ΑΝΤΙ-ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΠΩΣ;

Σε εκδήλωση διαμαρτυρίας κατά του φασισμού μας καλεί  ομάδα πρωτοβουλίας  με αφορμή την πρώτη ανοιχτή εκδήλωση της "Χρυσής Αυγής" στο νησί.

Πίστη μας είναι πως δύσκολα θα βρεθεί άνθρωπος (ακόμη και ψηφοφόρος της Χρυσής Αυγής) να εκθειάσει τον Φασισμό είτε ως κοσμοθεωρία είτε ως πολιτική πρακτική.
Εδώ ακόμη κι οι πολιτικοί της εκπρόσωποι πασχίζουν υποκριτικά  να μας πείσουν για την άβυσσο που τους χωρίζει από την ιδεολογία της φρίκης!!

Πίστη μας είναι επίσης πως ο Φασισμός δεν εξορκίζεται με κραυγές, ούτε εμποδίζεται με αντισυγκεντρώσεις.

Αντίθετα έχουμε την βεβαιότητα πως αυτές ακριβώς οι ΑΝΤΙ-συγκεντρώσεις με το ιδεολογικό περίγραμμα που τις ορίζει και το αρνητικό ιστορικό φορτίο που κουβαλάνε τονώνουν και ισχυροποιούν την απήχηση των νεοναζί στην κοινωνία αντί να τους απομονώνουν.

Οι αντισυγκεντρώσεις ως πολιτική πρακτική άλλωστε ιστορικά, αποτελούν εφεύρεση της πιο αντιδραστικής Δεξιάς (δεκαετίες '50 και ΄60) στην προσπάθειά της να στεγανοποιήσει την Αριστερά και να την απομονώσει κοινωνικά και δεν ταιριάζουν με την ελευθεριότητα και τις δημοκρατικές παραδόσεις της τελευταίας.

Η Αριστερά έχει τη δυνατότητα με την πολιτική της παρουσία και την συνεχή ενημέρωση-αφύπνιση των πολιτών να σταθεί εμπόδιο στην αναγέννηση του Φασισμού μακρυά από λογικές αποκλεισμού που μπορεί αντί να στιγματίσουν να ηρωοποιήσουν τους εκπροσώπους του.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε πως είτε μας αρέσει είτε όχι, η Χρυσή Αυγή δεν είναι απλά μια οργάνωση, αλλά κόμμα με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση με ότι αυτό συνταγματικά συνεπάγεται...

Καλά θα κάνουν οι φίλοι που πρωτοστατούν στην αντιπαράθεση με τους Χρυσαυγίτες να αντιληφθούν πως η ραγδαία άνοδος αυτών οφείλεται εν πολλοίς και στο χώρο που άφησε η Αριστερά ελεύθερο για να γίνει προνομιακό πεδίο δράσης τους.

Όταν λέξεις όπως ΕΘΝΟΣ, ΠΑΤΡΙΔΑ,ΓΛΩΣΣΑ,ΠΡΟΓΟΝΟΙ και τα παράγωγά τους έχουν σχεδόν απαλειφθεί από το αριστερό λεξιλόγιο, αν δεν έχουν ενοχοποιηθεί, εύκολα γίνεται αντιληπτό γιατί βρίσκουν χώρο οι αυτόκλητοι πατριδοκάπηλοι.
Μια προσεκτική ματιά στην ιστορία του ΕΑΜ και πως συνήγειρε την συντριπτική πλειοψηφία του λαού ενάντια σε ντόπιους και ξένους φασίστες, θα πείσει και τον πιο διστακτικό για την αξία της πρότασής μας.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑ!!

 

 

Τον ακούσατε; Κάντε τώρα λογαριασμό τι από όλα αυτά τήρησε-εφάρμοσε ως πρωθυπουργός και τα μπινελίκια όλα δικά σας!!
 

O διαχρονικός Έλληνας συνταξιούχος μέσα από την σατιρική οπτική...

ΜΟΝΟΝ ΕΤΣΙ...

 

ΣΑΛΤΙΜΠΑΓΚΟΣ ΟΛΚΗΣ!!!

 ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙ ΙΣΧΥΡΙΖΟΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ Ο ΚΥΚΛΑΔΙΤΗΣ ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΟΣ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΚΑΤΑΚΕΡΑΥΝΩΝΕ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΚΑΝΤΕ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΘΛΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ...

Η ώρα της αλήθειας...

Ασφαλώς και ήταν πρωτόγνωρη η "επιδρομή" των Παριανών-Αντιπαριωτών στην Αθήνα!
Αδιαμφισβήτητα, κάθε κινητοποίηση των πολιτών για κάθε είδους θέμα μόνο καλό κάνει στη δημοκρατία και στον πολιτισμό!
Μετά τους αγωνιστικούς διθυράμβους και τις κλασικές υπερβολές που συνοδεύουν ανάλογα συμβάντα, έρχεται όμως  η ώρα της αλήθειας.
Η ώρα της αποτίμησης, η ώρα να "κάνουμε ταμείο"...
Ποια είναι τα κέρδη από την Φλεβαριάτικη "επίθεση" στο υπουργείο υγείας και στα άλλα κέντρα πολιτικών αποφάσεων;
Πέρα από την δυνατότητα-ευκαιρία που δόθηκε στον Λυκουρέντζο να το παίξει αμεσοδημοκράτης και να υποδυθεί τον ενστερνιζόμενο τα αιτήματα (δίκαια πάντα!) του λαού -τα οποία δεν γνώριζε δια μέσου της υπηρεσιακής οδού και χρειάστηκε να εκδράμουν 400 πολίτες για να του τα γνωστοποιήσουν- δίνοντας ένα μοναδικό σώου με καθαρά τηλεοπτικούς επικοινωνιακούς όρους, υποσχόμενος "να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την επίλυση του προβλήματος", εμείς δεν βλέπουμε κάτι που να διαφοροποιεί το Χθες με το Αύριο αυτής της κινητοποίησης.

Αντίθετα επιτείνεται η σύγχυση στο κόσμο, δημιουργώντας την εσφαλμένη εντύπωσης πως οι υπαίτιοι για το ξεπάτωμα της υγείας και την διάλυση της κοινωνίας, μπορούν και θέλουν να την σταματήσουν(!) κατόπιν λαϊκών αντιδράσεων!
Όταν το πραγματικό αίτημα των καιρών είναι να απαλλαγούμε από την αφεντιά τους...

Και μην σπεύσουν να πανηγυρίσουν ορισμένοι (γαλαζοαίματοι) τα μπαλώματα της τελευταίας στιγμής γιατί κοντά είναι τα Σάββατα με τις Κυριακές.
Σε λίγους μήνες κι εφόσον υπάρχει ακόμα η χώρα εδώ θα είμαστε ...

 

ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΕΜΕ...

*Δεν γνωρίζει τίποτα "για το φόνο" με το στικάκι ο πάλαι ποτέ τσάρος της οικονομίας...

*Δεν γνωρίζει που πήγαν τα λεφτά από την εισφορά κοινωνικής αλληλεγγύης ο ΟΑΕΔ.

*Δεν θυμάται κανείς από τους σημερινούς κυβερνώντες την "δέσμευση" για νοσοκομείο στη Πάρο, εντός διετίας μάλιστα, δηλαδή παραδομένο μέσα στο 2010 το πολύ-πολύ...

*Δεν θυμάται κανείς από τους ιθύνοντες ποιος έφταιξε για το ναυάγιο της ΕΑΣ Πάρου κι ας έγινε ντόρος παλαιότερα για τα αχυρένια έργα που έγιναν με ευθύνη της αντι-Αγροτικής τράπεζας κι ας έγινε σάλος για την τοκογλυφία σε βάρος των ανθρώπων του μόχθου...


Τελικά ή αυτοί που κυβερνάνε σερί μια σαρανταετία αυτό τον τόπο πάσχουν από αμνησία, ή εμείς είμαστε τόσο μαλάκες που τους καμαρώνουμε αντί να τους στείλουμε στον αγύριστο!
Η απάντηση δική σας!!!

 

Όταν βρουν οι λέξεις το… κόστος τους

Γράφει ο Αλέξης Kαζαντζίδης
Μιλούν πολλοί, σε κάθε ευκαιρία, για «συναίνεση». Μιλά για «συναίνεση» ο πρωθυπουργός, μιλά για «συναίνεση» η τρόικα, μιλά για «συναίνεση» κι ένα μέρος του Τύπου. Στην πραγματικότητα, υπονοείται αλλά και υποδεικνύεται -αν δεν υπαγορεύεται- η υποταγή του ενός μέρους στο άλλο.
Όταν, λοιπόν, άλλο διακηρύσσεται και άλλο επιδιώκεται, δεν έχουμε απλώς να κάνουμε με ενός τύπου διαστροφή των λέξεων, αλλά με μία μασίφ πολιτική επί των ανθρώπων. Δεν είναι τόσο λοξίες οι λέξεις, όσο λαοπλάνα είναι η εξουσία.
Αυτή η χρήση των λέξεων και των εννοιών σαν να έχουν δύο πρόσωπα, όπως ο Ιανός ή αλλιώς μονά-ζυγά δικά μας και τα δυο. Έχει κάνει το ψέμα μια εύκολη υπόθεση και τον έλεγχο της πολιτικής σχεδόν ακατόρθωτο..
Η κυρίαρχη ιδεολογία έχει εν πολλοίς, επιβάλει στερεότυπα που άλλα λένε κι άλλα εννοούν και ευφημισμούς, με αποτέλεσμα μια βαβέλ ασυνεννοησίας και κατά συνέπεια, αποκολοκύνθωσης σε μαζική κλίμακα, μωραίνει το σύστημα ους βούλεται απολέσαι.
Λένε (και κάποιοι, όπως ο κ. Βενιζέλος, κόπτονται.. γι’ αυτά), παραδείγματος χάρη, για «προσωπικά δεδομένα». Υπάρχουν «προσωπικά δεδομένα»; Υπάρχει γενικό φακέλωμα, στο οποίο έχουν πρόσβαση ελαφρώς οι πάντες: Αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες, τράπεζες, διαφημιστικές εταιρείες, ασφαλιστικές και άλλες υπόγειες δυνάμεις.
Λένε «ανθρώπινα δικαιώματα». Στην κοινωνική δράση («απαγορεύονται οι απεργίες») δεν υπάρχουν• στην υγεία, αργοπεθαίνουν• στην ασφάλιση, έχουν πάρει σύνταξη -μειωμένη κι ατιμωτική. Στην εκπαίδευση, σβήνουν και στην ελευθερία του λόγου, τυλίγονται σε μια κόλλα χαρτί από την πλειοψηφία ΜΜΕ και δικαστών (λέγε με λίστα Λαγκάρντ) και βεβαίως από το υπερόπλο που ονομάζεται τηλεόραση.
Λένε «απελευθέρωση της εργασίας» και συμβαίνει αποθράσυνση των εργοδοτών. Ή αλλιώς συντελείται η προοδευτική και εν τέλει, οριστική κατάργηση των εργατικών κατακτήσεων ενός αιώνα, του τρομερού 20ού Αιώνα. Οδηγείται σε κατάλυση ο πολιτισμός της εργασίας που αυτή η κοινωνία παρήγαγε, καθώς και των ελπίδων που γέννησε για μια ανθρωπότητα ανθρωπιστική.
Λένε «ανταγωνισμός». Σαν να επρόκειτο για το πλαίσιο ενός υγιώς επιχειρείν, ενώ προσομοιάζει με τον νόμο της ζούγκλας, όπου ο ισχυρότερος τρώει τον αδύναμο, μέχρι ο κάθε κλάδος της οικονομίας (εθνικής και διεθνικής) να μονοπωληθεί. Έχει και παραπέρα. Λένε ότι «ο ανταγωνισμός ρίχνει τις τιμές». Βέβαια! Ώσπου να οδηγήσει σε καρτέλ (βλέπε γάλα), οπότε θα αυξάνει τις τιμές, πλέον, μόνο του… (για όλους) το τέρας-τραστ κατά το δοκούν.
Λένε «κρατισμός» και ρίχνουν λάσπη στο κράτος εκείνοι οι οποίοι το… έχουν στα χέρια τους, πλουτίζουν απ” αυτό, κρατικοδίαιτοι και διαπλεκόμενοι, ενώ ταυτοχρόνως το ξεχαρβαλώνουν και το κάνουν σαν τα μούτρα τους: δυσλειτουργικό για τους πολίτες, αντιπαραγωγικό για το μαγαζάτορα και εχθρικό για όσους δεν είναι πελάτες της κομματοκρατίας.
Λένε «λαϊκισμός». Μια από τις πιο αισχρές μομφές εναντίον του ίδιου του λαού από τους ποπουλιστές και τους δημαγωγούς που τον λεηλατούν και τον καταδυναστεύουν. Ένα κεκαλυμμένο «κάτσε καλά» κατά όσων δεν έχουν γίνει ακόμα φυτά και θύματα της προπαγάνδας τους.
Λένε «εκσυγχρονισμός» και αυτό σημαίνει ακριβώς το αντίθετο: την επιστροφή των εργαζομένων, αυτών που παράγουν τον πλούτο, στην εποχή του Ντίκενς, στο μεροδούλι-μεροφάι, στο μαμ-κακά-και νάνι.
Λένε «πολυπολιτισμός» αλλά πιθανότατα εννοούν τη δημιουργία χρήσιμων και προσοδοφόρων γκέτο μέσα στις πόλεις.
Λένε «αυτοπροσδιορισμός» κι ανοίγουν την πόρτα για τον διαμελισμό χωρών και τον διχασμό λαών.
Λένε «πολιτική ορθότητα» και στο όνομά της έχουν εξαπολύσει ίσως την πιο ντροπιαστική αλλά και αποτελεσματική ιδεολογική τρομοκρατία από την εποχή της Ιεράς Εξέτασης. Ο καθένας, αν είναι κατά των Συμμαχικών (sic) επεμβάσεων, μπορεί να κατηγορηθεί για αντιαμερικανισμό. Αν ξέρει πέντε γράμματα, για προγονοπληξία.
Μια οργουελιανή λογική, μια καφκική δίκη προθέσεων και ιδεών. Οι άνθρωποι έχουν καθιερώσει έως και τα «εγκλήματα γνώμης». Τα ονομάζουν «εγκλήματα μίσους» κι όποιον πάρει ο χάρος (λες κι είναι, για παράδειγμα, κακό να μισείς τον ναζισμό).
Όμως, το μεγάλο τους επίτευγμα είναι το «διαίρει και βασίλευε», η αξιοποίηση των παθολογιών. Κάθε τάξη ή κλάδος έχει την παθολογία της, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι γιατροί, οι γεωργοί, οι δημοσιογράφοι. Η ανάδειξη από τους κρατούντες αυτών των παθολογιών σε γενικό χαρακτηριστικό της κάθε ομάδας (π.χ. «οι γιατροί τα παίρνουν», «οι γεωργοί τεμπελιάζουν») τις απονομιμοποιεί στη συνείδηση των άλλων, τις ξεφτιλίζει και τις καθιστά ευάλωτες στις ορέξεις των… «ελίτ».
Κλισέ που έχουν καταντήσει φετίχ μιας μαζικής αποβλάκωσης, με τα οποία οι άνθρωποι τείνουν να σκέφτονται, χωρίς καν να το συνειδητοποιούν. Και ίσως η βλάβη να “ναι πλέον ανήκεστος…
Αν όχι, θα το δούμε μάλλον στους δρόμους.
Αν ανθίσει και πάλι η ποίηση των ανθρώπων, θα ανθίσει στους δρόμους -στα σαλόνια πλέον τελείται μόνο η νεκρώσιμος ακολουθία όσων ζωγράφιζαν κάποτε στη ζωή μας μια «Κυριακή», μια «σχόλη».
Διότι, όταν ένας πρωθυπουργός βαφτίζει το ξεπούλημα «εκμηδενισμό της συμμετοχής του Δημοσίου», τότε οι λέξεις που βγαίνουν απ” το στόμα του έχουν φορέσει μαύρες κουκούλες και σκοτώνουν τη λογική, τις ελπίδες, αλλά και τις όποιες πιθανότητες για μια πιο ανθρώπινη κοινωνία.

Η Μεγάλη Διαδήλωση Πάρου-Αντιπάρου

Που πάμε;

*Η κινητοποίηση για τα θέματα υγείας συνεχίζεται με επόμενο σταθμό -απ' ότι πληροφορούμαστε θα είναι κι ο τερματικός- την Αθήνα.
Ταυτόχρονα "εντός των τειχών" συνεχίζεται η συνήθης πολεμική περί αυθεντικότητας προθέσεων, συνέπειας κλπ...
Τα βέλη πλέον στρέφονται όχι στην δημοτική πλειοψηφία, αλλά στη μείζονα μειοψηφία, μέρος της οποίας κατηγορείται για αδίστακτο κομματισμό και υποταγή σε άνωθεν γαλαζοπράσινες μνημονιακές εντολές...
Εμείς, σε αυτό το κείμενο, δεν θα υπεισέλθουμε στους ανταγωνισμούς για την πρωτοκαθεδρία της ηγεσίας του τοπικού "λαϊκού κινήματος",δεν θα υπερασπιστούμε την αυθεντικότητα ή μη των προθέσεων κανενός, ούτε θα εμπλακούμε στις αντεγκλήσεις με φόντο σοβαρότατα κοινωνικά προβλήματα .
Το θέμα το εξαντλήσαμε στο παρελθόν.

Έχουμε όμως και δικαιούμαστε/υποχρεούμαστε να υποβάλλουμε ορισμένα ερωτήματα:

1)Έχει αναλυθεί επαρκώς η γενικότερη πολιτική οικονομική κατάσταση μέσα στην οποία περιδινίζεται η καταρρέουσα κοινωνικά Ελλάδα;

2)Ποιά είναι η στρατηγική αυτής της κινητοποίησης;
Αν δηλαδή -που είναι και το πιθανότερο ενδεχόμενο- η ομάδα των 250-300 συμπολιτών   εκδράμουσα στα κέντρα λήψης αποφάσεων συναντήσει κουφούς συνομιλητές και αυτιστικές υπουργικές συμπεριφορές, ποιές επόμενες κινήσεις προετοιμάζει;

3)Έχουν μελετηθεί ανάλογα παραδείγματα άλλων περιοχών (με διαλυμένα Κ.Υ.ή Νοσοκομεία) και έχουν εξαχθεί σχετικά συμπεράσματα;

4)Δεν συνιστά ασυγχώρητη αυταπάτη να θεωρεί κανείς και να επιχειρεί να πείσει τους πολίτες σχετικά, πως μια κυβέρνηση ΔΩΣΙΛΟΓΩΝ, θα συγκινηθεί από το δράμα μιας -αμελητέο μέγεθος σε σχέση με το πανεθνικό πρόβλημα- νησιωτικής περιοχής, όσο πειστικά και πιεστικά κι αν αναδειχθεί αυτό που υφιστάμεθα; 

5)Δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτό το παιχνίδι που παίζουν οι χυδαίοι πολιτικάντιδες οι οποίοι σου θέτουν μαξιμαλιστικά ως επερχόμενο το χειρότερο κακό, για να σε κάνουν να πιστέψεις ότι νίκησες αν μετά από "αγώνα" και δική τους "κατανόηση" διασώσεις το ελάχιστο, αφού φυσικά σου έχουν αποσπάσει το μέγιστο;

6)Γιατί δεν ενημερώνεται ωμά και σταράτα ο παριανός πολίτης για την αγριότητα και την απανθρωπιά των τεράτων που παριστάνουν τους κυβερνήτες-διεκπεραιωτές του σχεδίου εξόντωσης του Ελληνικού λαού γοργά και σταθερά και αναλόγως να κινηθεί με σθένος και αποφασιστικότητα, σε άλλο πολιτικό επίπεδο και με ριζοσπαστική-εξεγερτική φιλοσοφία διεκδίκησης;

Η αποδοχή να συνομιλείς με τους πρωτεργάτες της εκτέλεσης συμβολαίου θανάτου των Ελλήνων συνιστά επικίνδυνη διεκδικητική αυταπάτη και η διαπίστωση αυτή δεν αναιρείται ούτε στην υποθετική περίπτωση που σου πετάξουν κανένα "ξεροκόμματο" δικαίωσης διορίζοντας κάποιον ή κάποιους γιατρούς μέχρι να εκτονωθεί η κατάσταση για το προσεχές διάστημα.
Η κοινωνία της Πάρου αλλά και ολόκληρης της χώρας πρέπει να συνειδητοποιήσει πως αυτό που ζει δεν είναι μια οποιαδήποτε κρίση, η οποία θα θεραπευτεί με γιατροσόφια της τρόικας και στουρναρέϊκες δολοφονικές χειρουργικές παρεμβάσεις-ακρωτηριασμούς.
Αυτό που βιώνουμε είναι ένα από ετών καλά σχεδιασμένο έγκλημα που εκτελείται δυστυχώς υπό την βουβαμάρα και την ανοχή της πλειοψηφίας των πολιτών, οι οποίοι αναλώνονται σε σποραδικές, μεμονωμένες ασυντόνιστες και αναποτελεσματικές κινητοποιήσεις, με χαρακτηριστικότατα-αντιπροσωπευτικότατα παραδείγματα τις αστείες απεργίες που αποφασίζονται από τα συνδικάτα, αλλά λίγοι πλέον τις ακολουθούν, γιατί απλούστατα τις θεωρούν μέρος του παιχνιδιού και όχι εργαλείο κατάργησής του...

Πριν κουραστεί και απελπιστεί ο κόσμος, ας γίνει κοινωνός της αλήθειας που κρύβεται επιμελέστατα πίσω από λογύδρια και  παπαρολογίες  κυβερνητικών ταλιμπάν.

Αν δεν ξεσηκωθεί τώρα και δεν σαρώσει τον εσμό της αλητοκρατίας-ξενοδουλείας, καμία τύχη και καμία ελπίδα δεν υπάρχει για το μέλλον.
Μέλλον θα υπάρχει μόνο για τις μίζερες και αυτάρεσκες τοπικές αντιπαραθέσεις για το ποιος θα στήσει την σημαία του κατακτητή πάνω σε βουνά ερειπίων των μνημονιακών καταστροφών...

ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΑ...

Ανακατατάξεις και Ανατροπές κατέγραψε το απελθόν 2012 σε πολλούς τομείς της ζωής μας.

1) Στο εθνικό πολιτικό σκηνικό μάλιστα υπήρξαν αρκούντως αισθητές, καθώς ο καθεστωτικός δικομματισμός με την παραδοσιακή του αμφίεση κατέρρευσε παταγωδώς και μας προέκυψε ένας ιδιότυπος νεοδικομματισμός-διπολισμός με άξονα και σημείο αναφοράς την αποδοχή/απόρριψη των ληστρικών-προδοτικών Μνημονίων.
2)Στην καθημερινότητα των πολιτών είναι ιδιαίτερα επώδυνες, αφού μεγάλο ποσοστό εξ αυτών είναι καταδικασμένο να βουλιάξει στη φτώχεια και στην εξαθλίωση.
Οι κρατούσες μέχρι χθες συνήθειες τις οποίες πετραδάκι-πετραδάκι έκτισε το ακραίας καταναλωτικής νοοτροπίας οικονομικο-πολιτικό μας σύστημα εξαερώθηκαν... 
3)Στο εργασιακό και συνδικαλιστικό πεδίο υπήρξαν επίσης σαρωτικές, μετατρέποντας τους εργαζόμενους σε άψυχα εργαλεία ενός απρόσωπου μηχανισμού χυδαίας και στυγνής εκμετάλλευσης υπέρ των "δανειστών", εξουδετερώνοντας ντε γιούρε και ντε φάκτο την όποια εναπομείνασα επιρροή των εργατοπατέρων του πουλημένου ψευδοσυνδικαλισμού.
4)Στους τομείς των λεγόμενων κοινωνικών παροχών, αυτό που κάποτε αποκαλούσαμε συνοπτικά κοινωνικό κράτος, καταγράφουμε ερείπια και χαλάσματα.

Σε τοπικό επίπεδο δεν πήγαμε πίσω.
Με δεδομένη την άτυπη /ουσιαστική ωστόσο είσοδο στην προεκλογική για τον Ιούνιο του 2014 περίοδο, τα πράγματα αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν και οι συσπειρώσεις να  αχνοφαίνονται στον ορίζοντα.
Η ενεργοποίηση προσώπων που έχουν διαδραματίσει ρόλο στα τοπικά πράγματα και κάθε φορά κινητοποιούνται ενόψει εκλογών είναι γεγονός.
Η κινητικότητα αυτή συμπεριέλαβε αναπόφευκτα και τον τοπικό τύπο, όπου είχαμε αδιανόητες (λίγους μήνες πριν) ανακατατάξεις και μετακινήσεις...
Τα όσα καταγράφονται σήμερα είναι βέβαιο ότι θα λειτουργήσουν καταλυτικά στις διεργασίες για τον σχηματισμό δημοτικών παρατάξεων και την συγκρότηση συνδυασμών με αξιόλογα και αξιόμαχα (προπάντων!!) ψηφοδέλτια.
Το ερώτημα πάντως που ήδη πλανάται πάνω από τα κεφάλια των επίδοξων κυβερνητών του τόπου, είναι ΠΟΙΑ τοπική αυτοδιοίκηση θα κληθούν να υπηρετήσουν, αφού η προϊούσα μετατροπή των ΟΤΑ σε αποπαίδι της διαλυμένης κεντρικής διοίκησης είναι πλέον πρό των πυλών!!
  

Απάντηση στους ευρω-παπαρολόγους!

Άμα φύγουμε από το ευρώ και την ΕΕ θα απομονωθούμε;

Σήμερα η Ελλάδα είναι μια από τις πιο απομονωμένες χώρες της υφηλίου. Ποια άλλη χώρα στον κόσμο παίρνονται τόσο καθοριστικές αποφάσεις για την τύχη της κι αυτή είναι απούσα; Να θυμηθούμε μόνο ότι στις τελευταίες συνόδους κορυφής της Ευρωένωσης (Eurogroup) που συνεδρίασαν στις Βρυξέλλες ο φερόμενος ως πρωθυπουργός της Ελλάδας, κ. Σαμαράς, δεν έκανε ούτε καν τον κόπο να μεταβεί εκεί. Καθόταν ήσυχα στου Μαξίμου και περίμενε την αναγγελία των αποφάσεων της συνόδου. Συνοδεία του κ. Ραίχενμπαχ και των επιτρόπων που έχουν εγκατασταθεί στην χώρα. Στις Βρυξέλλες βρισκόταν μόνο ο περιφερόμενος ως Υπουργός Οικονομικών, κ. Στουρνάρας, ο οποίος λειτουργούσε ως το παιδί για τα θελήματα. Του έλεγαν και αυτός μετά τα μετέφερε στην Αθήνα. Αυτή την κατάσταση βιώνει η χώρα από την πρώτη κιόλας στιγμή της ένταξής της στο καθεστώς των «μνημονίων» και της τρόικας. Ερήμην ακόμη και της επίσημης κυβέρνησης της χώρας, παίρνονται αποφάσεις που κρίνουν καθοριστικά το παρών και το μέλλον της.

Μπορεί λοιπόν να βρεθεί σήμερα άλλη πιο απομονωμένη χώρα στον κόσμο ολόκληρο; Ας μας πουν μία. Ούτε καν το Ιράν υπό καθεστώς εμπάργκο και η Κούβα υπό αμερικανικό αποκλεισμό δεν είναι τόσο απομονωμένη όσο σήμερα είναι η Ελλάδα. Κι ο λόγος είναι απλός. Ποιος σοβαρός επενδυτής, ποια σοβαρή χώρα θα συνάψει σχέσεις με ένα κράτος υπό αίρεση, με μια χώρα υπό κατοχή με επιτρόπους εγκατεστημένους στο έδαφός της, με συμβάσεις και δεσμεύσεις που θέτουν το συμφέρον των δανειστών πάνω από το εθνικό συμφέρον και τα δικαιώματα του λαού, με ένα κράτος που αποφασίζουν άλλοι γι’ αυτό στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες ή δεν ξέρω που αλλού σε ποια παρασκήνια; Ποιος; Είναι τυχαίο που οι ενδιαφερόμενοι είναι μόνο κάτι εμίρηδες από αραβικά κράτη υβρίδια και τυχοδιώκτες κερδοσκόποι που ξέρουν μόνο από αρπαχτές εν μέσω αναταραχής, κατάρρευσης και καταστροφής μιας χώρας;

Το επιχείρημα που λέει ότι άμα φύγουμε από την ευρωζώνη και επίσης αναγκαστούμε να φύγουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα απομονωθούμε δεν έχει καμιά βάση. Είναι το ίδιο με το να ισχυριστεί κανείς ότι σπάζοντας τα δεσμά της υποδούλωσης, η χώρα και ο λαός που θα το κάνει θα απομονωθεί. Πότε έγινε κάτι τέτοιο; Πότε η διάλυση των δεσμών υποδούλωσης οδήγησε σε απομόνωση; 

Αντίθετα, το σπάσει η χώρα μας τα δεσμά από την ευρωζώνη και να απαλλαγεί από τον ζουρλομανδύα του ευρώ που έχει φορέσει η οικονομία της θα βρει την ελευθερία της για πολύπλευρες και πολυσχιδείς σχέσεις με όλες τις χώρες και τους λαούς ανά την υφήλιο με βάση τα δικά της ιδιαίτερα συμφέροντα, τις δικές ιεραρχήσεις και προτεραιότητες. Θα ανακαλύψει κυριολεκτικά έναν ολόκληρο καινούργιο κόσμο πρόθυμο να έρθει σε επαφή, να συνάψει σχέσεις και να οικοδομήσει δεσμούς σε αμοιβαία επωφελή βάση. Έναν κόσμο που σήμερα δεν μπορεί ούτε καν να πλησιάσει, μιας και τα δεσμά που της έχουν επιβληθεί από την ευρωζώνη δεν της επιτρέπουν να συνάπτει διακρατικές συμφωνίες χωρίς να μεσολαβούν και να κερδίζουν ιδιωτικά συμφέροντα. Δεν της επιτρέπουν να προχωρά σε συμφωνίες αντιπραγματισμού (κλίρινγκ, κλπ.) όπου συμφέρει την οικονομία της χώρα μας. Δεν της επιτρέπουν να βρει τις καλύτερες προσφορές αγαθών και υπηρεσιών από χώρες εκτός ευρώ γιατί έχουν επιβάλει καθεστώς προστασίας για τα προϊόντα των μεγάλων οικονομιών της ευρωζώνης (τιμές κατωφλίου, κλπ.) προκειμένου να εξαναγκάζουν χώρες σαν την Ελλάδα να αγοράζουν με μονοπωλιακά υψηλές τιμές από αυτές και όχι από το διεθνές εμπόριο. Δεν της επιτρέπουν να επιβάλει καθεστώς ανταγωνιστικής προστασίας της ντόπιας παραγωγής ώστε να μην σαρώνεται από τα τραστ και τα καρτέλ της ευρωζώνης. Δεν της επιτρέπουν να συνάψει στρατηγικές συμφωνίες με κράτη και οικονομίες εκτός ευρωζώνης προκειμένου να προμηθευτεί τεχνολογία, καύσιμα και στρατηγικά υλικά σε συμφέρουσες τιμές και με ανταποδοτικά οφέλη για την ανάπτυξη της εσωτερικής παραγωγής.

Για όλους αυτούς τους λόγους η Ελλάδα ως οικονομία ήταν πολύ πιο ανοιχτή στις οικονομικές της σχέσεις, είχε δηλαδή πολύ πιο πλούσιες οικονομικές δοσοληψίες με την δραχμή παρά με το ευρώ. Με το ευρώ το εμπόριό της κατά 67% ελέγχεται από 2-3 χώρες και ελάχιστες μονοπωλιακές εταιρείες που χάρις στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση μπορούν να επιβάλουν μονοπωλιακά υψηλές τιμές σε ότι διαθέτουν στην εσωτερική αγορά της Ελλάδας. Έτσι οι μεγάλες ευρωπαϊκές και μη αλυσίδες πουλούν από 25% έως 45% πιο ακριβά εντός της Ελλάδας, απ’ ότι στις άλλες χώρες της Ευρωένωσης, τα ίδια ακριβώς προϊόντα.

Με το εθνικό κρατικό νόμισμα και με την επιβολή καθεστώτος ελέγχου της κίνησης κεφαλαίου μαζί με ένα αναγκαίο καθεστώς επιλεκτικής ανταγωνιστικής προστασίας της εγχώριας παραγωγής, η χώρα δεν απομονώνεται. Αντίθετα αποκτά την δυνατότητα να διεκδικήσει ελεύθερες οικονομικές συναλλαγές με όλες τις χώρες της υφηλίου στην βάση του αμοιβαίου οφέλους, χωρίς βία και μονοπωλιακές δεσμεύσεις. Μόνο έτσι μπορεί η Ελλάδα να ανοιχθεί στην παγκόσμια οικονομία και να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες που παρέχει σήμερα η διεθνοποίηση της παραγωγής και της οικονομικής ζωής. Κάτι που σήμερα είναι αδύνατο να κάνει.

Ναι, αλλά δεν θα αποκλειστεί η χώρα από την διεθνή αγορά ομολόγων; Μακάρι, αμήν και πότε! Ο αποκλεισμός της χώρας από τις αγορές χρέους δεν είναι ποινή, είναι ευλογία. Διότι η προσφυγή της χώρας σ’ αυτές είναι σήμερα ο βασικός μοχλός ελέγχου και εξάρτησης της οικονομίας και της κοινωνίας της από τις πιο αρπαχτικές δυνάμεις που την έχουν θέσει υπό κατοχή. Η Ελλάδα με εθνικό κρατικό νόμισμα δεν έχει ανάγκη να προσφεύγει στις διεθνείς αγορές χρέους για την κάλυψη ακόμη και χειρότερων ελλειμμάτων της. Αρκεί βέβαια να έχει καταγγελθεί το υφιστάμενο δημόσιο χρέος και να έχει διαγραφεί. Η Ελλάδα με εθνικό κρατικό νόμισμα μπορεί να χρηματοδοτεί την οικονομία της χωρίς να συσσωρεύει χρέος. Αυτό άλλωστε το έκανε χωρίς να κινδυνεύσει με χρεοκοπία, ούτε να έχει ανάγκη να καταφύγει σε εξωτερικό δανεισμό που να την έθετε σε κίνδυνο ολόκληρη την περίοδο της δραχμής, δηλαδή από το 1950 έως τα τέλη της δεκαετίας του ’90.

Ας δούμε τα διαθέσιμα στοιχεία. Από το 1945 έως το 1998 το συσσωρευμένο έλλειμμα του κράτους σε τρέχουσες τιμές ήταν 100,9 τρις δρχ. Πόσα από αυτά ήταν πληρωμές τοκοχρεολυσίων; Σύμφωνα πάντα με τα διαθέσιμα στοιχεία για την περίοδο 1959-1998 το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε 89,3 τρις δρχ. σε τοκοχρεολύσια. Σε τρέχουσες τιμές. Δηλαδή πάνω από το 89% του συσσωρευμένου ελλείμματος του ελληνικού κράτους επί δραχμής ήταν τοκοχρεολύσια. Πόσο από αυτό το συσσωρευμένο έλλειμμα καλύφθηκε με δάνεια; Κατά 95,5 τρις δρχ. καλύφθηκε με νέο δανεισμό του ελληνικού κράτους. Από αυτό το νέο δανεισμό μόλις 6,5 τρις δρχ. πήγαν για να καλύψουν το πρωτογενές έλλειμμα του δημοσίου. Ποσοστό λιγότερο του 7% του νέου δανεισμού. Πόσο ήταν το συνολικό δημόσιο χρέος στις 31/12/1998; Το συνολικό χρέος της κεντρικής κυβέρνησης έφτανε τα 41,6 τρις δρχ. Αν θεωρήσουμε ότι στις 31/12/1959 το συνολικό δημόσιο χρέος ήταν 8 δις δρχ., τρέχουσες τιμές, τότε την περίοδο 1959-1998 το ελληνικό κράτος φορτώθηκε πρόσθετο χρέος 41,6 τρις δρχ., προκειμένου να δανειστεί και να καλύψει τα 6,5 τρις δρχ. πρωτογενές έλλειμμα.

Από τον συνολικό δανεισμό των 95,5 τρις δρχ., τα 86,3 τρις δρχ. ήταν προϊόν εντόκων γραμματίων και δημόσιας εγγραφής του εσωτερικού. Με άλλα λόγια πάνω από το 90% ήταν σε δραχμές και αντλούνταν από την εσωτερική αποταμιευτική αγορά και καθώς τα οικονομικά σύνορα της χώρας ήταν υπό έλεγχο το προϊόν αυτού του δανεισμού παρέμενε εντός της ελληνικής οικονομίας και επανεπενδυόταν σ’ αυτήν αναγκαστικά. Τα υπόλοιπα 9,2 τρις δρχ. ήταν προϊόν δανεισμού από το εξωτερικό σε σκληρό νόμισμα, κυρίως δολάριο, μάρκο και γιεν. Επομένως η εξάρτηση του ελληνικού κράτους από το εξωτερικό, από την διεθνή τραπεζική αγορά για την κάλυψη του δικού του ελλείμματος δεν υπερέβαινε το 9% του συσσωρευμένου ελλείμματός του.

Φαντάζεστε τι γοητεία ασκούσε για τις ευρωπαϊκές τράπεζες μια χώρα με άθλια δημοσιονομική κατάσταση και τέτοιο χρέος; Ωστόσο για να μπορέσουν να κερδοσκοπήσουν με το δημόσιο χρέος της χώρας, θα έπρεπε η ελληνική οικονομία να ανοιχτεί στην ελεύθερη κίνηση κεφαλαίου και το ελληνικό κράτος να χάσει την προστασία του δικού του νομίσματος. Έτσι κι έγινε. Όταν μπήκαμε στο ευρώ ολόκληρο το δημόσιο χρέος της χώρας μετατράπηκε σε ευρώ και επομένως ο δανεισμός της χώρας ήταν υποχρεωτικό να αντληθεί από τις διεθνείς αγορές με όρους διεθνών αγορών, όπως ακριβώς γινόταν πριν με τον εξωτερικό δανεισμό της χώρας. Επίσης με το άνοιγμα των αγορών κεφαλαίων και την ελεύθερη κίνηση κεφαλαίου, κανείς δεν μπορούσε να σταματήσει την εξαγωγή στο εξωτερικό ή να εξαναγκάσει το προϊόν του δανεισμού να επανεπενδυθεί στην ελληνική οικονομία. Κι έτσι ο τεράστιος όγκος αποπληρωμής τοκοχρεολυσίων που έφτασε το 2009 να ξεπερνά το 44% του ΑΕΠ να διοχετεύεται στο εξωτερικό από τους κατόχους ομολόγων της χώρας.

Στις 31/12/2001 το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης ανερχόταν σε 145,7 δις ευρώ, από 121, 9 που ήταν το 1998. Έως τις 31/12/2009 το δημόσιο χρέος της χώρας εκτινάχθηκε στα 298,5 δις ευρώ. Με άλλα λόγια στα 7 χρόνια του ευρώ το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 152,8 δις ευρώ. Περισσότερο δηλαδή από το σύνολο του δημοσίου χρέους που συσσωρεύτηκε στην Ελλάδα της δραχμής από το τέλος του πολέμου μέχρι το 2001, τα τελευταία 50 και πλέον χρόνια της μεταπολεμικής ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Η Ελλάδα παραδοσιακά χώρα υποδοχής ξένου κεφαλαίου από 25,2% του ΑΕΠ που ήταν το 1998 η καθαρή εισροή ξένου κεφαλαίου εκτινάχθηκε από τον πρώτο χρόνο του ευρώ (2002) στο 52,9% του ΑΕΠ. Το 2009 η καθαρή εισροή κεφαλαίου στην Ελλάδα έφτασε το 89,6% του ΑΕΠ, ενώ το 2010 ξεπέρασε το 98,4%. Ποσοστό που υστερεί την ίδια χρονιά μόνο από αυτό της Πορτογαλίας (107,3%) και της Ουγγαρίας (112,8%) στο σύνολο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν το τεράστιο ψέμα που διαδίδεται από επίσημα χείλη ότι η ελληνική οικονομία δεν προσελκύει ξένα κεφάλαια. Ενώ η αλήθεια είναι ότι η ελληνική οικονομία σ’ ολόκληρη την περίοδο του ευρώ προσέλκυσε ξένα κεφάλαια σε ύψος ρεκόρ, τρίτη κατά σειρά σ’ όλες τις οικονομίες της Ε.Ε.. Μόνο που αυτά τα κεφάλαια κατά 90% κατευθύνθηκαν στην κερδοσκοπία με το χρέος της χώρας. Αυτός ήταν ένας από τους βασικούς σκοπούς για τον οποίο βάλανε την υπερχρεωμένη ελληνική οικονομία στην ευρωζώνη.

Το γεγονός βέβαια ότι με την παλιά δραχμή το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν ελέγξιμο δεν σημαίνει ότι πρέπει να γυρίσουμε σ’ αυτή την περίοδο και σ’ εκείνη την διαχείριση της δραχμής. Αντίθετα, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από το μηδέν ανοικοδομώντας την οικονομία μας με το νέο εθνικό κρατικό νόμισμα έτσι ώστε να εξασφαλίσουμε ότι όλα θα γίνουν προς το συμφέρον της πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού.

Βέβαια πολλοί φοβούνται ότι μια τέτοια σύγκρουση με την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση θα προκαλέσει εντάσεις τέτοιες που ίσως να οδηγηθούμε στον πόλεμο, με την Ελλάδα να πέφτει θύμα της διατεταγμένης επιθετικότητας της Τουρκίας. Ο φόβος του πολέμου σήμερα προέρχεται μόνο ή κύρια από το αν συνεχιστεί η πορεία διάλυσης και κατάρρευσης της χώρας, αλλά και η πορεία ομοσπονδοποίησης της Ευρώπης. Η σημερινή κρίση κρύβει στο εσωτερικό της τέτοιες δυναμικές πολέμου, ανάλογες με εκείνες της κρίσης του μεγάλου κραχ 1929-33. Επομένως όσο συνεχίζεται η πορεία αυτή τόσο της χώρας, όσο και της ΕΕ, είναι σίγουρο ότι θα μπούμε σε μια περίοδο μεγάλων αναταραχών και πολέμων.

Ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί κάτι τέτοιο είναι η παρέμβαση των λαών. Δείτε πόσο αποτελεσματική είναι η παρέμβαση του λαού, από το παράδειγμα της γείτονος Τουρκίας. Δόθηκε εντολή από την Ουάσινγκτον στον Ερντογκάν να επιτεθεί στην Συρία. Μόλις είδε ο τουρκικός λαός ότι οι προβοκάτσιες του τουρκικού κράτους άνοιγαν τον δρόμο για ευθεία πολεμική αναμέτρηση με την Συρία, τότε ξεσηκώθηκε σε τόσο μαζικές διαδηλώσεις που εξανάγκασε την κυβέρνησή του να αναδιπλωθεί άρδην. Το ίδιο θα συμβεί και με την επικράτηση του ελληνικού λαού. Μια Ελλάδα στα χέρια του λαού της θα αποτελέσει παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή και ευρύτερα. Η τράπουλα αναγκαστικά θα ξαναμοιραστεί και με τον λαό στο πόδι θα δοθούν τεράστιες δυνατότητες στην εξωτερική πολιτική της χώρας, αλλά και στις διεθνείς της σχέσεις.

Κατά τη γνώμη μου η λαοκρατούμενη Ελλάδα οφείλει να ακολουθήσει ανοιχτή, πολυκεντρική εξωτερική πολιτική και διεθνείς σχέσεις. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να έχουμε προνομιακή σχέση με κανέναν. Ανοιχτοί με όλους και σε ισότιμη βάση. Διαθέτουμε ένα τρομακτικό γεωστρατηγικό πλεονέκτημα, την θέση μας. Αν την αξιοποιήσουμε θα βρεθούμε σε εξαιρετικά πλεονεκτική θέση. Ταυτόχρονα η Ελλάδα οφείλει να διεθνοποιήσει τη θέση και το ρόλο της. Θα πρέπει να πρωτοστατήσει στον αγώνα ενάντια στη διεθνή τραπεζοκρατία και τους οργανισμούς της, δημιουργώντας συμμαχίες και κοινά μέτωπα με χώρες με ανάλογα προβλήματα χρέους και καταπίεσης. Θα πρέπει να πρωτοστατήσει – στο μέτρο του δυνατού – σε ένα νέο κίνημα αδεσμεύτων παγκόσμια με στόχο την αποτροπή του πολέμου ως μεθόδου «λύσης» των διαφορών ανάμεσα σε κράτη, να αποκλειστεί η με οποιαδήποτε μορφή στρατιωτική επέμβαση εναντίον άλλων κρατών, να διαγραφεί το χρέος από τις χώρες που υποφέρουν από υπερχρέωση, να τεθούν διεθνείς ανελαστικοί κανόνες, ρυθμίσεις και όρια στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου, να διαλυθούν οι μηχανισμοί παγκόσμιας κυριαρχίας, όπως το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΠΟΕ, η ΕΕ, κοκ. Με τον τρόπο αυτό η λαοκρατούμενη Ελλάδα έχει όλα τα προσόντα να πρωταγωνιστήσει στις διεθνείς εξελίξεις με πολυποίκιλες συμμαχίες ώστε να πάψει μια για πάντα να είναι καρπαζοεισπράκτορας μια ζωή.

Τέλος, βασική συνιστώσα της εγκαθίδρυσης καθεστώτος αυθεντικής δημοκρατίας σ’ αυτόν τον τόπο πρέπει να είναι ένα νέο Σύνταγμα. Σ’ αυτό το Σύνταγμα θα πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη τέτοια ώστε να μην επιτρέπει σε καμιά κυβέρνηση στο μέλλον να καταφύγει στις διεθνείς αγορές χρέους, ούτε να ανακινήσει ξανά θέμα διαγραμμένων χρεών. Να κατακτήσουμε ένα αληθινά δημοκρατικό πολίτευμα όπου ο ίδιος ο λαός θα έχει το πάνω χέρι και κανένας δεν θα μπορεί να εκμεταλλευθεί την ψήφο του για τους δικούς του σκοπούς, ή να την μεταχειριστεί ως λευκή επιταγή. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει αλλιώς εκτός από την σύγκληση Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης με σκοπό την σύνταξη και ψήφιση νέου αληθινά δημοκρατικού Συντάγματος. Με τον τρόπο αυτό ο ελληνικός λαός θα αποκτήσει για πρώτη φορά την ελευθερία να επανιδρύσει το κράτος του και να πει μια και καλή στους ξένους δανειστές του, «νέο μαγαζί, υπό νέα διεύθυνση. Βρείτε τα με τους προηγούμενους…»

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 20/1/2013  KAZAKHΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ