Το τελευταίο διάστημα πυκνώνουν οι περιπτώσεις συμπολιτών οι οποίοι μου εκφράζουν και μάλιστα σε υψηλούς τόνους την διαμαρτυρία τους για την εκτίναξη του κόστους ζωής στο νησί, πέρα από την μετατροπή της καθημερινότητας καθ' όλη την τουριστική περίοδο σε πραγματική κόλαση.
Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται και κάποιοι οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στην επίθεση και ουσιαστικά την εκδίωξή μου από την αίθουσα του Επαρχείου στην διαβόητη σύσκεψη τον χειμώνα του 1998, οπόταν και συγκροτήθηκε η "επιτροπή αγώνα" για την διεκδίκηση του Νέου αεροδρομίου.
Όπως θύμισα στους φίλτατους συμπολίτες, οι προειδοποιήσεις μου πως με την κατασκευή ενός τέτοιου έργου υποδομής ο Έλεγχος του Νησιού θα περάσει σε ξένα χέρια, με όσα αρνητικά για τους ντόπιους αυτό συνεπάγεται, αποκρούστηκαν με ποταμό ύβρεων και άναρθρων κραυγών, από το σύνολο σχεδόν των τουριστικών επιχειρηματιών.
Προς τι λοιπόν τώρα οι γκρίνιες, που στρέφονται κατά πάντων και πασών;
Προς τι οι κατηγορίες σε βάρος του τοπικού πολιτικού προσωπικού, όταν οι ίδιοι υπήρξατε σημαιοφόροι της θανατικής καταδίκης της Πάρου, απλά έπρεπε να έρθει το πλήρωμα του χρόνου και να επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις μου για να ξυπνήσετε;
Βάλτε λοιπόν να παίζει καθημερινά το γνωστό τραγούδι του Ν.Πορτοκάλογλου, τους στίχους του οποίου προσάρμοσα στις ανάγκες του τίτλου, για να σας θυμίζει την αφροσύνη και την ευκολία με την οποία παρασυρθήκατε από ανεύθυνους πολιτικάντηδες -όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια πως ήταν η πραγματική ταυτότητα εκείνων- που συνέλαβαν και προώθησαν την Μεγάλη Ιδέα για την συντριβή της Πάρου στις μυλόπετρες του Υπερ-τουρισμού!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου