Τα παιδιά και η μαμά Ελλάς

Γράφει ο Θανάσης Καρτερός
Στο νηπιοτροφείο Καλλιθέας, το οποίο φιλοξενεί δεκάδες παιδιά-θύματα της κρίσης, οι εργαζόμενοι που τα φροντίζουν είναι έξι μήνες απλήρωτοι. Πράγμα που συγκίνησε ακόμα και το ΜEGA κι έκανε την Όλγα Τρέμη σχεδόν να κλάψει.
Ο Σπύρος Βεληνιάτης, προπονητής του Γιάννη Αντετοκούνμπο, δηλώνει σε ένα ρεπορτάζ για το νεαρό μπασκετμπολίστα και την οδύσσεια που πέρασε ως μικροπωλητής στα φανάρια -συχνά δεν είχε να φάει: Έχεις μπροστά σου τον Μότσαρτ και δεν έχει φαγητό. Τι του δίνεις; Αυτό είναι το δίλημμα. Η απάντηση δεν είναι πάντως βιολί. Η απάντηση είναι φαγητό.
Τα παραδείγματα τα ανασύραμε από την επιφάνεια της επικαιρότητας. Μιλάμε όμως για πανδημία βαρβαρότητας εις βάρος χιλιάδων και χιλιάδων παιδιών. Το δράμα μας πολιορκεί από παντού τόσο στενά ώστε σχεδόν να το έχουμε συνηθίσει: Παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα, παιδιά που ζητιανεύουν, παιδιά που δεν βρίσκουν μια θέση σε παιδικό σταθμό, παιδιά που τραυματίζονται στην πιο νεαρή ηλικία από την απόγνωση της οικογένειας, παιδιά που παίρνουν το δρόμο της ξενιτιάς.
Και κοντά σ” αυτό παιδιά που είχαν την ατυχία να γεννηθούν σε λάθος χώρα, ή να έχουν λάθος χρώμα δέρματος, και που αισθάνονται παντού -στα φανάρια, στον παιδικό σταθμό, στο νοσοκομείο, στη γειτονιά- τη μαύρη σκιά εκείνων που τα κυνηγούν και θέλουν να τα πετάξουν στον Καιάδα,. Έξω οι ξένοι από τα σχολεία, από τους παιδικούς σταθμούς, από τα νοσοκομεία, από την Ελλάδα. Επειδή, όπως εξηγεί ο Μιχαλολιάκος και πράττουν ο Παναγιώταρος μαζί με τον Δένδια, το διαχωρισμό τον κάνει και προφανώς τον θέλει ο Θεός!
Και φαγητό και βιολί δικαιούνται όμως όλα τα παιδιά σε όλες τις λεγόμενες πολιτισμένες κοινωνίες. Και μια χώρα που δεν μπορεί να προσφέρει ούτε το ένα ούτε το άλλο στα παιδιάς της και τα παραδίνει στον Κρόνο, είναι μι χώρα όχι απλώς άρρωστη. Είναι μια χώρα που πεθαίνει κάτω από τους προβολείς της τηλεόρασης -και οι νεκροθάφτες της με τις μαύρες μπλούζες έχουν αναλάβει την εξόδιο ακολουθία.
Φταίει το μνημόνιο θα μας πουν -αλλά αυτή είναι η μισή αλήθεια. Γιατί θα μπορούσαν, εύκολα ή δύσκολα αλλά πάντως θα μπορούσαν, να εξασφαλίσουν τα λεφτά που χρειάζονται για να επιβιώσουν τα παιδιά, να μορφώνονται, να μη θάβονται σε ομαδικούς τάφους τα ταλέντα τους, να λειτουργούν οι παιδικοί σταθμοί, να έχουν θέρμανση τα σχολεία, να πληρώνονται οι δάσκαλοι και οι βρεφοκόμοι, να μην είναι η ιθαγένεια ανταμοιβή για τα καρφώματα αλλά αυτονόητο δικαίωμα. Και είναι θέμα απόφασης και όχι χρημάτων να κόψουν το χέρι εκείνων που τολμούν να το σηκώνουν πάνω από παιδικά κεφαλάκια.
Θα μπορούσαν, αλλά δεν το κάνουν. Γιατί δεν τους νοιάζει, δεν τους αγγίζει, δεν τους συγκινεί, το δράμα των παιδιών. Είναι Μαρίες Αντουανέτες της εξουσίας, που η σχέση τους με την πραγματικότητα της κοινωνίας έχει διαρραγεί από καιρό. Εξ ου και μιλάνε με αριθμούς και αραδιάζουν ιστορίες επιτυχίας και απολαμβάνουν τα νεύματα της Μέρκελ, ενώ κάτω από τα πόδια τους εκτυλίσσονται εκατομμύρια δράματα -με δράμα των δραμάτων αυτό που συμβαίνει με τα παιδιά. Η μαμά Ελλάς δεν δίνει δεκάρα για τα παιδιά της.
Λέγεται και είναι σωστό ότι μια χώρα που κακοποιεί τα παιδιά της δολοφονεί το ίδιο της το μέλλον. Σωστά. Δηλητηριάζει και το παρόν της όμως, σκοτώνει ό, τι ζωντανό ενώνει τους ανθρώπους σε κοινωνία και τους διαχωρίζει από τη ζούγκλα.
Κι αν εμείς δεν είμαστε ακόμα ζούγκλα, αυτό οφείλεται σε κείνες και κείνους που αισθάνονται την αλληλεγγύη ως όρο επιβίωσης και των παιδιών και της κοινωνίας και της ίδιας τους της ανθρωπιάς. Υπάρχουν άνθρωποι ακόμα δηλαδή. Ευτυχώς…

17 εκατ. τουρίστες και κοιλιά περίδρομο

Εικόνες από το ελληνικό κινηματογράφο όπου εκατοντάδες τουρίστες αποβιβάζονται στο νησί για να ζητιανέψουν,θα δούμε να εκτυλίσσονται φέτος το καλοκαίρι.
Μπορεί ο πρωθυπουργός στα πλαίσια του succes story να δήλωσε ότι τα ελληνικά νησιά θα κατακλυστούν από τουρίστες ωστόσο δεν έχει διευκρινιστεί ότι οι συγκεκριμένοι τουρίστες έρχονται με σκοπό να μην αφήσουν ούτε ένα ευρώ στις τουριστικές επιχειρήσεις του τόπου που θα επισκεφθούν.
Με λίγα λόγια όταν ο Αντώνης Σαμαράς κάνει λόγο για 17 εκατομμύρια τουρίστες που θα επισκεφθούν την χώρα μας λέει την μισή αλήθεια διότι το μεγαλύτερο ποσοστό των τουριστών θα μείνουν σε ξενοδοχείο όπου με 20 ευρώ την ήμερα θα τους προσφέρουν ταυτόχρονα φαγητό πότο κλπ (All-inclusive) γεγονός που σημαίνει ότι οι υπόλοιπες τουριστικές επιχειρήσεις των νησιών να βλέπουν τα ταμεία τους άδεια.
Εντωμεταξυ σύμφωνα με έρευνα του www.koutipandoras.gr o μεγαλύτερος αριθμός τουριστών θα κατευθυνθεί προς τα νησιά με διεθνή αεροδρόμια γενονός που σημαίνει ότι τα υπόλοιπα νησιά δεν θα πάρουν γεύση από το suucces story του κ Σαμαρά. Για παράδειγμα οι Κυκλάδες σύμφωνα με τις μέχρι τώρα κρατήσεις τα ποσοστά όχι μόνο δεν είναι καλύτερα από πέρυσι αλλά πολύ χειρότερα.
Μιλώντας στο www.koutipandroas.gr o δήμαρχος Πάρου τόνισε οτι “επειδή είμαστε νησί ελεύθερου τουρισμού οι κρατήσεις είναι πεσμένες “ και εξηγει οτι “οι ξένοι που έρχονται στο νησί είναι πολύ προσεχτικοί με το πορτοφόλι τους ενώ οι Έλληνες που αφήναν λεφτα στο φαγητό και στο ποτό φέτος μάλλον δεν κάνουν διακοπές”.
Η ίδια εικόνα επικρατεί και στα υπόλοιπα νησιά των Κυκλάδων σε αντίθεση με την Ρόδο την Κρήτη και τα Επτάνησα όπου έχουν επιλέγει τόσο από τις αεροπορικές εταιρείες με χαμηλού κόστους πτήσεις με αποτέλεσμα να προωθούνται στο εξωτερικό ως προορισμοί ενω παράλληλα διαθέτουν και τις υποδομές για All-inclusive ξενοδοχιακές εγκαταστάσεις.
Έτσι, το Success story του πρωθυπουργού στο χώρο του τουρισμού ακούγεται ωραίο αλλά απέχει χιλιόμετρα από την πραγματικότητα.

Θα απαντήσει κανείς επιτέλους; Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα εάν ο πρωθυπουργός - μόνο και μόνο ακουγόταν - ότι ήταν μπλεγμένος σε τέτοια διαφθορά θα πήγαινε το λιγότερο σπίτι του!

Τι θα γίνει, θα απαντήσει κανένας; Έστω κάποιος που να είναι λιγότερο απασχολημένος, καθώς σώζει και αυτός την… πατρίδα;
ΑΥΤΑ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ‼!
Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα εάν ο πρωθυπουργός - μόνο και μόνο ακουγόταν - ότι ήταν μπλεγμένος σε τέτοια διαφθορά θα πήγαινε το λιγότερο σπίτι του‼! Μόνο στην Ελλάδα ανεχόμαστε τα ψέματα, τις δολοπλοκίες, τις διαφθορές, τις κομπίνες, τα ρουσφέτια και ό,τι άλλο και όχι μόνο δεν μιλάμε αλλά σε δημοσκοπήσεις βγάζουμε ξανά πρώτο το ίδιο κόμμα, τον ίδιο άνθρωπο‼! Ε, τότε καλά να πάθουμε! Το κακό είναι ότι μαζί με αυτούς που τα θέλουν και τα παθαίνουν τα πληρώνουν και οι άλλοι... Διαβάστε παρακάτω όλες τις καταγγελίες προς τον Σαμαρά, από τον... πρώην διευθυντή ειδήσεων της ΕΡΤ κ. Γιώργο Κογιάννη. Εμείς δεν ξέρουμε αν ισχύουν... Εσείς τι λέτε; Αληθεύουν ή όχι;;;
Κύριε Πρωθυπουργέ,
Διάβασα με ιδιαίτερη προσήλωση το άρθρο σας στην εφημερίδα «Καθημερινή» και αναρωτήθηκα: Γιατί ξαφνικά γίνατε τόσο σκληρός με τα ίδια τα «παιδιά σας» στα οποία εδώ κι ένα χρόνο παραδώσατε, εν λευκώ, την ΕΡΤ;
Ρωτάτε κύριε πρωθυπουργέ: «Μπορείς να κάνεις μεταρρυθμίσεις χωρίς να ξεβολευτούν οι βολεμένοι»;
Υποθέτω ότι αναφέρεστε σε εκείνους που βολέψατε είτε εσείς ο ίδιος, είτε οι συνοδοιπόροι και εταίροι σας στην κυβέρνηση. Αναφέρεστε, προφανώς, στους 30 – αργόμισθους στην πλειοψηφία τους – ειδικούς συμβούλους και Προσωπικό Ειδικών Θέσεων, που διορίσατε στην ΕΡΤ, από την πρώτη κιόλας μέρα της ανάληψης των καθηκόντων σας.

Υποθέτω ότι αναφέρεστε στον κουμπάρο σας κ. Γιώργο Αντωνίου, τον οποίο διορίσατε με μηνιαίες αποδοχές 3.500 ευρώ το μήνα.

Υποθέτω ότι αναφέρεστε, επίσης, στον κουμπάρο του διευθυντή του Γραφείου Τύπου σας κ. Γιώργου Μουρούτη, τον κ. Μενέλαο Σεβαστιάδη, ο οποίος επίσης λαμβάνει 3.500 ευρώ το μήνα.

Υποθέτω ότι αναφέρεστε ακόμη στην συντοπίτισσα του υπουργού σας, αρμόδιου για τον Τύπο, κ. Σίμου Κεδίκογλου και υποψήφια – πότε με το ΠΑΣΟΚ και πότε με τη ΝΔ – κυρία Ματίνα Ρέτσα, που αμείβεται με 3.000 ευρώ το μήνα. Η εν λόγω κυρία ουδέποτε έχει εμφανιστεί στην ΕΡΤ, από την οποία πληρώνεται, και σηκώνει απλά, όποτε το καλέσεις, το προσωπικό κινητό τηλέφωνο του κ. Κεδίκογλου.

Υποθέτω ότι αναφέρεστε επίσης στον εκ Μεσσηνίας ορμόμενο – τυχαίο, άραγε; – κ. Σταύρο Οικονομόπουλο, ο οποίος αμείβεται με 3.500 ευρώ το μήνα.

Υποθέτω ότι αναφέρεστε στον, γυμναστή στο επάγγελμα, κ. Μανούσο Καμπανέλη, εξ Ευβοίας ορμόμενο – τυχαίο κι αυτό; – και κομματάρχη του κ. Κεδίκογλου, τον οποίο τοποθετήσατε διευθυντή του γραφείου του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ με 3.500 ευρώ το μήνα. Κάποιος έπρεπε να είναι το «μάτι» και το «αυτί» του υπουργού στη Διοίκηση, προφανώς…

Ρωτάτε κύριε πρωθυπουργέ εάν «μπορείς να ζητάς από τον κόσμο να βλέπει να μένουν άθικτα γύρω του προπύργια αδιαφάνειας και διαφθοράς;».

Φαντάζομαι ότι αναφέρεστε στις καταγγελίες που έχουν κάνει συνάδελφοί μου, με την υπογραφή «Εργαζόμενοι ΕΡΤ», στον εισαγγελέα και τον Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, για τα πεπραγμένα της Διοίκησης που εσείς τοποθετήσατε στην ΕΡΤ.

Φαντάζομαι αναφέρεστε στο 1 εκατομμύριο ευρώ το χρόνο που κόστιζε η εκπομπή «Μεσογείων 136» η οποία στήθηκε για να βρει βήμα έκφρασης η κυρία Ανθή Σαλαγκούδη (υποψήφια με τη ΝΔ και κόρη πρώην υπουργού του κόμματός σας). Αλλά, και για να βολευτούν και άλλα συγγενικά πρόσωπα στελεχών σας στην ΕΡΤ. Είναι τυχαίο ότι η νομική υπηρεσία της ΕΡΤ αρνείτο να υπογράψει τη σύμβαση με την εταιρία παραγωγής της εν λόγω εκπομπής καθώς έκρινε ότι ήταν «αποικιοκρατική» σε ό,τι αφορά τα συμφέροντα της δημόσιας τηλεόρασης; Συντάκτης της σύμβασης ήταν ο διευθυντής του γραφείου του Γενικού Διευθυντή Ενημέρωσης κ. Αιμίλιου Λιάτσου.

Λέτε κύριε πρωθυπουργέ ότι «ο Εισαγγελέας Διαφθοράς διέταξε έρευνα» και σύντομα «θα πέσουν οι μάσκες για την αμαρτωλή ΕΡΤ».

Αναφέρεστε προφανώς στην περίπτωση, π.χ., της εκπομπής «ΕΠΤΑ» την οποία ήδη ερευνά ο εισαγγελέας για πλαστοπροσωπία αρχισυντάκτη. Είναι η περίπτωση στην οποία ο κ. Λιάτσος είχε προσλάβει συνταξιούχο δημοσιογράφο –φίλο του, αλλά για να μη χάσει και τη σύνταξη στη σύμβαση εμφανιζόταν ως εργαζόμενος της ΕΡΤ ο γιος του, ο οποίος όμως τυγχάνει να είναι… φαντάρος.

Υποθέτω αναφέρεστε στην περίπτωση επίσης γνωστής ιδιοκτήτριας εταιρίας παραγωγής, με δύο εκπομπές στην ΕΡΤ, η οποία κατάφερε λόγω των σχέσεών της με τους συνεργάτες σας στο Μέγαρο Μαξίμου, να επιβάλλει το γιό της ως συντονιστή του τμήματος που επιλέγει ποιο πρόγραμμα θα παίξει στη δημόσια τηλεόραση. Αν δεν το καταλάβατε, ο γιος αποφάσιζε και η μητέρα εκτελούσε.

Λέτε κύριε πρωθυπουργέ ότι «ο ελληνικός λαός έχει δίκιο όταν αναρωτιέται: Εχετε την πολιτική βούληση να τα βάλετε με τους ισχυρούς και με τα ολοφάνερα κέντρα σπατάλης; Ή είστε μία από τα ίδια;»

Προφανώς αναφέρεστε στις μικτές παραγωγές, τις οποίες η προηγούμενη διοίκηση για λόγους διαφάνειας είχε καταργήσει, και επανήλθαν σωρηδόν επί των ημερών σας. Το κόστος αυτών των μικτών – και εξωτερικών – παραγωγών που επαναφέρατε ξεπερνά τα 35 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο.

Λέτε κύριε πρωθυπουργέ ότι «τα προνόμια στην ΕΡΤ ήταν «καλά προστατευμένα και η αδιαφάνεια διάχυτη».

Μιλώντας για αδιαφάνεια, εικάζω ότι αναφέρεστε στην διαδρομή που ακολουθούσε – επί των ημερών σας πάντοτε – κάθε εταιρία παραγωγής προκειμένου να συνεργαστεί με την ΕΡΤ. Περνούσε πρώτα από το γραφείο του διευθυντή του αρμόδιου υπουργού κ. Σίμου Κεδίκογλου και στη συνέχεια , εάν έπαιρνε το πράσινο φως, κατέθετε την πρόταση στην δημόσια τηλεόραση. Για να διασφαλιστεί το σύστημα, στην επιτροπή που ενέκρινε τις παραγωγές, προήδρευε ο κουμπάρος σας κ. Γιώργος Αντωνίου (τυχαίο και αυτό;…).

Λέτε κύριε πρωθυπουργέ: «Δεν αντιδικούμε με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Αρκετοί από αυτούς θα ξαναπροσληφθούν στο νέο Οργανισμό. Αλλά με αξιοκρατικά κριτήρια αυτή τη φορά».

Υποθέτω ότι αναφέρεστε σε κριτήρια ανάλογα με εκείνα που επιστρατεύσατε για την πρόσληψη, π.χ., του Γενικού Διευθυντή Ενημέρωσης κ. Αιμίλιου Λιάτσου ή της παρουσιάστριας κυρίας Ανθής Σαλαγκούδη, με τα γνωστά αντικειμενικά προσόντα και την , εκ του αποτελέσματος κρινόμενη, επαγγελματική απόδοση.

Αποκαλείτε κύριε πρωθυπουργέ την ΕΡΤ «χειραγωγούμενη».

Προφανώς αναφέρεστε στις προσπάθειες των ανθρώπων που εσείς διορίσατε για να μετατρέψουν την ΕΡΤ σε απόλυτο κομματικό-κυβερνητικό φερέφωνο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι απροκάλυπτες, ενώπιον συσκέψεων 20 ατόμων, εντολές που λάμβανε ο κ. Λιάτσος τηλεφωνικά από τον διευθυντή του Γραφείου Τύπου σας κ. Μουρούτη για το πότε να βγάλει έκτακτο δελτίο ειδήσεων με τις δραστηριότητές σας.

Παλιό κουσούρι, άλλωστε, του κόμματός σας. Το βίωσα και ο ίδιος προεκλογικά όταν ο κ. Μουρούτης με απειλούσε, τόσο τηλεφωνικά, όσο και μέσω του Διαδικτύου, απαιτώντας να επιβάλλει εκείνος τη σειρά με την οποία θα έπαιζαν τα θέματα του δελτίου ειδήσεων. Κι επειδή αρνιόμουν και αντιστεκόμουν, το πλήρωσα με την καθαίρεσή μου μόλις αναλάβετε την διακυβέρνηση.

Αποκαλείτε κ. πρωθυπουργέ την ΕΡΤ «απαξιωμένη».

Αναφέρεστε προφανώς στην απαξίωση στην οποία την οδήγησε η διοίκηση που ορίσατε εσείς. Ανέλαβε τη δημόσια τηλεόραση μετά την πρωτοφανή πρωτιά της σε τηλεθέαση τη βραδιά των εκλογών του Ιουνίου και, μέσα σ’ ένα χρόνο, την οδήγησε σε ποσοστά της τάξης του 4% (κεντρικό δελτίο ειδήσεων) μέσα από την επιβολή της κομματοκρατίας και του κυβερνητισμού. Θυμίζω ότι όταν παρέλαβαν την ΕΡΤ τα δικά σας στελέχη, το ποσοστό τηλεθέασης του κεντρικού δελτίου ήταν 9,5% (στοιχείαAGB). Τη δε βραδιά των εκλογών ο μέσος όρος τηλεθέασης ήταν 18,5%, ξεκάθαρα στη πρώτη θέση σε σχέση με όλα τα ιδιωτικά κανάλια.

Και κάτι ακόμη, στο οποίο δεν αναφερθήκατε – τυχαία;- κύριε πρωθυπουργέ.

Η ΕΡΤ, όταν την παρέλαβε η διοίκηση που εσείς ορίσατε, είχε κλείσει ισολογισμό για το 2011 με κέρδη 57 εκατομμυρίων ευρώ, έναντι κερδών 34 εκατομμυρίων το 2010 και ζημιάς 9 εκατομμυρίων το 2009. Σας άνοιξε την όρεξη και της κλέψατε 75 εκατομμύρια τα οποία διαθέσατε στον ΛΑΗΓΕ. Παρ’ όλα αυτά, και για το 2012 η ΕΡΤ θα κλείσει με κέρδος 15 εκατομμυρίων ευρώ. Αν, δηλαδή, δεν της κλέβατε τα 75 εκατομμύρια, τα κέρδη της θα έφθαναν στα 90 εκατομμύρια ευρώ.

Λέτε, τέλος, κύριε πρωθυπουργέ ότι «πρέπει να δημιουργήσουμε έναν σύγχρονο και υγιή οργανισμό».

Γι αυτό, με το κλείσιμο της ΕΡΤ, την αποκλείσατε από τον διαγωνισμό για την εκχώρηση των δικτύων διανομής ψηφιακού τηλεοπτικού σήματος στη χώρα, που θα γίνει τέλος Ιουνίου; Αφού η ΕΡΤ, με απόφασή σας, δεν υπάρχει, μοναδικός διεκδικητής θα είναι η DIGEA, ιδιοκτησίας των κυρίων Βαρδινιοαγιάννη, Μπόμπολα, Ψυχάρη, Κυριακού, Αλαφούζου και Κοντομηνά. Τυχαία σύμπτωση;

Οι απαντήσεις σας κύριε πρωθυπουργέ σε όλα αυτά θα είχαν ξεχωριστό ενδιαφέρον.

Γιώργος Κογιάννης

Δημοσιογράφος

πρώην Διευθυντής Ειδήσεων ΕΡΤ

Από makeleio μέσω sibilla, μοντάζ Γρέκι

Παριανά επίκαιρα

*Το έχουμε επισημάνει αμέτρητες φορές: Το μεγάλο πρόβλημα της Πάρου δεν είναι η αναγνωρισιμότητα, αλλά η προσβασιμότητά της.
Το πρόσφατο τριήμερο του Αγ. Πνεύματος το απέδειξε για άλλη μια φορά με τρόπο ανεπίδεκτο αντιρρήσεων.
Πολύς κόσμος (μεταξύ των οποίων και Παριανοί της Αθήνας) ήθελε να επισκεφθεί το νησί, αλλά εισιτήρια γιόκ!
Τώρα γιατί συνεχίζεται η σπατάλη χρημάτων για την προβολή, όταν τα μέσα είναι ανεπαρκή αυτό αδυνατούμε να το καταλάβουμε.
Κάποιος με λιγότερη από τη δική μας στενοκεφαλιά, ίσως βοηθούσε την κατάσταση...

*Τα παραπολιτικά όργανα άρχισαν νωρίς-νωρίς και μάλιστα σε υψηλούς μουσικούς τόνους...
Τα πισώπλατα χτυπήματα πέφτουν βροχή και είναι ν' απορεί κανείς:
 Όλη αυτή η παραπολιτική φιλολογία-αντιπαράθεση τι εισφέρει στον τόπο;
Η τακτική των προσωπικών επιθέσεων με ανέντιμο και θρασύδειλο τρόπο, ποια σχέδια εξυπηρετεί;
Μήπως στήνεται ξανά  σκηνικό έντασης στα πρότυπα του 2002 ή του 2006, ή του 2010 για την εξυπηρέτηση φιλοδοξιών κάποιου φερέλπιδα Μεσσία;
Οι αφορισμοί, η κενολογία και η τακτική της "αυταπόδεικτης" σχεδόν αξιωματικής απαξίωσης προσώπων και παρατάξεων, πως σχετίζονται με την δημοκρατία και τον διάλογο που αυτή προϋποθέτει;
Η προσπάθεια διατεταγμένης δαιμονοποίησης δεν μας είναι άγνωστη, ειδικά τα τελευταία 12 χρόνια.
Επίσης δεν μας είναι άγνωστα τα ελατήρια αυτής της συμπεριφοράς, την οποία ξεσκεπάσαμε και απερίφραστα καταδικάσαμε και στηλιτεύσαμε, από αυτό εδώ το βήμα...

*Τα πίλαρς μπορεί να τοποθετήθηκαν επιτέλους στην Αλυκή.
Το ερώτημα είναι, που είναι το λιμάνι;
Το λιμάνι πότε θα το "τοποθετήσουμε";
Εκείνη η ρημάδα η μελέτη που βόσκει επί 12 ολόκληρα χρόνια;
Και να σκεφθεί κανείς πως το έργο έχει εξαγγελθεί τρεις φορές από τρεις διαφορετικούς δημάρχους
Η εικόνα με τα δεκάδες σκάφη αγκυροβολημένα αρόδο, χωρίς δυνατότητα προσέγγισης λόγω γνωστών "ιδιομορφιών" της περιοχής μόνο τιμή δεν περιποιεί σε κανέναν μας!
Θα μου πείτε και το κολύμπι είναι μια καλή και προπάντων υγιεινή λύση...

 
 

Αχ, αυτοί οι “αριστεροί” της ΔΗΜΑΡ!…

Αχ, αυτοί οι “αριστεροί” της ΔΗΜΑΡ! Τόσο «αριστεροί» που στήριξαν τον Σαμαρά, τον Βορίδη, τον Άδωνη, τον Δένδια!

Αχ, αυτοί οι “αριστεροί” της ΔΗΜΑΡ, τόσο «αριστεροί» που σφύριζαν αδιάφορα στα πογκρόμ ενάντια στους μετανάστες και στην κάλυψη των ναζιστών της Χ.Α. από την κρυπτο- φιλοναζιστική ΕΛ.ΑΣ του Δένδια ….

Και πόσα αντιλαϊκά μέτρα δε στήριξαν αυτοί οι «σοβαροί» και «υπεύθυνοι» το χρόνο που συναγελάστηκαν κυβερνητικά με την ακροδεξιά του Σαμαρά και το απαξιωμένο και αποσαθρωμένο ΠΑΣΟΚ του αλαζόνα Βενιζέλου, μ’ αποκορύφωμα τη συναίνεσή τους στις αυταρχικότατες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου!

Πολύ “αριστεροί” αυτοί της ΔΗΜΑΡ! …Και… “υπεύθυνοι” και “σοβαροί” και “αξιόλογοι” στο να πετύχουν εν τέλει τον ηθικό και πολιτικό εξευτελισμό τους στα μάτια των δημοκρατικών και προοδευτικών πολιτών.

Και πιο σοβαρός απ’ όλους τους ο πρόεδρός τους, ο κυρ Φώτης ο Κουβέλης… Τέτοια η σοβαρότης του, ώστε να δικαιώνεται ο Μοντεσκιέ που είχε πει: «Η σοβαρότης είναι η ασπίς των ηλιθίων»!

Έπρεπε να πέσει το «μαύρο» στην ΕΡΤ για να καταλάβουν αυτοί οι «υπεύθυνοι» «αριστεροί» ότι για την ακροδεξιά δράκα του Σαμαρά, που κατ’ ουσία κυβερνά τον τόπο, δεν ήσαν παρά το δεκανίκι, το άλλοθι δημοκρατικότητας, το «φύλο συκής» σε μια  καραδεξιά κυβέρνηση.

Μπρος στο διαφαινόμενο φάσμα της καταστροφής και της ολικής πολιτικής εξαφάνισής τους αποφάσισαν ν’ αποχωρήσουν από την τρικολόρε συγκυβέρνηση, κι αμέσως, εκτός από καταγέλαστοι στα μάτια των δημοκρατικών πολιτών, έγιναν και το «μπαίγνιο» των συστημικών παπαγάλων, των χτεσινών υμνητών τους.

Η υπεύθυνη ΔΗΜΑΡ, η «κυβερνώσα Αριστερά», του κυρ- Φώτη του Κουβέλη, εν μια νυκτί έγινε το απόβλητο του συστήματος…

Βρε, πως αλλάζουν οι καιροί! Πού είναι οι μέρες που κατά το σύστημα ο Φώτης Κουβέλης ήταν ο νουνεχής ηγέτης, ο νηφάλιος, υπεύθυνος πολιτικός. Μέσα σε μια ώρα έγινε αλλοπρόσαλλος, ανεύθυνος, αυτοκαταστροφικός, παράξενος.

«Αριστερά Περιορισμένης Ευθύνης» και «Αριστερά του Ντόλτσε» (του γνωστού καφέ του Κολωνακίου) αποκάλεσαν τη ΔΗΜΑΡ δυο αρθρογράφοι της Καθημερινής και «Αριστερά της μιζέριας», άλλος αρθρογράφος του Βήματος!

Το μιντιακό – πολιτικό σύστημα που τρέμει τις εκλογές όσο τίποτα έτρεξε να στηρίξει με περισσό καμάρι τον Ευάγγελο Βενιζέλο και να προβλέψει όλα τα δεινά για τον Φώτη Κουβέλη που «τόλμησε» να διαφωνήσει ανοιχτά. Μέσα σε λίγη ώρα ξεχάσαμε τον Σαμαρά, που έβαλε μαύρο στην ΕΡΤ και απόλυσε με μια μονοκοντυλιά 2.660 εργαζόμενους. Έγινε ο Κουβέλης το «μαύρο πρόβατο».

Και ήδη άρχισαν οι ύμνοι στον Βενιζέλο και η ανάδειξη του σε νουνεχή ηγέτη που φρόντισε για την πολιτική σταθερότητα στον τόπο. Και που γι αυτή του την «υπηρεσία» ανταμείφθηκε πλουσιοπάροχα με 12 πασοκικά υπουργεία και ο ίδιος αντιπρόεδρος και υπουργός εξωτερικών!!!

Τα «όργανα» άρχισαν λοιπόν και οι καλοθελητές αναλυτές, «μπάστακες» του συστήματος, έπιασαν δουλειά και λένε και γράφουν πως το ΠΑΣΟΚ πια αναδεικνύεται ξανά σε πρωταγωνιστή της Κεντροαριστεράς.

Κυκλοφόρησαν όλα τα σενάρια πως εκεί που βρισκόταν στο καναβάτσο και η ΔΗΜΑΡ φάνταζε πιο ελκυστικός πόλος, με την αποχώρησή της από την κυβέρνηση, οδηγείται πλέον σε πολιτικό αφανισμό. Κανείς από τους «επίσημους αναλυτές» δεν «βλέπει» ότι ήρθε η ώρα το ΠΑΣΟΚ να δικαιώσει όσους εκτιμούν ότι είναι πια συνιστώσα της ΝΔ!

Όσο για την «υπεύθυνη» και «κυβερνώσα» ΔΗΜΑΡ και το πολιτικό της μέλλον, ας πρόσεχε…. Μετά το φιάσκο της συγκυβέρνησης φαίνεται πως δε βάζουν μυαλό και δηλώνουν ότι θα στηρίζουν «αλά καρτ» αυτό το κυβερνητικό έκτρωμα του Σαμαροβενιζελισμού!… Ο πολιτικός τους αφανισμός «επί θύραις», ας πρόσεχαν… L1 

Από τον Στάθη για το enikos.gr

Αλήθειες που πονάνε πίσω από τη νέα «Μεγάλη Ιδέα» του TAP

Κάποτε η «Μεγάλη Ιδέα» ήταν η Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Πριν από μια δεκαετία ήταν η είσοδος στην Ευρωζώνη. Η πρώτη κατέληξε στη Μικρασιατική Καταστροφή και η δεύτερη στην οικονομική γενοκτονία που βιώνουμε σήμερα. Ποιά θα είναι, άραγε, η κατάληξη της νέας «Μεγάλης Ιδέας», δηλαδή ο αγωγός TAP, που ευαγγελίζεται ο Αντώνης Σαμαράς προκειμένου να κρατήσει στην εξουσία όσο γίνεται περισσότερο τη νέα δικομματική κυβέρνησή του; Κανείς δε μπορεί να μιλήσει με σιγουριά τώρα, ωστόσο πίσω από τους πανηγυρισμούς, τις ανοιγμένες σαμπάνιες και τις κορώνες «για την Ελλάδα που μπαίνει στον ενεργειακό χάρτη» κρύβονται αρκετές παγίδες τις οποίες δύσκολα μπορεί να αποκρύψει ακόμα κι ο καλύτερος επικοινωνιακός μηχανισμός.
Από τη μια η κυβέρνηση υποστηρίζει πως ο TAP (Trans Adriatic Pipeline), θα είναι μία από τις μεγαλύτερες επενδύσεις που έχουν γίνει ποτέ στην χώρα μας και θα σηματοδοτήσει τη δυναμική επανατοποθέτηση της Ελλάδας στο γεωστρατηγικό περιβάλλον και στον ενεργειακό χάρτη της περιοχής. Επιπλέον, η Ελλάδα δηλώνει παρούσα στις εξελίξεις που αφορούν την εκμετάλλευση των μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου της Κασπίας και καθίσταται ενεργειακός κόμβος κι άξονας στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, αφού πέραν της μεταφοράς τράνζιτ αερίου προς τη Δυτική Ευρώπη θα υπάρχει η δυνατότητα διανομής ποσοτήτων στα Βαλκάνια μέσω διασυνδετηρίων αγωγών. Τα κυβερνητικά παπαγαλάκια, εξάλλου, διαρρέουν πως ο TAP σημαίνει μία πρόσθετη πηγή, άρα αύξηση των επιλογών και της διαπραγματευτικής δύναμης της χώρας μας έναντι των προμηθευτών της, ενώ αποτελεί άμεση ξένη επένδυση στην Ελλάδα ύψους 1,5 δισ. ευρώ, η οποία θα δημιουργήσει άμεσα 2.000 νέες θέσεις εργασίας και 10.000 έμμεσα.
Η σκοτεινή πλευρά του «φεγγαριού»
Αυτή, ωστόσο, είναι μόνο η μία όψη του νομίσματος. Ήδη ο οίκος αξιολόγησης Fitch σημειώνει σε σχετική έκθεσή του πως η μεταφορά φυσικού αερίου από το κοίτασμα Σαχ Ντενίζ της Κασπίας Θάλασσας προς την Ευρώπη πιθανότατα δεν θα συμβάλει στη μείωση των τιμών αερίου στη Γηραιά Ήπειρο. Κι αυτό γιατί βασικό μειονέκτημα του TAP είναι η μικρή χωρητικότητά του, μόλις 10 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ανά έτος (μόνο το 2% της ευρωπαϊκής κατανάλωσης). Σε αντιδιαστολή, ο ανταγωνιστικός Nabucco West θα είχε τη δυνατότητα να μεταφέρει ετησίως περίπου 23 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. Την ίδια ώρα, η αυστριακή κρατική εταιρία φυσικού αερίου OMV, η οποία ηγείτο της κοινοπραξίας Nabucco West, έχει διαρρεύσει πως η επιλογή του TAP έγινε λόγω των υψηλότερων τιμών καυσίμων σε Ελλάδα και Ιταλία. Με λίγα λόγια, ο TAP δεν επιλέχθηκε χάρη στις όποιες διπλωματικές πρωτοβουλίες είχε αναλάβει η κυβέρνηση, αλλά σε μια εσωτερική στάθμιση συμφερόντων από μέρους των εταιριών που συμμετέχουν στην κοινοπραξία εκμετάλλευσης του αγωγού.
Ταυτοχρόνως, δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά από το γεγονός ότι η Συμφωνία Κράτους Υποδοχής («Host Government Agreement») που υπογράφηκε πρόσφατα, κρατήθηκε μακριά από τη δημοσιότητα. Η συμφωνία, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει το ύψος των τελών διέλευσης, θέματα απαλλοτριώσεων, την πιθανή συμμετοχή του ελληνικού Δημοσίου και διαδικαστικές λεπτομέρειες καθοριστικές για τη λειτουργία του αγωγού. Γιατί όλα αυτά κρατούνται μυστικά; Μήπως για να μην αποδειχθεί ότι η συμφωνία είναι, στην πραγματικότητα, λεόντειος για τη χώρα μας; Ποιός είναι, εξάλλου ο γενικότερος ενεργειακός σχεδιασμός της Ελλάδας πάνω στον οποίο θα μπορούσε να «πατήσει» με τον TAP, ο οποίος μας δένει ακόμα περισσότερα με τα αμερικανικά συμφέροντα αντί μιας πιο ισορροπημένης πολιτικής απέναντι στη Ρωσία;
Την ίδια στιγμή, ο αντικειμενικός παρατηρητής αδυνατεί να κατανοήσει πώς συνδέονται οι επενδύσεις 1,5 δισ. δολαρίων από τον TAP που προβλέπει η κυβέρνηση όταν παραλλήλως ξεπουλά το 66% του υπάρχοντος δικτύου αγωγών υψηλής πίεσης 512 χλμ, των 779 χλμ των κλάδων μεταφοράς και τις εγκαταστάσεις του υγροποιημένου Φυσικού Αερίου της Ρεβυθούσας για 400 εκατομμύρια δολάρια, ή 606 εκατομμύρια για το 100%. Όπως υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, τα δύο μέτρα και δύο σταθμά αποκαλύπτουν αφενός το μέγεθος του ξεπουλήματος του ΔΕΣΦΑ κι αφετέρου την ανευθυνότητα της κυβέρνησης, που παραδίδει το ΔΕΣΦΑ στην κρατική αζερική εταιρία Socar, με γνωστές τις ιδιαίτερες σχέσεις της με τις κρατικές εταιρίες της Τουρκίας, BOTAS και TPAO.
Ο TAP, μήκους 847 χλμ, θα μεταφέρει 10 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου από τα σύνορά μας με την Τουρκία έως την Ιταλία, μέσω Αλβανίας. Η Ελλάδα, ωστόσο, δεν προβλέπεται να απορροφήσει κάποια ποσότητα φυσικού αερίου. Επίσης, από τη σύμβαση προβλέπεται η θέσπιση ειδικού νομικού καθεστώτος για τη συγκεκριμένη εταιρία, η οποία θα μπορεί να αποφεύγει την εφαρμογή του ελληνικού δικαίου, προνόμιο που κανείς άλλος ημεδαπός ή αλλοδαπός δεν απολαμβάνει στη χώρα μας. Επιπλέον, για 25 έτη δεν θα επιβάλλεται οποιαδήποτε νέα φορολογία. Επιπροσθέτως, η κατασκευή του TAP δεν προβλέπεται να ξεκινήσει αύριο μεθαύριο, αλλά την άνοιξη του 2014, με προοπτική ολοκλήρωσής του μετά από τρία με τέσσερα χρόνια. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, ακόμα και το υπουργείο Οικονομικών εκτιμά πως τα έσοδα του Δημοσίου από τη λειτουργία του αγωγού δεν θα ξεπεράσουν τα 320 εκατομμύρια ευρώ σε ορίζοντα 15ετίας, ενώ δεν προβλέπεται και η είσπραξη τελών διέλευσης
(KOYTI THΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΠΑΡΟΥ

Πάρος, 28/06/2013

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Τις τελευταίες μέρες γίνεται πολύς ντόρος στα Τοπικά ΜΜΕ για το θέμα της ΔΕΥΑΠ, την ΚΕΠΠ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ενημερώνουμε λοιπόν τους Πολίτες της Πάρου ότι:

1/. Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Πάρου-Αντιπάρου είναι μόνον αυτές που εκφράζονται από τις Ανακοινώσεις και από τα Δελτία Τύπου της Τοπικής Οργάνωσης, και όχι αυτές που κυκλοφορούν στα διάφορα, ενυπόγραφα ή μη κείμενα, που εκφράζουν τις προσωπικές και μόνον απόψεις των συντακτών τους.

2/. Δεν υπάρχει ταύτιση Κομματικού Χώρου (ΣΥΡΙΖΑ) και Δημοτικής Παράταξης (ΚΕΠΠ) για τον απλούστατο λόγο, που και οι Πέτρες γνωρίζουν, ότι η ΚΕΠΠ είναι μια Πολυσυλλεκτική Δημοτική Παράταξη στην οποία συμμετέχουν βέβαια μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και πολλοί πολίτες που ανήκουν σε άλλους πολιτικούς χώρους.

3/. Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για την ΔΕΥΑΠ ήταν και είναι ξεκάθαρη :

Σταθήκαμε στο πλευρό των εργαζόμενων στη διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων τους και για την άρση των παρανομιών σε βάρος τους, χωρίς να προσπαθήσουμε να τους καπελώσουμε και/ή να τους εκμεταλλευτούμε για δικό μας πολιτικό συμφέρον. Κάθε άλλη ερμηνεία είναι εκ του πονηρού.

4/. Ενημερώνουμε λοιπόν τους άσπονδους «φίλους» και εχθρούς μας ότι Η Τοπική Οργάνωση της Πάρου του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει ανάγκη από «Πάτρωνες» και «Αβανταδόρους».

Ψήφισμα Γυμνασίου Πάρου για τον Α. Ραγκούση

O Σύλλογος Διδασκόντων Καθηγητών του Γυμνασίου Πάρου με αφορμή τη θλιβερή είδηση του θανάτου του Αντώνη Ραγκούση, πρόεδρο τοπικής κοινότητας Μάρπησσας και πρώην γραμματέα του Γυμνασίου Πάρου, εξέδωσε το παρακάτω ψήφισμα:

Έκδοση ψηφίσματος

Την Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013, ύστερα από πρόσκληση της Διευθυντή, κου Γουρδούκη Ηλία, συνήλθε εκτάκτως ο Σύλλογος Διδασκόντων Καθηγητών του Γυμνασίου Πάρου, με θέμα την έκδοση ψηφίσματος με αφορμή τη θλιβερή είδηση του θανάτου του Αντώνη Ραγκούση, ο οποίος διετέλεσε γραμματέας του Γυμνασίου Πάρου έως τη συνταξιοδότησή του.

Ο Σύλλογος Διδασκόντων Καθηγητών, ύστερα από διαλογική συζήτηση, αποφάσισε ομόφωνα τα παρακάτω, όπως αυτά καταγράφονται στην υπ’ αριθμ. 60/26-6-2013 Πράξη:

1. Να παρευρεθεί στην εξόδιο Ακολουθία και να συλλυπηθεί τους οικείους του εκλιπόντος αντιπροσωπεία του Συλλόγου των Διδασκόντων Καθηγητών με επικεφαλής τον Διευθυντή.

2. Να κατατεθεί εις μνήμην του το χρηματικό ποσό των 135 ευρώ, το οποίο θα διατεθεί από την οικογένεια σε άπορες οικογένειες της Μάρπησσας.

3. Να δημοσιευτεί το παρόν ψήφισμα στον τοπικό τύπο.

Ο Διευθυντής και

ο Σύλλογος Διδασκόντων

του Γυμνασίου Πάρου

Βενιζέλος: Το «όνειδος» της επαρμένης κακουργίας

Στον Βενιζέλο η δωσίλογη κακουργία και το γλοιώδες ψεύδος παίρνουν μορφές παράκρουσης και νοσηρής έπαρσης: «Επενδύονται», δηλαδή, με την αλαζονεία της μπουρδολογίας του και με εκείνη την αχαλίνωτη και διαστροφική αυθάδεια της ομηρικής του αυτοϊκανοποίησης…

Γράφαμε, μεταξύ άλλων, το Σεπτέμβριο του 2011, στο άρθρο μας, «Βενιζέλος: Ο Μητσοτάκης ωχριά μπροστά του»:

«Όταν ανέλαβε την ηγεσία της Οικονομίας ο Βενιζέλος είχαμε επισημάνει: “Με τσάρο το Βενιζέλο θα ζήσουμε τις αχαλίνωτες ταχυδακτυλουργικές σοφιστείες και την αυθάδεια της ψευτιάς περιτυλιγμένη με τις γνωστές δικηγορίστικες φλυαρίες του ανδρός”.

Όλο αυτό το διάστημα ο Βενιζέλος ξεπέρασε κάθε... πρόβλεψη!!!

Οι σοφιστείες, οι τιπολογίες, οι εξυπνακισμοί, τα κούφια λόγια και οι αυθάδεις χαμαιλεοντισμοί του τσάρου γέμισαν τις οθόνες των «νταβάδων» και μας βομβάρδιζαν ανηλεώς…

Ο Βενιζέλος είναι από τους πλέον αποκρουστικούς (και ο Λοβέρδος) διότι επιχειρεί να επενδύσει τη δωσίλογη φαυλοηλιθιότητα της κυβέρνησής, το ψεύδος της και τη χοντροκοπιά του κυνισμού της, με σοφιστικές απρέπειες και ξετσίπωτους εξυπνακισμούς…».

Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ:

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5940

Πριν ένα μήνα ο ομηρικός αυτός φανφάρας είχε βροντοφωνάξει:

«Δεν θα δεχτούμε την παλινόρθωση του κράτους της Δεξιάς και τον παραγοντισμό των κομματικών ποσοστώσεων»!

Σήμερα είναι Αντιπρόεδρος της νέας κυβέρνησης: Της ακροδεξιάς, πραξικοπηματικής κυβέρνησης…

Διαβάστε και το σχόλιο του Νίκου Μπογιόπουλου:

«Το ΠΑΣΟΚ δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά»!

http://www1.rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=26/6/2013&columnId=1821

Στην ομιλία του στην κεντρική επιτροπή του ΠΑΣΟΚ, πριν από μόλις ένα μήνα, στις 25/5/2013, ο κ. Ε. Βενιζέλος είχε δηλώσει με ύφος που δεν σήκωσε ουδεμία αμφισβήτηση περί της βαρύτητας των λόγων του:

«Δεν θα δεχτούμε την παλινόρθωση του κράτους της Δεξιάς και τον παραγοντισμό των κομματικών ποσοστώσεων»!

Ετσι τα είχε πει ο κ. Βενιζέλος.

Σταράτα. Τσεκουράτα...

Τέτοιο «αντιδεξιό» ανένδοτο είχαν να ακούσουν στην κεντρική επιτροπή του ΠΑΣΟΚ από την εποχή του αείμνηστου Κουτσόγιωργα.

Αυτά, βεβαίως, μέχρι χτες.

Γιατί, από χτες ο «αντιδεξιός» Βενιζέλος διορίστηκε - και απεδέχθη το διορισμό του μετά μεγάλης προθυμίας - στη θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης.

Η οποία κυβέρνηση, μεταξύ άλλων, έχει υπουργό Υγείας τον Αδωνη Γεωργιάδη, υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης τον Κυριάκο Μητσοτάκη και υπουργό Ναυτιλίας τον Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη.

Περιττό να σημειώσουμε ότι όλοι αυτοί στέλνουν στον αντιπρόεδρό τους... περήφανο «αντιδεξιό» χαιρετισμό!

Από resaltomag, μοντάζ Γρέκι

«Το ΠΑΣΟΚ του Σαμαρά δεν μας χωράει!»

                

Χωρίς Αριστερή Πρωτοβουλία -μόνο με δεξιά…- έμεινε το ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου. Η Αριστερή Πρωτοβουλία, η οποία είχε διαφωνήσει σφόδρα τόσο με τις μνημονιακές επιλογές, όσο και με τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το ΠΑΣΟΚ ύστερα από σύσκεψη στελεχών της που έγινε νωρίς σήμερα το απόγευμα και ταυτόχρονα καταγγέλλει τη σημερινή ηγεσία του Κινήματος, για την οποία αναφέρει ότι «έτυχε να διαχειρίζεται τις τύχες του Κινήματος σε ευθεία αντίθεση με τα πιστεύω μας, με τις καταστατικές μας αρχές, με τις ιδέες μας, με την ίδια μας την ιστορία».
Σχετικά με την κυβερνητική σύμπραξη με τη ΝΔ τονίζεται ότι το ΠΑΣΟΚ «μετατοπίζεται οριστικά και με βίαιο τρόπο στη νεοσυντηρητική πλευρά του πολιτικού χάρτη» και «μετατρέπεται σε ένα μικρό κεντροδεξιό κόμμα, που καμία σχέση δεν έχει με το ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής, των αξιών και των οραμάτων που ενέπνευσαν και καθοδήγησαν εκατομμύρια φίλους, ψηφοφόρους και στελέχη όλα αυτά τα χρόνια».
Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ καταγγέλλεται και διότι χρησιμοποιεί την ιστορία του Κινήματος αποκλειστικά και μόνο για την προσωπική της πολιτική επιβίωση και την επιβίωση ανθρώπων και στελεχών που θεωρούν ότι η συμμετοχή τους στην εξουσία μπορεί να τους εξασφαλίσει την προσωπική πολιτική συνέχεια. «Το ΠΑΣΟΚ του Σαμαρά και η ΝΔ του Βενιζέλου, δεν μας χωρούν» τονίζεται χαρακτηριστικά, ενώ γίνεται λόγος για «πολιτικό τερατούργημα» το οποίο «δεν μπορεί να εκφράσει όλους όσους πίστεψαν και πιστεύουν στην Εθνική Ανεξαρτησία, τη Λαϊκή Κυριαρχία και την Κοινωνική Απελευθέρωση».
Η Αριστερή Πρωτοβουλία αναγγέλλει ότι θα συνεχίσει να λειτουργεί και τον Σεπτέμβριο θα προχωρήσει σε Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, προκειμένου να αποφασιστούν τα επόμενα βήματα. Στο μεταξύ θα υπάρξουν διεργασίες στον ευρύτερο χώρο που κάλυπτε το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να ενταχθούν στην προσπάθεια και άλλες δυνάμεις και να προχωρήσει η ανασυγκρότηση της δημοκρατικής παράταξης. Προς τούτο καλεί όλους τους φίλους, τους ψηφοφόρους και μέλη του ΠΑΣΟΚ, αλλά και «επώνυμα» στελέχη που έχουν αποστασιοποιηθεί από τα πεπραγμένα της σημερινής ηγεσίας να βρεθούν στην πρώτη γραμμή της προσπάθειας.
(ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ)

ΤΑΙΠΕΔ – Νησιωτικοί παράδεισοι πωλούνται σε τιμή ευκαιρίας

                

Στο σφυρί έχει βγάλει η κυβέρνηση δεκάδες νησιωτικούς παραδείσους σε ολόκληρη τη χώρα, προκειμένου να αποπληρωθούν οι οφειλές προς τους ξένους δανειστές. Μοναδικές ελληνικές ομορφιές, επίγειοι παράδεισοι με σήμα κατατεθέν τον ήλιο και τη θάλασσα διατίθονται προς ενοικίαση σε κάθε λογής μεγιστάνα του εξωτερικού. Ξένες ιστοσελίδες το διαφημίζουν, σαν να πρόκειται για αγορά προϊόντων και όχι αγορά ελληνικής γης.
Ωστόσο οι αποφάσεις της κυβέρνησης που εκτελούνται μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, συναντούν σφοδρές αντιδράσεις. Πολιτικοί, περιβαλλοντικοί και πολιτιστική φορείς προσπαθούν με νύχια και με δόντια να αποτρέψουν κάθε πιθανή πώληση και ενοικίαση.
Η κυβέρνηση όμως δείχνει αμείλικτη γι αυτό και προσπαθεί με κάθε τρόπο να διευκολύνει τους επίδοξους αγοραστές. Μία τροπολογία σκάνδαλο η οποία ψηφίστηκε στα μέσα του Φλεβάρη και η οποία έχει ξεσηξώσσει πολλές αντισδράσεις ανοίγει το δρόμο για τις παραχωρήσεις νησιών. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα διάτρητο νομικό μανδύα, καθώς δεδομένου ότι η εθνικότητα του αγοραστή δεν ελέγχεται, ειναί πολύ εύκολο για ένα τούρκο επίχειρηματία να ιδρύσει offshore και από εκεί να αγοράσει ότι θέλει στην ελληνική παραμεθόριο.
Από το ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ

Η νομιμοποίηση εκτροπών και πραξικοπημάτων μια ολόκληρη ζωή.

Τελικά το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει μετεξελιχθεί σε βασικό μοχλό νομιμοποίησης της πιο άγριας κυβερνητικής παρανομίας. Σύμφωνα με πληροφορίες του ΑΠΕ συνταγματικό και νόμιμο κρίθηκε από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας σε διάσκεψη, κεκλεισμένων των θυρών, το «κούρεμα» (PSI) των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου που έγινε τον Μάρτιο του 2012, σύμφωνα με το ΑΠΕ. Η δημοσίευση της σχετικής απόφασης αναμένεται με την έναρξη του νέου δικαστικού έτους (17 Σεπτεμβρίου 2013).

Μην αναρωτηθείτε πώς και από πού «διέρρευσε» η απόφαση του ΣτΕ, μιας και η διάσκεψη της ολομέλειας ήταν «κεκλεισμένων των θυρών». Είναι περιττό, όταν πρόκειται για τέτοια συνύφανση δικαστικής και εκτελεστικής εξουσίας, όπου η πρώτη απλά αποτελεί το άλλο πρόσωπο του Ιανού της σύγχρονης απολυταρχίας και της κυβερνητικής αυθαιρεσίας.

Σας θυμίζουμε ότι στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο έχουν προσφύγει πλέον των 7.000 ομολογιούχων (φυσικών προσώπων, ΝΠΔΔ, ΝΠΙΔ, Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο, Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων, ΕΔΟΕΑΠ, φαρμακευτικών εταιρειών, ΤΕΙ Καβάλας, κλπ). Όλοι στρέφονται κατά του «κουρέματος» των ομολόγων που κατείχαν, αξίας δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, χωρίς ωστόσο να μπορεί να υπολογιστεί το ακριβές ποσό.

Οι προσφεύγοντες στρέφονται κατά των πράξεων του υπουργικού συμβουλίου (5 και 10/2012), των αποφάσεων του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών με τις οποίες υλοποιήθηκε το PSI. Γιατί έκαναν την προσφυγή; Από ιδιοτροπία και καπρίτσιο; Όχι, από ανάγκη γιατί με το «κούρεμα» ουσιαστικά οδηγήθηκαν σε χρεοκοπία ΝΠΙΔ, ΝΠΔΔ, επιμελητήρια, οργανισμοί, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, κοκ, ενώ ληστεύτηκαν οι αποταμιεύσεις φυσικών προσώπων που είχαν τοποθετηθεί σε ελληνικά ομόλογα. Κι όλα αυτά έγιναν αυθαίρετα, χωρίς να ρωτηθούν με παγίδευση από την Τράπεζα της Ελλάδος και την κυβέρνηση.

Η απόφαση αυτή του ΣτΕ δεν είναι μόνο κατάφωρα άδικη σε βάρος όλων αυτών των φυσικών και νομικών προσώπων, μιας και νομιμοποιεί την υπεξαίρεση και την ανοιχτή κλοπή, αρκεί να προφασιστεί η κυβέρνηση το δικό της «εθνικό συμφέρον», αλλά δημιουργεί δεδικασμένο και για επερχόμενα «κουρέματα». Δημιουργεί δηλαδή νομικό προηγούμενο για να δικαιολογηθούν «κουρέματα» σε αποταμιευτικούς λογαριασμούς, σε τρέχουσες καταθέσεις φυσικών και νομικών προσώπων. Κι ο νοών, νοείτο.

Δεν θα επεκταθούμε περισσότερο. Επιφυλασσόμεθα να δούμε την απόφαση του ΣτΕ και το σκεπτικό της δημοσιευμένο και τότε θα επανέλθουμε για να δείξουμε με στοιχεία το έγκλημα που έχει συντελεστεί με το PSI σε βάρος του ελληνικού λαού και της χώρας. Ένα έγκλημα που άφησε ασυγκίνητους – απ’ ότι φαίνεται – τους δικαστές του ΣτΕ. Κάτι βέβαια που εδώ και μήνες είχε προδικάσει το υπουργείο οικονομικών και πιο συγκεκριμένα ο κ. Σταικούρας. Προς δόξα της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης.

Για πολλοστή φορά το ΣτΕ αποδεικνύει τον βαθιά αντιδραστικό χαρακτήρα του. Τα ειδικά δικαστήρια γενικά δεν συνάδουν με μια αληθινή δημοκρατία, ούτε με μια αληθινά ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Είναι απομεινάρια της απολυταρχίας στον κοινοβουλευτισμό, όπως και η περίπτωση του ΣτΕ που αποτελεί δάνειο από την συνταγματική παράδοση της Γερμανικής απολυταρχίας, το Σύνταγμα της μοναρχικής παλινόρθωσης της Γαλλίας μετά το 1815 και το προεδρικό που το διαδέχτηκε (1848) όπου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πήρε την θέση του μονάρχη. Από τότε μας κατατρέχει.

Το ΣτΕ επιβλήθηκε στην χώρα μας πολύ πριν υπάρξει Σύνταγμα. Ήταν θεσμός που επέβαλλε η βαυαρική αντιβασιλεία και είχε σαν βασική αποστολή να δικαιολογεί και να δίνει νομιμοφάνεια σε κάθε αυθαιρεσία της βαυαροκρατίας. Ο συνταγματολόγος Φλογαίτης γράφει σχετικά: «Εν Ελλάδι ο θεσμός του Συμβουλίου της Επικρατείας ήν εισηγμένος προ του Συντάγματος του 1843 επί της απολύτου Μοναρχίας, κατά το 1835, αλλ’ ένεκα της χειρίστης αυτού καταρτίσεως εξ ανδρών κατά το πλείστον ανεπιστημόνων και αδαών της υπηρεσίας και παρασυρομένων υπό του φατριασμού εδείχθη ως γνωμοδοτικόν μεν σώμα τυφλόν όργανον των διαθέσεων του Άρμανσπεργ επί βλάβη της νομοθεσίας, ως δικαστήριον δε του αμφισβητουμένου διοικητικού άθλιον και κακόζηλον, ουδαμώς προασπίσαν τα δίκαια των διοικουμένων κατά της αυθαιρεσίας των διοικητικών αρχών.»[1]

Η εκτίμηση αυτή του Φλογαίτη θα μπορούσε κάλλιστα να περιγράφει και τη σημερινή λειτουργία του ΣτΕ. Ο θεσμός αυτός κατέληξε στα σκουπίδια της ιστορίας μαζί με την εκθρόνιση του Όθωνα. Ένας από τους βασικούς λόγους που εκείνη την εποχή επικαλέστηκαν όσοι στάθηκαν ενάντιοι στο θεσμό ήταν «ότι το Συμβούλιον της Επικρατείας, διορισθέν και μισθοδοτούμενον από την κυβέρνησιν, δεν εκπροσωπεί τον ελληνικόν λαόν και ότι, μη εκλεγέν από αυτόν, δια να τον αντιπροσωπεύση, δεν γνωρίζει και δεν δύναται να γνωρίζη «ούτε οποία η κατάστασις του τόπου, ούτε οποία η διαγωγή των διοικούντων προς τους διοικουμένους και οποία η εκ τούτου διάθεσις του λαού προς την εξουσίαν».»[2]

Ωστόσο, κατ’ απαίτηση του Γεωργίου του Α΄ «δια διαγγέλματος» και των βρετανών υποβολέων του στο Σύνταγμα του 1864 προβλεπόταν η ανασύστασή του. Παρά την προσπάθεια αναβίωσής του, τελικά στις 25-10-1865 δεκαέξι βουλευτές κατέθεσαν πρόταση στην Βουλή με σκοπό «... να καταργηθή το σώμα τούτο, ούτινος η δημιουργία, από των πρώτων ημερών, κατέστη λαομίσητος.»[3] Η πρόταση έγινε δεκτή με πλειοψηφία 3/4 και με τον νόμο ΡΙΒ' της 25ης-11-1865 καταργήθηκαν τα σχετικά άρθρα του Συντάγματος που αφορούσαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Από τα σκουπίδια της ιστορίας έγινε προσπάθεια να ανακτηθεί από τον Ελευθέριο Βενιζέλο κατά την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1911. Η ίδια η αναθεώρηση ήταν μια πολιτική παρωδία. Ήταν η ανοιχτή προδοσία των λαϊκών προσδοκιών που είχαν ξεσπάσει με το κίνημα του 1909 και αποζητούσαν να ξεμπερδέψουν μια και καλή με τον ξενοκίνητο θεσμό της μοναρχίας. Εκεί όπου οι λαϊκές μάζες ζητούσαν Συντακτική Εθνοσυνέλευση και νέο Σύνταγμα για να απαλλαγεί ριζικά η χώρα από την μοναρχία και τους θεσμούς της, ο Βενιζέλος, πιστός στις προσταγές των Βρετανών, προχώρησε σε αναθεωρητική βουλή για να μην αναθεωρηθούν οι βασικές διατάξεις του Συντάγματος του 1864, που προστάτευαν τον θεσμό της μοναρχίας. Για να μην χάσουν δηλαδή τα βρετανικά συμφέροντα τον τοποτηρητή της εθνικής υποτέλειας των Ελλήνων.

Στις 25 Απριλίου 1911 κατετέθη στην Βουλή η τρίτη έκθεση της επί της Αναθεωρήσεως του Συντάγματος Επιτροπής, η οποία είχε ως Πρόεδρο τον Στέφανο Δραγούμη και ως Εισηγητή τον βουλευτή Αττικοβοιωτίας, Κωνσταντίνο Ρακτιβάν, τον μετέπειτα πρώτο Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας. Στην εισαγωγή αυτής της έκθεσης σημειώνεται ότι: «Το Συμβούλιον όμως της Επικρατείας, ούτινος έχει ανάγκη η σημερινή διοίκησις, κοινόν έχει μετά του παλαιού μόνον την ονομασίαν και ουδέν πλέον» και αναπτύσσει επιχειρήματα υπέρ της αναγκαιότητας του θεσμού.

Η προσπάθεια του Βενιζέλου να επαναφέρει το θεσμό του ΣτΕ συνάντησε ισχυρή αντίσταση. Χαρακτηριστικά μπορούμε να αναφέρουμε:

Π. Κασσίμης: «Είναι θεσμός λαομίσητος, αντίκειται στο δημοκρατικόν πνεύμα… Το Συμβούλιον της Επικρατείας θα είνε ο τάφος του θάρρους και του ανδρισμού των πολιτικών ανδρών, τούτο σημαίνει μείωσιν των εθνικών δυνάμεν, θα καταψηφίσω τον θεσμόν μετά του αυτού αγρίου φανατισμού, μεθ’ ου θα καταψηφίζω πάντα θεσμόν τείνοντα εις περιορισμόν των λαϊκών ελευθεριών, της λαικής αναπτύξεως και εις δημιουργίαν τιμαριωτικών συνθέσεων εν δημοκρατουμένη πολιτεία, ως η ημετέρα.»[4]

Ι. Πατσουράκος: «Αναξιοπρεπές είνε να συζητή ήδη η Βουλή επί θεσμού, δις δοκιμασθέντος και καταπέσαντος. Μόνον απολυταρχική Κυβέρνησις ηδύνατο να εισηγηθή και να υποστηρίξη πάλιν τοιούτον θεσμόν… Εν τη Ελληνική δε αρχαιότητι υπήρχε τοιούτον συμβούλιον αλλά μόνον επί απολυταρχίας… Ιδρύθη, κατηργήθη, ιδρύεται και πάλιν ήδη, αλλά θα καταργηθή και πάλιν. Και θα καταργηθή, ουχί βεβαίως δι’ εξεγέρσεως ειρηνικής.»[5]

Ένας από τους υπέρμαχους της ανασύστασης του ΣτΕ, ο Π. Μυρλόπουλος έλεγε: «Επανελήφθησαν κατά του θεσμού όσα και άλλοτε. Αλλά τότε είχον λόγον. Νυν όχι. Η Συνέλευσις του 64, η καθιερώσασα τους άκρως φιλελεύθερους θεσμούς, οίτινες μας διέπουν σήμερον, απέρριψε δια ψήφων 2 τον θεσμό του Συμβουλίου. Κατεδίκασεν αυτόν ως δήθεν αντικείμενον εις το φιλελεύθερον καθεστώς. Και όμως θα ήτο φραγμός κατά των ακολασιών του καθεστώτος τούτου. Διότι αύται μας έφερον εις ο σημείον ευρισκόμεθα σήμερον, πιστεύω τούτο αδιστάκτως, η τρομερά και πρόδηλος κατάχρησις, η καταστρατήγησις και εκμετάλλευσις του άνευ ουδενός περιορισμού φιλελευθέρου τούτου καθεστώτος εδημιούργησε την δυστυχίαν της νέας Ελλάδος.»[6]

Αυτή ήταν η ουσία της λογικής πίσω από την ανασύσταση του ΣτΕ. Η Ελλάδα της εποχής ήταν πολύ φιλελεύθερη(!) και δεν το άντεχε. Η πολύ ελευθερία έβλαπτε τον τόπο και δημιουργούσε «καθεστώς ακολασίας». Έπρεπε λοιπόν να ενισχυθεί η εκτελεστική εξουσία έναντι της Βουλής και για νομιμοποιηθεί κάτι τέτοιο χρειαζόταν το ΣτΕ: «Φιλελεύθερος, ενισχυτικός της αυτοτέλειας της Εθνικής αντιπροσωπείας, της δυνάμεως και της εξουσίας του Υπουργού – εξασφαλίζων την νομιμότητα της εξουσίας ταύτης – φρουρός της νομιμότητος των οργάνων της εξουσίας θα είνε το Συμβούλιον.»[7]

Τελικά, το Συμβούλιο της Επικρατείας, όπως το γνωρίζουμε σήμερα, προβλέφθηκε για πρώτη φορά στο Σύνταγμα του 1911, όπου ανάμεσα στα άλλα προβλεπόταν ότι «η γνώμη του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν είναι υποχρεωτική δια τον  Υπουργόν» (άρθρο 84) και «τα τακτικά μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας διορίζονται δια βασιλικού διατάγματος προτάσσει του Υπουργικού Συμβουλίου» (άρθρο 86). Με άλλα λόγια το Συμβούλιο της Επικρατείας, ο «φρουρός της νομιμότητος των οργάνων της εξουσίας» ιδρύθηκε υπό τον πλήρη έλεγχο της κυβέρνησης και του βασιλιά.

Μπορεί το ΣτΕ να ιδρύθηκε με το Σύνταγμα του 1911, αλλά για μια σειρά ιστορικούς λόγους δεν άρχισε να λειτουργεί παρά το 1929. Η Ελλάδα έως τότε είχε περάσει μια ολόκληρη δεκαετία συνεχών πολέμων, τον «εθνικό διχασμό» όπου η άρχουσα τάξη χωρίστηκε σε δυο μερίδες ανάλογα με τις εξαρτήσεις της από τους μεγάλους αντιπάλους του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, την μικρασιατική καταστροφή του ελληνισμού για χάρη κυρίως των αγγλογαλλικών βλέψεων στην περιοχή και βρισκόταν μπροστά στην επικείμενη κατάρρευση και χρεοκοπία της. Αυτήν ακριβώς την στιγμή «θυμήθηκε» ο Βενιζέλος την σύσταση του ΣτΕ.

Ο λόγος που έσπρωξε τον Βενιζέλο στην ίδρυση του ΣτΕ το 1929 τον εξηγεί ο ίδιος στην ομιλία του κατά την πρώτη συνεδρίαση της 17ης Μαΐου: «Δυστυχώς, κύριοι, ο ελληνικός λαός ζήσας τόσους αιώνας υπό ξένην δουλείαν εσυνήθισε να θεωρή το κράτος εχθρικόν, όπως πράγματι ήτο, ο δε αιών της ελευθερίας δεν κατώρθωσε να του μεταβάλη εντελώς την ψυχολογίαν αυτήν. Εάν κατορθώσωμεν και είμαι βέβαιος ότι θα το κατορθώσωμεν δια του συμβουλίου της επικρατείας να εμπνεύσωμεν και εις τον τελευταίον πολίτην που κατοικεί εις τα απώτατα του κράτους ότι «υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας» που προστατεύουν κάθε πολίτην αδικούμενον από οιονδήποτε διοικητικόν όργανον και από την κυβέρνησιν αυτήν χωρίς να έχη ανάγκην ο πολίτης να προσφεύγη εις πλάγια μέσα και εις την υποστήριξιν των ισχυρών της ημέρας δια να εύρη το δίκαιόν του, βεβαιωθήτε ότι εγκαινιάζομεν ένα σταθμόν ιστορικόν, τον ιστορικώτερον ίσως σταθμόν της ζωής μας από αιώνος.»[8]

Με άλλα λόγια χρειαζόταν η κυβέρνησή του μια βιτρίνα νομιμοφάνειας που θα έπειθε τον ελληνικό λαό ότι υπάρχει «κράτος δικαίου». Σε μια εποχή όπου η συνταγματική νομιμότητα είχε πάει κατά διαόλου και οι κυβερνήσεις αυθαιρετούσαν επιβάλλοντας αναγκαστικούς νόμους. Ο Βενιζέλος ήταν εχθρός της δημοκρατικής έννομης τάξης, δεν καταλάβαινε γιατί θα πρέπει να υποτάσσεται η εκτελεστική εξουσία στο κοινοβούλιο και στους συνταγματικούς κανόνες. «Η σημερινή εκτελεστική εξουσία είναι ανίκανος να ανταποκριθεί προς τα καθήκοντά της, ευρισκόμενη υπό την πλήρη εξάρτησιν της νομοθετικής εξουσίας, η οποία επηρεάζεται πάλιν από την ανάγκην να μη δυσαρεστήση τας διαφόρους εκλογικάς ομάδας, δια να μη διακινδυνεύση η επανεκλογή των αποτελούντων αυτήν βουλευτών… Πρέπει και εις την εκ της πλειοψηφίας τής Βουλής σχηµατιζοµένην Κυβέρνησιν νά δοθή µείζων ελευθερία κινήσεως. Πρέπει να δύναται να θέτη Νόµους, αφού γνωµοδοτήσουν επ' αυτών τό

Οικονοµικόν Συµβούλιον καί το Συµβούλιον τής Επικρατείας.»[9] 

Να γιατί ήθελε στην πραγματικότητα το ΣτΕ ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Άλλωστε την εποχή εκείνη τον είχε συνεπάρει το φασιστικό καθεστώς Μουσολίνι στην Ιταλία. Γι’ αυτό και είχε φροντίσει από την 23^ην Σεπτεμβρίου 1928 να υπογράψει με τον ίδιο τον Μουσολίνι στην Ρώμη το Ελληνοϊταλικό σύμφωνο φιλίας. «Το φασιστικόν καθεστώς επεφύλαξεν εξαιρετική υποδοχήν εις τον Έλληνα πρωθυπουργόν, εις τον οποίον απενεμήθη και το ανώτατον ιταλικόν παράσημον,» όπως μας πληροφορεί ο δημοσιογράφος και φίλος του Βενιζέλου Γρ. Δαφνής.[10] Βέβαια, ο Βενιζέλος δεν ακολουθούσε απλά μια δική του ανεξάρτητη πολιτική, αλλά εξυπηρετούσε ταυτόχρονα και τα Βρετανικά συμφέροντα, που δεν έπαψε να υπηρετεί έως τον θάνατό του. Η Βρετανία εκείνη την εποχή έσπρωχνε την Ελλάδα σε διαχυτικές σχέσεις με το καθεστώς Μουσολίνι, μήπως και αποσπάσει τον Ντούτσε από τις αγκάλες του Χίτλερ, τουλάχιστον όσον αφορά την λεκάνη της Μεσογείου.

Κι έτσι επιτρεπόταν στον Βενιζέλο να ονειρεύεται μια φασιστική Ελλάδα κατά το πρότυπο της Ιταλίας του Μουσολίνι. Το 1933 σε μια στιχομυθία ανάμεσα στον Πλαστήρα και στον Βενιζέλο, όπου ο πρώτος ανακοινώνει στον δεύτερο την πρόθεσή του να επιβάλλει στην Ελλάδα δικτατορία, όμοια μ’ αυτήν της φασιστικής Ιταλίας με το επιχείρημα ότι «θα κάνουμε ότι και στην Ιταλία, που χάρις στον Φασισμό προοδεύει,» ο Βενιζέλος αρκέστηκε να του πει: «Η Ιταλία πηγαίνει καλά, διότι εκεί υπήρχε δικτάτωρ, ενώ στην Ελλάδα δεν υπήρχε δικτάτωρ.»[11]

Η στάση των ελληνικών δικαστηρίων μπρος στις απανωτές παραβιάσεις της συνταγματικής τάξης ήταν απολύτως συμβιβαστική. Τον δρόμο άνοιγε, ως συνήθως, ο Άρειος Πάγος, ο οποίος δικαιολόγησε την προσφυγή στα αναγκαστικά διατάγματα υποστηρίζοντας ότι σε περίπτωση άμεσης απειλής κατά του κράτους – που αποτελεί τον «υπέρτατο» νόμο – η εκτελεστική εξουσία έχει όχι μόνο το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση να εκδίδει αναγκαστικά διατάγματα με περιεχόμενο νόμου, ακόμη κι αν παραβιάζονται ρητές συνταγματικές διατάξεις.[12] Έτσι, «η ελληνική νομολογία των δεκαετιών του 1920 και του 1930 κατασκεύασε ένα δίκαιο ανάγκης, με γνώμονα το οποίο ανέχθηκε την προσφυγή σε μιαν αυτόνομη κυβερνητική νομοθεσία, της οποίας η εκτελεστική εξουσία έκανε συχνά χρήση, κατά τρόπο δυσανάλογο προς τη σοβαρότητα της συγκεκριμένης συγκυρίας.»[13]

Η «κατάσταση πολιορκίας» με βάση την οποία επέβαλε το 1924-25 την δικτατορία του ο Πάγκαλος, η δικτατορία του στρατηγού Κονδύλη το 1935 με το ψευτοδημοψήφισμα που έφερε πίσω τον βασιλιά, αλλά και η δικτατορία της 4^ης Αυγούστου του Μεταξά (1936-1941), βασίστηκαν σε αναγκαστικούς νόμους και βασιλικά διατάγματα που έσπευσαν να νομιμοποιήσουν τόσο ο Άρειος Πάγος, όσο και το Συμβούλιο της Επικρατείας. Ο Σπ. Λιναρδάτος γράφει: «Τα δυο διατάγματα με τα οποία οι Γεώργιος και Μεταξάς κήρυσσαν τη δικτατορία ήταν και τυπικά άκυρα… Παρ’ όλα αυτά δε βρέθηκε ούτε ένα δικαστήριο, ούτε ένας δικαστής να διακηρύξει την αντισυνταγματικότητα των διαταγμάτων της δικτατορίας. Όταν εκατοντάδες απλοί Έλληνες πήγαιναν στην εξορία, βασανίζονταν, πέθαιναν γιατί δεν δέχονταν να υποκύψουν στους εκβιασμούς του Μανιαδάκη και των χαφιέδων του, δε βρέθηκε ούτε ένας «φρουρός της νομιμότητος» να αντιταχθεί, με θυσία της θέσης του ή και της προσωπικής του, σε ανάγκη, ελευθερίας, στις αυθαιρεσίες της εκτελεστικής εξουσίας.»[14]

Στην ίδια ακριβώς κατάσταση βρισκόμαστε σήμερα. Η κατάλυση ακόμη κι αυτού του μισερού και μίζερου κοινοβουλευτισμού της μεταπολίτευσης από τους κυβερνώντες, οι οποίοι κυβερνούν με σωρεία αναγκαστικών νόμων που σήμερα ονομάζονται Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και η αναγωγή σε «υπέρτατο νόμο» της θέλησης και των προσταγών από την τρόικα έχουν βρει την πλήρη δικαίωσή τους από το ΣτΕ και τον Άρειο Πάγο σε βαθμό κακουργήματος. Να μου το θυμηθείτε: δεν είναι μακριά η μέρα όπου το ΣτΕ θα νομολογήσει υπέρ της επίσημης κατάλυσης του ελληνικού κράτους υπέρ της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας και της κατάλυσης και των τελευταίων τυπικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού σ’ αυτόν τον τόπο που μόνο οι αγωνιστές Έλληνες επιμένουν να θεωρούν και να υπερασπίζονται σαν πατρίδα.

Τόσο το ΣτΕ, όσο και ο Άρειος Πάγος, έχουν πάψει προ πολλού να εκφράζουν τον ελληνικό λαό. Αντίθετα σαν θεσμοί είναι υπόλογοι στον ελληνικό λαό, του οποίου έχει απομείνει μόνο το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος (άρθρο 120) για να υπερασπιστεί τον εαυτό του και τα δικαιώματά του σ’ αυτόν τον τόπο.

ΚΑΖΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

---

[1] Θεοδώρου Φλογαίτου, Εγχειρίδιον Συνταγματικού Δικαίου, Αθήνησι, 1879, σ. 110 (υποσημείωση).

[2] Γ. Αγγελίδη, «Καθίδρυσις και Κατάλυσις του Συμβουλίου της Επικρατείας επί Όθωνος», Αρχείον Δ. Καλλιτσουνάκη, Αθήνα, 1956, σελ. 651.

[3] Γιάννη Αγγελίδη, «Ιστορικά για το Συμβούλιο της Επικρατείας 1864-1865», Τιμητικός Τόμος του Σ.τΕ, Αθήνα: 1979, Ι, σ. 87.

[4] Πρακτικά της Βουλής (Διπλή Αναθεωρητική), Εν Αθήναις, 1911, σ. 1077-1078.

[5] Ό. Π., σ. 1082.

[6] Στο ίδιο.

[7] Ό.Π., σ. 1083.

[8] Ελεύθερον Βήμα της 18ης Μαΐου 1929.

[9] Σ. Στεφάνου, Ελευθερίου Βενιζέλου Πολιτικαί Υποθήκαι, Αθήναι, 1965, σ. 115.

[10] Γρηγορίου Δαφνή, Η Ελλάς Μεταξύ Δυο Πολέμων, 1923-1940, Αθήνα, 1965, Β, σ. 52.

[11] Ό. Π., σ. 183.

[12] Απόφαση Αρείου Πάγου υπ’ αρίθμ. 93 του 1919.

[13] Νίκος Αλιβιζάτος, Οι Πολιτικοί Θεσμοί σε Κρίση 1922-1974. Όψεις της Ελληνικής Εμπειρίας, Αθήνα, 1995, σ. 81.

[14] Σπύρου Λιναρδάτου, 4^η Αυγούστου, Αθήνα, 1966, σ. 39-40