Τρίτη 17 Οκτωβρίου 2017
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΔΕΠΑΠ
ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΠΑΡΟΥ
Ένα αίτημα ετών και ένα όραμα μακρινό των θεατρικών ομάδων του νησιού μας έγινε πραγματικότητα!
Η Πάρος με την πλούσια πολιτιστική της δράση κατάφερε να φιλοξενήσει άψογα την 29η Συνάντηση Ερασιτεχνικών Θιάσων Αιγαίου.
Η πετυχημένη διοργάνωση με 27 θεατρικά σχήματα από 15 νησιά του Αιγαίου έφτασε στο τέλος της και αποτελεί αναμφισβήτητα το πολιτιστικό γεγονός της χρονιάς.
Καλλιτεχνική προσφορά, πολιτιστική δημιουργία, υπέροχες παραστάσεις, ενθουσιώδες κοινό και την κατά γενική ομολογία όλων των συμμετεχόντων αψεγάδιαστη διοργάνωση και φιλοξενία.
Πέρα όμως από τις καλύτερες εντυπώσεις η συνάντηση αφήνει πίσω της και σημαντική παρακαταθήκη σε υποδομές, με νέους χώρους εκδηλώσεων, με σημαντικότερη την μετατροπή της αίθουσας πολλαπλών χρήσεων του ΕΠΑΛ σε ένα πολυχώρο πολιτισμού με υψηλές προδιαγραφές, άρτιο εξοπλισμό και δυνατότητα εξυπηρέτησης 350 ατόμων. Είναι σίγουρα ένα κόσμημα που χρειαζόταν το νησί μας για να μπορεί να προσφέρει εκδηλώσεις αντάξιες της πολιτιστικής του ιστορίας.
Θέλουμε να εκφράσουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς στους υπαλλήλους της Τεχνικής Υπηρεσίας, στο εργατοτεχνικό προσωπικό, στην υπηρεσία ηλεκτροφωτισμού του Δήμου Πάρου και στους εργαζόμενους της Κ.Δ.Ε.Π.Α.Π., οι οποίοι πίστεψαν και στήριξαν την μετασκευή του χώρου καταφέρνοντας να ολοκληρώσουν ταχύτατα και με εμφανή αρτιότητα τις εργασίες.
Παράλληλα θέλουμε να συγχαρούμε και να ευχαριστήσουμε όλους τους εθελοντές, όλα τα μέλη των θεατρικών ομάδων, την Ομοσπονδία Ερασιτεχνικών Θιάσων Αιγαίου και όλους όσοι συντέλεσαν ο καθένας με το δικό του τρόπο ώστε να αγγίξει η όλη διοργάνωση την τελειότητα και να προβληθεί το νησί μας ως «φάρος πολιτισμού» σε όλο το Αιγαίο και όχι μόνο.
Αποδεικνύεται έτσι πως όλοι μαζί φορείς, σύλλογοι, εργαζόμενοι, εθελοντές μπορούμε αν το πιστέψουμε να ανεβάσουμε την Πάρο μας ακόμη πιο ψηλά.
Ο Πρόεδρος του Δ.Σ. της Κ.Δ.Ε.Π.Α.Π.
Δευτέρα 16 Οκτωβρίου 2017
Τι κερδίσαμε;
Το 2010 μπήκαμε στα μνημόνια για να παραμείνουμε στο ευρώ.
Σου είπαν πως αν φύγουμε από αυτό και πάμε στη δραχμή θα χάσουμε το 35% του εισοδήματός μας.
Για να δούμε τι έχουμε χάσει μέχρι σήμερα;
1. Μείωση εισοδήματος εργαζόμενων 48%
Κυριακή 15 Οκτωβρίου 2017
Μετά τη βράβευση του ΓΑΠ σειρά έχει ο Τσίπρας…
Βρισκόμαστε στην εποχή του ολοκληρωτικού και αφηνιασμένου παραλογισμού;
Λάθος! Αυτά που ζούμε είναι φαινομενικά παράλογα. Για το 4ο Ράιχ και τις ΥΠΕΡ-εθνικές ελίτ των μαφιόζων του χρήματος είναι απολύτως ΛΟΓΙΚΑ…
Απλώς, αυτή η ΛΟΓΙΚΗ του ίδιου του καπιταλισμού και της πλανητικής εξουσίας είναι ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ και ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ…
Ανεμογεννήτριες-Περίεργη σιωπή...
Ανακοινώθηκε η επ αόριστον αναβολή εκδίκασης από το ΣτΕ της υπόθεσης των ανεμογεννητριών και δεν κουνήθηκε φύλλο στο νησί.
Περίεργα πράγματα, αν σκεφθεί κανείς την ορμή και την αποφασιστικότητα των μπροστάρηδων του αγώνα λίγους μήνες πριν, όταν επιχειρούσαν να ευαισθητοποιήσουν/κινητοποιήσουν την τοπική κοινωνία, κάτι που τελικά έστω κι εν μέρει το κατάφεραν.
Λέτε να έχει ΚΑΙ η ιστορία αυτή ανάλογο φινάλε κάτι σαν το Κέντρο Υγείας ας πούμε;
Περίεργα πράγματα, αν σκεφθεί κανείς την ορμή και την αποφασιστικότητα των μπροστάρηδων του αγώνα λίγους μήνες πριν, όταν επιχειρούσαν να ευαισθητοποιήσουν/κινητοποιήσουν την τοπική κοινωνία, κάτι που τελικά έστω κι εν μέρει το κατάφεραν.
Λέτε να έχει ΚΑΙ η ιστορία αυτή ανάλογο φινάλε κάτι σαν το Κέντρο Υγείας ας πούμε;
Σάββατο 14 Οκτωβρίου 2017
Το πολιτικό θέατρο Λεβέντη: Εικόνα σας είμαι και σας μοιάζω!
Το τελευταίο που θα έπρεπε να ενδιαφέρει κάθε πολίτη σε αυτήν την χώρα είναι αν θα παραιτηθεί ή όχι ο Βασίλης Λεβέντης από την Βουλή.
Έτσι κι αλλιώς είτε βρίσκεται μέσα είτε έξω από τη Βουλή ο Βασ. Λεβέντης το ίδιο πολιτικό, πολιτιστικό και αξιακό κακό κάνει στον τόπο με την παρουσία του.
Και όμως, αντί το κακόγουστο θέατρο του Βασ. Λεβέντη με το «παραιτούμαι, δεν παραιτούμαι» να τύχει πολιτικής περιφρόνησης και παγερής αδιαφορίας, έχει γνωρίσει μια σχεδόν πρωτοφανή προβολή από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, λες και συνιστά πολιτικό θέμα πρωτεύουσας σημασίας.
Φυσικά, ο Βασ. Λεβέντης δουλεύει ψιλό γαζί και εμπαίζει
τους πάντες, όπως για το δούλεμα αυτό επιβραβεύτηκε με την είσοδό του
στη Βουλή, στην οποία έχει διαπρέψει ως μνημονιακότερος των μνημονιακών
και για την αλλοπρόσαλλη ευτέλειά του και πάντα, βέβαια, για την υψηλή γερμανική και ευρωπαϊκή του προσήλωση!
Και τους δουλεύει όλους ψιλό γαζί, γιατί ακόμα και αν ο Βασ. Λεβέντης
παραιτείτο από βουλευτής, δήλωνε την ίδια ώρα ότι θα παραμείνει
πρόεδρος του κόμματος (!), με τα άλλα εκλεγμένα στελέχη του να
παραμένουν ακλόνητα στις βουλευτικές θέσεις τους. Για τον αρχηγό η Βουλή θα ήταν για «πέταμα», αλλά για τους βουλευτές του άξια παραμονής και ρόλου!!!
Εξαιρετικά ευφυές το τέχνασμα, και μάλλον εξαιρετικά πετυχημένο στην ρωμαϊκή αρένα, στην οποία έχει εδώ και καιρό βυθιστεί η πολιτική και κοινωνική μας ζωή.
Ο Βασ. Λεβέντης δεν είναι όμως η εξαίρεση στον κανόνα. Κάθε άλλο!
Ο
Βασ. Λεβέντης είναι η πιο χτυπητή, αλλά όχι η πιο ακραία, έκφραση ενός
παρακμιακού πολιτικού συστήματος, το οποίο έχει ως σήμα κατατεθέν το ψέμα, την καρέκλα, τις άθλιες πελατειακές σχέσεις με μικρά, μεσαία και κυρίως μεγάλα συμφέροντα και την δουλοπρέπεια προς τους ξένους «προστάτες».
Ο Βασ. Λεβέντης,
με δυο λόγια, μπορεί να πει με ιδιαίτερη άνεση σε όλους όσους προτείνει
την σωτήρια οικουμενική του κυβέρνηση, από τον Τσίπρα έως τον
Μητσοτάκη, εικόνα σας είμαι και σας μοιάζω, με την διαφορά ότι εγώ δεν κάνω καμιά προσπάθεια να το κρύψω!
Χωρίς μια πολύ μεγάλη ανατροπή, αυτή η χώρα δεν έχει κανένα μέλλον!
iskra
Παρασκευή 13 Οκτωβρίου 2017
MΑΣ ΑΞΙΖΕΙ!!!
Κάνουν πλάκα στους Έλληνες! Βραβεύουν τον ΓΑΠ για την ηγετική προσφορά του!
Η International Leadership Association (ILA) αποφάσισε να βραβεύσει τον ΓΑΠ για το έργο του και την ηγετική προσφορά του.
Προφανώς η ILA βραβεύει τον ΓΑΠ για να ειρωνευθεί τους Έλληνες για την μακάβρια επιλογή τους.
Εκτός και αν ως ηγετική προσφορά ευνοούν οι κύριοι αυτοί τις ανεκτίμητες υπηρεσίες που ο ΓΑΠ προσέφερε στους πιστωτές για την νεοαποικιακή καταλήστευση της χώρας μας και την μετατροπή της σε πειραματικό χώρο για την εφαρμογή σχεδίων άλωσης και διάλυσης ιστορικών εθνών.
Να δείτε που σε λίγο κάποιος άλλος «έγκυρος» διεθνής οργανισμός θα βραβεύσει και τον Τσίπρα για το προτέρημά του να κυβερνά με ειλικρίνεια!
Ελλάς, το μεγαλείο σου!
iskra
Πέμπτη 12 Οκτωβρίου 2017
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΒΕΡΕΜΗ - Η ΥΣΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
Παρακολούθησα χθες το βράδυ σε σχετική με την κατοχική Αντίσταση τηλεοπτική εκπομπή, αυτό το νούμερο που καμώνεται τον "επιστήμονα" ιστορικό και χέστηκα στο γέλιο.
Μεταξύ άλλων (αχαρακτήριστος κι από τις συνεχείς παρεμβάσεις και διακοπές των συνομιλητών του σαν νευρόσπαστο) ισχυρίστηκε ότι από πουθενά* δεν προκύπτει πως το ΕΑΜ υπήρξε η κυρίαρχη δύναμη στο αντιστασιακό κίνημα!!
Αν αυτό το νούμερο θεωρείται ιστορικός και μάλιστα "έγκριτος" τότε τύφλα νάχουν ο Γκέμπελς και η παρέα του!
Μήπως είναι ανάγκη να του υπενθυμίσει κάποιος πως η Ιστορία δεν μπορεί να συνυπάρξει με την Υστερία;
*άνοιξε ρε σαχλαμάρα να διαβάσεις -τα δημοσιευμένα εδώ και δεκαετίες αρχεία των Βρετανών που μόνο φιλικά διακείμενοι δεν υπήρξαν απέναντι στο ΕΑΜ- που περιλαμβάνουν εξαντλητικές αποτιμήσεις εκείνης της περιόδου για να ξεστραβωθείς .
Έλεος πια με την υστερία σου!!
Μεταξύ άλλων (αχαρακτήριστος κι από τις συνεχείς παρεμβάσεις και διακοπές των συνομιλητών του σαν νευρόσπαστο) ισχυρίστηκε ότι από πουθενά* δεν προκύπτει πως το ΕΑΜ υπήρξε η κυρίαρχη δύναμη στο αντιστασιακό κίνημα!!
Αν αυτό το νούμερο θεωρείται ιστορικός και μάλιστα "έγκριτος" τότε τύφλα νάχουν ο Γκέμπελς και η παρέα του!
Μήπως είναι ανάγκη να του υπενθυμίσει κάποιος πως η Ιστορία δεν μπορεί να συνυπάρξει με την Υστερία;
*άνοιξε ρε σαχλαμάρα να διαβάσεις -τα δημοσιευμένα εδώ και δεκαετίες αρχεία των Βρετανών που μόνο φιλικά διακείμενοι δεν υπήρξαν απέναντι στο ΕΑΜ- που περιλαμβάνουν εξαντλητικές αποτιμήσεις εκείνης της περιόδου για να ξεστραβωθείς .
Έλεος πια με την υστερία σου!!
12 Οκτώβρη: Η (ανολοκλήρωτη) Απελευθέρωση
Από Νίκος Μπογιόπουλος
«Ώρα έντεκα π.μ. – Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΦΤΕΡΟΥΓΙΖΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΜΑΣ – Οι Γερμανοί εκκενώνουν οριστικά την πρωτεύουσα – Ο γερμανός διοικητής και όλο το στρατηγείο του Λυκαβηττού ανεχώρησαν – Η Αθήνα κηρύχτηκε ανοχύρωτη.
Πριν φύγουν και οι τελευταίοι Ούννοι ο λαός ξεχύθηκε με σημαίες και ζητωκραυγές στους δρόμους. Απ’ το Πανεπιστήμιο, απ’ τις Τράπεζες, απ’ όλα τα κέντρα οι τηλεβόες του ΕΛΑΣ σαλπίζουν το χαρμόσυνο μήνυμα. Οι συνοικίες σε παραλήρημα ενθουσιασμού ετοιμάζονται για το μεγάλο γιορτασμό. Στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη αντιπροσωπείες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κατέθεσαν στεφάνι. Έξαλλος από τον ενθουσιασμό ο συγκεντρωμένος κατά χιλιάδες λαός ζητωκραύγαζε. Δακρύζοντας οι πολίτες αγκάλιαζε ο ένας τον άλλο (…). Η γερμανική σημαία κατέβηκε απ’ την Ακρόπολη και τα τελευταία γερμανικά τμήματα έφυγαν το πρωί απ’ την Αθήνα» (Ριζοσπάστης, 12/10/1944).
Ήταν σαν σήμερα, ημέρα Πέμπτη και τότε, πριν από 73 χρόνια, όταν το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ και η ΕΠΟΝ απελευθέρωναν την Αθήνα από την μπότα του ναζί κατακτητή.
Ηταν μια συγκλονιστική μέρα.
Την επομένη της λαοπλημμύρας στην πρωτεύουσα το κλίμα της γιορτής της Απελευθέρωσης μεταφέρεται από τον Τύπο σε όλη την Ελλάδα. Υπό τον τίτλο «ΛΕΥΤΕΡΙΑ! ΛΕΥΤΕΡΙΑ! Η ΑΘΗΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ», ο «Ριζοσπάστης» γράφει:
«Χάθηκε το βρωμερό κουρέλι του φασισμού απ’ την Ακρόπολη. Τούτο το σύνθημα περίμενε η Αθήνα. Η μπαρουτοκαπνισμένη Αθήνα, που γνώρισε την πείνα και το βόλι του κατακτητή, το στιλέτο του προδότη, η αδάμαστη Αθήνα, που τρία χρόνια πάλεψε, ξεχύθηκε ζωντανή ανθρωποθάλασσα να διαλαλήσει τη Νίκη, να γιορτάσει τη Λευτεριά της. Πέντε λεφτά φτάσανε για να κολυμπήσει όλη η πόλη στο γαλάζιο. Για ν’ ανέβουν οι ΕΠΟΝίτες στα καμπαναριά και ν’ αντηχήσουν χαρούμενα οι καμπάνες. Διαδηλώσεις, που πρώτη φορά βλέπει η Αθήνα, ξεχύνονται από παντού. Από το Σύνταγμα ως την Ομόνοια ένα ρεύμα είναι ο κόσμος. Γελούν, δακρύζουν, αγκαλιάζονται. Λευ-τε-ρω-θή-κα-με ! Νι-κή-σα-με !
Και πάνω απ’ όλα, μια φωνή που αγκαλιάζει όλη την Αθήνα, που κλείνει όλους τους σκληρούς τρίχρονους αγώνες, όλη την πίστη στη λευτεριά, όλη τη χαρά της Νίκης:
Ε-Α-Μ ! Ε-Α-Μ ! (…). Ανεβασμένοι στ’ αυτοκίνητα, ρίχνουν οι ΕΑΜίτες τα συνθήματα, που τ’ αρπάζει με μια φωνή ο κόσμος και τα κάνει βουή και σάλπισμα για να φτάσουν απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας. Κανένα άσυλο στους προδότες! Λευτεριά – Λαοκρατία!(…) ΕΛΑΣίτες περνούν σ’ αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες. Ακράτητος ο κόσμος τους κυκλώνει: Ζήτω ο Λαϊκός Στρατός! Ζήτω ο Στρατός της Λευτεριάς μας! Το δίκοχο του ΕΛΑΣίτη, όπου εμφανιστεί, ξεσηκώνει θύελλα ενθουσιασμού. (…) το πένθιμο εμβατήριο αντηχεί από χιλιάδες στόματα που υπόσχονται πίστη στον αγώνα, το τελικό τσάκισμα του Φασισμού και τη Λαοκρατία (…)».
Ανάμεσα στα εκατομμύρια των
πατριωτών που ξεχύθηκαν στους δρόμους και ζητωκραύγαζαν το θάνατο του
αγκυλωτού του φασισμού, κάποιοι ισχυρίζονται ότι «ήταν και αυτοί εκεί».
Είναι οι ίδιοι που προσπαθούν να κρύψουν την απουσία των προγόνων τους
και τη δική τους πίσω από την «αθώα» φρασούλα: «Τότε όλοι οι Έλληνες ήταν μαζί»…. Όμως:
1) Άλλο πράγμα ο ελληνικός λαός που πολεμούσε τους Γερμανούς στις πόλεις και στα βουνά, κι άλλο πράγμα εκείνοι που είχαν πάρει τον «πατριωτισμό» τους – μαζί με το χρυσό της χώρας – και τον είχαν φυγαδεύσει στα ασφαλέστατα «χαρακώματα» του Καΐρου και του Λονδίνου.
2) Άλλο πράγμα ο ελληνικός λαός που μαχόταν το ναζισμό διεκδικώντας για αντίτιμο μια Ελλάδα της λευτεριάς, της δημοκρατίας και της λαϊκής αναδημιουργίας, κι άλλο πράγμα εκείνοι που το 1944 έσπευδαν να συνταχθούν με τη «εξόριστη» βασιλική κυβέρνηση στην Αίγυπτο. Ήταν, μάλιστα, τόσο «διαθέσιμοι» στην υπηρεσία των Ανακτόρων, που για το λόγο αυτό «βραβεύονταν» με την ανάθεση ρόλου πρωθυπουργού της «κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητας».
3) Άλλο πράγμα το ΕΑΜ κι άλλο εκείνοι που συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ, οι δοσίλογοι, οι ταγματασφαλίτες και οι γερμανοντυμένοι. Στους οποίους, αν και προδότες, οι του Καΐρου και του Λονδίνου, όταν επέστρεψαν, στο πλαίσιο της «εθνικής τους ενότητας», επιδαψίλευσαν τιμές και αξιώματα…
4) Άλλο πράγμα αυτοί που πολεμούσαν και τραγουδούσαν «το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ τη πείνα, θα μας σώσει κι από τη σκλαβιά» κι άλλο πράγμα οι «παπατζήδες»που (στις 2-5-1944) σε ομιλία τους στην Αλεξάνδρεια, παρουσία των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, έκαναν λόγο για τη «βρωμιά του ΕΑΜ»!
5) Άλλο πράγμα αυτοί που πολέμησαν τον Χίτλερ και με τα ίδια όπλα πολέμησαν τον Τσόρτσιλ και τον Βαν Φλιτ, κι άλλο εκείνοι που για να καταπνιγεί κάθε εγχείρημα λαϊκής κυριαρχίας στον τόπο τηλεγραφούσαν στον Τσόρτσιλ τα εξής:«Δύναμαι να σας διαβεβαιώσω ότι η σταθερότης της ελληνικής κυβερνήσεως θα διατηρηθεί πλήρως κατά τας επικείμενους κρίσιμους στιγμάς. Δεν γνωρίζω τους λόγους διά την απουσία της Βρετανίας. Μόνον η άμεσος παρουσία εντυπωσιακών βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα και ως τας τουρκικάς ακτάς θα ήτο δυνατό να μεταβάλει την κατάστασιν» (Γεώργιος Παπανδρέου, 22/9/1944, τηλεγράφημα προς τον Τσόρτσιλ).
6) Άλλο πράγμα αυτοί που έδωσαν την ψυχή, την καρδιά και το αίμα τους για τη λευτεριά της Ελλάδας και για τη σωτηρία του λαού, κι άλλο οι μαυραγορίτες, τα κόμματά τους και οι εφημερίδες που έφταναν να δίνουν ακόμα και το παράγγελμα των εκτελεστικών αποσπασμάτων (!), αυτοί που κράδαιναν ενάντια στο μεγαλειώδες κίνημα της Αντίστασης τη «νομιμότητα» του κατακτητή και των ντόπιων οργάνων του και έγραφαν: «Καλώς συνετάγη ο νόμος που τιμωρεί με θάνατο τους Ελληνες υπηκόους όσοι μετέχουν σε πολεμικές εχθροπραξίες κατά των Γερμανών» («Καθημερινή», 1/6/1941).
7) Άλλο πράγμα οι εκτελεσμένοι στον τοίχο της Καισαριανής κι άλλο πράγμα οι «Τσολάκογλου» και οι «Ραλληδες». Άλλο πράγμα ο Έκτωρ Τσιρονίκος, ο δοσίλογος και συνεργάτης των Γερμανών επί Κατοχής. Ο αντιπρόεδρος στη γερμανοδιορισμένη «κυβέρνηση» του Ιωάννη Ράλλη, της κυβέρνησης δηλαδή των γερμανοτσολιάδων που ίδρυσε τα «Τάγματα Ασφαλείας». Κάτι τέτοιοι σαν τον Τσιρονίκο, με τέτοια «πατριωτική» προϋπηρεσία, είναι που απαρτίζουν τους «ήρωες» της Χρυσής Αυγής. Έτσι, στο περιοδικό της Χρυσής Αυγής, στη δεύτερη σελίδα, μέσα σε ειδικό πλαίσιο ώστε να τονίζεται ευδιάκριτα ο ναζισμός τους, δημοσιεύτηκε κείμενο (τεύχος Δεκέμβρη 1983) υπό τον τίτλο «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ», το οποίο καταλήγει ως εξής: «Γιατί ΕΜΕΙΣ, μόνο ΕΜΕΙΣ είμαστε ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, μελλοντικοί ανατροπείς της διαφθοράς, μελλοντικοί Δημιουργοί της Πολιτείας του Ήλιου, της Πολιτείας του Ελληνικού Μεγαλείου, της ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ».
Η υπογραφή του εν λόγω δημοσιεύματος (και μάλιστα με κεφαλαία γράμματα) είναι: «ΕΚΤΩΡ ΤΣΙΡΟΝΙΚΟΣ».
Να λοιπόν που η Ιστορία και η αλήθεια είναι πεισματάρικα πράγματα. Και επιμένουν: Όπως και σήμερα, έτσι και τότε, «μαζί» και «ενωμένος» στον αγώνα για την Απελευθέρωση και στη γιορτή για την Απελευθέρωση ήταν, πράγματι, ο ελληνικός λαός. Οι δοσίλογοι και οι πατριδοκάπηλοι ήταν – και θα είναι πάντα – στην άλλη μπάντα.
Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που στην Ελλάδα η 12η Οκτωβρίου, η ημέρα της Απελευθέρωσης της Αθήνας και της Ελλάδας – που έμελλε να μείνει μια ανολοκλήρωτη απελευθέρωση για τον λαό και τον τόπο – είναι μια «ξεχασμένη» επέτειος για την άρχουσα τάξη και το κράτος της.
Και έχουν απόλυτο δίκιο. Για ποιο πράγμα να γιορτάσουν αυτοί, άλλωστε; Τι να γιορτάσουν; Την απουσία τους από τον αγώνα του ελληνικού λαού για την λευτεριά του; Την προδοσία τους και τη συνεργασία τους με τον κατακτητή; Ή την κατοπινή τους πρόσδεση με τον ευρωατλαντισμό;
«Ώρα έντεκα π.μ. – Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΦΤΕΡΟΥΓΙΖΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΜΑΣ – Οι Γερμανοί εκκενώνουν οριστικά την πρωτεύουσα – Ο γερμανός διοικητής και όλο το στρατηγείο του Λυκαβηττού ανεχώρησαν – Η Αθήνα κηρύχτηκε ανοχύρωτη.
Πριν φύγουν και οι τελευταίοι Ούννοι ο λαός ξεχύθηκε με σημαίες και ζητωκραυγές στους δρόμους. Απ’ το Πανεπιστήμιο, απ’ τις Τράπεζες, απ’ όλα τα κέντρα οι τηλεβόες του ΕΛΑΣ σαλπίζουν το χαρμόσυνο μήνυμα. Οι συνοικίες σε παραλήρημα ενθουσιασμού ετοιμάζονται για το μεγάλο γιορτασμό. Στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη αντιπροσωπείες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κατέθεσαν στεφάνι. Έξαλλος από τον ενθουσιασμό ο συγκεντρωμένος κατά χιλιάδες λαός ζητωκραύγαζε. Δακρύζοντας οι πολίτες αγκάλιαζε ο ένας τον άλλο (…). Η γερμανική σημαία κατέβηκε απ’ την Ακρόπολη και τα τελευταία γερμανικά τμήματα έφυγαν το πρωί απ’ την Αθήνα» (Ριζοσπάστης, 12/10/1944).
Ήταν σαν σήμερα, ημέρα Πέμπτη και τότε, πριν από 73 χρόνια, όταν το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ και η ΕΠΟΝ απελευθέρωναν την Αθήνα από την μπότα του ναζί κατακτητή.
Ηταν μια συγκλονιστική μέρα.
Την επομένη της λαοπλημμύρας στην πρωτεύουσα το κλίμα της γιορτής της Απελευθέρωσης μεταφέρεται από τον Τύπο σε όλη την Ελλάδα. Υπό τον τίτλο «ΛΕΥΤΕΡΙΑ! ΛΕΥΤΕΡΙΑ! Η ΑΘΗΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ», ο «Ριζοσπάστης» γράφει:
«Χάθηκε το βρωμερό κουρέλι του φασισμού απ’ την Ακρόπολη. Τούτο το σύνθημα περίμενε η Αθήνα. Η μπαρουτοκαπνισμένη Αθήνα, που γνώρισε την πείνα και το βόλι του κατακτητή, το στιλέτο του προδότη, η αδάμαστη Αθήνα, που τρία χρόνια πάλεψε, ξεχύθηκε ζωντανή ανθρωποθάλασσα να διαλαλήσει τη Νίκη, να γιορτάσει τη Λευτεριά της. Πέντε λεφτά φτάσανε για να κολυμπήσει όλη η πόλη στο γαλάζιο. Για ν’ ανέβουν οι ΕΠΟΝίτες στα καμπαναριά και ν’ αντηχήσουν χαρούμενα οι καμπάνες. Διαδηλώσεις, που πρώτη φορά βλέπει η Αθήνα, ξεχύνονται από παντού. Από το Σύνταγμα ως την Ομόνοια ένα ρεύμα είναι ο κόσμος. Γελούν, δακρύζουν, αγκαλιάζονται. Λευ-τε-ρω-θή-κα-με ! Νι-κή-σα-με !
Και πάνω απ’ όλα, μια φωνή που αγκαλιάζει όλη την Αθήνα, που κλείνει όλους τους σκληρούς τρίχρονους αγώνες, όλη την πίστη στη λευτεριά, όλη τη χαρά της Νίκης:
Ε-Α-Μ ! Ε-Α-Μ ! (…). Ανεβασμένοι στ’ αυτοκίνητα, ρίχνουν οι ΕΑΜίτες τα συνθήματα, που τ’ αρπάζει με μια φωνή ο κόσμος και τα κάνει βουή και σάλπισμα για να φτάσουν απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας. Κανένα άσυλο στους προδότες! Λευτεριά – Λαοκρατία!(…) ΕΛΑΣίτες περνούν σ’ αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες. Ακράτητος ο κόσμος τους κυκλώνει: Ζήτω ο Λαϊκός Στρατός! Ζήτω ο Στρατός της Λευτεριάς μας! Το δίκοχο του ΕΛΑΣίτη, όπου εμφανιστεί, ξεσηκώνει θύελλα ενθουσιασμού. (…) το πένθιμο εμβατήριο αντηχεί από χιλιάδες στόματα που υπόσχονται πίστη στον αγώνα, το τελικό τσάκισμα του Φασισμού και τη Λαοκρατία (…)».
«Η Απελευθέρωση της Αθήνας», ξυλογραφία της Βάσως Κατράκη
1) Άλλο πράγμα ο ελληνικός λαός που πολεμούσε τους Γερμανούς στις πόλεις και στα βουνά, κι άλλο πράγμα εκείνοι που είχαν πάρει τον «πατριωτισμό» τους – μαζί με το χρυσό της χώρας – και τον είχαν φυγαδεύσει στα ασφαλέστατα «χαρακώματα» του Καΐρου και του Λονδίνου.
2) Άλλο πράγμα ο ελληνικός λαός που μαχόταν το ναζισμό διεκδικώντας για αντίτιμο μια Ελλάδα της λευτεριάς, της δημοκρατίας και της λαϊκής αναδημιουργίας, κι άλλο πράγμα εκείνοι που το 1944 έσπευδαν να συνταχθούν με τη «εξόριστη» βασιλική κυβέρνηση στην Αίγυπτο. Ήταν, μάλιστα, τόσο «διαθέσιμοι» στην υπηρεσία των Ανακτόρων, που για το λόγο αυτό «βραβεύονταν» με την ανάθεση ρόλου πρωθυπουργού της «κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητας».
3) Άλλο πράγμα το ΕΑΜ κι άλλο εκείνοι που συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ, οι δοσίλογοι, οι ταγματασφαλίτες και οι γερμανοντυμένοι. Στους οποίους, αν και προδότες, οι του Καΐρου και του Λονδίνου, όταν επέστρεψαν, στο πλαίσιο της «εθνικής τους ενότητας», επιδαψίλευσαν τιμές και αξιώματα…
4) Άλλο πράγμα αυτοί που πολεμούσαν και τραγουδούσαν «το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ τη πείνα, θα μας σώσει κι από τη σκλαβιά» κι άλλο πράγμα οι «παπατζήδες»που (στις 2-5-1944) σε ομιλία τους στην Αλεξάνδρεια, παρουσία των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, έκαναν λόγο για τη «βρωμιά του ΕΑΜ»!
5) Άλλο πράγμα αυτοί που πολέμησαν τον Χίτλερ και με τα ίδια όπλα πολέμησαν τον Τσόρτσιλ και τον Βαν Φλιτ, κι άλλο εκείνοι που για να καταπνιγεί κάθε εγχείρημα λαϊκής κυριαρχίας στον τόπο τηλεγραφούσαν στον Τσόρτσιλ τα εξής:«Δύναμαι να σας διαβεβαιώσω ότι η σταθερότης της ελληνικής κυβερνήσεως θα διατηρηθεί πλήρως κατά τας επικείμενους κρίσιμους στιγμάς. Δεν γνωρίζω τους λόγους διά την απουσία της Βρετανίας. Μόνον η άμεσος παρουσία εντυπωσιακών βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα και ως τας τουρκικάς ακτάς θα ήτο δυνατό να μεταβάλει την κατάστασιν» (Γεώργιος Παπανδρέου, 22/9/1944, τηλεγράφημα προς τον Τσόρτσιλ).
6) Άλλο πράγμα αυτοί που έδωσαν την ψυχή, την καρδιά και το αίμα τους για τη λευτεριά της Ελλάδας και για τη σωτηρία του λαού, κι άλλο οι μαυραγορίτες, τα κόμματά τους και οι εφημερίδες που έφταναν να δίνουν ακόμα και το παράγγελμα των εκτελεστικών αποσπασμάτων (!), αυτοί που κράδαιναν ενάντια στο μεγαλειώδες κίνημα της Αντίστασης τη «νομιμότητα» του κατακτητή και των ντόπιων οργάνων του και έγραφαν: «Καλώς συνετάγη ο νόμος που τιμωρεί με θάνατο τους Ελληνες υπηκόους όσοι μετέχουν σε πολεμικές εχθροπραξίες κατά των Γερμανών» («Καθημερινή», 1/6/1941).
7) Άλλο πράγμα οι εκτελεσμένοι στον τοίχο της Καισαριανής κι άλλο πράγμα οι «Τσολάκογλου» και οι «Ραλληδες». Άλλο πράγμα ο Έκτωρ Τσιρονίκος, ο δοσίλογος και συνεργάτης των Γερμανών επί Κατοχής. Ο αντιπρόεδρος στη γερμανοδιορισμένη «κυβέρνηση» του Ιωάννη Ράλλη, της κυβέρνησης δηλαδή των γερμανοτσολιάδων που ίδρυσε τα «Τάγματα Ασφαλείας». Κάτι τέτοιοι σαν τον Τσιρονίκο, με τέτοια «πατριωτική» προϋπηρεσία, είναι που απαρτίζουν τους «ήρωες» της Χρυσής Αυγής. Έτσι, στο περιοδικό της Χρυσής Αυγής, στη δεύτερη σελίδα, μέσα σε ειδικό πλαίσιο ώστε να τονίζεται ευδιάκριτα ο ναζισμός τους, δημοσιεύτηκε κείμενο (τεύχος Δεκέμβρη 1983) υπό τον τίτλο «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ», το οποίο καταλήγει ως εξής: «Γιατί ΕΜΕΙΣ, μόνο ΕΜΕΙΣ είμαστε ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, μελλοντικοί ανατροπείς της διαφθοράς, μελλοντικοί Δημιουργοί της Πολιτείας του Ήλιου, της Πολιτείας του Ελληνικού Μεγαλείου, της ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ».
Η υπογραφή του εν λόγω δημοσιεύματος (και μάλιστα με κεφαλαία γράμματα) είναι: «ΕΚΤΩΡ ΤΣΙΡΟΝΙΚΟΣ».
Να λοιπόν που η Ιστορία και η αλήθεια είναι πεισματάρικα πράγματα. Και επιμένουν: Όπως και σήμερα, έτσι και τότε, «μαζί» και «ενωμένος» στον αγώνα για την Απελευθέρωση και στη γιορτή για την Απελευθέρωση ήταν, πράγματι, ο ελληνικός λαός. Οι δοσίλογοι και οι πατριδοκάπηλοι ήταν – και θα είναι πάντα – στην άλλη μπάντα.
Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που στην Ελλάδα η 12η Οκτωβρίου, η ημέρα της Απελευθέρωσης της Αθήνας και της Ελλάδας – που έμελλε να μείνει μια ανολοκλήρωτη απελευθέρωση για τον λαό και τον τόπο – είναι μια «ξεχασμένη» επέτειος για την άρχουσα τάξη και το κράτος της.
Και έχουν απόλυτο δίκιο. Για ποιο πράγμα να γιορτάσουν αυτοί, άλλωστε; Τι να γιορτάσουν; Την απουσία τους από τον αγώνα του ελληνικού λαού για την λευτεριά του; Την προδοσία τους και τη συνεργασία τους με τον κατακτητή; Ή την κατοπινή τους πρόσδεση με τον ευρωατλαντισμό;
ΤΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΑΙΤΗΜΑ...
Το αίτημα για κατασκευή ενός καινούργιου, λειτουργικού και ανταποκρινόμενου στις σύγχρονες απαιτήσεις δημοτικού σχολείου στην Αγκαιριά υφίσταται εδώ και 18 ολόκληρα χρόνια.
Δυστυχώς και παρά το γεγονός πως κάποτε πραγματοποιήθηκαν κινητοποιήσεις για την υλοποίηση του έργου, εδώ και χρόνια αυτό δεν υπάρχει πουθενά στο χάρτη, πουθενά στο πλάνο και στον προγραμματισμό της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Ακόμα χειρότερα, δεν αναφέρεται ούτε στα τοπικά ΜΜΕ και δεν διεκδικείται από τους τοπικούς φορείς, αν και οι ανάγκες είναι σοβαρότερες και μεγαλύτερες από το 1998, όταν πρωτοετέθη το θέμα.
Γιατί άραγε;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)