ΑΝΤΙ ΝΑ ΑΠΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ΚΟΥΝΑΝΕ ΚΑΙ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ

 Αν δεν ήταν αηδιαστικό ως φαινόμενο, υπό ομαλότερες περιστάσεις θα μπορούσε να έβγαζε πολύ γέλιο η ικανότητα κάποιων δημόσιων παραγόντων να προσαρμόζονται ανάλογα με τις ειδικές συνθήκες και τα προτάγματά της και να μεταμορφώνονται Οβιδιακά ανάλογα με τις τάσεις της πολιτικής μόδας

Όταν η κατάσταση οδηγούσε προς την ΑΠΟΧΑΛΙΝΩΣΗ της τουριστικής ανάπτυξης, πέταγαν την σκούφια τους και υπερθεμάτιζαν, αναθεματίζοντας ταυτόχρονα εκείνους (τους λίγους εννοείται) που όρθωναν ανάστημα και προειδοποιούσαν για τις επερχόμενες συμφορές.

Εξυμνούσαν τα οφέλη που θα έφερνε το φαραωνικό έργο του Νέου Αεροδρομίου και συμβούλευαν τους Παριανούς να προμηθευτούν έγκαιρα "χρυσά κουτάλια" για την συμμετοχή τους στο φαγοπότι της Νέας Εποχής.

Μόνο που, φευ, στο φαγοπότι αυτό λίγοι μπόρεσαν και ολοένα και λιγότεροι ντόπιοι πλέον μπορούν να μετάσχουν, καλούμενοι οι συντριπτικά περισσότεροι να καταβάλουν το υπέρογκο τίμημα της Απαλλοτρίωσης του νησιού από πάσης φύσης και προέλευσης συμφέροντα. 

Καλούνται να πληρώνουν προϊόντα και κυρίως υπηρεσίες με τεράστιο καπέλο σε σύγκριση με την υπόλοιπη χώρα, αφού η αγορά που διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια με την χυδαία εκμετάλλευση κυρίως της στέγης από τα λαμόγια, έχει δημιουργήσει μια τερατώδη φούσκα, μέσα στην οποία μπορούν να επιβιώσουν μόνο τα μεγάλα βαλάντια.

Καλούνται να ζήσουν σε ένα περιβάλλον με προβλήματα υποβαθμισμένων γειτονιών Ασιατικών μεγαλουπόλεων (κυκλοφοριακό χάος, βρωμιά, θόρυβοι κλπ), την ίδια ώρα που ακούνε τους απίθανους αυτούς τύπους να μιλάνε για "ανάπτυξη με σεβασμό στην ταυτότητα του νησιού".

Οι πολιτικάντηδες αυτοί, λοιπόν, αντί να κάνουν την αυτοκριτική τους, αντί να ζητήσουν ταπεινά συγγνώμη για την ασύλληπτη ζημιά που προκάλεσαν με τις επιλογές τους, ασκούν κι από πάνω κριτική σε όσους άσκησαν εξουσία για τα όσα έκαναν στραβά, ή δεν έκαναν καθόλου, λες και δεν ήταν ΚΑΙ οι ίδιοι που μετείχαν και μάλιστα περιχαρείς στο γαϊτανάκι της καταστροφής.

Καλούν τους πολίτες "να σηκωθούν από τον καναπέ" και να "διεκδικήσουν".

Τι ακριβώς όμως να διεκδικήσουν, όταν τα πάντα έχουν πλέον χαθεί, δεν μας το διευκρινίζουν, αφήνοντας να  αιωρείται η ψευδαίσθηση πως οι αγωνιστικές λιτανείες αποτελούν θεραπεία δια πάσαν νόσο και πάσαν μαλακία, αποτελούν πανάκεια για κάθε αρρώστια που προκαλεί ο Υπερτουρισμός.

Τα αποτελέσματα των κινητοποιήσεων του είδους που εισηγούνται οι τοπικοί παράγοντες και ,παραγοντίσκοι τα είδαμε σε περιπτώσεις όπως η διεκδίκηση(;) επιβολής του νόμου στις παραλίες, όπου μόλις αποχώρησαν οι "ευαίσθητοι" συμπολίτες μας, από την ίδια μέρα κιόλας οι περισσότεροι "επιχειρηματίες" επέστρεψαν στην γνωστή κανονικότητα, τοποθετώντας ξαπλώστρες και ομπρέλες ακόμα και μέσα στη θάλασσα!