Ήταν τέλη δεκαετίας του 80, όταν έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο -πολυβραβευμένο μπεστ σέλερ της εποχής- με θέμα την υπερθέρμανση του πλανήτη.
Το συγκεκριμένο πολυσέλιδο (σχεδόν 600 σελίδων) πόνημα απετέλεσε προοίμιο μιας σειράς ανάλογου περιεχομένου και ύφους που γράφηκαν και κυκλοφόρησαν με κατακλυσμιαία συχνότητα στη συνέχεια.
Μέσα στις σελίδες του μπορούσες να διαβάσεις αναλύσεις και προγνώσεις για το ζοφερό μέλλον που προοιωνίζονταν για τη Γη εξαιτίας του "φαινομένου του θερμοκηπίου" καθώς και εκκλήσεις του συγγραφέα για τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων αποτροπής ή έστω περιορισμού των αρνητικών συνεπειών αυτού.
Μέσα στις προγνώσεις περιλαμβάνονταν η προαναγγελία βύθισης κρατών και πόλεων το αργότερο μέχρι το 2020(;), όπως οι Κάτω χώρες (κυρίως η Ολλανδία), το Μπαγκλαντές, νησιά του Ειρηνικού, το Λονδίνο, ή Βενετία κ.α.
Η συνέχεια, όπως όλοι γνωρίζουμε, μόνο επιβεβαιωτική των όσων προφήτεψαν δεν υπήρξε, τόσο ο εν λόγω συγγραφέας όσο και άλλοι της ιδίας "πράσινης" συνομοταξίας, αλλά αυτό ουδόλως έγινε αντιληπτό από τους υποστηρικτές της παπάρας που έγινε πλέον θρησκεία στην εποχή της παγκοσμιοποιημένης βλακείας.
Έτσι η οικολογία και η πράσινη οικονομία απετέλεσε το καλύτερο και πλέον απενοχοποιημένο εργαλείο για την εξαπάτηση των κοινωνιών και την υπερεκμετάλλευση των λαών.
Στην περίπτωσή μας βλέπε ανεμογεννήτριες, πολιτική αντι-σακούλας και άλλα συμπαθή "οικολογικά"...
