Κυριακή 7 Ιανουαρίου 2018
Σάββατο 6 Ιανουαρίου 2018
Ζόφος και αθλιότητα
ΣΤΑΘΗΣ
Ζούμε σε ζοφερούς καιρούς, όχι μόνον διότι οι τυραννίδες αγριεύουν αλλά και διότι η λογική εξαναγκάζεται στο «γιαχαραντάν,αδέρφια, ό, τι μου κάτσει λέω και τον λογαριασμό στον μπάρμπα με την κομμένη σύνταξη». Έτσι στο άνετο και στο χαλαρό, ο κ. Κούλογλου αποκαλούσε από τηλοψίας τον κυρ Καμμένο, εθνικιστή, λες και δεν τρέχει τίποτα να συγκυβερνάς με εθνικιστές!
Παρασκευή 5 Ιανουαρίου 2018
ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΑΣΟΣ...
Σε επιστολή σχετική με το κυκλοφοριακό της Παροικίας, που έστειλαν πέντε φίλοι συμπολίτες στα τοπικά ΜΜΕ, διατείνονται πως όχι μόνο δεν πρέπει να επανέλθει ο παραλιακός δρόμος σε καθεστώς αμφίδρομης κυκλοφορίας, αλλά επιβάλλεται (σύμφωνα με την αντίληψή τους) να κλείσει ολοσχερώς, περιορίζοντας ταυτόχρονα την στάση-στάθμευση στους εκτός δημοτικών χώρων στάθμευσης περιοχών της πόλης.
Έχω επανειλημμένα τοποθετηθεί και δεν κουράζομαι να το επαναλαμβάνω:
Τα βασικά οδικά εργαλεία για την εξυπηρέτηση της κυκλοφορίας των οχημάτων στη Παροικία δυστυχώς είναι μόνο δύο, ήτοι ο (ψευδο)περιφερειακός και ο παραλιακός.
Η Παροικία εκτός από την δική της οδική "λάτρα", δυστυχώς είναι αναγκασμένη να εξυπηρετήσει και εκείνη ολόκληρου του νησιού, αφού ζωτικές λειτουργίες υψηλής όχλησης και σημαντικής επιβάρυνσης όπως Λιμάνι, Δημαρχείο, Κέντρο Υγείας, Αστυνομία, Λιμεναρχείο, ΔΟΥ κ.α. υπηρεσίες, εδρεύουν συνωστιζόμενες εντός του οικιστικού της ιστού.
Αυτό το δεδομένο αυτομάτως ακυρώνει τα όποια όνειρα καλοκαιρινής νυκτός περί καθολικής πεζοδρόμησης της παραλιακής ζώνης, περί πλήρους απομάκρυνσης των τροχοφόρων από τον παραδοσιακό οικισμό και άλλα εξαιρετικά συμπαθή και υψιπετή σενάρια αισθητικής αναβάθμισης της πρωτεύουσας του νησιού.
Γιατί καλά τα περί αισθητικής (τα οποία σε άλλο πεδίο με διαφορετικά δεδομένα θα με εύρισκαν απόλυτα σύμφωνο) αλλά το κυρίαρχο πρόβλημα είναι η λειτουργία της πόλης.
Και δυστυχώς στην προσπάθεια να επιλυθεί το αισθητικό, ο πρόσθετος φόρτος από την αχρήστευση του παραλιακού, θα προκαλέσει εκρηκτικό πρόβλημα σε έναν (ψευδο)περιφεριακό που ήδη έχει υπερβεί τα όριά του και παρουσιάζει εικόνα μόνιμου μποτιλιαρίσματος συνήθως τις πρωινές ώρες αδιακρίτως εποχής ειδικά στην κατεύθυνση προς το λιμάνι.
Καλό είναι για τόσο σοβαρά θέματα να εξετάζονται όλες οι παράμετροι προκειμένου να αρθρώσουμε δημόσιο λόγο, γιατί ελοχέυει πάντοτε ο κίνδυνος εστιάζοντας στο δέντρο που κυριαρχεί στο οπτικό μας πεδίο λόγω εγγύτητας, να χάσουμε την εικόνα του δάσους.
Κι αυτό η Πάρος το έχει πληρώσει ακριβά και εξακολουθεί να το πληρώνει και σήμερα.
Διαβάστε σχετικά πρόσφατο κείμενο:
ΑΥΤΙΑ ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΛΕΙΣΤΑ, ΜΥΑΛΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΑ...
H Aυτοκρατορία έπιασε δουλειά! Την ίδια στο Ιράν όπως στη Λιβύη και στη Συρία
[Αμερικανικά
επίσημα στοιχεία και δηλώσεις, τελείως άγνωστα στην Ελλάδα, παρατάσσει
το κατωτέρω άρθρο που προβάλλει το σημερινό δελτίο του ελεύθερου
αμερικανικού οικονομικού πρακτορείου Zero Hedge.
Η υιοθέτηση και προβολή του έκδηλα οφείλεται στην εκτίμηση πως
προσφέρει τον κώδικα αποκρυπτογράφησης των γεγονότων στο Ιράν και όσων
προδιαγράφονται ως συνέχεια στον ορίζοντα της Ουκρανίας ή της Β. Βορέας,
μετά το πανόραμα των πυροτεχνημάτων και τις ευχές για ένα χρόνο ειρήνης
και ευημερίας στον κόσμο.]
Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού
Πριν δυο εβδομάδες, ένα υπόμνημα που διέρρευσε από τους κόλπους της κυβέρνησης Τραμπ αποκάλυπτε πως ο νεόφυτος στον ανθώνα της Ουάσιγκτον Υπουργός των Εξωτερικών Ρεξ Τίλλερσον δεχόταν καθοδήγηση για το πως η αυτοκρατορία χρησιμοποιεί τα ανθρώπινα δικαιώματα σαν πρόσχημα για να επιτεθεί η να υποσκάψει απείθαρχες κυβερνήσεις. Δημοσίευμα στο «Politico» ανέφερε:
Το υπόμνημα της 17 Μαΐου έχει τα χαρακτηριστικά βοηθήματος ταχείας εκμάθησης για έναν επιχειρηματία που γίνεται διπλωμάτης και το συμπέρασμα του προσφέρει μιαν ωμά ρεαλιστικήν εικόνα: ότι οι ΗΠΑ πρέπει να χρησιμοποιούν τα ανθρώπινα δικαιώματα ως ρόπαλο εναντίον των ανταγωνιστών τους, ενώ θα κλείνουν τα μάτια για συμμαχικά καταπιεστικά καθεστώτα, όπως οι Φιλιππίνες, η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος.
« Τους συμμάχους μεταχειριζόμαστε διαφορετικά –και καλύτερα- από τους αντιπάλους. Αλλιώς θα μείνουμε με περισσότερους αντιπάλους και λιγότερους συμμάχους,» εξηγεί το υπόμνημα, που έγραψε ο σημαντικής επιρροής πολιτικός βοηθός του Τίλλερσον, Μπράϊαν Χουκ.
Με αυτό που θα μπορούσε να είναι εύρημα συγχρονισμού σε κωμική παράσταση, αν δεν ήταν λόγος μεγάλης ανησυχίας, στο Ιράν ξέσπασαν ταραχές που συνεχίζονται επί ημέρες και η Δυτική Αυτοκρατορία ξαφνικά εκφράζει βαθιά δικομματική αγωνία για τα ανθρώπινα δικαιώματα αυτών των διαδηλωτών.
Μήνυμα Τραμπ στο Τουίτερ:
«Μεγάλες διαμαρτυρίες στο Ιράν. Ο λαός επιτέλους αντιλαμβάνεται πως τα λεφτά και ο πλούτος του κλέβεται και σπαταλιέται στην τρομοκρατία. Φαίνεται πως δεν θα το ανεχθούν περισσότερο. Οι ΗΠΑ παρακολουθούν προσεκτικά για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.»
3:03 ΜΜ- 31 Δεκ,2017
Μήνυμα Χίλλαρυ Κλίντον:
Ο Ιρανικός λαός, ιδίως οι νέοι, διαμαρτύρονται για ελευθερία και για το μέλλον που δικαιούνται. Ελπίζω πως η κυβέρνησή τους θα ανταποκριθεί ειρηνικά και θα υποστηρίξει τις ελπίδες τους.»
5:49 Π.Μ. 31 Δεκ.2017
Η Χέδερ Νώυερτ, εκπρόσωπος Στέητ Ντιπάρτμεντ:
«Ο Υπουργός Τίλλερσον επαναλαμβάνει τον βαθύ σεβασμό των ΗΠΑ για τον λαό του Ιράν. Καλούμε όλα τα έθνη να σταθούν στο πλευρό μας στην αξίωση να σεβαστεί το καθεστώς τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.»
4:27 Π.Μ. 31 Δεκ.2017
Μπόρις Τζόνσον, Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών:
«Παρακολουθώ τα γεγονότα στο Ιράν με ανησυχία. Ζωτικό να έχουν οι πολίτες το δικαίωμα στην ειρηνική διαδήλωση.»
3:24 Μ.Μ 31 Δεκ.2017
Ντάνιελ Μακάνταμς, Διευθυντής του «Ινστιτούτου Ρον Πωλ για Ειρήνη και Ευημερία»:
«Πανομοιότυπο αντίγραφο του σεναρίου για το Κίεβο (ουκρανικό πραξικόπημα), τη Λιβύη κλπ, ξεσκονισμένο άλλη μια φορά. Οι ίδιες λέξεις. Ιδιαίτερα απάνθρωπο το να υποκρίνεσαι πως νοιάζεσαι γι΄ αυτούς τους ανθρώπους όταν ετοιμάζεσαι να τους βομβαρδίσεις.»
Ώστε έχουμε γνώση για το τι αυτή η μουσική και το μπαλέτο σηματοδοτούν. Κάθε αιματηρό όργιο μπορεί να καλυφτεί με τη σημαία των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Τον Οκτώβριο πληροφορηθήκαμε από τον τέως πρωθυπουργό του Κατάρ ότι, από το ξεκίνημα των πρώτων διαδηλώσεων διαμαρτυρίας στη Συρία το 2011, εκδηλώθηκε μια μαζική πίεση από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους για την ανατροπή της συριακής κυβέρνησης, σ’ εφαρμογή της αποκληθείσας Αραβικής ΄Ανοιξης.
Αυτή η αποκάλυψη έγινε την ίδια εβδομάδα που το Intercept τελικά έδωσε στη δημοσιότητα έγγραφα της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας (NSA) που επιβεβαιώνουν ότι ξένες κυβερνήσεις είχαν τον άμεσο έλεγχο των «ανταρτών», οι οποίοι άρχισαν τις επιθέσεις στη Συρία ύστερα από εκείνες τις διαδηλώσεις του 2011. Και η ταραχή για τα ανθρώπινα δικαιώματα συνεχίστηκε σε όλη τη διάρκεια του πολέμου στη Συρία, ενώ οι κυβερνήσεις που δημόσια θρηνωδούσαν για την παραβίασή τους, μυστικά εξόπλιζαν και εκπαίδευαν οργανώσεις τρομοκρατών για να διατρέχουν την χώρα δολοφονώντας, βιάζοντας και λεηλατώντας.
Το έχουμε δει ξανά και ξανά. Στην Λιβύη, η Δυτική εισβολή δικαιολογήθηκε με το πρόσχημα της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ ο στόχος ήταν η αλλαγή καθεστώτος. Στην Ουκρανία, οι πιστοί της Αυτοκρατορίας ζητωκραύγαζαν τους διαδηλωτές στο Κίεβο, όταν ο στόχος ήταν η αλλαγή του καθεστώτος. Και ποιος θα μπορούσε να λησμονήσει τους φτωχούς καταπιεσμένους πολίτες του Ιράκ που σίγουρα θα υποδέχονταν τους εισβολείς ως ελευθερωτές;
Το 2007, ο απόστρατος στρατηγός Ουέσλι Κλαρκ εμφανίστηκε στην εκπομπή «Δημοκρατία Τώρα» και δήλωσε ότι, περί τις δέκα μέρες μετά την επίθεση στους πύργους της Νέας Υόρκης, πληροφορήθηκε πως το Πεντάγωνο σχεδίαζε ήδη μιαν τελείως απρόκλητη επίθεση εναντίον του Ιράκ και πως του έδειξαν ένα υπόμνημα που εξέθετε σχέδιο για «επιθέσεις σε εφτά χώρες εντός πενταετίας, αρχίζοντας με το Ιράκ, κατόπιν την Συρία, τον Λίβανο, την Λιβύη, την Σομαλία, το Σουδάν και τελειώνοντας με το Ιράν.»
Από Caitlin Johnstone
Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού
Πριν δυο εβδομάδες, ένα υπόμνημα που διέρρευσε από τους κόλπους της κυβέρνησης Τραμπ αποκάλυπτε πως ο νεόφυτος στον ανθώνα της Ουάσιγκτον Υπουργός των Εξωτερικών Ρεξ Τίλλερσον δεχόταν καθοδήγηση για το πως η αυτοκρατορία χρησιμοποιεί τα ανθρώπινα δικαιώματα σαν πρόσχημα για να επιτεθεί η να υποσκάψει απείθαρχες κυβερνήσεις. Δημοσίευμα στο «Politico» ανέφερε:
Το υπόμνημα της 17 Μαΐου έχει τα χαρακτηριστικά βοηθήματος ταχείας εκμάθησης για έναν επιχειρηματία που γίνεται διπλωμάτης και το συμπέρασμα του προσφέρει μιαν ωμά ρεαλιστικήν εικόνα: ότι οι ΗΠΑ πρέπει να χρησιμοποιούν τα ανθρώπινα δικαιώματα ως ρόπαλο εναντίον των ανταγωνιστών τους, ενώ θα κλείνουν τα μάτια για συμμαχικά καταπιεστικά καθεστώτα, όπως οι Φιλιππίνες, η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος.
« Τους συμμάχους μεταχειριζόμαστε διαφορετικά –και καλύτερα- από τους αντιπάλους. Αλλιώς θα μείνουμε με περισσότερους αντιπάλους και λιγότερους συμμάχους,» εξηγεί το υπόμνημα, που έγραψε ο σημαντικής επιρροής πολιτικός βοηθός του Τίλλερσον, Μπράϊαν Χουκ.
Με αυτό που θα μπορούσε να είναι εύρημα συγχρονισμού σε κωμική παράσταση, αν δεν ήταν λόγος μεγάλης ανησυχίας, στο Ιράν ξέσπασαν ταραχές που συνεχίζονται επί ημέρες και η Δυτική Αυτοκρατορία ξαφνικά εκφράζει βαθιά δικομματική αγωνία για τα ανθρώπινα δικαιώματα αυτών των διαδηλωτών.
Μήνυμα Τραμπ στο Τουίτερ:
«Μεγάλες διαμαρτυρίες στο Ιράν. Ο λαός επιτέλους αντιλαμβάνεται πως τα λεφτά και ο πλούτος του κλέβεται και σπαταλιέται στην τρομοκρατία. Φαίνεται πως δεν θα το ανεχθούν περισσότερο. Οι ΗΠΑ παρακολουθούν προσεκτικά για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.»
3:03 ΜΜ- 31 Δεκ,2017
Μήνυμα Χίλλαρυ Κλίντον:
Ο Ιρανικός λαός, ιδίως οι νέοι, διαμαρτύρονται για ελευθερία και για το μέλλον που δικαιούνται. Ελπίζω πως η κυβέρνησή τους θα ανταποκριθεί ειρηνικά και θα υποστηρίξει τις ελπίδες τους.»
5:49 Π.Μ. 31 Δεκ.2017
Η Χέδερ Νώυερτ, εκπρόσωπος Στέητ Ντιπάρτμεντ:
«Ο Υπουργός Τίλλερσον επαναλαμβάνει τον βαθύ σεβασμό των ΗΠΑ για τον λαό του Ιράν. Καλούμε όλα τα έθνη να σταθούν στο πλευρό μας στην αξίωση να σεβαστεί το καθεστώς τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.»
4:27 Π.Μ. 31 Δεκ.2017
Μπόρις Τζόνσον, Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών:
«Παρακολουθώ τα γεγονότα στο Ιράν με ανησυχία. Ζωτικό να έχουν οι πολίτες το δικαίωμα στην ειρηνική διαδήλωση.»
3:24 Μ.Μ 31 Δεκ.2017
Ντάνιελ Μακάνταμς, Διευθυντής του «Ινστιτούτου Ρον Πωλ για Ειρήνη και Ευημερία»:
«Πανομοιότυπο αντίγραφο του σεναρίου για το Κίεβο (ουκρανικό πραξικόπημα), τη Λιβύη κλπ, ξεσκονισμένο άλλη μια φορά. Οι ίδιες λέξεις. Ιδιαίτερα απάνθρωπο το να υποκρίνεσαι πως νοιάζεσαι γι΄ αυτούς τους ανθρώπους όταν ετοιμάζεσαι να τους βομβαρδίσεις.»
Ώστε έχουμε γνώση για το τι αυτή η μουσική και το μπαλέτο σηματοδοτούν. Κάθε αιματηρό όργιο μπορεί να καλυφτεί με τη σημαία των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Τον Οκτώβριο πληροφορηθήκαμε από τον τέως πρωθυπουργό του Κατάρ ότι, από το ξεκίνημα των πρώτων διαδηλώσεων διαμαρτυρίας στη Συρία το 2011, εκδηλώθηκε μια μαζική πίεση από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους για την ανατροπή της συριακής κυβέρνησης, σ’ εφαρμογή της αποκληθείσας Αραβικής ΄Ανοιξης.
Αυτή η αποκάλυψη έγινε την ίδια εβδομάδα που το Intercept τελικά έδωσε στη δημοσιότητα έγγραφα της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας (NSA) που επιβεβαιώνουν ότι ξένες κυβερνήσεις είχαν τον άμεσο έλεγχο των «ανταρτών», οι οποίοι άρχισαν τις επιθέσεις στη Συρία ύστερα από εκείνες τις διαδηλώσεις του 2011. Και η ταραχή για τα ανθρώπινα δικαιώματα συνεχίστηκε σε όλη τη διάρκεια του πολέμου στη Συρία, ενώ οι κυβερνήσεις που δημόσια θρηνωδούσαν για την παραβίασή τους, μυστικά εξόπλιζαν και εκπαίδευαν οργανώσεις τρομοκρατών για να διατρέχουν την χώρα δολοφονώντας, βιάζοντας και λεηλατώντας.
Το έχουμε δει ξανά και ξανά. Στην Λιβύη, η Δυτική εισβολή δικαιολογήθηκε με το πρόσχημα της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ ο στόχος ήταν η αλλαγή καθεστώτος. Στην Ουκρανία, οι πιστοί της Αυτοκρατορίας ζητωκραύγαζαν τους διαδηλωτές στο Κίεβο, όταν ο στόχος ήταν η αλλαγή του καθεστώτος. Και ποιος θα μπορούσε να λησμονήσει τους φτωχούς καταπιεσμένους πολίτες του Ιράκ που σίγουρα θα υποδέχονταν τους εισβολείς ως ελευθερωτές;
Το 2007, ο απόστρατος στρατηγός Ουέσλι Κλαρκ εμφανίστηκε στην εκπομπή «Δημοκρατία Τώρα» και δήλωσε ότι, περί τις δέκα μέρες μετά την επίθεση στους πύργους της Νέας Υόρκης, πληροφορήθηκε πως το Πεντάγωνο σχεδίαζε ήδη μιαν τελείως απρόκλητη επίθεση εναντίον του Ιράκ και πως του έδειξαν ένα υπόμνημα που εξέθετε σχέδιο για «επιθέσεις σε εφτά χώρες εντός πενταετίας, αρχίζοντας με το Ιράκ, κατόπιν την Συρία, τον Λίβανο, την Λιβύη, την Σομαλία, το Σουδάν και τελειώνοντας με το Ιράν.»
Από Caitlin Johnstone
Εκπλειστηριάζονται 40 μικρομεσαίες και μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες
Στο σφυρί βγαίνουν μέσα στο πρώτο
εξάμηνο της χρονιάς περίπου 40 μικρομεσαίες και μεγάλες ξενοδοχειακές
μονάδες, που είναι υπερχρεωμένες.
Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια των τουριστικών επιχειρήσεων, σύμφωνα με
πηγές των τραπεζών και του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων
(ΣΕΤΕ) ανέρχονται στο ποσό των 3 δισ. ευρώ, σε σύνολο χορηγήσεων ύψους περίπου 8 δισ. ευρώ σε ολόκληρο τον τουριστικό τομέα.
Ειδικότερα, το «πρόγραμμα» των πλειστηριασμών των ξενοδοχείων, όπως έχει καταγραφεί από νομικούς, αλλά και από τις κατά τόπους ενώσεις ξενοδόχων, περιλαμβάνει επτά μονάδες στην Κρήτη, έξι στη Ρόδο και την Κω, έξι σε Κέρκυρα, Λευκάδα, Ζάκυνθο και Σκιάθο, μία στη Χαλκιδική και άλλες περίπου 20 σε διάφορες περιοχές της χώρας.
Κοινό χαρακτηριστικό των υπερχρεωμένων ξενοδοχείων που βγαίνουν στο σφυρί μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2018 είναι ο υψηλός και μη εξυπηρετούμενος δανεισμός σε σχέση με το μέγεθος των ίδιων των μονάδων, καθώς και το ότι τα πιο πολλά ξενοδοχεία είναι φορτωμένα με υποθήκες που ήδη έχουν προσημειωθεί.
Οι τράπεζες στην προσπάθειά τους να ανακτήσουν μέρος των δανείων που έχουν χορηγήσει στις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις οδηγούν τις μονάδες αυτές σε πλειστηριασμό είτε μέσω των κατά τόπους ειρηνοδικείων είτε μέσω της νέας ηλεκτρονικής πλατφόρμας πλειστηριασμών.
Την ίδια τακτική ακολουθούν και ιδιώτες πιστωτές (οι περιπτώσεις είναι λίγες και αφορούν κυρίως προμηθευτές), οι οποίοι λειτουργούν ως επισπεύδοντες, προκειμένου να ανακτήσουν από τους ξενοδόχους μέρος των οφειλών τους.
iskra
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΑ ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙΑ ΤΗΣ "ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ"
Ειδικότερα, το «πρόγραμμα» των πλειστηριασμών των ξενοδοχείων, όπως έχει καταγραφεί από νομικούς, αλλά και από τις κατά τόπους ενώσεις ξενοδόχων, περιλαμβάνει επτά μονάδες στην Κρήτη, έξι στη Ρόδο και την Κω, έξι σε Κέρκυρα, Λευκάδα, Ζάκυνθο και Σκιάθο, μία στη Χαλκιδική και άλλες περίπου 20 σε διάφορες περιοχές της χώρας.
Κοινό χαρακτηριστικό των υπερχρεωμένων ξενοδοχείων που βγαίνουν στο σφυρί μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2018 είναι ο υψηλός και μη εξυπηρετούμενος δανεισμός σε σχέση με το μέγεθος των ίδιων των μονάδων, καθώς και το ότι τα πιο πολλά ξενοδοχεία είναι φορτωμένα με υποθήκες που ήδη έχουν προσημειωθεί.
Οι τράπεζες στην προσπάθειά τους να ανακτήσουν μέρος των δανείων που έχουν χορηγήσει στις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις οδηγούν τις μονάδες αυτές σε πλειστηριασμό είτε μέσω των κατά τόπους ειρηνοδικείων είτε μέσω της νέας ηλεκτρονικής πλατφόρμας πλειστηριασμών.
Την ίδια τακτική ακολουθούν και ιδιώτες πιστωτές (οι περιπτώσεις είναι λίγες και αφορούν κυρίως προμηθευτές), οι οποίοι λειτουργούν ως επισπεύδοντες, προκειμένου να ανακτήσουν από τους ξενοδόχους μέρος των οφειλών τους.
iskra
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΑ ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙΑ ΤΗΣ "ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ"
Πέμπτη 4 Ιανουαρίου 2018
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΑΠΟΒΛΗΤΑ...
Είχα την ατυχή έμπνευση να παρακολουθήσω χθες βράδυ τη "δημοσιογραφική" εκπομπή του Ευαγγελάτου.
Του γνωστού και μη εξαιρετέου Ευαγγελάτου, ή αν προτιμάτε Εισαγγελάτου...
Σε κάποιο σημείο έγινε αναφορά στα γεγονότα του Ιράν.
Ο μέγας λοιπόν αυτός αστέρας της παπαροδημοσιογραφίας απεκάλεσε το πολιτικό σύστημα του Ιράν, ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ!!
Τέτοιο είναι το ποιόν του ανδρός, ο οποίος προκειμένου να διαβάλλει το Ιράν -στο οποίο σημειωτέον όχι μόνο γίνονται εκλογές, αλλά το ποσοστό συμμετοχής των ψηφοφόρων υπερβαίνει σταθερά το 70% σε αντίθεση με κάτι "δημοκρατικότατες" χώρες όπως π.χ. ΗΠΑ, Γαλλία κ.α που είτε υπολείπεται είτε αγγίζει οριακά το 50% άρα δεν νομιμοποιείται καμία εξουσία του 14% άντε το πολύ 25% επί του συνόλου- παραχαράσσει την πραγματικότητα και παραπληροφορεί ξετσίπωτα.
Για τους γνωστούς λόγους...
Το αν οι συνθήκες στη χώρα είναι αποδεκτές ή όχι, το αν ο τρόπος ζωής είναι με τα γούστα του καθενός συμβατός, αυτά και πολλά άλλα είναι αντικείμενο μιας άλλης συζήτησης.
Που μπορούμε να την κάνουμε με όλα τα δεδομένα στο τραπέζι, χωρίς δόλια ψέμματα.
Αλλά ο Γκέμπελς, έχει άξιους συνεχιστές...
Καλά περνάμε!..
..και βλέποντας όλον αυτό τον ορυμαγδό κατανάλωσης, τον συνωστισμό σε καταστήματα, και καφέ,
..τις χιλιάδες σακούλες να πηγαινοέρχονται εύθυμα, τις χαρούμενες φάτσες πάνω από ανέμελα κασκόλ,
..τα smarthpones και τα
Εντρεπρενέρ με τα λεφτά του μπαμπά
Ο μύθος του νεαρού, ασυμβίβαστου και ριψοκίνδυνου
επιχειρηματία που γνωρίζει την επιτυχία χάρη στη σκληρή δουλειά και
(ίσως) κάποια γενετική προδιάθεση στην ανάληψη ρίσκου, κατέρρευσε και
επισήμως στο τέλος του 2017. Αν γεννηθείς φτωχός θα πεθάνεις πιθανότατα
φτωχός. Και αν γεννηθείς πλούσιος θα κάνεις ό,τι θέλεις.
Ως ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για την Ακραία Φτώχεια και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα είχε καθήκον να καταγράψει ότι τουλάχιστον ένας στους οκτώ κατοίκους της πλουσιότερης χώρας του κόσμου ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και να παρουσιάσει μερικά παραδείγματα, που θα έκαναν την έκθεσή του λίγο πιο «θελκτική» για τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.
Ο Αλστον όμως συμπεριέλαβε και μια φράση που αποτελεί τη χαριστική βολή για το ημιθανές σώμα του αμερικανικού ονείρου: «Αν θέλετε να μιλήσετε για το αμερικανικό όνειρο», είπε, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι «ένα παιδί που γεννιέται φτωχό στις ΗΠΑ δεν έχει στατιστικά σχεδόν καμία πιθανότητα να ξεφύγει από τη φτώχεια».
Το συμπέρασμά του αμφισβητούσε τον πυρήνα του μύθου της αριστείας, που υποστηρίζει ότι η σκληρή δουλειά είναι το μόνο που απαιτείται για να εξασφαλίσει κάποιος την επιτυχία στη φιλελεύθερη Αμερική… ή ακόμη και στη μνημονιακή Ελλάδα.
Ερχεται μάλιστα να συμπληρώσει πρόσφατη έρευνα, που δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Child Development και αναφέρει ότι τα φτωχά παιδιά, που πιστεύουν σε έννοιες όπως η «αξιοκρατία», η «αριστεία» και η «κοινωνική δικαιοσύνη», καταλήγουν να απογοητεύονται και οδηγούνται συχνά σε επικίνδυνες και αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές «καθώς αρχίζουν να αμφισβητούν τον εαυτό τους, για προβλήματα τα οποία δεν θα μπορούσαν να ελέγξουν».
Αντίθετα, εξηγούσε η επικεφαλής της έρευνας Εριν Γκόντφρεϊ, «όταν ανήκεις σε προνομιούχα στρώματα και πιστεύεις ότι το σύστημα είναι δίκαιο και συνεπώς θα πας μπροστά αν προσπαθήσεις αρκετά σκληρά, δεν δημιουργούνται εσωτερικές συγκρούσεις… απλώς αισθάνεσαι ικανοποιημένος με τον εαυτό σου που τα κατάφερε».
Οι παρατηρήσεις του Αλστον και της Γκόντφρεϊ καταρρίπτουν όμως και ακόμη έναν μύθο που τα τελευταία χρόνια εξαπλώνεται σαν μυστικιστική αίρεση στην καρδιά του σύγχρονου καπιταλισμού: ότι οι περίφημοι entrepreneurs (τα χείλη πρέπει να σχηματίζουν κύκλο στο τέλος της λέξης για να σας καταλαβαίνουν στο Κολωνάκι και την Εκάλη) οφείλουν συχνά την επιτυχία τους όχι μόνο στην αριστεία αλλά και σε μια γενετική προδιάθεση.
Σύμφωνα με τη σχετική θεωρία, η ανάληψη ρίσκου από τους νεαρούς επιχειρηματίες, που ξεκινούν τις δικές τους εταιρείες, αποτελεί κληρονομικό χάρισμα. Προφανώς, επειδή το συγκεκριμένο επιχείρημα έρχεται σε σύγκρουση ακόμη και με τις αρχές του καπιταλισμού και μας φέρνει πίσω στα χρόνια της πεφωτισμένης αριστοκρατίας, οι θιασώτες του τονίζουν ότι δεν αρκεί να έχεις το γονίδιο του εντρεπρενέρ εάν δεν το συνδυάσεις με σκληρή δουλειά που θα σε διακρίνει από τους υπόλοιπους (αριστεία).
Τα εκατοντάδες κείμενα που προωθούν τη συγκεκριμένη γενετική θεωρία έχουν μοναδική πηγή ένα βιβλίο του Σκοτ Σέιν, ο οποίος διδάσκει entrepreneurship (;) στο Πανεπιστήμιο του Case Western Reserve στις ΗΠΑ – πρόκειται δηλαδή για έναν άνθρωπο χωρίς καμία γνώση γενετικής.
Αντίθετα δεκάδες πρόσφατες επιστημονικές έρευνες αποδεικνύουν ότι η αυξημένη τάση προς την ανάληψη υψηλού ρίσκου, που (ομολογουμένως) παρουσιάζουν αρκετοί επιτυχημένοι εντρεπρενέρ, σχετίζεται συνήθως… με τα λεφτά του μπαμπά ή της μαμάς.
Ηδη από το 1998 οι ερευνητές Ντέιβιντ Μπλαντσφλάουερ και Αντριου Οσβαλντ, από το Πανεπιστήμιο του Γουόρικ, απέδειξαν ότι η ανάληψη ρίσκου είναι «κληρονομική» μόνο με την έννοια ότι οι επιτυχημένοι εντρεπρενέρ κληρονόμησαν κάποιο σημαντικό ποσό από συγγενείς τους, το οποίο χρησιμοποίησαν σαν αρχικό κεφάλαιο στην επιχείρησή τους. Σε έρευνα του 2013 οι οικονομολόγοι Ρος Λέβιν και Ρόνα Ρούμπινσταϊν, από το Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια, ανέφεραν ότι «εάν κάποιος δεν διαθέτει χρήματα από την οικογένειά του οι πιθανότητες να ανοίξει τη δική του επιχείρηση μειώνονται».
Οι ερευνητές συνήθως δεν επιχειρούν να αποδείξουν ότι οι εντρεπρενέρ χρησιμοποιούν τα λεφτά του μπαμπά για να ανοίξουν την επιχείρησή τους (αν και συνήθως αυτό συμβαίνει), αλλά ότι η οικογενειακή περιουσία αποτελεί ένα αόρατο δίχτυ ασφαλείας που τους επιτρέπει να λαμβάνουν πιο ριψοκίνδυνες επιχειρηματικές αποφάσεις.
Αυτό που κληρονόμησαν δηλαδή δεν είναι κάποιο γονίδιο, αλλά η άνεση να «φάνε τα μούτρα» τους με ασφάλεια και (στην περίπτωση που η επένδυση αποδώσει καρπούς) το θράσος να παρουσιάζονται σαν ριψοκίνδυνοι, επιτυχημένοι επιχειρηματίες.
Smart and Illicit (www.nber.org/papers/w19276)
Δύο ερευνητές συνδέουν το ριψοκίνδυνο και «αντικομφορμιστικό» προφίλ των νεαρών εντρεπρενέρ με την ασφάλεια που προσφέρει η οικογενειακή τους περιουσία.
Άρης Χατζηστεφάνου*Πηγή: efsyn.gr
«Να ψάχνουμε τα ΕΣΠΑ στα σκουπίδια. Εκεί μας κατάντησαν οι αλήτες»
Αγνωστος Ελλην εντρεπρενέρ
Ο Φίλιπ Αλστον συγκέντρωσε φρικτές εικόνες από το ταξίδι του στις
ΗΠΑ. Είδε ανθρώπους με σαπισμένα δόντια, που δεν μπορούσαν να
επισκεφθούν έναν οδοντίατρο. Είδε άστεγους και πολίτες που πέθαιναν από
ιάσιμες ασθένειες ή απλώς… από τη μόλυνση του περιβάλλοντος.Ως ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για την Ακραία Φτώχεια και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα είχε καθήκον να καταγράψει ότι τουλάχιστον ένας στους οκτώ κατοίκους της πλουσιότερης χώρας του κόσμου ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και να παρουσιάσει μερικά παραδείγματα, που θα έκαναν την έκθεσή του λίγο πιο «θελκτική» για τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.
Ο Αλστον όμως συμπεριέλαβε και μια φράση που αποτελεί τη χαριστική βολή για το ημιθανές σώμα του αμερικανικού ονείρου: «Αν θέλετε να μιλήσετε για το αμερικανικό όνειρο», είπε, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι «ένα παιδί που γεννιέται φτωχό στις ΗΠΑ δεν έχει στατιστικά σχεδόν καμία πιθανότητα να ξεφύγει από τη φτώχεια».
Το συμπέρασμά του αμφισβητούσε τον πυρήνα του μύθου της αριστείας, που υποστηρίζει ότι η σκληρή δουλειά είναι το μόνο που απαιτείται για να εξασφαλίσει κάποιος την επιτυχία στη φιλελεύθερη Αμερική… ή ακόμη και στη μνημονιακή Ελλάδα.
Ερχεται μάλιστα να συμπληρώσει πρόσφατη έρευνα, που δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Child Development και αναφέρει ότι τα φτωχά παιδιά, που πιστεύουν σε έννοιες όπως η «αξιοκρατία», η «αριστεία» και η «κοινωνική δικαιοσύνη», καταλήγουν να απογοητεύονται και οδηγούνται συχνά σε επικίνδυνες και αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές «καθώς αρχίζουν να αμφισβητούν τον εαυτό τους, για προβλήματα τα οποία δεν θα μπορούσαν να ελέγξουν».
Αντίθετα, εξηγούσε η επικεφαλής της έρευνας Εριν Γκόντφρεϊ, «όταν ανήκεις σε προνομιούχα στρώματα και πιστεύεις ότι το σύστημα είναι δίκαιο και συνεπώς θα πας μπροστά αν προσπαθήσεις αρκετά σκληρά, δεν δημιουργούνται εσωτερικές συγκρούσεις… απλώς αισθάνεσαι ικανοποιημένος με τον εαυτό σου που τα κατάφερε».
Οι παρατηρήσεις του Αλστον και της Γκόντφρεϊ καταρρίπτουν όμως και ακόμη έναν μύθο που τα τελευταία χρόνια εξαπλώνεται σαν μυστικιστική αίρεση στην καρδιά του σύγχρονου καπιταλισμού: ότι οι περίφημοι entrepreneurs (τα χείλη πρέπει να σχηματίζουν κύκλο στο τέλος της λέξης για να σας καταλαβαίνουν στο Κολωνάκι και την Εκάλη) οφείλουν συχνά την επιτυχία τους όχι μόνο στην αριστεία αλλά και σε μια γενετική προδιάθεση.
Σύμφωνα με τη σχετική θεωρία, η ανάληψη ρίσκου από τους νεαρούς επιχειρηματίες, που ξεκινούν τις δικές τους εταιρείες, αποτελεί κληρονομικό χάρισμα. Προφανώς, επειδή το συγκεκριμένο επιχείρημα έρχεται σε σύγκρουση ακόμη και με τις αρχές του καπιταλισμού και μας φέρνει πίσω στα χρόνια της πεφωτισμένης αριστοκρατίας, οι θιασώτες του τονίζουν ότι δεν αρκεί να έχεις το γονίδιο του εντρεπρενέρ εάν δεν το συνδυάσεις με σκληρή δουλειά που θα σε διακρίνει από τους υπόλοιπους (αριστεία).
Τα εκατοντάδες κείμενα που προωθούν τη συγκεκριμένη γενετική θεωρία έχουν μοναδική πηγή ένα βιβλίο του Σκοτ Σέιν, ο οποίος διδάσκει entrepreneurship (;) στο Πανεπιστήμιο του Case Western Reserve στις ΗΠΑ – πρόκειται δηλαδή για έναν άνθρωπο χωρίς καμία γνώση γενετικής.
Αντίθετα δεκάδες πρόσφατες επιστημονικές έρευνες αποδεικνύουν ότι η αυξημένη τάση προς την ανάληψη υψηλού ρίσκου, που (ομολογουμένως) παρουσιάζουν αρκετοί επιτυχημένοι εντρεπρενέρ, σχετίζεται συνήθως… με τα λεφτά του μπαμπά ή της μαμάς.
Ηδη από το 1998 οι ερευνητές Ντέιβιντ Μπλαντσφλάουερ και Αντριου Οσβαλντ, από το Πανεπιστήμιο του Γουόρικ, απέδειξαν ότι η ανάληψη ρίσκου είναι «κληρονομική» μόνο με την έννοια ότι οι επιτυχημένοι εντρεπρενέρ κληρονόμησαν κάποιο σημαντικό ποσό από συγγενείς τους, το οποίο χρησιμοποίησαν σαν αρχικό κεφάλαιο στην επιχείρησή τους. Σε έρευνα του 2013 οι οικονομολόγοι Ρος Λέβιν και Ρόνα Ρούμπινσταϊν, από το Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια, ανέφεραν ότι «εάν κάποιος δεν διαθέτει χρήματα από την οικογένειά του οι πιθανότητες να ανοίξει τη δική του επιχείρηση μειώνονται».
Οι ερευνητές συνήθως δεν επιχειρούν να αποδείξουν ότι οι εντρεπρενέρ χρησιμοποιούν τα λεφτά του μπαμπά για να ανοίξουν την επιχείρησή τους (αν και συνήθως αυτό συμβαίνει), αλλά ότι η οικογενειακή περιουσία αποτελεί ένα αόρατο δίχτυ ασφαλείας που τους επιτρέπει να λαμβάνουν πιο ριψοκίνδυνες επιχειρηματικές αποφάσεις.
Αυτό που κληρονόμησαν δηλαδή δεν είναι κάποιο γονίδιο, αλλά η άνεση να «φάνε τα μούτρα» τους με ασφάλεια και (στην περίπτωση που η επένδυση αποδώσει καρπούς) το θράσος να παρουσιάζονται σαν ριψοκίνδυνοι, επιτυχημένοι επιχειρηματίες.
Επισκεφθείτε
Ο Εντερπρενέρ (@DosteMouFunding)
Χιουμοριστικό (ελπίζουμε) προφίλ στο facebook το οποίο, όμως, απηχεί
τις απόψεις των Ελλήνων Εντερπρενέρ και λοιπών κυνηγών ΕΣΠΑ.Ο Εντερπρενέρ (@DosteMouFunding)
Smart and Illicit (www.nber.org/papers/w19276)
Δύο ερευνητές συνδέουν το ριψοκίνδυνο και «αντικομφορμιστικό» προφίλ των νεαρών εντρεπρενέρ με την ασφάλεια που προσφέρει η οικογενειακή τους περιουσία.
Άρης Χατζηστεφάνου*Πηγή: efsyn.gr
Τετάρτη 3 Ιανουαρίου 2018
Το καλύτερο σαπούνι γίνεται από κομμούνι Μορδεχάι Φριζή;
Το όνομα Μορδεχάι Φριζής, το έχω γράψει αρκετές φορές
στην καριέρα μου και φυσικά δεν εννοούσα τον ραβίνο. Αναφερόμουν σε έναν
ήρωα της ελληνικής Ιστορίας και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που πολέμησε
το φασισμό και σκοτώθηκε καβάλα στο άλογο από τα ιταλικά βομβαρδιστικά.
Θεωρούσε πως χρέος του έλληνα αξιωματικού (ήταν συνταγματάρχης του
ελληνικού Στρατού) ήταν να δίνει οδηγίες στους στρατιώτες του για να
κρυφτούν στα χαρακώματα και όχι να τρέξει να κρυφτεί ο ίδιος.
Του Κώστα Βαξεβάνη
Έτσι σκοτώθηκε στην Πρεμετή πάνω στο άλογό του το Δεκέμβριο του 1940, οργανώνοντας την αντιμετώπιση της Ιταλικής Μεραρχίας «Τζούλια» από τον ελληνικό Στρατό. Ο Φριζής, ήταν ιδιαίτερη περίπτωση αξιωματικού. Είχε πάρει μέρος στην Μικρασιατική εκστρατεία και όταν πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Τούρκους στη Σμύρνη, η εβραϊκή ελληνική κοινότητα συγκέντρωσε χρήματα για την απελευθέρωσή του. Ο Φριζής αρνήθηκε να γίνει η ανταλλαγή θεωρώντας πως έπρεπε να έχει την μοίρα των άλλων συμπολεμιστών του όποια και αν ήταν αυτή.
Τι συγγενική σχέση έχει ο ραβίνος Μορδεχάι Φριζή με τον ήρωα του ελληνοϊταλικού πολέμου δεν ξέρω, αλλά δεν βρίσκω καμία ομοιότητα μεταξύ τους. Ο ραβίνος Φριζής έχει γίνει γνωστός ως Ηρόστρατος. Συστηματικός εμπρηστής ενάντια σε κάθε άποψη που δεν αποδέχεται τη ρατσιστική οπτική του, τα βάζει όχι μόνο με το Ρουβίκωνα που πέταξε μπογιές στην Ισραηλινή Πρεσβεία, αλλά με τα «αναρχοκομμούνια», τα «σφυροδρέπανα», τους «προδότες Εβραίους όπως ο Μαρξ» και κάθε άλλο αριστερόστροφο ή αριστεροσυμπαθούντα τον οποίο μάλιστα εξισώνει με «τα ναζίδια».
Στημένος μπροστά στην κάμερα που τον οδηγεί στη δημοσιότητα του διαδικτύου, θεωρεί τον εαυτό του τη φωνή της συνείδησης των Εβραίων, τους οποίους θεωρεί πως εκπροσωπεί. Φυσικά οι Εβραίοι στο σύνολό τους οφείλουν να είναι σαν και του λόγου του για να μην χαρακτηριστούν προδότες όπως ο Εβραίος προδότης Μαρξ και να αυτοπροσδιορίζονται ως Ισραηλινοί. Συγκεκριμένα να είναι ανυποχώρητοι, σιωνιστές, πατριώτες Ισραηλινοί. Όχι Έλληνες όπως ο πιθανόν πρόγονός του αξιωματικός Φριζής.
Ο ραβίνος ανακατεύει την Ιστορία με τρόπο που συχνά κάνουν οι ημιμαθείς και άρα αυτάρκεις εθνικιστές, εκπέμπει ντούρο ρατσισμό και μισαλλοδοξία και προσβάλει τους ομόθρησκούς του αποφαινόμενος ακόμη και για την ελληνικότητά τους. Πάνω απ’ όλα, ο ραβίνος δημιουργεί τη βάση δικαιολόγησης του αγοραίου αντισημιτισμού, ενώ αντιμετωπίζει το Παλαιστινιακό ως ανάγκη εξολόθρευσης των βρωμοπαλαιστίνιων.
Στο διάγγελμά του για τον Ρουβίκωνα, ο Μορδεχάι ξεπέρασε τον ίδιο τον ρατσιστικό εαυτό του. Όχι μόνο αποφαίνεται για ποιοι και πόσο ένοχοι είναι χωρίς να υπάρχει καμιά δικαστική απόφαση (με ονόματα παρακαλώ) αλλά απειλεί τους αναρχοκομμουνιστές (και λοιπούς ιδεολογικούς συγγενείς κατά τον πρωτόγονο πολιτικό εμπειρισμό του που θέλει όλους να βράζουν στο ίδιο καζάνι) , πως τους έχει φακελώσει η Μοσάντ η οποία θα δράσει. Η τελική λύση σε όλα αυτά είναι «μια σφαίρα στο κεφάλι» η οποία προφανώς λύνει προβλήματα κατά την πεποίθησή του.
Οι θέσεις του ραβίνου προκάλεσαν τις αντιδράσεις τόσο των Εβραίων της χώρας οι οποίοι προφανώς είναι Έλληνες και όχι Ισραηλινοί, όσο και της Ισραηλινής Πρεσβείας παρότι ήταν «θύμα» του Ρουβίκωνα.
Μοναδικός χειροκροτητής του Μορδεχάι Φριζή, υπήρξε ο Άδωνης Γεωργιάδης, ο οποίος έσπευσε να δημοσιοποιήσει το προκλητικό διάγγελμα, χαρακτηρίζοντάς το «απλά άψογο». Γιατί; Πρωτίστως γιατί πιστεύει και ο ίδιος όσα λέει ο ραβίνος, πως η Αριστερά δηλαδή, ο Μαρξ και συνοδοιπόροι τους είναι μια κατάρα απέναντι στην οποία δεν ορθώνουν πολιτικό λόγο αλλά μίσος. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι ο Γεωργιάδης στην προσπάθειά του να διαχωρίσει τη θέση του από τον Κώστα Πλεύρη και τον αντισημιτισμό του οποίου υπήρξε εκφραστής (ακόμη και μάρτυρας για το αντισημιτικό βιβλίο του Πλεύρη υπήρξε), αποφάσισε να χειροκροτεί οτιδήποτε σχετίζεται με Εβραίους για να δηλώσει τον όψιμο φιλοεβραϊσμό του. Στη μηχανιστική ανάλυσή του το να στείλει φιλοφρονήσεις σε έναν ραβίνο ήταν η ύψιστη έκφραση φιλοεβραϊσμού.
Όπως όμως και στην πρωτοχρονιάτικη φωτογραφία όπου ο Άδωνης ποζάρει έτοιμος να κόψει τη βασιλόπιτα κρατώντας ανάποδο ένα μαχαίρι βουτύρου, έτσι και στην υπόθεση του ραβίνου, η κόψη ήταν ανάποδα. Ο Άδωνης πόνταρε ανεπιτυχώς σε ακραίο και κουτσό άλογο και έτσι αναγκάστηκε να σβήσει την ανάρτησή του στο τουίτερ.
Όσα είπε ο ραβίνος την Πρωτοχρονιά, δεν αποτελούν μόνο ένα ακραίο πολιτικό μίγμα αλλά και ομολογίες ποινικών αδικημάτων (από απειλή κατά της ζωής έως συνεργασία με ξένες μυστικές υπηρεσίες). Έχει σημασία που ο Άδωνης ταυτίζεται με όλα αυτά ως βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Δηλαδή επικροτεί το φακέλωμα ελλήνων πολιτών από ξένες μυστικές υπηρεσίες, την απειλή κατά της ζωής τους, και την αμφισβήτηση της ελληνικότητας των ελλήνων εβραίων.
Αν ο Μορδεχάι Φριζής πιστεύει πως το καλύτερο σαπούνι γίνεται από κομμούνι ή εν πάση περιπτώσει αν κυριολεκτικά ή μεταφορικά πιστεύει σε προγραφές ανθρώπων και ιδεών, προσβάλει πρωτίστως τη μνήμη του συνονόματού του και την θυσία των ομόθρησκών του καταλήγοντας στον βάρβαρο ρατσισμό που είναι ανήθικο να εκφράζει. Όσο για τον Άδωνη, μπορεί ο Μητσοτάκης να συνεχίσει να του επιτρέπει να διεξάγει τον Αγών του.
Διαβάστε σχετικά:
Παραλήρημα έλληνα Ραββίνου με απειλές «στα αναρχοκομμούνια του Ρουβικώνα» (video)
O Άδωνις θεωρεί «άψογο» το... «μία σφαίρα στο κεφάλι» στα «αναρχοκομμούνια» (εικόνα)
Παγκόσμια πρωτιά ο ελληνόκτητος στόλος, χωρίς έσοδα όμως για την χώρα μας
Η αξία του στόλου της Γερμανίας φτάνει τα 33,9 δισ. (2712 πλοία) και την κατατάσσει στην 6η θέση, ενώ έπονται Μεγάλη Βρετανία, με 29,7 δισ. αξία 1133 πλοίων, Νότιος Κορέα (24 δισ., 1516 πλοία) και Δανία (23,7 δισ. και 1078 πλοία)
Ποιες είναι όμως η ελληνόκτητες εταιρείες με τη μεγαλύτερη αξία ανά κατηγορία το 2017;
Σύμφωνα με τη Vesselsvalue στις τέσσερις μεγαλύτερες κατηγορίες, η κατάταξη έχει ως εξής:
Στα τάνκερ η Maran Tankers (Γ. Αγγελικούσης) βρίσκεται στην πρώτη θέση με αξία στόλου 2,75 δισ. δολάρια και ακολουθεί η Dynacom Tankers (Γ. Προκοπίου) με 2,41 δισ. δολάρια, η Tsakos Energy Navigation (Ν. Τσάκος) με 1,76 δισ. δολάρια η Minerva Marine (Α. Μαρτίνος) με 1,54 δισ. δολάρια και η TMS Tankers (Γ. Οικονόμου) με 1,52 δισ. δολάρια.
Στο ξηρό φορτίο η εταιρεία με το μεγαλύτερο σε αξία στόλο είναι της Anangel Maritime Services (Γ. Αγγελικούσης με 1,45 δισ. δολάρια), ακολουθεί η Star Bulk (Π. Παππάς με 1,29 δισ. δολάρια) η Golden Union (Θ. Βενιάμης με 1,06 δισ. δολάρια), η Diana Shipping (Σ. Παληός με 0,96 δισ. δολάρια) και η Lavinia Corp (Λασκαρίδης).
Στα φορτηγά πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων στην κορυφή βρίσκεται η Costamare (Κ. Κωσταντακόπουλος) με αξία 1,93 δισ., ακολουθεί η Danaos (Γ. Κούστας Dana(με αξία 1,12 δισ. και η Enesel (οικογένεια Λαιμού) με αξία 1,02 δισ. δολάρια.
Τέλος στα τάνκερ LNG ships ο στόλος με τη μεγαλύτερη αξία είναι της Maran Gas 3,45 δισ. δολάρια (Αγγελικούσης), ακολουθεί η Gaslog (Π. Λίβανος) με αξία 2,76 δισ. και η Dynagas Holding (Προκοπίου) με 2,15 δισ. δολάρια.
Πρωτοχρονιά: Εμπόριο ψευδαισθήσεων και ευχών (αναπαλαίωση ψευδαισθήσεων)
Αναδημοσίευση παλιού κειμένου (Πρωτοχρονιά 2014)
Κάθε Πρωτοχρονιά επιχειρείται η ΡΗΞΗ της ιστορικής διαλεκτικής, δηλαδή της κοινωνικής ενότητας, αλλά και της συνέχειας του Χρόνου.
Μέσα από αυτή τη «ρήξη» που τεμαχίζει το ιστορικό κύκλωμα (στον παλιό και νέο χρόνο) επιχειρείται η αναπαλαίωση των διαψευσμένων ελπίδων του προηγούμενου έτους και η πώληση των νέων ελπίδων (ψευδαισθήσεων) για το νέο έτος, μέσω της εμπορευματοποίησης των «ευχών».
Κάθε Πρωτοχρονιά επιχειρείται η ΡΗΞΗ της ιστορικής διαλεκτικής, δηλαδή της κοινωνικής ενότητας, αλλά και της συνέχειας του Χρόνου.
Μέσα από αυτή τη «ρήξη» που τεμαχίζει το ιστορικό κύκλωμα (στον παλιό και νέο χρόνο) επιχειρείται η αναπαλαίωση των διαψευσμένων ελπίδων του προηγούμενου έτους και η πώληση των νέων ελπίδων (ψευδαισθήσεων) για το νέο έτος, μέσω της εμπορευματοποίησης των «ευχών».
Τρίτη 2 Ιανουαρίου 2018
«Θέλετε να γίνουμε Κούβα;»…
Την 1η Γενάρη συμπληρώνονται 59 χρόνια από την επικράτηση της Επανάστασης στην Κούβα. Ήταν Πρωτοχρονιά του 1959 όταν οι δυνάμεις των επαναστατών μπαίνουν θριαμβευτικά στην Αβάνα με επικεφαλής τον Τσε Γκεβάρα.
Λίγες μέρες αργότερα, στις 8 του μήνα, φτάνει στην Αβάνα και ο Φιντέλ Κάστρο. Ο Κάστρο δηλώνει:
«Ζούμε μια αποφασιστική στιγμή της ιστορίας μας. Η τυραννία έπεσε. Απέραντη είναι η λαϊκή χαρά. Έχουμε όμως ακόμα πολλά να κάνουμε. Δεν έχουμε την αυταπάτη να πιστεύουμε ότι από δω και μπρος όλα θα είναι εύκολα. Ισως στο μέλλον όλα θα ‘ναι ακόμα πιο δύσκολα»…
Τα λόγια του Κάστρο αποδεικνύονται προφητικά όταν δυο χρόνια αργότερα, τον Απρίλη του 1961, εκδηλώνεται η ανοιχτή επέμβαση των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας στον Κόλπο των Χοίρων.
Οι Κουβανοί τσακίζουν τους εισβολείς και υπό τις επευφημίες μιας τεράστιας διαδήλωσης ο Κάστρο ανακοινώνει την εθνικοποίηση όλων των Αμερικάνικων πολυεθνικών, ανακηρύσσει τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Επανάστασης και τονίζει:
«Πόσο βοήθησαν αυτά τα γεγονότα το λαό μας να διδαχθεί! Αυτά τα μαθήματα είναι πολύτιμα, είναι οδυνηρά, είναι αιματηρά, αλλά πόσα ο λαός δεν απεκόμισε ως γνώση. Οι ιμπεριαλιστές – ήταν τα λόγια του Κάστρο – δεν μπορούν να μας συγχωρέσουν που είμαστε εδώ κάτω από τη μύτη τους ή να βλέπουν να οικοδομούμε την επανάστασή μας, μία σοσιαλιστική επανάσταση, ακριβώς στο υπογάστριο των Ηνωμένων Πολιτειών»…
Μετά το φιάσκο των ΗΠΑ στον Κόλπο των Χοίρων, ο εμπνευστής της εισβολής Αμερικανός Πρόεδρος Κένεντι θέτει σε πλήρη εφαρμογή (Φεβρουάριος 1962) το εγκληματικό οικονομικό, εμπορικού και χρηματοπιστωτικό εμπάργκο των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας. Το εμπάργκο μέχρι το 2013 υπολογιζόταν ότι οι ζημιές που έχει προκαλέσει στην κουβανέζικη οικονομία ξεπερνούν το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια.
Το εμπάργκο διαρκεί πάνω από 50 χρόνια με ένα και μόνο στόχο: Την καταστροφή του πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού συστήματος που έχει επιλέξει ο κουβανικός λαός ασκώντας το δικαίωμά του για αυτοδιάθεση και κυριαρχία.
Ο χαρακτήρας του εμπάργκο είναι δολοφονικός. Φτάνει μέχρι την απαγόρευση εισαγωγής στην Κούβα ιατρικών αναλώσιμων και υλικών, φαρμάκων που χρησιμοποιούνται σε καρδιολογικές παθήσεις, σε ειδική διατροφή με θρεπτικές ουσίες για τα πρόωρα νεογέννητα βρέφη, σε σκευάσματα για τη θεραπεία παιδιών που έχουν υποστεί σοβαρά εγκαύματα, σε φάρμακα για το Αλτσχάιμερ, σε τρόφιμα, σε υλικοτεχική υποδομή για την Παιδεία και φυσικά εξαπλώθηκε σε όλους τομείς της οικονομίας, από την κατασκευαστική βιομηχανία και το εμπόριο μέχρι τις διεθνείς χρηματοοικονομικές συναλλαγές της Κούβας.
Ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας του εμπάργκο είναι πρόδηλος. Οι ΗΠΑ – και επί προεδρίας Ομπάμα – συνέχιζαν να εφαρμόζουν τους «νόμοι Τοριτσέλι και Χελμς Μπάρτον» μέσω των οποίων η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει αναλάβει παράνομα το δικαίωμα να νομοθετεί εξ ονόματος άλλων χωρών σε ό,τι αφορά τις σχέσεις τους με την Κούβα! Στο πλαίσιο αυτών των νόμων οποιοδήποτε εμπορικό πλοίο από οποιαδήποτε χώρα αράξει σε κουβανικό λιμάνι, οποιαδήποτε εταιρεία ή τράπεζα άλλης χώρας έρθει σε συναλλαγή με την Κούβα, υφίσταται τον αποκλεισμό ή την επιβολή προστίμων από τις ΗΠΑ!
Πώς, όμως, λειτούργησε αυτή η πολιτική στη συνείδηση του ίδιου του Αμερικάνικου λαού; Σύμφωνα με δημοσκόπηση που διεξήχθη το Φλεβάρη του 2012 από την «Angus Reid Public Opinion» το 62% των Αμερικανών τάσσονταν υπέρ της ανασύστασης διπλωματικών σχέσεων με την Κούβα, το 57% τάσσετο υπέρ της άρσης των ταξιδιωτικών περιορισμών και το 51% αντιτίθετο στον αποκλεισμό.
Πώς λειτούργησε αυτό το εμπάργκο στη συνείδηση όλων των λαών του κόσμου; Στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, για 20 και πλέον φορές έχει υπερψηφιστεί το σχέδιο ψηφίσματος της Κούβας για την άρση του αμερικανικού αποκλεισμού του νησιού. Συνολικά 187 χώρες ψηφίζουν συνεχώς υπέρ της πρότασης της Κούβας, και δυο – τρεις εναντίον: Οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και τα Νησιά Μάρσαλ…
Η διαρκής επίθεση κατά της Κούβας δεν ήταν μόνο οικονομική. Τα σαμποτάζ, οι προβοκάτσιες και οι «κρυφές» επεμβάσεις εναντίον της Κούβας όλα αυτά τα χρόνια έχουν επιφέρει το θάνατο σε πάνω από 3.000 Κουβανούς.
Το χρήμα για αντικουβανική προπαγάνδα ρέει άφθονο: Μόνο τη δεκαετία 1997 – 2007 οι ΗΠΑ διέθεσαν στον ραδιοτηλεοπτικό τους πόλεμο ενάντια στην Κούβα πάνω από 257 εκατομμύρια δολάρια.
Όσο για τις προσπάθειες όλα αυτά τα χρόνια εξόντωσης του Φιντέλ Κάστρο (υπολογίζονται σε πάνω από 600 οι απόπειρες δολοφονίας του!) κατάντησαν ανέκδοτο, σε σημείο που ο ίδιος ο Φιντέλ πριν μερικά χρόνια δήλωνε: Οι Αμερικάνοι με έχουν «σκοτώσει» τόσες φορές που όταν κάποια στιγμή πεθάνω δεν θα το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι!
Ας δούμε συμπυκνωμένα τα αίτια της έχθρας των Αμερικανών ενάντια στην Κούβα; Τα περιεγράφε ο Κάστρο στην εισήγησή του στο 1ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας:
Οι ΗΠΑ, είναι ευεξήγητο, είχαν κάθε λόγω να εξαπολύσουν αυτόν τον – με όλα τα μέσα – υπερπεντηκονταετή τους πόλεμο εναντίον της Κούβας.
Πριν την Επανάσταση η Κούβα ήταν η «παιδική χαρά» των ΗΠΑ.
Ήταν ο χώρος στον οποίο έκαναν τα πάρτι τους από τις φαμίλιες της Μαφίας υπό τον Λάκι Λουτσιάνο μέχρι τις αμερικάνικες πολυεθνικές. Από την ITT και την United Fruit που ήλεγχε 110.000 στρέμματα στο νησί μέχρι την Francisco Sugar Company που ανήκε στο διευθυντή της CIA Αλεν Ντάλες και την Bethlehem Steel Corporation που εξουσίαζε το 80% του εξαγόμενου ορυκτού πλούτου της χώρας (πλήθος στοιχείων για τον ρόλο των ΗΠΑ στην Κούβα περιέχονται στο εκπληκτικό βιβλίο του Κώστα Λουλουδάκη, «Ασπρα Μαντήλια στην Plaza de Mayo», εκδόσεις ΚΨΜ).
Αλλά η Κούβα τα κατάφερε. Και στάθηκε στα πόδια παρά την τεράστια δοκιμασία που υπέστη μετά τις εξελίξεις του 1990 με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, η Κούβα έχει «ένα από τα πιο αποτελεσματικά εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο, όπως αυτά της Φινλανδίας, της Σιγκαπούρης, της Σαγκάης, της Δημοκρατίας της Κορέας, της Ελβετίας, της Ολλανδίας και του Καναδά».
Η Κούβα διαθέτει ένα από τα πιο ολοκληρωμένα συστήματα Παιδείας, Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας. Η Παγκόσμια Τράπεζα, αναφέρει: «Η Κούβα είναι διεθνώς αναγνωρισμένη για τα επιτεύγματά της στους τομείς της εκπαίδευσης και της υγείας (…) Από την Κουβανική Επανάσταση το 1959 και μέχρι σήμερα, η χώρα έχει δημιουργήσει ένα σύστημα κοινωνικής πρόνοιας που εγγυάται την δωρεάν πρόσβαση όλων των πολιτών της στην εκπαίδευση και στην υγειονομική περίθαλψη (…). Άλλο επίτευγμα του νησιού είναι η εξάλειψη ορισμένων ασθενειών, η προσφορά ασφαλούς νερού και διάφορα άλλα βασικά για τη δημόσια υγεία. Η Κούβα έχει έναν από τους χαμηλότερους δείκτες σε ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας στην περιοχή και έναν από τους μεγαλύτερους σε προσδόκιμο ζωής» («Καθημερινή», 16/11/2014).
Πριν από την Επανάσταση
Πριν από την Επανάσταση στην Κούβα, στο καπιταλιστικό κράτος υπό την φασιστική δεσποτεία του δικτάτορα Μπατίστα, η εικόνα ήταν η εξής:
«Αδιανόητο είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε ενώ υπάρχει γη να σπείρουν. Αδιανόητο είναι ότι υπάρχουν παιδιά που πεθαίνουν χωρίς ιατρική περίθαλψη. Αδιανόητο είναι ότι το 30% των αγροτών μας δεν ξέρουν να βάλουν ούτε την υπογραφή τους και το 99% δεν ξέρουν την ιστορία της Κούβας. Αδιανόητο είναι ότι οι οικογένειες στην ύπαιθρο ζουν σε χειρότερες συνθήκες από ότι οι Ινδιάνοι που συνάντησε ο Κολόμβος (…). Το 90% των παιδιών στην ύπαιθρο υποφέρει από παράσιτα της γης που εισχωρούν από τα νύχια των ποδιών τους γιατί περιπατάνε ξυπόλυτα» (Κώστας Λουλουδάκης ο.π.)
Η Επανάσταση
Μετά την Επανάσταση η καπιταλιστική και φεουδαρχική ιδιοκτησία οργανώθηκε σε συνεταιρισμούς σοσιαλιστικής βάσης. Οργανώθηκε ένας τεράστιος έρανος σε όλη τη χώρα όπου συνεισέφεραν όσοι είχαν, για την εξαφάνιση των παραγκουπόλεων και το κτίσιμο νέων σύγχρονων για την εποχή πολυκατοικιών για να μην μείνει κανείς άστεγος. Έτσι εξάλειψαν μια για πάντα τις παράγκες από την χώρα.
Το ίδιο διάστημα επιτεύχθηκε ο στόχος για την εξάλειψη του αναλφαβητισμού. Μέσα σε αντίξοες συνθήκες οι νέοι σπουδαστές, φοιτητές και δάσκαλοι δίδαξαν γραφή και ανάγνωση σε πάνω από 2.000.000 αναλφάβητους.
Παρότι οι εξελίξεις του ’90 επέφεραν μια δεκαετία μεγάλων θυσιών για τον λαό της, η Κούβα, σε σύγκριση με την προ Επανάστασης περίοδο έχει καταφέρει:
Η σοσιαλιστική Κούβα, στα 59 χρόνια της ύπαρξής της, χωρίς ποτέ να κάνει έκπτωση στο διεθνιστικό της χρέος, πορεύτηκε και κέρδισε τη ζωή κάτω από το σύνθημα «Πατρίδα ή θάνατος» («Patria o muerte»). Έδωσε κάτω από ανείπωτες συνθήκες τη μάχη για το συνολικό όφελος και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής σε όλους τους τομείς και για κάθε Κουβανό πολίτη. Και την κέρδισε!
Στα εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο που δεν ξέρουν γράμματα, στα εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο που δεν έχουν εκπαίδευση ή υφίστανται την παιδική εργασιακή εκμετάλλευση, στα εκατομμύρια ανθρώπους που δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, στα εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο που δεν έχουν πρόσβαση σε νερό και υποδομές υγιεινής, στα εκατοντάδες εκατομμύρια άνεργων και ανασφάλιστων στο κόσμο, κανείς δεν ζει στην Κούβα. Τα θύματα φυλετικού ή θρησκευτικού ρατσισμού στην Κούβα είναι μηδέν.
Είχαμε σημειώσει, μετά την ανακοίνωση του Ομπάμα για την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων των ΗΠΑ με την Κούβα (απόφαση που ανατράπηκε από τον Τραμπ), ότι το «πως» θα εξελιχθούν τα πράγματα, είναι κάτι που θα το δούμε.
Σημειώναμε τότε, πως ένα όμως είναι σίγουρο, ότι αυτό είναι το μήνυμα του κουβανικού λαού προς όλο τον κόσμο και το επαναλαμβάνουμε:
Η Κούβα έφτασε ως εδώ όρθια! Στάθηκε στα πόδια της χωρίς να προσκυνήσει! Χωρίς να γονατίσει! Χωρίς να υποταχθεί! Χωρίς να ταπεινωθεί! Με το λαό της (τον εξοπλισμένο λαό της) να μην εγκαταλείπει ούτε μια στιγμή, ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες, την αξιοπρέπεια και το δικαίωμά του να αποφασίζει αυτός για τη ζωή του και για τη χώρα του!
Πηγή: imerodromos.gr
Λίγες μέρες αργότερα, στις 8 του μήνα, φτάνει στην Αβάνα και ο Φιντέλ Κάστρο. Ο Κάστρο δηλώνει:
«Ζούμε μια αποφασιστική στιγμή της ιστορίας μας. Η τυραννία έπεσε. Απέραντη είναι η λαϊκή χαρά. Έχουμε όμως ακόμα πολλά να κάνουμε. Δεν έχουμε την αυταπάτη να πιστεύουμε ότι από δω και μπρος όλα θα είναι εύκολα. Ισως στο μέλλον όλα θα ‘ναι ακόμα πιο δύσκολα»…
Τα λόγια του Κάστρο αποδεικνύονται προφητικά όταν δυο χρόνια αργότερα, τον Απρίλη του 1961, εκδηλώνεται η ανοιχτή επέμβαση των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας στον Κόλπο των Χοίρων.
Οι Κουβανοί τσακίζουν τους εισβολείς και υπό τις επευφημίες μιας τεράστιας διαδήλωσης ο Κάστρο ανακοινώνει την εθνικοποίηση όλων των Αμερικάνικων πολυεθνικών, ανακηρύσσει τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Επανάστασης και τονίζει:
«Πόσο βοήθησαν αυτά τα γεγονότα το λαό μας να διδαχθεί! Αυτά τα μαθήματα είναι πολύτιμα, είναι οδυνηρά, είναι αιματηρά, αλλά πόσα ο λαός δεν απεκόμισε ως γνώση. Οι ιμπεριαλιστές – ήταν τα λόγια του Κάστρο – δεν μπορούν να μας συγχωρέσουν που είμαστε εδώ κάτω από τη μύτη τους ή να βλέπουν να οικοδομούμε την επανάστασή μας, μία σοσιαλιστική επανάσταση, ακριβώς στο υπογάστριο των Ηνωμένων Πολιτειών»…
Μετά το φιάσκο των ΗΠΑ στον Κόλπο των Χοίρων, ο εμπνευστής της εισβολής Αμερικανός Πρόεδρος Κένεντι θέτει σε πλήρη εφαρμογή (Φεβρουάριος 1962) το εγκληματικό οικονομικό, εμπορικού και χρηματοπιστωτικό εμπάργκο των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας. Το εμπάργκο μέχρι το 2013 υπολογιζόταν ότι οι ζημιές που έχει προκαλέσει στην κουβανέζικη οικονομία ξεπερνούν το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια.
Το εμπάργκο διαρκεί πάνω από 50 χρόνια με ένα και μόνο στόχο: Την καταστροφή του πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού συστήματος που έχει επιλέξει ο κουβανικός λαός ασκώντας το δικαίωμά του για αυτοδιάθεση και κυριαρχία.
Ο χαρακτήρας του εμπάργκο είναι δολοφονικός. Φτάνει μέχρι την απαγόρευση εισαγωγής στην Κούβα ιατρικών αναλώσιμων και υλικών, φαρμάκων που χρησιμοποιούνται σε καρδιολογικές παθήσεις, σε ειδική διατροφή με θρεπτικές ουσίες για τα πρόωρα νεογέννητα βρέφη, σε σκευάσματα για τη θεραπεία παιδιών που έχουν υποστεί σοβαρά εγκαύματα, σε φάρμακα για το Αλτσχάιμερ, σε τρόφιμα, σε υλικοτεχική υποδομή για την Παιδεία και φυσικά εξαπλώθηκε σε όλους τομείς της οικονομίας, από την κατασκευαστική βιομηχανία και το εμπόριο μέχρι τις διεθνείς χρηματοοικονομικές συναλλαγές της Κούβας.
Ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας του εμπάργκο είναι πρόδηλος. Οι ΗΠΑ – και επί προεδρίας Ομπάμα – συνέχιζαν να εφαρμόζουν τους «νόμοι Τοριτσέλι και Χελμς Μπάρτον» μέσω των οποίων η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει αναλάβει παράνομα το δικαίωμα να νομοθετεί εξ ονόματος άλλων χωρών σε ό,τι αφορά τις σχέσεις τους με την Κούβα! Στο πλαίσιο αυτών των νόμων οποιοδήποτε εμπορικό πλοίο από οποιαδήποτε χώρα αράξει σε κουβανικό λιμάνι, οποιαδήποτε εταιρεία ή τράπεζα άλλης χώρας έρθει σε συναλλαγή με την Κούβα, υφίσταται τον αποκλεισμό ή την επιβολή προστίμων από τις ΗΠΑ!
Πώς, όμως, λειτούργησε αυτή η πολιτική στη συνείδηση του ίδιου του Αμερικάνικου λαού; Σύμφωνα με δημοσκόπηση που διεξήχθη το Φλεβάρη του 2012 από την «Angus Reid Public Opinion» το 62% των Αμερικανών τάσσονταν υπέρ της ανασύστασης διπλωματικών σχέσεων με την Κούβα, το 57% τάσσετο υπέρ της άρσης των ταξιδιωτικών περιορισμών και το 51% αντιτίθετο στον αποκλεισμό.
Πώς λειτούργησε αυτό το εμπάργκο στη συνείδηση όλων των λαών του κόσμου; Στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, για 20 και πλέον φορές έχει υπερψηφιστεί το σχέδιο ψηφίσματος της Κούβας για την άρση του αμερικανικού αποκλεισμού του νησιού. Συνολικά 187 χώρες ψηφίζουν συνεχώς υπέρ της πρότασης της Κούβας, και δυο – τρεις εναντίον: Οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και τα Νησιά Μάρσαλ…
Η διαρκής επίθεση κατά της Κούβας δεν ήταν μόνο οικονομική. Τα σαμποτάζ, οι προβοκάτσιες και οι «κρυφές» επεμβάσεις εναντίον της Κούβας όλα αυτά τα χρόνια έχουν επιφέρει το θάνατο σε πάνω από 3.000 Κουβανούς.
Το χρήμα για αντικουβανική προπαγάνδα ρέει άφθονο: Μόνο τη δεκαετία 1997 – 2007 οι ΗΠΑ διέθεσαν στον ραδιοτηλεοπτικό τους πόλεμο ενάντια στην Κούβα πάνω από 257 εκατομμύρια δολάρια.
Όσο για τις προσπάθειες όλα αυτά τα χρόνια εξόντωσης του Φιντέλ Κάστρο (υπολογίζονται σε πάνω από 600 οι απόπειρες δολοφονίας του!) κατάντησαν ανέκδοτο, σε σημείο που ο ίδιος ο Φιντέλ πριν μερικά χρόνια δήλωνε: Οι Αμερικάνοι με έχουν «σκοτώσει» τόσες φορές που όταν κάποια στιγμή πεθάνω δεν θα το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι!
Ας δούμε συμπυκνωμένα τα αίτια της έχθρας των Αμερικανών ενάντια στην Κούβα; Τα περιεγράφε ο Κάστρο στην εισήγησή του στο 1ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας:
- «Ένα από τα πρώτα μέτρα της Επανάστασης υπήρξε η παραδειγματική τιμωρία των βασικών ενόχων για τα εγκλήματα που έγιναν από τη δικτατορία του Μπατίστα».
- «Δημεύτηκαν χωρίς καθυστέρηση όλα τα παράνομα αποκτημένα υλικά αγαθά που βρίσκονταν στα χέρια των αξιωματούχων του αιματοβαμμένου καθεστώτος».
- «Ο παλιός στρατός που είχε καταπιέσει σκληρά το λαό, διαλύθηκε και οι αρμοδιότητες που αντιστοιχούν στις ένοπλες δυνάμεις, μεταβιβάστηκαν στον ένδοξο Επαναστατικό Στρατό, που, όπως έλεγε ο Καμίλιο Σιενφουέγκος: «Ηταν ο λαός, ντυμένος τ’ αμπέχονο»».
- «Η δημόσια διοίκηση ξεκαθαρίστηκε από τα στοιχεία που είχαν συνεργαστεί με την τυραννία».
- «Η διεφθαρμένη και πουλημένη ηγεσία των συνδικάτων απομακρύνθηκε και τα δικαιώματα των εργαζομένων αποκαταστάθηκαν».
- «Οι εργάτες που είχαν απολυθεί από τις επιχειρήσεις στην περίοδο της δικτατορίας γύρισαν στις εργασίες τους. Σταμάτησε αμέσως το διώξιμο αγροτών από τη γη».
- «Στις 3 Μάρτη 1959 η Κουβανική Εταιρεία Τηλεφώνων – αμερικάνικο μονοπώλιο – που είχε αναμειχθεί στις βρώμικες υποθέσεις της τυραννίας σε βάρος των συμφερόντων του λαού, μπήκε κάτω από κρατικό έλεγχο».
- «Στις 6 Μάρτη ψηφίστηκε νόμος που μείωσε κατά 50% τα υψηλά ενοίκια που πλήρωνε ο λαός, μέτρο που ξεσήκωσε μεγάλο ενθουσιασμό στον πληθυσμό των πόλεων και δημιούργησε πραγματική αναταραχή στους αστικούς κύκλους».
- «Στις 21 Απρίλη όλες οι πλαζ της χώρας κηρύχτηκαν ελεύθερες για τη χρήση του λαού και καταργήθηκαν έτσι τα προνόμια και οι μισητές διακρίσεις που είχε επιβάλει η αστική τάξη σε πολλούς από αυτούς τους τόπους αναψυχής».
- «Στις 17 Μάη ψηφίστηκε η πρώτη Αγροτική Μεταρρύθμιση. Αυτό το αποφασιστικό, αναγκαίο και δίκαιο μέτρο, μας έβαλε άμεσα αντιμέτωπους όχι μόνο με την ντόπια ολιγαρχία, αλλά και με τον ιμπεριαλισμό, γιατί πολλές αμερικάνικες επιχειρήσεις είχαν στην ιδιοκτησία τους πελώριες εκτάσεις με τα πιο γόνιμα εδάφη της χώρας, κυρίως φυτεμένες με ζαχαροκάλαμο».
- «Στις 20 Αυγούστου 1959 μειώθηκε η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος και μπήκε έτσι τέρμα στην ασυδοσία ενός αλλού τεράστιου αμερικανικού μονοπωλίου».
- «… η επανάσταση από τις πρώτες κιόλας μέρες καταπιάστηκε με τη φοβερή μάστιγα της ανεργίας κι έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στον αγώνα για βελτίωση των αθλίων συνθηκών που επικρατούσαν, στην Παιδεία και στη λαϊκή Υγεία. Χιλιάδες δάσκαλοι στάλθηκαν στην ύπαιθρο, ενώ στις πιο απόμακρες γωνιές της χώρας μας άρχισαν να χτίζονται πολυάριθμα νοσοκομεία».
- «Σε σύντομο χρονικό διάστημα άρχισε με επιτυχία το έργο της εξάλειψης των τενεκεδοσυνοικιών που τόσο πλατιά διάδοση έχουν στις μεγάλες πόλεις της Λατινικής Αμερικής».
- «…οι ΗΠΑ σταμάτησαν τις εμπορικές τους πιστώσεις. Αυτό είχε σημαντική αρνητική επίδραση στις απαραίτητες για τη χώρα εισαγωγές. Έτσι, η Επανάσταση αναγκάστηκε να πάρει αυστηρά μέτρα οικονομίας. Αυτό όμως δεν το έκανε σε βάρος των φτωχών στρωμάτων του πληθυσμού, όπως γίνεται στον καπιταλιστικό κόσμο. Σταμάτησαν οι εισαγωγές των περιττών ειδών και καθιερώθηκε ισότιμη κατανομή των βασικών προϊόντων. Αυτό ήταν ένα από τα πιο δίκαια, ριζικά και αναγκαία μέτρα που πήρε η Επανάσταση, η οποία είχε μπροστά της έναν απελπισμένο αγώνα επιβίωσης». (Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», 1976).
Οι ΗΠΑ, είναι ευεξήγητο, είχαν κάθε λόγω να εξαπολύσουν αυτόν τον – με όλα τα μέσα – υπερπεντηκονταετή τους πόλεμο εναντίον της Κούβας.
Πριν την Επανάσταση η Κούβα ήταν η «παιδική χαρά» των ΗΠΑ.
Ήταν ο χώρος στον οποίο έκαναν τα πάρτι τους από τις φαμίλιες της Μαφίας υπό τον Λάκι Λουτσιάνο μέχρι τις αμερικάνικες πολυεθνικές. Από την ITT και την United Fruit που ήλεγχε 110.000 στρέμματα στο νησί μέχρι την Francisco Sugar Company που ανήκε στο διευθυντή της CIA Αλεν Ντάλες και την Bethlehem Steel Corporation που εξουσίαζε το 80% του εξαγόμενου ορυκτού πλούτου της χώρας (πλήθος στοιχείων για τον ρόλο των ΗΠΑ στην Κούβα περιέχονται στο εκπληκτικό βιβλίο του Κώστα Λουλουδάκη, «Ασπρα Μαντήλια στην Plaza de Mayo», εκδόσεις ΚΨΜ).
Αλλά η Κούβα τα κατάφερε. Και στάθηκε στα πόδια παρά την τεράστια δοκιμασία που υπέστη μετά τις εξελίξεις του 1990 με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, η Κούβα έχει «ένα από τα πιο αποτελεσματικά εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο, όπως αυτά της Φινλανδίας, της Σιγκαπούρης, της Σαγκάης, της Δημοκρατίας της Κορέας, της Ελβετίας, της Ολλανδίας και του Καναδά».
Η Κούβα διαθέτει ένα από τα πιο ολοκληρωμένα συστήματα Παιδείας, Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας. Η Παγκόσμια Τράπεζα, αναφέρει: «Η Κούβα είναι διεθνώς αναγνωρισμένη για τα επιτεύγματά της στους τομείς της εκπαίδευσης και της υγείας (…) Από την Κουβανική Επανάσταση το 1959 και μέχρι σήμερα, η χώρα έχει δημιουργήσει ένα σύστημα κοινωνικής πρόνοιας που εγγυάται την δωρεάν πρόσβαση όλων των πολιτών της στην εκπαίδευση και στην υγειονομική περίθαλψη (…). Άλλο επίτευγμα του νησιού είναι η εξάλειψη ορισμένων ασθενειών, η προσφορά ασφαλούς νερού και διάφορα άλλα βασικά για τη δημόσια υγεία. Η Κούβα έχει έναν από τους χαμηλότερους δείκτες σε ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας στην περιοχή και έναν από τους μεγαλύτερους σε προσδόκιμο ζωής» («Καθημερινή», 16/11/2014).
Πριν από την Επανάσταση
Πριν από την Επανάσταση στην Κούβα, στο καπιταλιστικό κράτος υπό την φασιστική δεσποτεία του δικτάτορα Μπατίστα, η εικόνα ήταν η εξής:
- Πληθυσμός: 6,5 εκατομμύρια. Προσδόκιμο ζωής 54 χρόνια. Παιδική θνησιμότητα στο 66 τοις χιλίοις, δηλαδή 66 παιδιά στα χίλια μέχρι δώδεκα ετών.
- Οικονομία: Το 100/% της γης ανήκε σε φεουδάρχες. Το 90/% της παραγωγής ζαχαροκάλαμου στην εταιρεία «Μπακάρντι». Το 90% της παραγωγής,φρούτων και λαχανικών στην «Γιουνάιτεντ Φρούιτ Κόμπανι».
- Το πετρέλαιο, η ενέργεια, το ηλεκτρικό και το χρωμονικέλιο στις «ΕΣΣΟ», «ΙΤΤ», «ΕΛΚΕΥ» και Αμερικάνικες εταιρείες.
- Τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, τα μέσα μεταφοράς και οι τράπεζες επίσης ανήκαν σε αμερικάνικες εταιρείες.
- Οι άνεργοι πάνω από 1 εκατομμύριο, οι άστεγοι ή οι στεγασμένοι σε απάνθρωπες συνθήκες χωρίς νερό, ρεύμα και αποχέτευση ήταν το 70% του πληθυσμού, τόσο στις πόλεις όσο και στην ύπαιθρο. Η χώρα ήταν μια τεράστια τενεκεδούπολη.
- Οι ασθένειες, όπως φυματίωση, δάγκειος πυρετός, μηνιγγίτιδα, πολιομυελίτιδα, θέριζαν κυρίως τις μικρές ηλικίες. Πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη δεν υπήρχε παρά μόνο σε αυτούς που μπορούσαν να πληρώσουν.
- Ένας μόνο εργάτης στους 10 μπορούσε να αγοράσει γάλα, μόνο το 4% μπορούσε να αγοράσει κρέας, τα 3/5 όσων εργάζονταν αμείβονταν με μισθούς 4 φορές κάτω από το κόστος διαβίωσης.
«Αδιανόητο είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε ενώ υπάρχει γη να σπείρουν. Αδιανόητο είναι ότι υπάρχουν παιδιά που πεθαίνουν χωρίς ιατρική περίθαλψη. Αδιανόητο είναι ότι το 30% των αγροτών μας δεν ξέρουν να βάλουν ούτε την υπογραφή τους και το 99% δεν ξέρουν την ιστορία της Κούβας. Αδιανόητο είναι ότι οι οικογένειες στην ύπαιθρο ζουν σε χειρότερες συνθήκες από ότι οι Ινδιάνοι που συνάντησε ο Κολόμβος (…). Το 90% των παιδιών στην ύπαιθρο υποφέρει από παράσιτα της γης που εισχωρούν από τα νύχια των ποδιών τους γιατί περιπατάνε ξυπόλυτα» (Κώστας Λουλουδάκης ο.π.)
Η Επανάσταση
Μετά την Επανάσταση η καπιταλιστική και φεουδαρχική ιδιοκτησία οργανώθηκε σε συνεταιρισμούς σοσιαλιστικής βάσης. Οργανώθηκε ένας τεράστιος έρανος σε όλη τη χώρα όπου συνεισέφεραν όσοι είχαν, για την εξαφάνιση των παραγκουπόλεων και το κτίσιμο νέων σύγχρονων για την εποχή πολυκατοικιών για να μην μείνει κανείς άστεγος. Έτσι εξάλειψαν μια για πάντα τις παράγκες από την χώρα.
Το ίδιο διάστημα επιτεύχθηκε ο στόχος για την εξάλειψη του αναλφαβητισμού. Μέσα σε αντίξοες συνθήκες οι νέοι σπουδαστές, φοιτητές και δάσκαλοι δίδαξαν γραφή και ανάγνωση σε πάνω από 2.000.000 αναλφάβητους.
Παρότι οι εξελίξεις του ’90 επέφεραν μια δεκαετία μεγάλων θυσιών για τον λαό της, η Κούβα, σε σύγκριση με την προ Επανάστασης περίοδο έχει καταφέρει:
- Να διπλασιάσει τον πληθυσμό της. Το προσδόκιμο ζωής έχει ανέλθει στα 78 χρόνια. Η παιδική θνησιμότητα έχε κατρακυλήσει στο 4,3 τοις χιλίοις, κάτω ακόμη και από τα όρια της ΕΕ.
- Το 90% των αναγκών τους σε φάρμακα και εμβόλια οι Κουβανοί τα παράγουν οι ίδιοι. Παιδικές ασθένειες και ασθένειες που στοιχειώνουν ακόμη τον Τρίτο Κόσμο, έχουν εξαφανιστεί.
- Το αγαθό της υγείας με υπερσύγχρονες υποδομές και διαγνωστικά μηχανήματα προσφέρεται εντελώς δωρεάν στους Κουβανούς πολίτες. Η Κούβα είναι στις πρώτες θέσεις στον κόσμο στην αντιμετώπιση του καρκίνου, της καρδιολογίας, των μεταμοσχεύσεων οργάνων και της νεφρολογίας.
- Η Παιδεία είναι έτσι οργανωμένη σε όλες τις βαθμίδες όπου ο γονιός δεν σπαταλάει ούτε ένα σεντς για την μόρφωση των παιδιών του. Η κατώτερη και η μέση βαθμίδα είναι ολοήμερη στην Κούβα, στο σχολείο τα παιδιά θα πάρουν το πρωί το γάλα που πρέπει, το δεκατιανό τους και το μεσημεριανό τους. Στο ολοήμερο σχολείο θα ασχοληθούν με τον αθλητισμό, την μουσική τον χορό, τις ξένες γλώσσες. Η μεταφορά τους γίνεται δωρεάν με τα σχολικά λεωφορεία. Η Κούβα είναι η χώρα της Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής με τον υψηλότερο δείκτη στην Ανάπτυξη της Εκπαίδευσης (IDE).
- Σύμφωνα με την παγκόσμια έκθεση της UNESCO «Εκπαίδευση για όλους», ο δείκτης της Κούβας ήταν 0,983, ανώτερος ακόμα και από τον αντίστοιχο των ΗΠΑ. Η έκθεση της Unesco αναγνώρισε το 2011 ότι η Κούβα κατέχει το πιο υψηλό μορφωτικό επίπεδο της Καραϊβικής και την κατατάσσει 14η στον κόσμο.
Η σοσιαλιστική Κούβα, στα 59 χρόνια της ύπαρξής της, χωρίς ποτέ να κάνει έκπτωση στο διεθνιστικό της χρέος, πορεύτηκε και κέρδισε τη ζωή κάτω από το σύνθημα «Πατρίδα ή θάνατος» («Patria o muerte»). Έδωσε κάτω από ανείπωτες συνθήκες τη μάχη για το συνολικό όφελος και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής σε όλους τους τομείς και για κάθε Κουβανό πολίτη. Και την κέρδισε!
Στα εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο που δεν ξέρουν γράμματα, στα εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο που δεν έχουν εκπαίδευση ή υφίστανται την παιδική εργασιακή εκμετάλλευση, στα εκατομμύρια ανθρώπους που δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, στα εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο που δεν έχουν πρόσβαση σε νερό και υποδομές υγιεινής, στα εκατοντάδες εκατομμύρια άνεργων και ανασφάλιστων στο κόσμο, κανείς δεν ζει στην Κούβα. Τα θύματα φυλετικού ή θρησκευτικού ρατσισμού στην Κούβα είναι μηδέν.
Είχαμε σημειώσει, μετά την ανακοίνωση του Ομπάμα για την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων των ΗΠΑ με την Κούβα (απόφαση που ανατράπηκε από τον Τραμπ), ότι το «πως» θα εξελιχθούν τα πράγματα, είναι κάτι που θα το δούμε.
Σημειώναμε τότε, πως ένα όμως είναι σίγουρο, ότι αυτό είναι το μήνυμα του κουβανικού λαού προς όλο τον κόσμο και το επαναλαμβάνουμε:
Η Κούβα έφτασε ως εδώ όρθια! Στάθηκε στα πόδια της χωρίς να προσκυνήσει! Χωρίς να γονατίσει! Χωρίς να υποταχθεί! Χωρίς να ταπεινωθεί! Με το λαό της (τον εξοπλισμένο λαό της) να μην εγκαταλείπει ούτε μια στιγμή, ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες, την αξιοπρέπεια και το δικαίωμά του να αποφασίζει αυτός για τη ζωή του και για τη χώρα του!
Πηγή: imerodromos.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)