Τετάρτη 23 Αυγούστου 2023
Τρίτη 22 Αυγούστου 2023
ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ
Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018
Η ήττα του αυτονόητου...
Δυσκολότερο και κοπιαστικότερο πράγμα από το να προσπαθείς ν΄αποδείξεις το αυτονόητο σ΄έναν διάλογο, δεν υπάρχει.
Πολύ περισσότερο όταν αυτός ο διάλογος αφορά στα κοινά.
Δηλαδή στο δημόσιο διάλογο.
Στο νησί μας δυστυχώς -και δεν θα σταματήσω να το επαναλαμβάνω όσο κι αν αυτό ενοχλεί πολλούς- η προσπάθεια να καταδειχθεί το αυτονόητο είναι διαρκής και αενάως επαναλαμβανόμενη.
Βασική αιτία αυτού του φαινομένου η ΑΡΝΗΣΗ των εκάστοτε διοικούντων όχι να εισακούσουν, αλλά ακόμη και ν΄ακούσουν επιχειρήματα που θέτουν εν αμφιβόλω ή ακυρώνουν τις εν θερμώ ειλημμένες αποφάσεις τους.
Στο βωμό της "αποφασιστικότητάς" τους λοιπόν να παρουσιάσουν όσο γίνεται πιο εντυπωσιακά και ελκυστικά για τον μέσο ψηφοφόρο "επιτεύγματα" και να εγγράψουν επιτυχίες στο ενεργητικό κατά τη διάρκεια της θητείας τους, δρομολογούν και πραγματοποιούν έργα και προβαίνουν σε παρεμβάσεις οι οποίες αντί να επιλύσουν προβλήματα και να θεραπεύσουν πληγές, προκαλούν το ακριβώς αντίθετο: περιπλέκουν τα υπάρχοντα προβλήματα και ανοίγουν νέες πιο οδυνηρές πληγές.
Ενίοτε αθεράπευτες!
Ο κατάλογος είναι μακρύς και σε κάθε νέα δημοτική περίοδο δυστυχώς μακραίνει ακόμη περισσότερο.
Δείτε για παράδειγμα τι συνέβη με το περιβόητο νέο αεροδρόμιο.
Προ διετίας εγκαινιάστηκε (εις διπλούν μάλιστα...) μέσα σ' ένα κλίμα που καλλιεργούσε μεγάλες προσδοκίες περί αναβάθμισης του "τουριστικού προϊόντος", περί αύξησης των εσόδων από τον τουρισμό και διάφορα άλλα ζαβά που συνηθίζονται να προβάλλονται σε τέτοιες περιπτώσεις, με απώτερο σκοπό ν' αποσπάσουν την εύνοια των πολιτών.
Η συνέχεια κατέδειξε την ΑΝΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΠΟΨΗ του νησιού να λειτουργήσει ένα μεγαλύτερο αεροδρόμιο.
Κι όχι μόνον αυτό, αλλά επέτεινε και περιέπλεξε μια σειρά άλλα που ήδη υφίσταντο και ούτε η κεντρική διοίκηση, ούτε η τοπική αυτοδιοίκηση είχε καταφέρει να τα αντιμετωπίσει στοιχειωδώς.
Παράδειγμα πρώτο το κυκλοφοριακό, το οποίο πλέον ξεπέρασε τα στενά όρια των οικιστικών ιστών Παροικίας και Νάουσας και έχει προκαλέσει μόνιμη εικόνα μποτιλιαρίσματος ΚΑΙ στο οδικό δίκτυο της νότιας Πάρου.
Παράδειγμα δεύτερο το πρόβλημα της ευρύτατα διαδεδομένης παραξενοδοχείας:
Το νέο αεροδρόμιο εξασφάλισε προνομιακά πελατεία σε παραοικονομούντες καταλυματίες (διαφόρων ηλεκτρονικών πλατφορμών και όχι μόνο) που εισπράττουν τεράστια ποσά, από τα οποία ελάχιστα έως καθόλου "ακουμπάνε" στο νησί ή εισέρχονται στον οικονομικό του κύκλο (τζίρος αγοράς).
Βέβαια για τις συνθήκες λειτουργίας του νέου αεροδρομίου ας μην αναφερθώ καλύτερα (το έχω κάνει ήδη αρκετές φορές) γιατί το πόσο τραγελαφική είναι η κατάσταση το γνωρίζετε οι περισσότεροι από πρώτο χέρι.
Κάτι ανάλογο συνέβη παλαιότερα (1989-1990) και στην υπόθεση της επέκτασης του λιμανιού της Παροικίας.
Θυμίζω τις ομηρικές μάχες μεταξύ συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, κατ΄ακολουθία και των τοπικών κομματικών οργανώσεων, σχετικά με το αν έπρεπε να επεκταθεί ανατολικά ή δυτικά το υπάρχον λιμάνι.
Άπαντες είχαν εγκλωβιστεί τεχνηέντως στο ψευτοδίλημμα δύσης/ανατολής και κανείς δεν καταδέχτηκε ν' ακούσει στα σοβαρά την πρότασή μου περί μεταφοράς του λιμανιού στην περιοχή του Αμπελά.
Η συνέχεια γνωστή:
Η πρωτεύουσα του νησιού, εξ αιτίας ΚΥΡΙΩΣ του λιμανιού, έχει απαξιωθεί πλήρως και κατόπιν εορτής τρέχουν και δεν φθάνουν οι Παροικιώτες να διορθώσουν τα αδιόρθωτα.
Έτσι όμως δεν γίνεται δουλειά.
Έτσι δεν πας πουθενά, ή μάλλον πας.
Κατά διαόλου.
Και όσο αυτό δεν γίνεται κατανοητό από τους πολλούς, αυτούς που αποτελούν την κρίσιμη μάζα και ανεβοκατεβάζουν τους τοπικούς μας άρχοντες, το μέλλον του τόπου μας διαγράφεται ολοένα και πιο ζοφερό, σε πείσμα των σαχλαμαριστών και των ολακαλάδων του διαδικτύου.
Γιατί η ήττα του αυτονόητου είναι ήττα της κοινωνίας (των πολιτών εν συνόλω δηλαδή) και όχι των λίγων και πονηρών.
Πολύ περισσότερο όταν αυτός ο διάλογος αφορά στα κοινά.
Δηλαδή στο δημόσιο διάλογο.
Στο νησί μας δυστυχώς -και δεν θα σταματήσω να το επαναλαμβάνω όσο κι αν αυτό ενοχλεί πολλούς- η προσπάθεια να καταδειχθεί το αυτονόητο είναι διαρκής και αενάως επαναλαμβανόμενη.
Βασική αιτία αυτού του φαινομένου η ΑΡΝΗΣΗ των εκάστοτε διοικούντων όχι να εισακούσουν, αλλά ακόμη και ν΄ακούσουν επιχειρήματα που θέτουν εν αμφιβόλω ή ακυρώνουν τις εν θερμώ ειλημμένες αποφάσεις τους.
Στο βωμό της "αποφασιστικότητάς" τους λοιπόν να παρουσιάσουν όσο γίνεται πιο εντυπωσιακά και ελκυστικά για τον μέσο ψηφοφόρο "επιτεύγματα" και να εγγράψουν επιτυχίες στο ενεργητικό κατά τη διάρκεια της θητείας τους, δρομολογούν και πραγματοποιούν έργα και προβαίνουν σε παρεμβάσεις οι οποίες αντί να επιλύσουν προβλήματα και να θεραπεύσουν πληγές, προκαλούν το ακριβώς αντίθετο: περιπλέκουν τα υπάρχοντα προβλήματα και ανοίγουν νέες πιο οδυνηρές πληγές.
Ενίοτε αθεράπευτες!
Ο κατάλογος είναι μακρύς και σε κάθε νέα δημοτική περίοδο δυστυχώς μακραίνει ακόμη περισσότερο.
Δείτε για παράδειγμα τι συνέβη με το περιβόητο νέο αεροδρόμιο.
Προ διετίας εγκαινιάστηκε (εις διπλούν μάλιστα...) μέσα σ' ένα κλίμα που καλλιεργούσε μεγάλες προσδοκίες περί αναβάθμισης του "τουριστικού προϊόντος", περί αύξησης των εσόδων από τον τουρισμό και διάφορα άλλα ζαβά που συνηθίζονται να προβάλλονται σε τέτοιες περιπτώσεις, με απώτερο σκοπό ν' αποσπάσουν την εύνοια των πολιτών.
Η συνέχεια κατέδειξε την ΑΝΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΠΟΨΗ του νησιού να λειτουργήσει ένα μεγαλύτερο αεροδρόμιο.
Κι όχι μόνον αυτό, αλλά επέτεινε και περιέπλεξε μια σειρά άλλα που ήδη υφίσταντο και ούτε η κεντρική διοίκηση, ούτε η τοπική αυτοδιοίκηση είχε καταφέρει να τα αντιμετωπίσει στοιχειωδώς.
Παράδειγμα πρώτο το κυκλοφοριακό, το οποίο πλέον ξεπέρασε τα στενά όρια των οικιστικών ιστών Παροικίας και Νάουσας και έχει προκαλέσει μόνιμη εικόνα μποτιλιαρίσματος ΚΑΙ στο οδικό δίκτυο της νότιας Πάρου.
Παράδειγμα δεύτερο το πρόβλημα της ευρύτατα διαδεδομένης παραξενοδοχείας:
Το νέο αεροδρόμιο εξασφάλισε προνομιακά πελατεία σε παραοικονομούντες καταλυματίες (διαφόρων ηλεκτρονικών πλατφορμών και όχι μόνο) που εισπράττουν τεράστια ποσά, από τα οποία ελάχιστα έως καθόλου "ακουμπάνε" στο νησί ή εισέρχονται στον οικονομικό του κύκλο (τζίρος αγοράς).
Βέβαια για τις συνθήκες λειτουργίας του νέου αεροδρομίου ας μην αναφερθώ καλύτερα (το έχω κάνει ήδη αρκετές φορές) γιατί το πόσο τραγελαφική είναι η κατάσταση το γνωρίζετε οι περισσότεροι από πρώτο χέρι.
Κάτι ανάλογο συνέβη παλαιότερα (1989-1990) και στην υπόθεση της επέκτασης του λιμανιού της Παροικίας.
Θυμίζω τις ομηρικές μάχες μεταξύ συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, κατ΄ακολουθία και των τοπικών κομματικών οργανώσεων, σχετικά με το αν έπρεπε να επεκταθεί ανατολικά ή δυτικά το υπάρχον λιμάνι.
Άπαντες είχαν εγκλωβιστεί τεχνηέντως στο ψευτοδίλημμα δύσης/ανατολής και κανείς δεν καταδέχτηκε ν' ακούσει στα σοβαρά την πρότασή μου περί μεταφοράς του λιμανιού στην περιοχή του Αμπελά.
Η συνέχεια γνωστή:
Η πρωτεύουσα του νησιού, εξ αιτίας ΚΥΡΙΩΣ του λιμανιού, έχει απαξιωθεί πλήρως και κατόπιν εορτής τρέχουν και δεν φθάνουν οι Παροικιώτες να διορθώσουν τα αδιόρθωτα.
Έτσι όμως δεν γίνεται δουλειά.
Έτσι δεν πας πουθενά, ή μάλλον πας.
Κατά διαόλου.
Και όσο αυτό δεν γίνεται κατανοητό από τους πολλούς, αυτούς που αποτελούν την κρίσιμη μάζα και ανεβοκατεβάζουν τους τοπικούς μας άρχοντες, το μέλλον του τόπου μας διαγράφεται ολοένα και πιο ζοφερό, σε πείσμα των σαχλαμαριστών και των ολακαλάδων του διαδικτύου.
Γιατί η ήττα του αυτονόητου είναι ήττα της κοινωνίας (των πολιτών εν συνόλω δηλαδή) και όχι των λίγων και πονηρών.
Δευτέρα 21 Αυγούστου 2023
Παραμένει επίκαιρο, δυστυχώς... Επειδή, αφενός βαριέμαι να γράφω τα ίδια και τα ίδια, αφετέρου το περιεχόμενό του παραμένει διαβολικά επίκαιρο, αναδημοσιεύω το παρακάτω κείμενο:
Η ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΕΙΑ ΚΛΙΝΗ ΤΩΝ ΨΕΥΤΟΕΙΔΙΚΩΝ
Εκ πρώτης όψεως ο τίτλος φαντάζει βαρύγδουπος, υπερβολικός σε σχέση τουλάχιστον με το δεύτερο σκέλος του.
Εύλογο να υποψιάζεται κανείς πως αποτελεί τέχνασμα του γράφοντος για φθηνό εντυπωσιασμό, δόλωμα για να τσιμπήσουν αφελείς αναγνώστες.
Κι όμως αυτό δεν ισχύει.
Και δεν ισχύει, γιατί το επίδικο ζήτημα της πραγματιστικής ανάλυσης του φαινομένου της "τουριστικής ανάπτυξης" ή αν προτιμάτε της εν γένει ανάπτυξης ( βλακωδώς η πρώτη ταυτίζεται με τη δεύτερη) έτσι όπως αυτή εξελίσσεται και αποτυπώνεται, δεν είναι μια απλή υπόθεση για την οποία ο κάθε άσχετος -ενίοτε και ο κάθε πονηρός- μπορεί να αποφαίνεται με ευκολία και ελαφρότητα.
Και δυστυχώς, τα δύο αυτά είδη αφθονούν εσχάτως.
Η ανάλυση της αναπτυξιακής διαδικασίας προυποθέτει κατ αρχήν σφαιρική εικόνα του οικονομικού γίγνεσθαι και όχι αποσπασματική και επιλεκτική γνώση κάποιων σκόρπιων στατιστικών δεδομένων μόνο στον τουριστικό τομέα.
Αποτελεί βασική προυπόθεση, ή αν προτιμάτε αναγκαία συνθήκη, η στοιχειοθετημένη ΓΝΩΣΗ της πορείας των οικονομικών μεγεθών καθώς και βασικών οικονομετρικών δεδομένων τα τελευταία τουλάχιστον είκοσι χρόνια, προκειμένου να προκύψει ενδελεχές και επιστημονικά στέρεο συμπέρασμα για την οικονομία τόσο σε εθνική κλίμακα όσο και σε τοπικό επίπεδο.
Σε διαφορετική περίπτωση τα μόνα βέβαια αποτελέσματα είναι η διασπορά πλάνης και σύγχυσης, με στόχο την δημιουργία βολικών εντυπώσεων.
Η υπερτριακονταετής απασχόλησή μου στον τραπεζικό τομέα και η τριβή μου με την καταγραφή (σε καθημερινή, εβδομαδιαία, μηνιαία, εξαμηνιαία και ετήσια βάση) στατιστικών στοιχείων -συν το επιπλέον προσωπικό μου ενδιαφέρον για περαιτέρω έρευνα- μου έδωσαν τη δυνατότητα να έχω πληρέστατη εικόνα της τοπικής μας οικονομίας, σε αντίθεση με τον κάθε πικραμένο που αναμασά όποια επιφανειακή και εύπεπτη σαχλαμάρα του σερβίρουν προς κατανάλωση δική του και της κοινωνίας.
Αντί λοιπόν ψύχραιμης και εμπεριστατωμένης αποτίμησης, που επιπροσθέτως θα λαμβάνει σοβαρά υπόψιν πέραν των οικονομικών, εθνικά, δημογραφικά και κοινωνικά δεδομένα, βρισκόμαστε μπροστά στο φαινόμενο κλακαδόρων και αβανταδόρων που στηρίζουν ευτελή πολιτικά παιχνίδια εντυπωσιασμού, συμμετέχοντας ως υπεργολάβοι στην κατασκευή ενός λαμπερού οικονομικού succes story...
Αντί να τεθεί στο τραπέζι το πλεόν απλό, απλούστατο θέμα της απόδοσης του παραγωγικού μηχανισμού (σχέση κόστους/αποτελέσματος, επένδυσης/κέρδους) με την τυπική οπτική ενός οικονομέτρη, επιχειρείται η δημιουργία νεφελωμάτων με στοιχεία αφίξεων/αναχωρήσεων και άλλων αναλόγου φυράματος επικαλούμενων στοιχείων.
Ειδικότερα στην Πάρο η προσέγγιση ανέκαθεν υπήρξε εξόχως προβληματική με τα στοιχεία, τα όποια στοιχεία, να παρατίθενται σωρηδόν κατά το "πλίνθοι τε και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι"...
Από τους επίδοξους και αυτοχρισμένους "αναλυτές" κανείς μα κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει συμπεριλάβει στα προβαλλόμενα στοιχεία, τα πραγματικά αποτελέσματα της όλης δραστηριότητας, που δεν είναι άλλα από τα έσοδα (μικτά είτε καθαρά) που αποφέρει αυτή, το τελικό δηλαδή επιδιωκόμενο εισπρακτικό αποτέλεσμα προκειμένου να μορφώσει ο πολίτης /αναγνώστης σφαιρική και ξεκάθαρη άποψη επί του θέματος.
Φαίνεται να αδιαφορούν παγερά οι αβανταδόροι για το ορατό και στον πλέον γκαβό παρατηρητή γεγονός, πως η ίδια η παραγωγική μηχανή του τουρισμού περιέρχεται με ραγδαίους ρυθμούς σε χέρια ξένα και ολοένα και λιγότερο πλέον ωφελείται ο ντόπιος πληθυσμός από τα τουριστικά έσοδα, ενώ ταυτόχρονα αυτός είναι εκείνος που πληρώνει το "λογαριασμό" συντήρησης αυτού του πολυέξοδου μηχανισμού, με υψηλή φορολογία (εθνική και τοπική) με ασύλληπτες επιβαρύνσεις στο κόστος διαβίωσης (αυξημένο από 30 έως και 150% σε σχέση με την Αθήνα π.χ.) και ολοένα εντεινόμενη υποβάθμιση της ποιότητας ζωής (υποδομές που συνεχώς ξεπερνιούνται πχ. κυκλοφοριακό, λιμάνια, ύδρευση, ΧΥΤΑ κ.α. ) πέραν ακόμη και αυτής της τουριστικής περιόδου.
Το φαινόμενο στην Πάρο -της ψευδεπίγραφης και απατηλής ανάπτυξης- να δυσκολεύονται να βρουν μια αξιοπρεπώς αμοιβόμενη εργασία παιδιά με πλούσια προσόντα και δεξιότητες, αναγκαζόμενα να αναζητούν λύσεις είτε στα αστικά κέντρα είτε στο εξωτερικό, να αμοίβονται με μισθούς πείνας (από 2-3 ευρώ την ώρα η συντριπτική πλειοψηφία) για εποχιακή απασχόληση όσα καταφεύγουν στα τουριστικά επαγγέλματα, δεν απασχολεί τους μαθητευόμενους μάγους της μπαρουφολογίας και το χειρότερο δεν δείχνει να συγκινεί κανέναν από τους στρογγυλοκαθισμένους στα στασίδια της τοπικής εξουσίας πολιτικούς ηγήτορες, οι οποίοι το μόνο που γνωρίζουν και το κάνουν ομολογουμένως καλά, είναι να διευκολύνουν την παράδοση του νησιού ως βορά σε αδηφάγα συμφέροντα που θα αναγκάσουν μεσοπρόθεσμα το μεγαλύτερο μέρος των αυτοχθόνων να μεταναστεύσουν.
Γνωρίζουν οι παπαγαλίζοντες και διασπείροντες την εύπεπτη βλακεία, κατά πόσο έχουν πολλαπλασιαστεί οι ξένες ακίνητες ιδιοκτησίες τα τελευταία 20 χρόνια και κατά πόσο έχουν συρρικνωθεί αντιστοίχως εκείνες των ντόπιων, τάση που θέτει ευθέως ζητήματα πολιτισμικά, ταυτολογικά, περιβαλλοντικά, κοινωνικά, δημογραφικά και εν τέλει εθνικά, στο όχι και τόσο μακρυνό μέλλον;
Η εμμονή στην επίφαση και όχι στην ουσία της οικονομικής ανάπτυξης, αποπροσανατολίζει την ίδια την τοπική κοινωνία από το αυτονόητο προαπαιτούμενο, αυτή (δηλ. η ανάπτυξη) να υφίσταται εξόχως και πρωτίστως για την ίδια και όχι για τα πάσης φύσεως εισαγόμενα (κυρίως του εξωτερικού) λαμόγια που αντιμετωπίζουν την Πάρο (την κάθε Πάρο) ως ένα εργαλείο αποκόμισης οφέλους υπό μορφήν αφορολόγητης "αρπαχτής", αδιαφορώντας για το αν θα υπάρχει αύριο.
Κι εδώ καταγράφεται άλλη μια κακή υπηρεσία που "προσφέρουν" οι κατά φαντασίαν ειδήμονες και χαρακτηρίζει την στάση τους απέναντι στην τουριστική παραοικονομία.
Η παντοκρατορία της παραξενοδοχείας κυρίως από αλλοδαπούς ιδιοκτήτες "εξοχικών", δεν αντιμετωπίζεται με τη δέουσα σοβαρότητα και ένταση ως δομικής φύσεως τεράστια απειλή, αλλά ως φολκλορικού τύπου παράπλευρη απώλεια, που κατά κάποιο τρόπο είμαστε υποχρεωμένοι να την υφιστάμεθα κατ απαίτηση του τουριστικού... κισμέτ!
Τέλος, με λύπη διαπιστώνεται η παντελής απουσία ανησυχίας για τις αντοχές του νησιού, αυτές που οι τεχνοκράτες αποκαλούν περιφραστικά "φέρουσα ικανότητα" και της δυνατότητάς του να πορευθεί στο μέλλον σε συνθήκες αειφορίας.
Σιγοντάρουν μια ξέφρενη πορεία προς την βέβαιη εξάντληση του τόπου και την τελική του καταστροφή, την οποία κατά τα άλλα ξορκίζουν στην περίπτωση των ανεμογεννητριών!!!
Επειδή αυτά τα θέματα δεν είναι καθόλου αθώα και οφείλουμε να τα αντιμετωπίζουμε με μεγάλη προσοχή, κάνω έκκληση στους διακινητές της σαχλαμάρας να βρουν άλλο αντικείμενο ενασχόλησης και να πάψουν να συμπεριφέρονται ανεύθυνα απέναντι στον τόπο.
Αυτή η συμπεριφορά μπορεί να ευνοεί αθέμιτες πολιτικές, βλάπτει όμως ανεπανόρθωτα το πραγματικό συμφέρον της Πάρου.
Κυριακή 20 Αυγούστου 2023
ΓΙΑΤΙ οι ξένοι πουλάνε τα σπίτια τους στην Πάρο και φεύγουν...
Νίνα Δρούγκα
Στην Πάρο την τελευταία δεκαετία είχαν αγοράσει σπίτια πολλοί εύποροι Γάλλοι. Τώρα τα πουλάνε και φεύγουν. Η απάντηση στο γιατί, είναι επειδή η Πάρος δεν είναι η Πάρος που γνώρισαν πριν από πέντε - δέκα χρόνια. Δεν τους αρέσει η υπερβολική κίνηση στους δρόμους, οι υποδομές του νησιού δεν μπορούν να αντέξουν τον αριθμό των επισκεπτών, οι επιχειρηματίες της εστίασης το έχουν γυρίσει όλοι στο “βλαχοκυριλέ”, ανοίγουν all day καφεμπαρ, σούσι και μεξικάνικα, η διεθνής κουζίνα επικρατεί, η “πειραγμένη” ελληνική κουζίνα από διάφορους τηλεοπτικούς ψευτοσεφ δεν τρώγεται, τα ταβερνάκια λιγοστεύουν, οι παραλίες εξαφανίζονται κάτω από ομπρέλες. Το νησί χάνει το “χρώμα” του, δε θυμίζει Κυκλάδες.
Πηγή: Reporter.gr
AΛΛΗ ΜΙΑ ΑΝΩΜΑΛΗ ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
Δεν πρόλαβαν να περάσουν ούτε καν πέντε ημέρες από την τελευταία αναφορά στην "ευκαιρία" για την επίλυση των ελληνοτουρκικών "διαφορών" και η Τουρκία με το γνωστό θράσος που την χαρακτηρίζει, φρόντισε να διαλύσει τα νεφελώματα των διαφόρων αφελών και ανιστόρητων πολιτικών και "αναλυτών".
Τα γεγονότα στην ουδέτερη ζώνη, ήρθαν να επιβεβαιώσουν για πολλοστή φορά, πως η Τουρκία δεν καταλαβαίνει από διεθνείς Συνθήκες, Συμφωνίες, Κανόνες και άλλα συμπαθή, που φαινομενικά διέπουν τις σχέσεις των κρατών στην σύγχρονη εποχή.
Η Τουρκία καταλαβαίνει μόνο την γλώσσα της ισχύος, μια γλώσσα που ομιλείται με τα όπλα κι επιβάλλεται με την βία.
Γι αυτό, κάθε φορά που ακούτε τους τουρκοφοβικούς να μιλάνε για "γύρους συνομιλιών" και άλλα φαιδρά, να ξέρετε πως το κάνουν για ν' αποφύγουν την μια και μοναδική ρεαλιστική θέση για την επίλυση του Κυπριακού (πρόβλημα κατοχής κατεξοχήν) που δεν είναι άλλη από την απελευθέρωση των κατεχόμενων εδαφών της Κύπρου με πολεμικές πράξεις κι όχι με ευχολόγια.
Μόνο όταν υπάρχει αυτό ως διακηρυγμένος στόχος, η Τουρκία θα λάβει σοβαρά υπόψιν, τόσο την Ελλάδα, όσο και τη διεθνή κοινότητα.
Όλα τα άλλα είναι αενάως επαναλαμβανόμενες μπούρδες...
Σάββατο 19 Αυγούστου 2023
ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΧΕΙ ΞΑΝΑΠΑΙΧΤΕΙ (ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ)...
Πέμπτη 9 Ιουλίου 2020
SILVER ALERT: Αναζητούνται οι "ευαίσθητοι" της Αλυκής...
Συμπολίτες οι οποίοι μέχρι τότε είχαν επιδείξει μια διαμετρικά αντίθετη στάση (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων), ξάφνου "βγήκαν στο κλαρί" υπερασπιζόμενοι κανόνες, αξίες και κοινωνικά δικαιώματα.
Εκδόθηκαν μάλιστα κάποιες ανακοινώσεις σε πολύ οξείς τόνους που καυτηρίαζαν την συμπεριφορά συγκεκριμένου καταστηματάρχη, ο οποίος απ' ότι φάνηκε στη συνέχεια είχε μπει επιλεκτικά(;;) στο στόχαστρο των αυτοπροσδιορισμένων ως "ευαίσθητοι πολίτες της Αλυκής", αποσιωπώντας το γενικότερο μπάχαλο που είχε ήδη προσλάβει χαρακτηριστικά καθεστώτος και αφορούσε φυσικά και άλλους εκτός από τον καταγγελλόμενο...
Τότε είχα αποτολμήσει μια πρόβλεψη, ισχυριζόμενος πως ο χρονικός ορίζοντας της εκδηλωθείσας τότε "ευαισθησίας" θα είναι μικρός και δεν θα υπερβεί σε καμία περίπτωση την ημερομηνία των δημοτικών εκλογών.
Και είχα προκαλέσει σειρά αρνητικών σχολίων, όπως άλλωστε συνηθίζεται...
Γιατί ως γνωστόν εγώ είμαι κακός άνθρωπος!
Σήμερα λοιπόν κι ενώ συντελείται άλλη μια πράξη της χρόνιας φαρσοκωμωδίας και καταλαμβάνεται -εκ νέου- χώρος πολύτιμος για την εύρυθμη λειτουργία του χωριού, οι αγαπητοί "ευαίσθητοι" μάλλον δεν ξέρουν, δεν είδαν, δεν άκουσαν, κάτι σχετικό.
Ίνα πληρωθεί το ρηθέν παρά του προφήτου...
Κ.ΡΟΚΟΝΙΔΑΣ: ΟΛΗ Η ΕΥΘΥΝΗ ΣΤΟΥΣ "ΟΜΙΛΟΥΣ"! ΣΟΒΑΡΑ ΤΩΡΑ;
Διάβασα με προσοχή το κείμενο του Κ.Ροκονίδα που δημοσιεύθηκε στο Κόντρα νιουζ και πραγματικά έμεινα άφωνος.
Ειδικότερα με ερέθισε η παρακάτω αποστροφή:
"Ποιος ευθύνεται όμως για αυτήν την κατάσταση; Kατά την άποψή μας αυτές είναι οι συνέπειες ενός δρόμου ανάπτυξης που στο επίκεντρό του έχει τα κέρδη των λίγων και όχι τις ανάγκες των πολλών. Στα πλαίσια αυτής της ανάπτυξης ενισχύονται οι όμιλοι του Τουρισμού και οι παραλίες του νησιού αντιμετωπίζονται ως «φιλέτα». Η εμπορευματοποίηση της γης, των ακτών, η άμεση και έμμεση αμφισβήτηση του κοινόχρηστου χαρακτήρα των παραλιών και του αιγιαλού αποτελούν το εύφορο έδαφος στο οποίο ξεφυτρώνουν επιχειρηματίες καταπατητές. Σε αυτές τις συνθήκες οι παραλίες αντί να είναι πόλος έλξης, ξεκούρασης, αναψυχής, άθλησης με δωρεάν εγκαταστάσεις μετατρέπονται σε κερδοφόρα επένδυση και το μπάνιο από δικαίωμα σε ακριβό σπορ."
Γιατί πιο άκομψη προσπάθεια συγκάλυψης της παραβατικότητας των παριανών "επιχειρηματιών" δεν θα μπορούσε να υπάρξει και να αποδοθεί στη συνέχεια σε κάποιους "αόρατους" και ανώνυμους που "ξεφυτρώνουν" σαν τα μανιτάρια στα πρωτοβρόχια!
Η προσπάθεια να πεταχτεί η μπάλα της παραβατικότητας στην εξέδρα των "ομίλων", όταν τον δημόσιο χώρο στο νησί τον λυμαίνονται κυρίως ντόπιοι, επιβεβαιώνει τα όσα κατά καιρούς έχω καταλογίσει στην αντιπολίτευση για αδράνεια και αοριστολογία.
Και λέγοντας δημόσιο χώρο περιλαμβάνω δρόμους, πλατείες, παραλίες, λιμάνια κλπ.
Ποιες είναι οι καταγγελίες με συγκεκριμένα στοιχεία και κατά συγκεκριμένων παρανομούντων που έγιναν και καλά από το 2015;
Και γιατί δεν προχωρήσατε θεσμικά, όπως είχατε δικαίωμα, στην καταγγελία στον εισαγγελέα παρά αρκεστήκατε σε γενικόλογες αναφορές;
Είναι σοβαρή η προσέγγιση αυτή του προβλήματος;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)