Μια από τις πλέον καραμπινάτες παπαριές που διακινούν οι υπέρμαχοι της "τουριστικής ανάπτυξης", είναι πως πριν τον τουρισμό η Πάρος φυτοζωούσε και οι Παριανοί έφευγαν κατά κύματα στα 16 σημεία του ορίζοντα αναζητώντας καλύτερη τύχη.
Βέβαια, όπως συνηθίζεται, ο καθείς μπορεί να προβαίνει σε οποιονδήποτε ισχυρισμό, χωρίς την βάσανο της τεκμηρίωσης και της απόδειξης αυτού.
Γιατί, αν προσπαθούσαν να βρουν δεδομένα που να στοιχειοθετούν τέτοιους ισχυρισμούς, απλούστατα θα προσέκρουαν στον τοίχο της πραγματικότητας, μιας πραγματικότητας καταγεγραμμένης και βιωμένης από εμάς που ζήσαμε και μεγαλώσαμε σε τούτον εδώ τον τόπο και διαθέτουμε και την κατάρτιση και τα στοιχεία* για να εκφέρουμε γνώμη/γνώση.
Στο παρελθόν είχα ασχοληθεί εξαντλητικά με το θέμα αρθρογραφώντας σε τοπικές εφημερίδες και είχα καταρρίψει με αδιάσειστα στοιχεία* αυτό το παραμύθι για ανόητα παιδιά, αποδεικνύοντας παράλληλα πως η Πάρος ακολούθησε κατά πόδας την πορεία της λοιπής νησιωτικής υπαίθρου (εξαιρουμένων αρκετών μεγάλων και πολυπαραγωγικών νησιών) η οποία μετά τα σκοτεινά χρόνια της καμμένης γης (δώρο των φίλων, συμμάχων και εταίρων...) που άφησε ο Β"ΠΠ και ο εμφύλιος, άρχισε να αναπτύσσεται οικονομικά στα μέσα της δεκαετίας του ΄70 (όπως και η λοιπή Ελλάδα) για λόγους ελάχιστα σχετιζόμενους με τον τουρισμό.
Σημειωτέον, πως ο τουρισμός στην Πάρο μέχρι την δεκαετία του ΄90, αφορούσε ένα μειοψηφικό κομμάτι του γενικού πληθυσμού, είτε έμμεσα είτε άμεσα.
Μέχρι τότε, ο πρωτογενής τομέας (π.χ. παραγωγή καπνού, κρασιού, σιτηρών, αιγοπρόβατα, αλιεία, κλπ) που ήταν αρκετά εκτεταμένος, εξασφάλιζε ένα ικανοποιητικό εισόδημα στους απασχολούμενους σε αυτόν.
Ειδικότερα η Αλιεία, σημείωνε εξαιρετικά οικονομικά αποτελέσματα, καθιερώνοντας την Πάρο ως την πρώτη σε Αλιευτικό στόλο στο Αιγαίο** για πολλά χρόνια.
Κάτι ανάλογο παρατηρούνταν και στον μεταποιητικό τομέα, όπου στο νησί υπήρχαν, εργαστήρια και μικρές βιοτεχνίες που παρήγαγαν διάφορα προϊόντα (ρούχα, υφάσματα, παραδοσιακά χαλιά, ντουράδες, δερμάτινα, κλπ).
Σημειωτέον, πως για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Πάρο, με πρωτοβουλία ενός πρωτοπόρου παριανού του Δ.Καπούτσου (που ήταν θείος μου από τη μεριά της μητέρας μου) λειτουργούσε σχολή κοπτικής-ραπτικής η εταιρεία ραπτομηχανών Σίνγκερ!
Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο, απλά θέλω να στηλιτεύσω για πολλοστή φορά την προσπάθεια ορισμένων τυχάρπαστων να μας εγκαταστήσουν με το ζόρι στο μυαλό την ιδέα πως η Πάρος γεννήθηκε πριν 30 χρόνια περίπου, οπόταν δηλαδή, άρχισε να αναπτύσσεται τουριστικά ....
*τα 32 χρόνια καριέρας μου στην Ε.Τ.Ε. μου έδωσαν την ευχέρεια να παρακολουθήσω βήμα-βήμα την εξελικτική πορεία της τοπικής οικονομίας, έχοντας εκτός των άλλων το "προνόμιο" να συναγάγω στατιστικά στοιχεία σε καθημερινή, εβδομαδιαία και ετήσια βάση.
**Αυτό έγινε ευρέως γνωστό στο πρώτο πανελλήνιο συνέδριο αλιέων το 1983, που διοργανώθηκε με πρωτοβουλία της Ε.Παπαζώη στην Παροικία στην αίθουσα του "ΜΠΑΚΑΛΙΆΡΟΥ".
