ταυτόχρονη έξοδο από την ΕΕ. Το ζητούμενο είναι ένα νέο εθνικό κρατικό νόμισμα, μια νέα δραχμή υπό καθεστώς προστατευμένης οικονομίας προκειμένου να αναπτυχθεί ραγδαία η παραγωγική βάση της. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν διαπλεκόμενες τοκογλυφικές τράπεζες με τα κυκλώματα διεθνών κερδοσκόπων, όπως συμβαίνει σήμερα. Σημαίνει καθεστώς επιλεκτικής ανταγωνιστικής προστασίας για την εγχώρια παραγωγή.

Σημαίνει επίσης καθεστώς ελέγχου στην εισροή και εκροή κεφαλαίου. Κι αυτό καθόλου δεν σημαίνει το καθεστώς πιστωτικής ασφυξίας που ισχύει σήμερα λόγω του ευρώ και της ΕΕ. Και φυσικά σημαίνει ολοκληρωτική μονομερής διαγραφή του δημοσίου χρέους ως παράνομου, αθέμιτου και απεχθούς.

Υπό αυτές τις παραδοχές και συνθήκες, όπου η ελληνική οικονομία θα έχει ξεφύγει από τα δεσμά της ΟΝΕ και της ΕΕ, η άνθηση θα έρθει τάχιστα. Η Ελλάδα θα μπορεί επιτέλους να ανοιχθεί ελεύθερα στις διεθνείς συναλλαγές, ώστε να πετύχει καλύτερους όρους εμπορίου από εκείνους που της έχουν επιβάλλει εντός ΕΕ. Μόνο η κίνηση αυτή θα επιτρέψει να πέσουν οι τιμές εισαγωγών και εσωτερικής αγοράς γύρω στο 20-30%.

Η ελληνική οικονομία λόγω ΕΕ πληρώνει τα προιόντα και τις υπηρεσίες που εισάγει 30-45% υψηλότερα απ' ότι οι μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες. Ακόμη κι αν είναι της δικής της εγχώριας παραγωγής. Αυτές οι μονοπωλιακά υψηλές τιμές θα πάψουν να υφίστανται με την έξοδο από την ΟΝΕ και την ΕΕ. Ειδικά στον τομέα των καυσίμων και των πρώτων υλών.

Αρκεί να υπάρχει από την πρώτη στιγμή αύξηση του πραγματικού εισοδήματος στην πλειοψηφία του πληθυσμού και ευρύτατο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, με βάση τις πραγματικές ανάγκες σε παραγωγικό δυναμικό και υποδομές. Με την ανεργία να μειώνεται στο μισό μόλις τον πρώτο χρόνο της εξόδου από το ευρώ και την εξαθλίωση να εξαλείφεται με την κατοχύρωση για κάθε Έλληνα του δικαιώματος σε βασικό εισόδημα τουλάχιστον στο ύψος των βασικών καταναλωτικών αναγκών του. 

Το μόνο που χρειάζεται για να γίνει κάτι τέτοιο είναι να δημιουργείς το δικό σου χρήμα και να διαθέτεις μια αληθινά δημοκρατική κυβέρνηση που ξέρει να υπερασπίζεται πατρίδα και λαό.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

ΟΧΙ στο πραξικόπημα! Μέτωπο ρήξης και υπεράσπισης της λαϊκής θέλησης

Παναγιώτης Μαυροειδής




Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, δύο μέρες μετά το περήφανο και συντριπτικό ΟΧΙ στις μαύρες προτάσεις ανασκολοπισμού της ελληνικής κοινωνίας που είχε κάνει ο ίδιος και όλοι οι θεσμοί της ΕΕ, αναρωτήθηκε:

«Θέλουμε να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτή η ετυμηγορία. Μου λένε πως δεν είναι ψήφος εναντίον του ευρώ και της Ευρώπης, και σίγουρα δεν είναι απόρριψη μίας πρότασης που δεν υπήρχε πλέον στο τραπέζι»

Αυτός που με αυτοκρατορικό διάγγελμα προειδοποιούσε τον ελληνικό λαό πως αν τυχόν ψήφιζε ΟΧΙ στην πρόταση εκούσιου αποκεφαλισμού, θα είχε διαπράξει έγκλημα κατά της …Ευρώπης και της ιστορίας, τώρα μας λέει ότι κάποιοι τον πληροφόρησαν, πώς, όχι, δεν ήταν ψήφος εναντίον της.

Και ποιοι αλήθεια τον πληροφόρησαν και επιχείρησαν να τον καθησυχάσουν (ως φαίνεται κατά παραγγελία);

Κοιτάξτε πως ξεκινάει η κοινή ανακοίνωση της σύσκεψης πολιτικών αρχηγών των κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ. ΝΔ, ΠΟΤΑΜΙ, ΠΑΣΟΚ:

«Η πρόσφατη ετυμηγορία του Ελληνικού Λαού δεν συνιστά εντολή ρήξης, αλλά εντολή συνέχισης και ενίσχυσης της προσπάθειας για την επίτευξη μιας κοινωνικώς δίκαιης και οικονομικώς βιώσιμης συμφωνίας».

Δύο είναι τα σημαντικά θέματα εδώ:

Το πρώτο είναι ότι το κυβερνητικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ που πρότεινε το ΟΧΙ και οι δυνάμεις του ΝΑΙ στη νέα μνημονιακή σφαγή κάθισαν – με το καλημέρα και πριν στεγνώσει το μελάνι της λαϊκής καταδίκης- επί εφτά ώρες μαζί, για να κάνουν ..διάγνωση και να βγάλουν απόφαση για το χαρακτήρα του ΟΧΙ.

Το δεύτερο ζήτημα είναι η ίδια η γνωμάτευση: η ετυμηγορία λένε «δεν συνιστά εντολή ρήξης».
Μάλιστα…

Ας θυμηθούμε ότι τα κόμματα των μνημονιακών βρικολάκων, έλεγαν πως έτσι και ψηφίσει ο κόσμος ΟΧΙ στη μαύρη πρόταση των μαύρων της ευρωζώνης, θα έχει ψηφίσει ΟΧΙ στην ευρωζώνη, στην ΕΕ, στην ατομική ιδιοκτησία και δε συμμαζεύεται.

Μαζεύονται τώρα οι ίδιοι ως μάρτυρες και υποστηρικτές της διακηρυγμένης θέσης του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα χρησιμοποιήσει το ΟΧΙ για «διαπραγμάτευση» και όχι για την αναγκαία ρήξη!

Από την άλλη, έχουμε ξαναγράψει για το ΣΥΡΙΖΑ, πως έχει ζηλέψει τη γνωστή ρήση Χριστόφια του ΑΚΕΛ για το Σχέδιο Ανάν: «Λέμε ΟΧΙ για να τσιμεντώσουμε το ΝΑΙ».

Οι πρώτοι ταπεινωμένοι, οι δεύτεροι γαμπροί με ξένα κουφέτα, συνυπογράφουν από κοινού ένα προκλητικό και ανοιχτό πραξικόπημα απέναντι στη λαϊκή θέληση.

Κονταίνουν ακόμη και το δικό τους μπόι της «ενιαίας εθνικής διαπραγμάτευσης», δηλώνοντας πριν και από τους «εταίρους» τους ότι το ΟΧΙ του λαού το έχουν γραμμένο προκαταβολικά.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εξ αρχής οδηγήθηκε σε ένα δημοψήφισμα που δεν ήθελε, ως αποτέλεσμα της ήττας της γραμμής «ούτε ρήξη, ούτε υποταγή». Μιας καταστροφικής γραμμής, πού χάρισε χρόνο και χρήμα στον αντίπαλο.

Που τον οδήγησε με την πλάτη στον τοίχο, αφού πρώτα στέγνωσε πληρώνοντας 8 δις σε δόσεις του ΔΝΤ.

Ταλαντεύτηκε μέχρι το παραπέντε για την ακύρωσή του δημοψηφίσματος ή την αλλαγή της δικής του θέσης από ΟΧΙ σε ΝΑΙ. Κόνταινε διαρκώς το ΟΧΙ, ρισκάροντας ακόμη και το ΝΑΙ. Τώρα επιχειρεί να κρυφτεί πίσω από την «εθνική συναίνεση» και τους ζεματισμένους του ΝΑΙ για να κάνει την κωλοτούμπα.
Και όμως. Τη χαραμάδα που βρήκε ο κόσμος την έκανε βαθειά ρωγμή στο ραγιαδισμό και την υποταγή με το συντριπτικό ΟΧΙ, ειδικά στις εργατικές λαϊκές περιοχές, απορρίπτοντας την τρομοκρατία και την άκυρη στάση.

Η μπάλα ξαναγύρισε πίσω:

«Και με τράπεζες κλειστές, και με απειλές για κουρέματα, και με τα κανάλια ξέχειλα στο ψέμα, εμείς δε μασάμε, λογαριαστείτε».

Θα βρεθούν ξανά μπροστά σε οδυνηρή έκπληξη, όσοι δεν αντιλαμβάνονται το ταξικό και κοινωνικό βάθος, καθώς και τη δυναμική του ΟΧΙ.

Αν η κυβέρνηση νομίζει πως μπορεί να πουλήσει στεγνά και να μετατρέψει το ΟΧΙ σε ΝΑΙ, ζητώντας βοήθεια από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ που μισούν και περιφρονούν το λαό ως «λαουτζίκο», δε θα αργήσει να καεί.

Οι «εταίροι» τους, μόνο θάρρος παίρνουν από αυτό τον απροκάλυπτο ραγιαδισμό και δε θα χάσουν ευκαιρία από τη μεριά τους να τους ταπεινώσουν.

Ο Γιουνκέρ, μεταξύ των άλλων είναι φτηνός μπαγαπόντης: Αφού, λέει, η πρόταση των θεσμών είχε αποσυρθεί από το τραπέζι, δεν είναι δυνατόν να απορρίφθηκε στο δημοψήφισμα!

Ας δούμε την ουσία, πέρα από τις φαιδρότητες:

Ετοιμάζουν ένα πακέτο συμφωνίας που θα περιέχει ένα προς ένα όλα σχεδόν τα μέτρα που έχουν ήδη καταψηφιστεί ως μέτρα της τρόικας στο δημοψήφισμα.

Θέλουν τον τέλειο εξευτελισμό για να σπάσουν τον τσαμπουκά του κόσμου. Ήδη οι πρώτες πληροφορίες σχετικά με τις νέες ελληνικές κυβερνητικές προτάσεις το βεβαιώνουν: Άμεσα δημοσιονομικά μέτρα πάνω από 8 δις, νέο διετές δάνειο/μνημόνιο με επαχθέστατους όρους (θα το πουν αναπτυξιακό πακέτο), εκλιπαρώντας παράλληλα υπόσχεση για αναδιαπραγμάτευση χρέους, με διατήρηση των υποχρεώσεων πληρωμής σε ετήσια βάση.

Οφείλουμε να αποδείξουμε ότι λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Με τον ίδιο τρόπο που η αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά πήρε πάνω της την υπόθεση του δημοψηφίσματος, διεκδικώντας μαζικά ένα ταξικό ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, έτσι και τώρα, είναι η ώρα της υπεράσπισης της λαϊκής εντολής. Διότι τώρα το ΟΧΙ δεν είναι στόχος, αλλά συντελεσμένη νίκη και πρόπλασμα μετώπου ανατροπής.

Ο κόσμος του ΟΧΙ δικαιούται με κάθε μέσο να υπερασπίσει τη νίκη του, ενάντια σε λιποψυχίες και εν ψυχρώ πουλήματα.

Μια μεγάλη κοινωνική και πολιτική πρωτοβουλία με πυρήνα το «ΜΑΣ ΔΕΣΜΕΥΕΙ ΤΟ ΟΧΙ ΚΑΙ ΠΑΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ», μπορεί και πρέπει να υποστηριχθεί από το σύνολο των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΚΚΕ, τις αριστερές διαφοροποιήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, τον ανένταχτο κόσμο του αγώνα.

ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΨΕΥΤΕΣ!!!

Δεν μας έφτανε η προδοσία εκ μέρους της ηγετικής ευρωλιγούρικης ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, που  απεμπόλησε όλες τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, τώρα άρχισε να πουλάει και τρέλα, καταφεύγοντας στο χονδροειδές ψέμα και στην επικοινωνιακή παραπλάνηση.
Αναδημοσιεύουμε κείμενο του Δ.Καζάκη αναφορικά με τον κατήφορο στον οποίο διολισθαίνουν  οι επίδοξοι "αναμορφωτές" Ελλάδας και Ε.Ένωσης ...

Όταν το καθεστώς θέλει ηλίθια επιχειρήματα για ασχέτους, καλεί τον Μάρδα.

Στο κεντρικό δελτίο του ΣΚΑΙ σχετικα με το εθνικο νομισμα παίχτηκε το εξης. - Σύμφωνα με τον Δημητρη Μαρδα - "Αν πραγματι χρησιμοποιήσουμε τα 20 δις που ισχιριζετε ο κ. Λαφαζανης οτι υπαρχουν στην ΤτΕ τοτε την επομενη μερα η ΕΚΤ θα αρχισει να τυπωνει νεα χαρτονομισματα για ολη την υπολοιπη ευρώπη ακυρώνοντας έτσι ολα τα χαρτονομισματα που υπαρχουν στη Ελλαδα, οποτε οι Ελληνες θα εχουν στα χερια τους απλα σκουπιδια."

Προσέξτε ανοησία. Ο κ. Μάρδας, αν και υφυπουργός υπεύθυνος του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, δεν ξέρει αν ισχύει ή δεν ισχύει ο ισχυρισμός του Λαφαζάνη. Ας το αφήσουμε στην άκρη. 

Το ποσό στο οποίο αναφέρεται ο Μάρδας είναι τα διαθέσιμα χαρτονομίσματα σε ευρώ, δηλαδή τα τραπεζογραμμάτια, που διακινούνται στην ελληνική οικονομία. Κι αυτά δεν είναι 20 δις, αλλά 27,4 δις ευρώ (Μάιος 2015). Αν ένα μεγάλο μέρος αυτών των τραπεζογραμματίων κρατηθούν από την ΤτΕ για συναλλαγματικό απόθεμα για να υποστηριχθεί η μετάβαση σε εθνικό κρατικό νόμισμα, σε νέα δραχμή, τι θα συμβεί;

Κατά τον κ. Μάρδα την επομένη θα τα ακύρωνε όλα η ΕΚΤ. Ισχύει αυτό; Ούτε κατά διάνοια. Διότι τα τραπεζογραμάτια ευρώ δεν διαχωρίζονται σε ελληνικά και άλλα. Ορισμένα παράγονται από τον Χολαργό, αλλά όχι όλα. Το 2015 η ΕΚΤ τυπώνει στον χολαργό μόνο 10ευρα. Τα υπόλοιπα είναι από νομισματοκοπεία άλλων χωρών.

Το μεγαλύτερο μέρος μάλιστα τα τελευταία 2 χρόνια έρχεται από την Bundesbank, Γερμανία. Ξέρετε, η γνωστή μετακομιδή με αεροπλάνα. Πώς λοιπόν θα μπορέσει να τα ακυρώσει η ΕΚΤ χωρίς να τινάξει στον αέρα την ελεύθερη διακίνηση του τραπεζογραμματίου στην ευρωζώνη; Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να είναι κανείς πολύ άσχετος, ή πολύ Μάρδας για να πιστεψει ότι κάτι τέτοιο γίνεται.

Ο Μάρδας όμως έχει και μια άλλη ιδέα. Θα τυπώσει, λέει, άλλα και θα τα αποσύρει αυτά που υπάρχουν διαθέσιμα τώρα. Μπορεί να το κάνει η ΕΚΤ; Και βέβαια. Μέσα σε ποιό χρονικό διάστημα μπορεί να το κάνει; Πρέπει πρώτα να σχεδιαστούν τα νέα τραπεζογραμμάτια, να παραγγελθούν από την Dupont τα νέα υλικά παραγωγής, να γίνουν δοκιμαστικές εκτυπώσεις και ύστερα να βάλει μπρος τα πιεστήρια χαρτονομίσματος για μαζική παραγωγή.

Πόσο χρόνο θα πάρει; Σίγουρα όχι μια μέρα, ή ένα σαββατοκύριακο που νομίζει ο Μάρδας. Πόσο χρειάστηκε η ΕΚΤ να εισάγει τα νέα τραπεζογραμμάτια των 5 και 10 ευρώ. Πάνω από ένα χρόνο. Και προσοχή. Δεν τόλμησε ούτε καν να αποσύρει τα προηγούμενα. Αν το έκανε. Αν για κάθε νέο τραπεζογραμμάτιο απέσυρε υποχρεωτικά ένα παλιότερο, τότε η αντικατάσταση αυτή χρειάζεται τουλάχιστον 2-3 χρόνια. Κι αυτό οφείλει να γίνει για ολόκληρη την ευρωζώνη.

Η μετάβαση σε ένα νέο εθνικό κρατικό νόμισμα, μια νέα δραχμή, χρειαζόμαστε 6-8 μήνες. Επομένως κάλλιστα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα τραπεζογραμμάτια του ευρώ που διαθέτει ήδη η ελληνική οικονομία και το τραπεζικό σύστημα ως συναλλαγματικό απόθεμα. Και μάλιστα χωρίς να μπορεί να κάνει το οτιδήποτε η ΕΚΤ. Αυτή είναι η αλήθεια και δεν χρειάζεται κανείς παρά κοινή λογική για το καταλάβει.

Επομένως ο Μάρδας απευθύνεται σε άσχετους με παντελώς ηλίθια επιχειρήματα. Θα μου πείτε από έναν παλιό χειροκροτητή του Σημίτη και φυτευτό στην κυβέρνηση Τσίπρα, τι θα περίμενε κανείς; Απλά αναφερθήκαμε στον συγκεκριμένο κύριο για να δείτε το ποιόν και το επίπεδο όσων αντιτάσσονται στο εθνικό κρατικό νόμισμα. Για να δείτε πόσο άδικα τρομοκρατείστε από δαύτους.

Υπάρχει απάντηση στους εκβιασμούς ΕΕ και ΔΝΤ: Διαγραφή του χρέους!

Πάνος Κοσμάς



Μπαίνουμε ίσως στο πιο αποφασιστικό δεκαήμερο ύστερα από τις εκλογές.
Η χρηματοδοτική ασφυξία του ελληνικού Δημοσίου έχει φτάσει στο οριακό σημείο όπου είναι αδύνατο πλέον να συνεχίσουν να πληρώνονται ταυτόχρονα μισθοί και συντάξεις αλλά και τοκοχρεολύσια του κρατικού χρέους, οπότε η κλεψύδρα του πολιτικού χρόνου αδειάζει.
Είναι η ώρα που δεν μπορεί να «αγοραστεί» χρόνος και που τα διλήμματα γίνονται απόλυτα. Είναι η ώρα των μεγάλων και καθαρών αποφάσεων.

Το δί­λημ­μα

Ύστε­ρα από τη συ­νά­ντη­ση Μέρ­κελ-Τσί­πρα, η Γερ­μα­νί­δα κα­γκε­λά­ριος δή­λω­σε ότι πλέον δεν είναι οι δα­νει­στές που βιά­ζο­νται αλλά η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, που είναι ανα­γκα­σμέ­νη να «τρέ­ξει» με τις «με­ταρ­ρυθ­μί­σεις», ώστε να ανοί­ξει η στρό­φιγ­γα της χρη­μα­το­δό­τη­σης.

Πράγ­μα­τι, η συμ­φω­νία στο Eurogroup της 20ής Φε­βρουα­ρί­ου δεν εξα­σφά­λι­σε ανάσα χρό­νου για την κυ­βέρ­νη­ση αλλά για τους δα­νει­στές. Καθώς δεν προ­έ­βλε­πε καμία χρη­μα­το­δό­τη­ση του ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου για το άμεσο διά­στη­μα του Μαρ­τί­ου και του Απρι­λί­ου, η κυ­βέρ­νη­ση βρέ­θη­κε «με το πι­στό­λι στον κρό­τα­φο», να πρέ­πει να πλη­ρώ­νει τόσο μι­σθούς και συ­ντά­ξεις όσο και το­κο­χρε­ο­λύ­σια, ενώ τα ρευ­στά δια­θέ­σι­μα δεν επαρ­κού­σαν για την κά­λυ­ψη και των δύο αυτών κα­τη­γο­ριών δα­πα­νών.

Έχο­ντας απο­κλεί­σει τη στάση πλη­ρω­μών στα το­κο­χρε­ο­λύ­σια, η κυ­βέρ­νη­ση κα­τέ­φυ­γε στη «λύση» να «σκου­πί­σει», δε­σμεύ­ο­ντας με repos, τα ρευ­στά δια­θέ­σι­μα ορ­γα­νι­σμών του ευ­ρύ­τε­ρου δη­μό­σιου τομέα για να συ­νε­χί­σει να πλη­ρώ­νει τους το­κο­γλύ­φους.

Ο χρό­νος που κερ­δή­θη­κε έτσι είναι πλη­ρω­μέ­νος με «αίμα»: αυτά τα χρή­μα­τα πρέ­πει να επι­στρα­φούν σύ­ντο­μα στα τα­μεία των ορ­γα­νι­σμών του ευ­ρύ­τε­ρου δη­μό­σιου τομέα, για να μην κά­νουν αυτοί πλέον στάση πλη­ρω­μών σε δικές τους πιε­στι­κές ανά­γκες.

Στο με­τα­ξύ όμως, ακόμη κι έτσι, και αυτή η πηγή ρευ­στό­τη­τας έχει «στραγ­γί­ξει».

Τώρα η κυ­βέρ­νη­ση είναι ανα­γκα­σμέ­νη είτε να επι­βά­λει με νο­μο­θε­τι­κή ρύθ­μι­ση τη δέ­σμευ­ση ρευ­στών δια­θε­σί­μων και άλλων ορ­γα­νι­σμών, για να «κερ­δη­θεί» λίγος ακόμη χρό­νος πλη­ρω­μέ­νος με αίμα, είτε να απα­ντή­σει άμεσα στο δί­λημ­μα «στάση πλη­ρω­μών σε μι­σθούς και συ­ντά­ξεις ή στα το­κο­χρε­ο­λύ­σια;».

Η πα­γί­δα του δι­πλού νο­μί­σμα­τος

Οι δα­νει­στές προ­τεί­νουν εδώ μια νέα «λύση», που θα μας βάλει ακόμη πιο βαθιά στην πα­γί­δα: το πα­ράλ­λη­λο νό­μι­σμα.

Λένε: Αφού δεν κά­νε­τε στάση πλη­ρω­μών στα το­κο­χρε­ο­λύ­σια και ταυ­τό­χρο­να θέ­λε­τε να πλη­ρώ­νε­τε και μι­σθούς και συ­ντά­ξεις, μία λύση υπάρ­χει: να πλη­ρώ­νε­τε το­κο­χρε­ο­λύ­σια σε σκλη­ρό νό­μι­σμα (ευρώ) και μι­σθούς-συ­ντά­ξεις ή και άλλες κα­τη­γο­ρί­ες κοι­νω­νι­κών δα­πα­νών σε πα­ράλ­λη­λο νό­μι­σμα.
Αυτό το πα­ράλ­λη­λο νό­μι­σμα είναι κου­πό­νια του Δη­μο­σί­ου που θα λει­τουρ­γούν ως μέσο πλη­ρω­μών στην εσω­τε­ρι­κή αγορά. Για τους το­κο­γλύ­φους το σκλη­ρό νό­μι­σμα, για τους μι­σθω­τούς και συ­ντα­ξιού­χους το «εσω­τε­ρι­κό νό­μι­σμα», που θα υπο­τι­μη­θεί τα­χύ­τα­τα, θα ανταλ­λάσ­σε­ται με ευρώ σε πολύ χα­μη­λό­τε­ρα επί­πε­δα από την ονο­μα­στι­κή του ισο­τι­μία και εν ολί­γοις θα ση­μαί­νει μια γεν­ναία υπο­τί­μη­ση του ερ­γα­τι­κού μι­σθού στην πράξη, δη­λα­δή μια κα­θο­λι­κή και σκλη­ρή μνη­μο­νια­κή ρύθ­μι­ση ανα­δια­νο­μής του πλού­του υπέρ του κε­φα­λαί­ου! (1)

Η απά­ντη­ση

Όταν το δί­λημ­μα γί­νε­ται τόσο από­λυ­το και τόσο πιε­στι­κό χρο­νι­κά, η μόνη απο­δε­κτή απά­ντη­ση από τη σκο­πιά της Αρι­στε­ράς είναι η στάση πλη­ρω­μών στα το­κο­χρε­ο­λύ­σια.

Όμως, η «ιδρυ­τι­κή» αυτή πράξη της ρήξης με τους δα­νει­στές και το σύ­στη­μα έχει αυ­τό­μα­τες συ­νε­πα­γω­γές, που όλες εντάσ­σο­νται στη γε­νι­κή κα­τεύ­θυν­ση «οι κοι­νω­νι­κές ανά­γκες πάνω από το χρέος», στη δια­γρα­φή του χρέ­ους, ώστε να μπο­ρέ­σει να υλο­ποι­η­θεί μια πο­λι­τι­κή κα­τάρ­γη­σης των μνη­μο­νί­ων, ανα­τρο­πής της λι­τό­τη­τας και υλο­ποί­η­σης μέ­τρων και πο­λι­τι­κών με με­τα­βα­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα και σο­σια­λι­στι­κή κα­τεύ­θυν­ση.

Η δέ­σμευ­ση των ρευ­στών δια­θε­σί­μων των ορ­γα­νι­σμών του ευ­ρύ­τε­ρου δη­μό­σιου τομέα βάζει στα χέρια των δα­νει­στών άλλο ένα όπλο εκ­βια­σμού (να χρη­μα­το­δο­τή­σουν αυτοί την επι­στρο­φή αυτών των χρη­μά­των, αλλά βέ­βαια στο πλαί­σιο μιας νέας χρη­μα­το­δο­τι­κής σύμ­βα­σης και του τρί­του μνη­μο­νί­ου) ή μας οδη­γεί στο διπλό νό­μι­σμα και μά­λι­στα στην από­λυ­τα μνη­μο­νια­κή και αντερ­γα­τι­κή εκ­δο­χή του: να πλη­ρώ­νου­με τους το­κο­γλύ­φους δα­νει­στές-εκ­βια­στές σε ευρώ και τους ερ­γα­ζό­με­νους με υπο­τι­μη­μέ­να «χαρ­τιά»!

1. Όπως για κάθε νο­μι­σμα­τι­κή επι­λο­γή, έτσι και για το πα­ράλ­λη­λο νό­μι­σμα, η πραγ­μα­τι­κή του λει­τουρ­γία κα­θο­ρί­ζε­ται από το συ­νο­λι­κό πλαί­σιο στο οποίο λει­τουρ­γεί, από το συ­νο­λι­κό σχέ­διο στο οποίο εντάσ­σε­ται. Είναι άλλη η λει­τουρ­γία του δι­πλού νο­μί­σμα­τος (όπως και του εθνι­κού νο­μί­σμα­τος γε­νι­κό­τε­ρα) όπως την προ­τεί­νουν οι δα­νει­στές και άλλη η λει­τουρ­γία του αν επρό­κει­το για επι­λο­γή ενταγ­μέ­νη σε ένα πο­λι­τι­κό σχέ­διο στά­σης πλη­ρω­μών στους το­κο­γλύ­φους δα­νει­στές πλαι­σιω­μέ­νη με μέτρα δέ­σμευ­σης των ευρώ των πλου­σί­ων. Πρέ­πει λοι­πόν να σπά­σει η μυ­θο­λο­γία που θε­ω­ρεί το πα­ράλ­λη­λο νό­μι­σμα αυ­το­νό­η­τα συ­νώ­νυ­μο της ρήξης.

ΠΗΓΗ:
http://rproject.gr/article/yparhei-apantisi-stoys-ekviasmoys-ee-kai-dnt-diagrafi-toy-hreoys

ΣΩΣΤΟΣ!

 

 Δεν βγήκατε για να κάνετε τον τερματοφύλακα απέναντι στη διαπλοκή αλλά για να βάλετε γκολ

 

Του Κώστα Βαξεβάνη
Υπάρχουν δυο πολιτικές πρακτικές οι οποίες δηλώνουν εντελώς διαφορετικά πράγματα. Στην πρώτη, ο Στρατούλης απολογείται στα κανάλια για αυτά που του καταλογίζουν. Στη δεύτερη, τα κανάλια, απολογούνται γι’ αυτά που αποφασίζει και κάνει ο Στρατούλης. Αυτή η δεύτερη εκδοχή, είναι νομίζω η επιθυμία της πλειοψηφίας των κατοίκων αυτής της χώρας. Οι ντουντούκες της διαπλοκής, οι φορείς της διαφθοράς και οι εκφραστές μιας ξεπερασμένης άδικης Ελλάδας, να αρχίσουν να βγάζουν ανακοινώσεις διαμαρτυρίας γι αυτά που τους κάνει η κυβέρνηση.
Δυστυχώς πιστεύω πως συμβαίνει το πρώτο. Υπουργοί και υφυπουργοί, εμφανίζονται στα κανάλια με την αγωνία να εξηγήσουν τις καλές προθέσεις τους και λιγότερο την πολιτική τους, με το άγχος να αρέσουν με όσα λένε και λιγότερο με όσα κάνουν. Όπως ακριβώς όμως συνέβαινε προεκλογικά το 2012, πριν ολοκληρώσουν την πετυχημένη τους τηλεοπτική εικόνα, τα κανάλια έχουν διαμορφώσει τη δικιά τους γι αυτούς. Όσο η κυβέρνηση δεν προβαίνει στο ευεργετικό πογκρόμ για την κοινωνία, όσο δεν υποβάλει σε «δόγμα του σοκ» από την ανάποδη το σύστημα της ολιγαρχίας και της διαφθοράς, τόσο αυτό θα ανακαλύπτει τον τρόπο να επιβιώνει. Και δυστυχώς και τον τρόπο να γίνεται συμπαθές σε αυτούς που φοβούνται μην τυχόν και γίνουν αντιπαθείς στην τηλεόραση.
Δεν ονειρεύομαι καμιά επίθεση στα «θερινά ανάκτορα». Δεν είμαι οπαδός της άλωσης του κράτους και της μετατροπής του σε κομματικό κράτος. Πολύ περισσότερο δεν πιστεύω πως η πολιτική γράφεται με επιθετικότητα για την επιθετικότητα που θα ικανοποιεί το πολιτικό και ιδεολογικό «εγώ». Πιστεύω επίσης πως πρέπει να εμφανίζεις στοιχεία πολιτικής διαστροφής ή ανασφάλειας για να θεωρείς πως πρέπει να περάσεις την πολιτική σου από τα φίλτρα και τα πάνελ των Αυτιάδων ώστε να χαρακτηριστεί αποδοτική.
Αυτή τη στιγμή όμως υπάρχει ένα δεδομένο. Η κυβέρνηση θεωρεί πως πρέπει ενδεχομένως να βρει την απαραίτητη επικοινωνιακή φόρμουλα για να αρέσει, την ώρα που όσοι την ψήφισαν αλλά και όσοι πλέον την υποστηρίζουν, περιμένουν να μην αρέσει. Δηλαδή να αρέσει στην κοινωνία.
Οι ισχυροί προβληματισμοί για την επικοινωνιακή πολιτική, απλώς φανερώνουν πρόβλημα ή σύγχυση στην πολιτική. Η πολιτική λοιπόν πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Σύγκρουση με τα συμφέροντα που έφεραν τη χώρα εδώ που την έφεραν. Το επιχείρημα πως χρειάζεται προσεκτικές κινήσεις για να μην εκτραπεί η κατάσταση και να μην θορυβηθούν φίλοι και εχθροί στο εξωτερικό είναι απλώς ένα σύνδρομο φόβου που σιγά σιγά μπορεί να γίνει κακή πολιτική φύση.
Άλλωστε στο εξωτερικό, εκτός από τους μερκελιστές και τους οπαδούς της λιτότητας, υπάρχουν και οι δύσπιστοι. Όσοι δηλαδή πιστεύουν πως οι ολιγάρχες δεν πρόκειται να χτυπηθούν.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο διαπραγματευτικό ατού, από μια κυβέρνηση που έχει τη στήριξη του λαού της. Από μια κυβέρνηση δηλαδή που κάθε μέρα εισπράττει το χειροκρότημα του κόσμου για όσα πρωτοφανή κάνει και ταυτόχρονα γίνεται πιο ισχυρή και δημοφιλής εξαιτίας ακριβώς αυτού του λόγου.
Η αποκάλυψη πως μέσα στην Αστυνομία στήθηκε μια προβοκάτσια με στόχο τον Πανούση και την κυβέρνηση με επίκεντρο την υπόθεση με τους μετανάστες, δεν αθωώνει την κυβέρνηση. Στον κρατικό μηχανισμό αυτή τη στιγμή υπηρετούν άνθρωποι η οποίοι πρόσφεραν τον καλύτερο εαυτό τους στην εξάρτηση και τις κυβερνήσεις της υποταγής. Το να τους βαφτίζεις τεχνοκράτες οι οποίοι μπορούν να προσφέρουν αν λάβουν «καλές πολιτικές εντολές» είναι μια ψευδαίσθηση.
Τέτοιοι σύμβουλοι, ακόμη και αν τους επενδύσεις με θεωρίες καλής θέλησης, θα συνεχίσουν να υπηρετούν το σύστημα και να ανατρέπουν τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς. Η χειρότερη υπηρεσία τους δεν είναι οι προβοκάτσιες, αλλά η αναποτελεσματικότητα και ο φόβος που καλλιεργούν σε σένα τον φορέα της κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής. Ότι δηλαδή ψαλιδίζουν την προοπτική της κυβέρνησης και την προσμονή του κόσμου με συστημικούς καθωσπρεπισμούς του στυλ «ξέρετε δεν γίνεται κύριε υπουργέ», «είναι επικίνδυνο αυτό σούπερ υφυπουργέ» και άλλα τέτοια στα οποία έχουν εκπαιδευτεί.
Στο Υπουργείο του Γιάννη Πανούση, έστησαν αυτό που έστησαν. Το ίδιο θα κάνουν παντού γιατί θα πάψουν να φοβούνται και θα θεωρήσουν την κυβέρνηση χειρίσιμη και σε απόγνωση.
Η κυρία Σαββαΐδου, πρώην στέλεχος της Price Water House, της εταιρείας δηλαδή που ξέπλυνε το χρήμα της ελληνικής ολιγαρχίας, έγινε Γραμματέας Εσόδων και παραμένει στη θέση της. Η κυρία Στρατινάκη η οποία όπως αποκάλυψε το HOT DOC, ήταν ο εντολοδόχος της τρόικας και θεσμοθέτης των πιο ακραίων μέτρων του Σαμαρά, επίσης παραμένει στη θέση της.
Δεκάδες τραπεζίτες οι οποίοι ήταν και παραμένουν οι πρωταγωνιστές της τραπεζοκλεπτοκρατίας, μοιράζουν θέσεις σε νέες τράπεζες.
Χθες ενδεχομένως να ήταν νωρίς, αλλά αύριο θα είναι αργά. Η απειρία και η αναποφασιστικότητα της κυβέρνησης, πολύ δε περισσότερο οι διακαναλικές ερωτοτροπίες με τη διαπλοκή πρέπει να αντικατασταθούν από όλα εκείνα τα αυθεντικά στοιχεία που έφεραν την κυβέρνηση στην εξουσία. Η λύση βρίσκεται εκεί έξω. Σε όσα θέλει η κοινωνία και έχουν ανάγκη οι άνθρωποι.
Το ταμπούρωμα μέσα στο Μαξίμου, έστω και με το επιχείρημα πως «τώρα ασχολούμαστε με το μεγάλο πρόβλημα στο εξωτερικό», δημιουργεί λάθος εικόνα και λάθος πολιτική. Επίσης δίνει λάθος μήνυμα στους αντιπάλους.
 Οι Εισαγγελίες είναι γεμάτες από δικογραφίες που αφορούν τους ολιγάρχες και τους τραπεζίτες που έφαγαν τα λεφτά της χώρας. Δεν προχωράνε γιατί η διαπλοκή γνωρίζει τον τρόπο να τις μπλοκάρει. Η πολιτική απόφαση που θα βάλει όλα αυτά τα θέματα στην επικαιρότητα, το απλό ερώτημα προς τη Δικαιοσύνη «τι γίνεται με όλες αυτές τις υποθέσεις», θα δημιουργήσει τη φυσική ευεργετική ροή για τη Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία.
Πρέπει ο πρωθυπουργός να ξηλώσει την προκρούστεια κλίνη που συστηματικά κατασκευάζει η διαφθορά για να ξαπλώσει η κυβέρνηση, με το επιχείρημα πως είναι ένα αναπαυτικό κρεββάτι πολιτικής μακροημέρευσης. Πρέπει οι υπουργοί να φύγουν από τα τηλεπαράθυρα και να μπούνε στα λεωφορεία, στις ουρές του ΙΚΑ, στο δρόμο. Προς θεού χωρίς κάμερες. Πρέπει να κάνουν το ακόμη πιο δύσκολο, να αναζητήσουν στα υπουργεία ,και τις υπηρεσίες τους έντιμους, άξιους και ανιδιοτελείς ανθρώπους για να στελεχώσουν τον μηχανισμό που θα ανατρέψει τη διαφθορά. Δεν μπορεί μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να κάνει την παραδοχή πως τη χώρα μπορούν να διοικήσουν αποτελεσματικά μόνο οι πυλώνες της διαπλοκής. Πως τις Τράπεζες μπορούν να ελέγχουν οι ίδιοι άνθρωποι επειδή άλλαξαν πολιτικό πρόσημο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να εμμείνει στα στοιχεία που τον ανέδειξαν. Στην ανάγκη ανατροπής. Στην αποκατάσταση της κοινωνίας. Στην τιμωρία αυτών που έκλεψαν και αδίκησαν τη χώρα.
Το ξέρω πως είναι νωρίς για να μιλάμε για ευθύνες, αλλά οι καλύτεροι λογαριασμοί με την ευθύνη, την προσωπική σου ευθύνη, γίνονται όταν δεν την ξεχνάς, όχι όταν τη διαπραγματεύεσαι με συμβούλους και μάλιστα αποδεδειγμένα διεφθαρμένους.
Ο κόσμος δεν πείθεται για την πολιτική όταν την διαφημίζεις στα τηλεπαράθυρα, αλλά όταν τη βλέπει να εφαρμόζεται. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πήρε την εξουσία για να κάνει τον τερματοφύλακα απέναντι στην επιχειρηματολογία της πολιτικής. Την πήρε για να βάλει γκολ. Βάλτε.
πηγή: Το Κουτί της Πανδώρας

Οι τράπεζες επιδοτούνται από το ευρωσύστημα για να κερδοσκοπούν

Πάνω από 86,6 δις ευρώ άντλησαν οι εγχώριες τράπεζες μέσα στον Ιανουάριο του 2015 από το ευρωσύστημα, σύμφωνα με την Συνοπτική Λογιστική Κατάσταση της Τράπεζας της Ελλάδος Ιανουαρίου. Έναντι 54,4 δις ευρώ τον προηγούμενο μήνα Δεκέμβριο 2014. Με την εγγύηση τίτλων του δημοσίου και τραπεζικών περιουσιακών στοιχείων.

Τα περιουσιακά στοιχεία που είναι αποδεκτά από το Ευρωσύστηµα ως ασφάλεια για πράξεις νοµισµατικής πολιτικής και παροχή ενδοηµερήσιας ρευστότητας µεταξύ των πιστωτικών ιδρυµάτων ανήλθαν τον Ιανουάριο σε 99,5 δις ευρώ. Έναντι 72,1 δις ευρώ τον προηγούμενο μήνα Δεκέμβριο του 2014. Αύξηση δηλαδή κατά 27,4 δις ευρώ.

Τα περιουσιακά στοιχεία που είναι αποδεκτά από την Τράπεζα της Ελλαδος ως ασφάλεια για πράξεις έκτακτης παροχής ρευστότητας (ELA) προς τα πιστωτικά ιδρύµατα 34,8 δις ευρώ. Έναντι 22,7 δις ευρώ τον προηγούμενο μήνα Δεκέμβριο. Αύξηση κατά 12,1 δις ευρώ.

Με άλλα λόγια οι εγχώριες τράπεζες, άντλησαν πάνω από 32,1 δις ευρώ περισσότερα τον Ιανουάριο 2015 σε σχέση με τον Δεκέμβριο του 2014. Και χρειάστηκαν να δεσμεύσουν τίτλους του δημοσίου και δικά τους περιουσιακά στοιχεία αξίας άνω των 39,5 δις ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι για την χρηματοδότηση τακτική και έκτακτη των εγχώριων τραπεζών πρέπει να δεσμεύονται περιουσιακά στοιχεία αξίας μεγαλύτερης σχεδόν κατά 20%.

Που διοχετεύθηκαν τα ποσά αυτά; Τον Ιανουάριο του 2015 αποσύρθηκαν από τις τράπεζες γύρω στα 13,7 δις ευρώ σε καταθέσεις και ρέπος. Την ίδια περίοδο αυξήθηκε η χρηματοδότηση από τις τράπεζες κατά 1,7 δις ευρώ, εκ των οποίων κοντά το 1 δις ευρώ αφορούσε σε δάνεια εφοπλιστών. Σύνολο 15,4 δις ευρώ.

Αν αφαιρέσουμε από τα 32,1 δις ευρώ που άντλησαν οι τράπεζες από το ευρωσύστημα, τότε μένουν 16,7 δις ευρώ. Ακόμη κι αν θεωρούσημε ότι η ημερήσια συναλλακτική ρευστότητα των τραπεζών χρησιμοποίησε ακόμη 2 δις ευρώ, τότε το ερώτημα παραμένει. Τι έγιναν τα υπόλοιπα 14,7 δις ευρώ; Που πήγαν σχεδόν 15 δις ευρώ από την επιπλέον χρηματοδότηση των τραπεζών;

Είναι σαφές ότι σχεδόν το 50% της επιπλέον χρηματοδότησης των εγχώριων τραπεζών πηγαίνει στην κερδοσκοπία στις χρηματιστικές αγορές. Πρόκειται για έναν εξαίρετο τρόπο να ξεπλένεται μαύρο επιχειρηματικό, πολιτικό και εγκληματικό χρήμα με επιδότηση από το ευρωσύστημα. Έως πότε θα ανεχόμαστε αυτή την κατάσταση; Γιατί δεν βάζουμε υπό καθεστώς δημόσιας εκκαθάρισης τα ενεργητικά των τραπεζών, ώστε να μάθουμε επακριβώς ποια είναι η καθαρή θέση τους, αλλά και που πηγαίνουν όλα αυτά τα δις;

Πώς είναι δυνατόν να ζητήσει ο οποιοσδήποτε την αποπληρωμή δανείων από νοικοκυριά και επιχειρήσεις, όταν δεν έχει ξεκαθαριστεί η κατάσταση με τις τράπεζες; Γιατί θα πρέπει ο δανειολήπτης να πληρώσει τα κερδοσκοπικά παιχνίδια των τραπεζών; Γιατί θα πρέπει να πληρώσει το πλυντήριο μαύρου χρήματος, στο οποίο επιδίδονται οι τράπεζες; Αν δεν υπάρξει δημόσια εκκαθάριση των τραπεζών, ώστε να μάθουμε τι κρύβουν τα ενεργητικά τους και που πάνε τα εκατοντάδες δις ρευστότητας που αντλούν με εγγύηση πρωτίστως του έλληνα φορολογόμενου, τότε κανείς δεν δικαιούται να ζητήσει από τους δανειολήπτες να πληρώσουν τα χρέη τους.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

 

ΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ

         

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΕΡΙΚ ΤΟΥΣΑΙΝ ΣΤΟ periodiko.gr ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΜΑΥΡΟΥΛΗ

Στην Αθήνα βρέθηκε, λίγα 24ωρα πριν τη συμφωνία στο Eurogroup και την αποστολή της «λίστας Βαρουφάκη» στους πιστωτές, ο γνωστός Βέλγος πολιτικός επιστήμονας και ιστορικός, διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Παρισιού VIII και του Πανεπιστημίου της Λιέγης, Ερίκ Τουσαίν. Μιλώντας με τo Periodiko.gr ο Ε. Τουσέν, πριν την υπογραφή της συμφωνίας, υπογραμμίζει ότι ο συσχετισμός δυνάμεων εντός της Ε.Ε δεν επιτρέπει πρακτικά άλλη επιλογή παρά αυτήν των μονομερών κινήσεων δια της κατάθεσης αιτήματος λογιστικού ελέγχου του ελληνικού χρέους, στη βάση αξιοποίησης κανονισμού της ίδιας της Ε.Ε.

Εκτιμά ότι, εφόσον η πίεση προς την Ελλάδα κλιμακωθεί από τους πιστωτές, και κυρίως από την ΕΚΤ, που θα μπορούσε να διακόψει την ρευστότητα προς τις τράπεζες, τότε η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να θέσει υπό τον έλεγχο του κράτους τις τράπεζες και να διασφαλίσει, μέσα από τον έλεγχο της μετακίνησης κεφαλαίων, τη ρευστότητα. Είναι, δε, βέβαιος ότι το ελληνικό χρέος, σχεδόν στο σύνολό του, μπορεί να αποδειχτεί ότι είναι επαχθές και παράνομο και υπογραμμίζει ότι και οι πιστωτές γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν μπορεί να αποπληρωθεί, αλλά το χρησιμοποιούν ως μοχλό πίεσης για την προώθηση της δημοσιονομικής προσαρμογής, που είναι και ο βασικός τους στόχος.

Υπενθυμίζεται ότι, μεταξύ άλλων, ο Ε. Τουσαίν είναι, επίσης, πρόεδρος της Επιτροπής για τη Διαγραφή του Χρέους των Χωρών του Τρίτου Κόσμου (Comité pour l’annulation de la dette du Tiers Monde, CADTM) και μέλος της Προεδρικής Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους (CAIC) στον Ισημερινό. Έχει έρθει πολλές φορές στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, συμμετείχε στο ντοκυμαντέρ Debtocracy του Άρη Χατζηστεφάνου, και πρωτοστατεί στις προσπάθειες δημιουργίας Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του ελληνικού χρέους.
 

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣΤΟ periodiko.gr