Με τον Γ.Παναγόπουλο υπήρξαμε συνάδελφοι στην Ε.Τ.Ε. εκείνος εργάζονταν αρχικά στο Κ.Μ, αργότερα κλητήρας και στη συνέχεια λογιστικός υπάλληλος, όπως κι εγώ.
Η γνωριμία μας ξεκίνησε την δεκαετία του '80 όταν διετέλεσα επικεφαλής του Νομαρχιακού Παραρτήματος του Σ.Υ.Ε.Τ.Ε. στον νομό Κυκλάδων κι εκείνος ήταν μέλος της διοίκησης παράταξης (ΔΗΣΚ) του συνδικάτου.
Ο Παναγόπουλος ενταγμένος εξαρχής στην παράταξη του ΠΑΣΟΚ ήταν τότε στέλεχος δεύτερης γραμμής μέχρι την ριζική ανατροπή (με αφορμή την νοθεία στις εκλογές το 1985) στα ενδοπαραταξιακά της ΔΗΣΚ (παράταξη του ΠΑΣΟΚ), οπόταν η πλευρά Πρωτόπαπα, στην οποία ανήκε, πήρε τον έλεγχο της παράταξης κι έκτοτε κυριάρχησε στον συνδικαλισμό τόσο σε σωματειακό όσο και σε διακλαδικό επίπεδο.
Ο Πρωτόπαπας υπήρξε επί σειρά ετών, από τη μια το μεγάλο αφεντικό στον συνδικαλιστικό χώρο (πρόεδρος ΣΥΕΤΕ, πρόεδρος ΟΤΟΕ, πρόεδρος ΓΣΕΕ, υπουργός Εργασίας) κι από την άλλη "ο λύων και δένων" στην Ε.Τ.Ε. , με τον Παναγόπουλο να τον ακολουθεί κατά πόδας.
Ο Παναγόπουλος θα έπρεπε να έχει συνταξιοδοτηθεί προ δεκαπενταετίας, αλλά σε πείσμα των ισχυόντων, σε πείσμα της κοινής λογικής, ένας άνθρωπος που φέτος διανύει 50 χρόνια "εργασιακού" βίου, εξακολουθεί να κρατάει τον ρόλο του εργατοπατέρα, με τεράστιες απολαβές, εκτός των καταχρασθέντων.
Κανένας μέχρι σήμερα δεν τόλμησε να αγγίξει τον φαύλο βίο της "ισόβιας" ηγεσίας της ΓΣΕΕ.
Η ίδια η κυβέρνηση, συμπράττουσα στο τεράστιο σκάνδαλο της διασπάθισης εκατομμυρίων ευρώ των Προγραμμάτων Κατάρτισης, με αντάλλαγμα την "εργασιακή ειρήνη" ανέχεται την διαιώνιση του καθεστώτος Καμόρας στον συνδικαλισμό.
Η διαφθορά στο χώρο του τραπεζικού συνδικαλισμού δεν αποτελεί είδηση.
Ειδικότερα στην Ε.Τ.Ε. υπάρχει το σχετικά πρόσφατο προηγούμενο της καθαίρεσης του επί σειρά ετών προέδρου του σωματείου (Γ.Γιαννακόπουλος) για ιδιοτέλεια, χωρίς να υπάρξει ο ανάλογος θόρυβος στα ευαίσθητα κατά τα άλλα ΜΜΕ!!
Η ίδια η τράπεζα, αναγνωρίζοντας τις "υπηρεσίες" των επαγγελματιών συνδικαλιστών που "προήχθησαν" σε βουλευτές, υφυπουργούς, υπουργούς και στη συνέχεια απέτυχαν να επανεκλεγούν, τους αντάμειψε καταχρηστικά με βαθμούς πάνω από την επετηρίδα (βαθμούς υποδιευθυντών και διευθυντών) με ανάλογες αποδοχές, διπλάσιες και τριπλάσιες από εκείνες ενός μέσου υπαλλήλου με εικοσαετή υπηρεσία, χωρίς να υπάρξει μεγάλη αντίδραση, εκτός από μια μικρή μειοψηφία συνδικαλιστών και των ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ.
Θα μπορούσα να παραθέσω πολλά προσωπικά βιώματα από την τριβή μου στον τραπεζικό συνδικαλισμό και την σχέση μου με τον ισοβίτη πρόεδρο Παναγόπουλο.
Κορυφαίο όλων ήταν η πρόταση που μου έκανε δια ζώσης (συναντηθήκαμε στην Αντίπαρο όπου είχε έρθει για διακοπές και με κάλεσε σε συνάντηση) να ενταχθώ στην παράταξή του με αντάλλαγμα την αναίρεση όλων των επιπτώσεων από τις διώξεις που είχα μέχρι τότε υποστεί εκ μέρους της τράπεζας.
Η απάντησή μου ήταν φυσικά αρνητική κι έκτοτε και λόγω της ολοκλήρωσης της θητείας μου στο Νομαρχιακό της Ο.Τ.Ο.Ε. και της απόφασής μου να μην συνεχίσω την συνδικαλιστική μου δράση, δεν ξαναείδα τον Παναγόπουλο.
Ωστόσο πληροφορούμουν τα έργα και τις ημέρες των ημετέρων εργατοπατέρων και πάντοτε αναρωτιόμουν γιατί δεν υπάρχει παρέμβαση τουλάχιστον της δικαιοσύνης σε όλο αυτό το απαράδεκτο καθεστώς...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου