Δεν μπορεί να περιγραφεί με άλλη λέξη η άρνηση να δοθεί ο λόγος στη Μαρία Καρυστιανού από αυτούς στους οποίους εκχώρησε ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων Τεμπών τη διοργάνωση της συγκέντρωσης του Σαββάτου 28/2. Στη συγκέντρωση μίλησαν άλλοι γονείς και συγγενείς, αλλά και πλήθος συνδικαλιστών. Δεν περίσσεψαν λίγα λεπτά για την πρώην πρόεδρο του Συλλόγου που συγκέντρωσε και ακόμα συγκεντρώνει το μίσος της κυβέρνησης για το ρόλο της σε αυτό το κίνημα;
Δεν υπήρχε ούτε αιτία ούτε λογική να αρνηθούν το βήμα σε μια γυναίκα που ακόμα κι αν διαφωνεί κανείς στο πολιτικό της εγχείρημα και τον προσανατολισμό που αποκτά, δεν παύει όχι μόνο να είναι μητέρα θύματος, αλλά και εκείνη που σήκωσε μεγάλο βάρος στη Βουλή, στην Ευρωβουλή και στην κοινωνία, συμβάλλοντας καθοριστικά στον παλλαϊκό ξεσηκωμό για το έγκλημα των Τεμπών και τη συγκάλυψή του.
Αυτός ο παλλαϊκός χαρακτήρας του κινήματος των Τεμπών τίθεται πλέον σε αμφιβολία. Όχι μόνο από τον πολιτικό προσανατολισμό της κ. Καρυστιανού και του κόμματος που έχει εξαγγείλει. Αλλά και από την εκχώρηση της διοργάνωσης των συγκεντρώσεων για τα Τέμπη στο ΚΚΕ. Το πρόβλημα δεν είναι η διοργάνωση αλλά το καπέλωμά της. Πανελλαδικά, δεν δόθηκε ο λόγος σε κανένα άλλο μαζικό φορέα, σε καμιά Πρωτοβουλία από αυτές που ανά τόπους σήκωσαν μεγάλο βάρος όλη την προηγούμενη περίοδο στις κινητοποιήσεις. Και με εξαίρεση τις ομιλίες των συγγενών, όπου αυτές υπήρξαν, οι συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα θύμιζαν τις βαρετές επαναλήψεις μακρόσυρτων ταξικών λογυδρίων από το ΠΑΜΕ που χρόνια τώρα εκφωνούνται, δίχως να μετατοπίζουν ούτε κατά ένα χιλιοστό την πραγματικότητα.
Το κίνημα για τα Τέμπη μπορούσε και μπορεί ακόμα να εξελιχθεί σε επικίνδυνη κατεύθυνση για την κυβέρνηση και τη δικαστική εξουσία και να πιέσει αποφασιστικά για τη δικαίωση των θυμάτων αλλά και ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας που έκανε δική της υπόθεση την αποκάλυψη της συγκάλυψης. Ο κίνδυνος να αποστεωθεί, να απομαζικοποιηθεί, να μην εμπνέει και να μην κινητοποιεί μαζικά τον ελληνικό λαό, να ξεπέσει δηλαδή στο γνωστό εγκλωβισμό που παρά τα μεγάλα λόγια εγγυάται την κοινωνική ηρεμία και την πολιτική ακινησία, είναι υπαρκτός.
Υπάρχουν δυνάμεις που θα αποτρέψουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο;


