Άκου ζαβό μετανθρωπάκι…
Είμαστε όλοι πια σίγουροι (πλην κάποιων παραχωρητών) πως την ιστορία αυτού του τόπου την έχεις διδαχθεί επιλεκτικά από τα βαμπίρια που είχες κι έχεις ως περιβάλλον. Σου θυμίζω λοιπόν, μωρή ψωλοσπηλιά, ότι οι ήρωές μας αιώνες τώρα ήταν και θα είναι για πάντα όσοι γλεντούσαν τους ομοαίματούς σου.
Όσοι πέθαναν λεύτεροι κι άφησαν στην καταδικαστική και ντροπιαστική βολή τους υποταγμένους σαν κι εσένα να μαζεύουν απλά μέρες.
Επίσης σου θυμίζω (γιατί όσο και χαζό να είσαι, δε μπορεί, θα το χεις καταλάβει)
ότι όσες φορές κάποιοι σαν του λόγου σου βάλθηκαν να στερήσουν την ελευθερία απ΄ τους «τρελούς» αυτού του τόπου, η ιστορία τους φώλιασε δίπλα στ’ αμέτρητα κουφάρια εκεί στη σκοτεινή λακούβα της απολησμονιάς.
Εδώ λοιπόν στη σωπασιά του θανάτου που απλώνετε, εσύ και τα υπόλοιπα νεκροπούλια, απαιτώ να το βουλώσεις και ν’ ακούσεις των λεύτερων το βόγγο. Όταν θα μου αληθέψει τ’ όνειρο και συνέλθουμε που μας βρήκε μεσόστρατα
ο δρόλαπας, θα γονατίσετε όλοι μπροστά στη λευτεριά τη Ρήγαινα και θα ικετεύετε για ένα σύντομο τέλος.
Πριν το απόλουσμα σας από τους μετανθρώπους ανάδοχούς σας θα υποστείτε την κρίση των ασύλητων. Τ΄ορκίζομαι στις μέρες που έρχονται και στης Αλκυόνας το θρήνο ότι ετούτο ονειρεύτηκα.
Ζω για να δω να σας ξεπροβοδίζουν οι νεκροί απ’ τα κυβερνητικά πορνεία και να σας σέρνουν μαζί με τα υπόλοιπα νεοταξικά ολογράμματα στη σκοτιά της κόλασης. Εδώ θα είμαστε,
θα είναι όταν χιονίσει τέφρα και λίγο πριν ανθίσει η μοσχοκαρφιά.
Κρατείστε τα σημάδια και μη σέρνεστε άλλο γιατί σας ακούνε στον Άδη και ζηλεύουνε όλα τα καταχτόνια.
Θα είναι όταν οι δρίμες μέρες θα ρουφάνε στάλα και φορά, την ύπαρξη σας.
Τελευταίο θέρος λοιπόν. Δε θα ξανατρυγήσετε ποτέ.
Στο ληνό μας δε θα ξαναβάλετε τα πόδια σας.
Πόσο ανυπόστατοι είσαστε στο αύριο μπροστά.
Σαν κισσοί θα ζωστούμε πάνω σας μέχρι να σας πνίξουμε και σας πετάξουμε για πάντα στη στέρνα της λήθης για να τιμήσουμε τα γέρικα δέντρα που σκίστηκαν στα δυο από τους κεραυνούς σας.
Μπορεί να φαίνεται ότι μας φόρεσε τροκάνια ο τσοπάνης αλλά γελιέστε,
γι άλλη μια φορά γελιέστε.
Σας ευχαριστούμε λοιπόν και για κάτι, έτσι μη φανούμε αχάριστοι.
Μας θυμίσατε ότι ταξιδεύουμε στους αιώνες κι η τιμωρία μας είναι κάθε φορά η πρώτη ανάσα και λυτρωμός μας η στερνή. Όμως αυτή τη φορά ενώσατε όλους εμάς που τιμούμε το ενδιάμεσο γέννησης και θανάτου. Τη μαλακία αυτή θα την πληρώσετε ακριβά. Η αστραψιά στα μάτια μας θα σας συνοδεύει μέχρι και του περάτη τη βάρκα. Θα σας ψυθυρίζουμε στ’ αυτιά ότι ο ανθός κομμένου κλώνου δεν ανθίζει κι ότι πάει το ροδάμι σας χαμένο.
Επίσης σας ευχαριστούμε που η αντίπερα από μας όχθη έπαψε να ‘ναι αθέατη.
Λοιπόν μικρό, ζαβό, μετανθρωπάκι,
όσο και αν περνιέσαι παζάρμπασης δε γλυτώνεις τη βούβαση πριν το βάχτι θα σε κάψουν της σκέψης μας οι λίβες.
Ήρθε η αραδαριά σου, όσο κι ανοιχτοπάτης να καμώνεσαι θα σε βρει το ανεμόχολο και θα φύγεις ανέορτος πριν αλλάξει η βάρδια. Θα κοιτάμε κι όλους τους υπόλοιπους εξωνημένους δούλους με λύπηση από τις στράτες του ήλιου
κι από τα ξάγναντα μας.
Πρώτο μας ραντεβού στα «ανθεστήρια» εκεί στο τέρμα της ανηφοριάς.
Και μη ξεχνάς καθένας από μας είναι και μια λέξη που δε ξεστόμισες ποτέ.
Είμαστε ο δρόμος που ποτέ δεν πορεύτηκες
κι αν μας τελειώσετε, οι ψυχές μας θα συναντήσουν τ΄άλλα χελιδόνια
που υμνούν τη φλογάτη άνοιξη.
Εσύ παραμένεις ένας απομεθυσμένος από την εξουσία κατωβρακιάς στο μικρό καστέλι σου, στη χώρα που γιόμισε ίσκιους. Τα μάτια σου φράχτες γύρω σου.
Σ’ έχει χτυπήσει η Άτη και νυχτολαλούν γύρω σου οι κόρακες.
Είσαι ένας θερσίτης από το αποδιαλόγι της ντροπής που λυπημό δε θα βρει.
Μόνο οι αιματοσμίχτες και τα βρωμερά συγγενάδια σου θα πονέσουν για σένα.
Ας μου αληθέψει τ’ όνειρο λοιπόν κι ο άνομος πύρινος πόθος μου ας ξεδιψάσει όλα τα αγδίκιωτα. Αλλοιώς αν τη πουλέψω νωρίτερα θα ήθελα να με θρηνήσουνε ένα γλυκό βράδυ όπως σήμερα, μόνο οι στίχοι μου κι όχι οι φυλακισμένες σκιές από το μεσουράνι.
Γεμάτος σιχασιά και ντροπή για τους συγκαιρινούς μου παραχωρητές,
ξαναφωνάζω πως: από τον τόπο που έρχομαι, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να πεθάνεις παρά μόνο πολεμώντας. Ετούτο δεν αλλάζει.
Να ‘χετε λοιπόν εσύ κι οι όμοιοι σου την κατάρα της μνημοσύνης του σύμπαντος.
Κάθε ανάσα να γιομίζει τα σπλάχνα σας με κυνικά καύματα
και κανείς σας να μη βρει ποτέ θέση στην Αργώ μας.
Να μείνετε χωρίς αιθέρα κι αμάζευτοι στο κενό εις τους αιώνες.
Μιχάλης Μυτακίδης (B.D.Foxmoor) ένας Αλίβας που αποζητά να ξαναζήσει.
Ξημέρωμα Κυριακής 9/1/2022
ΥΓ.
Με είδες το πήγα ποιητικά.
Πρώτη φόρα λέει κάποιος για σένα πάνω από δύο φράσεις χωρίς ούτε ένα «γαμιέσαι».
Ο Τζόκοβιτς είναι τα τελευταία χρόνια το αδιαφιλονίκητο Νο 1 στο παγκόσμιο τένις. Ταυτόχρονα, ως εξέχων αθλητής, ο λόγος του έχει ξεχωριστή σημασία για τα διεθνή Μέσα και ως Σέρβος συχνά αντιμετωπίζεται ως "πρεσβευτής" της χώρας του στο εξωτερικό. Σε λίγες ημέρες ξεκινά το Αυστραλιανό Όπεν, η πρώτη απ' τις τέσσερις μεγαλύτερες διοργανώσεις στον πλανήτη (Grand Slam). Πολυνίκης του Αυστραλιανού Όπεν και με 20 κατακτήσεις Grand Slam ο Τζόκοβιτς, ετοιμαζόταν να διεκδικήσει και φέτος το τρόπαιο και να ξεπεράσει προηγούμενους πολυνίκες του θεσμού.
Είναι πρωτοφανές αυτό που συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία. Για πρώτη φορά είναι τόσο βαθιά διχασμένη και μάλιστα με όρους που προσιδιάζει σε φυλετικό μίσος. Η φυλή των εμβολιασμένων, των φυλετικά «καθαρών», εναντίον των ανεμβολίαστων, δηλαδή των «ακάθαρτων» φορέων μόλυνσης. Πρόκειται επί της ουσίας για τον ίδιο διχασμό που επέβαλε η ακαδημαϊκή επιστήμη του 19ου και 20ου αιώνα, η οποία διαχώριζε τον πληθυσμό ανάλογα με το αν και κατά πόσο κάθε επιμέρους ομάδα ήταν εν δυνάμει πιο μεταδοτική σε επιδημικά παθογόνα, είτε εκφυλιστικά γενετικά γνωρίσματα. Αυτή ακριβώς η επιστήμη ονομάστηκε φυλετική υγιεινή και έχαιρε της αποδοχής του ακαδημαϊκού, πολιτικού και δικαστικού κατεστημένου. Έτσι επιβλήθηκε καθεστώς γκέτο και φυλετικού διαχωρισμού ανάλογα με το κατά πόσο ήταν εν δυνάμει μιασματικοί, εκφυλισμένοι, ή γενετικά ακάθαρτοι, προκειμένου να προστατευθεί η δημόσια υγεία.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι κορυφαία επιστημονική κατάκτηση αυτής της φυλετικής υγιεινής θεωρήθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα ο υποχρεωτικός εμβολιασμός. Έτσι θα μπορούσαν να απαλλαγούν οι καλές τάξεις της κοινωνίας εκείνης της εποχής από την απειλή των επιδημιών, με φορείς κυρίως τις «ακάθαρτες» τάξεις, για να συνεχίσουν τις δουλειές τους χωρίς την κρατική απειλή του εγκλεισμού και της καραντίνας. Αυτό ήταν το επίσημο αφήγημα της εποχής.
Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, η επίσημη επιστήμη της φυλετικής υγιεινής και του υποχρεωτικού εμβολιασμού, ενώ αδυνατούσε να αναχαιτίσει τις επιδημίες, αποτέλεσε το υπόβαθρο της επικράτησης του ναζισμού. Τότε, όπως και σήμερα, κανένας από τους επίσημους θιασώτες της φυλετικής υγιεινής, δεν νοιάστηκε για τις προειδοποιήσεις. Κυριαρχούσε η ιδιοτέλεια, η ιδιωτεία και η αδιαφορία για τον συνάνθρωπο. Τότε, όπως και σήμερα, η «πίστη στην επιστήμη» με την ισχύ της κρατικής καταστολής, ήταν η απάντηση εναντίον όσων αιρετικών έβλεπαν το ολοκαύτωμα να έρχεται.
Η ψαλίδα της παγκόσμιας ανισότητας αυξάνεται διαρκώς, με 150 εκατομμύρια άτομα σε όλο τον κόσμο να πέφτουν, την ίδια χρονιά, κάτω από το όριο της φτώχειας
Οι πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη ήταν ήδη… εξαιρετικά πλούσιοι – πιο πλούσιοι από ό,τι μπορεί να συλλάβει με ευκολία ένας ανθρώπινος νους. Όμως στη διάρκεια της περσινής χρονιάς, είδαν τις περιουσίες τους να μεγαλώνουν ακόμη περισσότερο, αφού συνολικά προστέθηκε σε αυτές το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό του $1 τρισεκατομμυρίου, σύμφωνα με τον Δείκτη Δισεκατομμυριούχων του Bloomberg.
Εμάς δεν μας έκανε εντύπωση που ομάδα Πακιστανών ύψωσε σαφώς επιδεικτικά, το βράδυ της αλλαγής "κοψοχρονιάς", "τη σημαία με την ημισέληνο" στο κέντρο της Αθήνας , συνοδεία "αλληλέγγυων"(;) του άλλου φύλου, διότι ο εθνικισμός δεν...γνωρίζει σύνορα, αρκεί να έχεις μάτια και να βλέπεις! Ούτε το ότι εκατοντάδες Πακιστάνια ξεσάλωσαν στην Πλατεία Συντάγματος, ενάντια στις ρητές απαγορεύσεις για τον "γενικό πληθυσμό". Μας έκανε όμως άσχημη εντύπωση η κίνηση του προέδρου του Πολιτιστικού Συνδέσμου Ελλάδας-Πακιστάν προς τον υπουργό προστασίας του (συμ)πολίτη, όπου ζητούσε "επιείκια" (δηλαδή...ακύρωση ;) στα πρόστιμα που έκοψε η "antivirus police" στους παρευρισκόμενους, αμάσκωτους και ασφυκτικά συγχρωτισμένους...Διότι όλοι οι..."συμπολίτες" είναι στην ίδια μοίρα...ή μήπως όχι; Θα έπρεπε να μείνει στη "συγγνώμη" που ζήτησε κι αν είναι "μάγκας" και του ζητούνταν περαιτέρω εξηγήσεις να πει "γουστάραμε να ξεσαλώσουμε γιατί πήξαμε κι αναλαμβάνουμε πάσα ευθύνη των επιλογών μας" ή κάτι ανάλογο και όχι τέτοιες..."πουστίτσες"!Διαβάστε περισσότερα »
Ωστόσο, στο ξεκίνημα της επιδημίας, οι ίδιοι οι καθεστωτικοί επιδημιολόγοι τόνιζαν ότι ο ιός πιθανότατα θα δώσει πολλές παραλλαγές, με τάση αυτές να γίνονται περισσότερο μεταδοτικές αλλά λιγότερο θανατηφόρες.Αυτό –παρά τον πανικό που σκόπιμα καλλιεργήθηκε– επιβεβαιώθηκε ουσιαστικά με την παραλλαγή Δ, αυτή που παραμένει ακόμα κυρίαρχη στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Στη μεγάλη πλειονότητα των χωρών, η παραλλαγή Δ έδωσε χαμηλότερη θνησιμότητα σε σχέση με τις προηγούμενες παραλλαγές. Εξαιρέσεις υπήρξαν, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα. Στις εξαιρέσεις αυτές επιβαρυντικοί παράγοντες ήταν οι συνέπειες των λοκντάουν στην υγεία των ευπαθών ομάδων και η καταπόνηση των συστημάτων υγείας, που δεν δέχθηκαν ανάλογη στήριξη.
για περισσότερα εδώ
«Ένα από τα πιο ηλίθια πράγματα που έχουν ακουστεί ποτέ σ' αυτούς τους καιρούς
είναι το "εγώ πιστεύω στην επιστήμη".
Αν η επιστήμη ήταν ένα ζήτημα πίστης θα...
ονομαζόταν θρησκεία.
Τουναντίον, είναι πάντα θέμα συζήτησης, πάντα να αμφιβάλουμε,
να αμφισβητούμε και να επαληθεύουμε,
ότι δεν κρύβονται πολλά χρήματα πίσω από μια υποθετική αιτία. [...]
Αν ο επιστημονισμός είναι οτιδήποτε, είναι η τυφλή δογματική πίστη στην επιστήμη.
Αλλά αυτή η τυφλή πίστη στην επιστήμη είναι ξένη στον πραγματικό επιστήμονα. [...]
Κανένας από τους μεγάλους επιστήμονες δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως επιστήμονας.
Όλοι οι μεγάλοι επιστήμονες ήταν επικριτικοί απέναντι στην επιστήμη.
Γνώριζαν πολύ καλά πόσα λίγα γνωρίζουμε»
Karl Popper(1902 - 1994)
Ένας χρόνος ψέματα: "Κανένας δεν ξεχνάει, κανένας δεν θα συγχωρεθεί. Κανένας δεν θα γλυτώσει"!
Ελάχιστοι από το κατεστημένο, παρ’ ότι ευρωλάγνοι μέχρι μυελού οστέων, θεώρησαν σκόπιμο να θυμηθούν και να πουν κάτι θετικό για τα 20 χρόνια από την ένταξη της χώρας μας στο ευρώ.
Ο μόνος, σχεδόν, που είχε το θράσος να εξυμνήσει σήμερα δημοσίως την πραξικοπηματική κατάργηση της δραχμής και την είσοδο στην Ευρωζώνη, χωρίς ενημέρωση, χωρίς συζήτηση και χωρίς να ερωτηθεί ο ελληνικός λαός, ήταν ο πρωθυπουργός και αρχιτέκτονας του ευρωπραξικοπήματος το 2011.
Το γελοίο του πράγματος είναι ότι ο Κ. Σημίτης πέραν των αφορισμών υπέρ του ευρώ, δεν βρήκε στις δηλώσεις του να εμφανίσει ούτε ένα στοιχείο που να πιστοποιεί τη συνεισφορά του ευρώ στη χώρα και τον ελληνικό λαό.
Και πράγματι τι θα μπορούσε ο Κ. Σημίτης να αναφέρει, πέραν από κωμικές αναπόδεικτες και αόριστες αναφορές, περί “εθνικού στόχου” και “προστασίας της χώρας και του ελληνικού λαού”.
Φαίνεται ότι για τον Κ. Σημίτη εθνικοί στόχοι ήταν η Γερμανοκρατία, η πλήρης μετατροπή της χώρας μας σε στρατιωτικό αμερικάνικο φέουδο, η μείωση του ΑΕΠ, η μηδενική σχεδόν ανάπτυξη 20 χρόνια τώρα, η υπερχρέωση της χώρας και των νοικοκυριών, η προϊούσα φτωχοποίηση της κοινωνίας, η διάλυση του ΕΣΥ, η κατάρρευση της ελληνικής παιδείας, ο ουσιαστικός ακρωτηριασμός των θαλάσσιων κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, η μετατροπή της Ελλάδας σε αποθήκη ψυχών με τα κλειστά τείχη των ερωζωνικών χωρών κλπ κλπ
Ο Κ. Σημίτης κάποτε σε μια κρίση ανοησίας είχε πει: “Αυτή είναι η Ελλάδα”!
Όχι κ. Κ. Σημίτη. Δεν είναι αυτή η Ελλάδα. Έτσι την καταντήσατε. Εσύ και το άθλιο πολιτικοοικονομικό της κατεστημένο, μαζί και το Γερμανικό μάρκο που ονομάστηκε ευρώ.
Γρήγορα όμως θα έρθει η ώρα που όλοι εσείς θα λογοδοτήσετε και θα πληρώσετε για τα εγκλήματά σας, μέσα από την αναγκαία μεγάλη δημοκρατική ανατροπή που έχει απόλυτη ανάγκη η Ελλάδα για να επιβιώσει και να επαναθεμελιώσει τη νέα αναγεννητική της πορεία.
Ν.Ζ
