Σάββατο 8 Ιουνίου 2013

Το ΔΝΤ αποκάλυψε ότι η Ελλάδα κι ο λαός της θυσιάζονται στο βωμό του ευρώ και οι εγχώριοι απατεώνες της πολιτικής μιλούν για λάθη…

Του Δημήτρη Καζάκη
Η πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ, η οποία αρχικά διέρρευσε στην εφημερίδα Wall Street Journal και κατόπιν, τουλάχιστον μέρος της, δημοσιεύτηκε από το ίδιο το Ταμείο, έχει πυροδοτήσει μια ακόμη αντιπαράθεση αποπροσανατολισμού και εξαπάτησης. Τι ήταν εκείνο που πυροδότησε την αντιπαράθεση; Η ομολογία του ΔΝΤ ότι έκανε λάθη στο πρόγραμμα της Ελλάδας; 

Αυτό θέλει να πιστέψουμε ο Γιούνκερ, ο οποίος σε συνέντευξή του στο πρακτορείο MNI και στο Euro2day.gr (7/6) δήλωσε ότι οι προβλέψεις και οι εκτιμήσεις της Κομισιόν για την Ελλάδα αποδείχθηκαν όλες λανθασμένες, διότι δεν «είχαν καμία επαφή με την πραγματικότητα.». Να τι είπε: «Είμαι πολύ επιφυλακτικός σε ό,τι αφορά τις προβλέψεις. Μάλιστα, δεν πιστεύω πως αυτές οι προβλέψεις βασίζονται σε επιστημονικούς παράγοντες. Πρέπει απλώς να περιμένουμε. Όμως, η εντύπωσή μου είναι ότι η Ελλάδα έχει καλές πιθανότητες να βγει από την ύφεση και η χώρα θα επιστρέψει σε αδύναμη ανάπτυξη το 2014. Όμως, δεν θεωρώ αυτές τις προβλέψεις επιστημονική απόδειξη. Διότι όλες οι προβλέψεις που έγιναν αποδείχθηκαν ότι δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα».

Οι αποφάσεις όμως που ελήφθησαν ήταν πάντως οι σωστές, και ας βασίστηκαν σε λανθασμένες προβλέψεις, επιμένει ο κ. Γιούνκερ, που δεν πρέπει να λησμονείται ότι τον καιρό εκείνο ως πρόεδρος του Eurogroup είχε κρισιμότατο ρόλο στη διαμόρφωση του ελληνικού προγράμματος. «Οι αποφάσεις που λάβαμε ήταν οι σωστές, παρότι οι προβλέψεις ήταν εν μέρει λάθος» τόνισε. Τώρα πώς γίνεται να παίρνει σωστές αποφάσεις με λάθος εκτιμήσεις και προβλέψεις, αυτό αποτελεί αληθινή πρωτοτυπία. Μεγαλύτερη πρωτοτυπία συνιστά η επιμονή στο ίδιο πρόγραμμα που έχει αποδειχθεί λάθος.

Πρόκειται για τον ορισμό του παραλογισμού, αλλά δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Η έκθεση του ΔΝΤ δεν μιλά απλά για λάθη σε εκτιμήσεις και στο εφαρμοζόμενο πρόγραμμα, αλλού επικεντρώνεται: Υποστηρίζει ότι το ΔΝΤ παράκαμψε τους κανόνες του Ταμείου για να συμμετάσχει σ’ ένα πρόγραμμα που εξαρχής διαφωνούσε γιατί θεωρούσε ότι δεν θα πετύχει. Θεωρούσε ότι με δεδομένο το ύψος του δημόσιου χρέους της Ελλάδας θα έπρεπε ευθύς εξαρχής να εφαρμοζόταν αναδιάρθρωση με «κούρεμα», όπως είχε εφαρμοστεί στην Ουρουγουάη το 2002, στην Τζαμάικα το 2011 και αλλού. Αυτό δεν έγινε γιατί δεν το επέτρεψε η ελληνική κυβέρνηση και πρωτίστως οι αξιωματούχοι της ευρωζώνης. Ο λόγος ήταν απλός. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες ήταν τόσο εκτεθειμένες σε ελληνικά ομόλογα το 2010 που μια αναδιάρθρωση του χρέους με «κούρεμα» θα τις φόρτωνε με μεγάλες ζημιές, ενώ θα έριχνε τις αξίες και των άλλων κρατικών ομολόγων της ευρωζώνης. Η Ελλάδα λοιπόν έπρεπε να θυσιαστεί, να ακολουθήσει ένα εν πολλοίς λανθασμένο πρόγραμμα προκειμένου να διασωθεί το ευρώ και οι τράπεζες του ευρωσυστήματος. Αυτή είναι η κατακλείδα της έκθεσης του ΔΝΤ. Όλα τα άλλα είναι φλυαρίες για αγρίους.

Μάλιστα στην έκθεσή του το ΔΝΤ εκτιμά ότι όταν τελικά έγινε η αναδιάρθρωση με «κούρεμα» το 2012 ήταν δώρο, άδωρο. Να τι λέει η ίδια η έκθεση: «Μια καθυστερημένη αναδιάρθρωση του χρέους έδωσε ένα παράθυρο ευκαιρίας για τους ιδιώτες πιστωτές για μείωση της έκθεσης και να μεταφέρουν το χρέος σε επίσημα χέρια. Ως είδαμε και προηγουμένως, αυτή η στροφή έγινε σε μεγάλη κλίμακα και περιόρισε τις ζημιές των πιστωτών, όταν το PSI τελικά πραγματοποιήθηκε, αφήνοντας τους φορολογούμενους και το δημόσιο τομέα να φορτωθεί τις ζημιές.» Με άλλα λόγια η αναδιάρθρωση έγινε μόνο όταν συνέφερε τους ιδιώτες δανειστές, κυρίως τις ευρωπαϊκές τράπεζες και ήταν τέτοια που φόρτωσε τις ζημιές στο δημόσιο ταμείο και στους φορολογούμενους.

Καταλάβατε ποιο είναι το καίριο ζήτημα που τέθηκε; Η Ελλάδα θυσιάστηκε για να επιβιώσει η ευρωζώνη και το ευρώ. Πρωταρχικό κριτήριο δεν ήταν ποτέ η όποια διάσωση της Ελλάδας, αλλά πώς εξασφαλιστούν τα συμφέροντα του ευρωσυστήματος. Και γι’ αυτό δεν μιλά κανένας. Κανένας! Απολύτως κανένας! Κι επειδή όλα τα κόμματα συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης έχουν δώσει γη και ύδωρ στο ευρώ και την ευρωζώνη, κάνουν πώς δεν καταλαβαίνουν και το ρίχνουν στην «λαθολογία». Αλλιώς θα έπρεπε να απαντήσουν στο εξής απλό ερώτημα: Δέχονται να θυσιαστεί η Ελλάδα στο βωμό του ευρώ και του ευρωσυστήματος;

Το ΔΝΤ γνωρίζει πολύ καλά ότι η κατάσταση στην Ελλάδα έχει ξεφύγει και πώς δεν είναι ανατάξιμη με κανέναν τρόπο και μέσο. Γνωρίζει πολύ καλά ότι τα περί ανάκαμψης είναι παραμύθια της Χαλιμάς και γι’ αυτό προσπαθεί να ξεφορτωθεί την ευθύνη για το τι θα συμβεί στην χώρα και στον λαό της. Ξέρει ότι τα χειρότερα έρχονται κι έτσι πετά το μπαλάκι στα επιτελεία της ευρωζώνης. «Δεν φταίω εγώ, αλλά η ευρωζώνη που θυσίασε την Ελλάδα για το ευρώ,» αυτό λέει. Και δεν έχει άδικο. Όχι στο ότι δεν φταίει το ΔΝΤ, αλλά στο γεγονός ότι όντως η Ελλάδα θυσιάστηκε για να σωθεί το ευρώ και το τραπεζικό καρτέλ της ευρωζώνης.

Κι αν θυσίασαν την Ελλάδα το 2010 για να μην εξαπλωθεί η «μόλυνση» στο υπόλοιπο ευρωσύστημα, όπως έλεγαν τότε οι Ευρωπαίοι των Βρυξελλών, όταν η ευρωζώνη είχε ρυθμό οικονομικής ανόδου 2% και η Γερμανία 4,2% με συνολικό δημόσιο χρέος στο 80% του ΑΕΠ της, τότε τι πρόκειται να κάνουν σήμερα; Τι πρόκειται να κάνουν σήμερα όταν το δημόσιο χρέος της ευρωζώνης καλπάζει ξεπερνώντας το 90% επί του ΑΕΠ της και για έκτο συνεχές τρίμηνο η οικονομία της συρρικνώνεται; Τι πρόκειται να κάνουν τα επιτελεία του ευρωσυστήματος τώρα που ακόμη και η Γερμανία παρουσιάζει στασιμότητα στην οικονομία της με το χρέος να ανεβαίνει επικίνδυνα, ενώ ακόμη και η εύρωστη μέχρι πρότινος Φιλανδία μαζί με την Ολλανδία βουλιάζουν στην ύφεση; Θα διστάσουν μήπως να θυσιάσουν μέχρις εξοντώσεως την Ελλάδα;

Τόσο οι αξιωματούχοι του ευρωσυστήματος, όσο και το ΔΝΤ, ξέρουν πολύ καλά τι επίκειται για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό προκειμένου να στηριχθεί το ευρώ και το καταρρέον ευρωσύστημα και προσπαθούν να ρίξουν την ευθύνη ο ένας στον άλλο. «Δεν νομίζω ότι είναι δίκαιο. Το ΔΝΤ απλά προσπαθεί να 'νίψει τας χείρας του' πετώντας τα απόνερα στις πλάτες της Ευρώπης,» δήλωσε ο Όλι Ρεν, σε ασυνήθιστα σκληρό ύφος, στην εφημερίδα Wall Street Journal μόλις χθες. Κι αυτό ακριβώς κάνει το ΔΝΤ. Νίπτει τας χείρας του για το τι πρόκειται να συμβεί στην Ελλάδα, αλλά και στην ευρωζώνη.

Και το φιλοθεάμων κοινό της Ελλάδας; Αυτό το ανέλαβαν οι δημοσιογράφοι της πλάκας και της διατίμησης, οι οικονομολόγοι της μπαρουφάκιας σχολής και της διατεταγμένης υπηρεσίας και φυσικά τα κόμματα. Κοινός τους στόχος; Να μην αντιληφθεί ο απλός κόσμος προς τι γίνεται ο καυγάς για το πάπλωμα. Να μην αντιληφθεί ότι δίχως κανένα δισταγμό θυσίασαν την χώρα του και τον ίδιο προκειμένου να διασωθεί το ευρώ και το ευρωσύστημα. Να μην αντιληφθεί ότι ο ίδιος, μαζί με τους άλλους λαούς της Ευρώπης, δεν είναι παρά θυσία στον Μινώταυρο του ευρώ. Κι ότι από αυτόν τον Μινώταυρο δεν πρόκειται να γλυτώσει ούτε αυτός, ούτε η χώρα του, ούτε καμιά από τις χώρες της ευρωζώνης, εκτός κι αν βρεθεί ένας Θησέας για να σκοτώσει μια και καλή το ανθρωποφάγο τέρας.
Κι έτσι ολόκληρη η συγχορδία της παραπληροφόρησης, της εξαπάτησης και της απόλυτης βλακείας το έχει ρίξει στην «λαθολογία».

Το υπουργείο οικονομικών ποιεί την νύσσα. Ο φερόμενος πρωθυπουργός δήλωσε μεταξύ τυρού και αχλαδιού ότι έχουν διορθωθεί τα λάθη. Ο μέγας και πολύς Βενιζέλος δήλωσε: «Η έκθεση του ΔΝΤ καταγράφει και επιβεβαιώνει θέσεις που έχουμε παρουσιάσει δημόσια κατ’ επανάληψη και ήταν η βάση της επιχειρηματολογίας μας στις σκληρές διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ και τα άλλα δύο μέλη της τρόικας προκειμένου να διαφυλάξουμε την Ελλάδα από τη σωρευτική ύφεση και ανεργία που προήλθε από την εφαρμογή ενός ατελούς στη σύλληψή του πρώτου προγράμματος.

Οι διαφορές άλλωστε ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο πρόγραμμα δείχνουν την κατεύθυνση που έπρεπε να είχε επιλεγεί εξ αρχής. Η Ελλάδα ήταν και είναι δυστυχώς υποχρεωμένη να σταθμίζει τον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων, ιδίως όταν αυτός έχει να κάνει με τους δανειστές της. Υπάρχουν πολλές επιλογές που ποτέ δεν θα κάναμε εμείς μόνοι μας, αλλά ήμασταν υποχρεωμένοι να τις κάνουμε για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Γι’ αυτό χρειάζεται μια νέα πολιτική στρατηγική η Ευρωζώνη και όλη η Ευρώπη. Κι αυτό είναι το καθήκον που πρέπει να επωμιστούν πρωτίστως οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές».

Μένεις άναυδος με το θράσος τους. Δεν έχει να πει τίποτε για το γιατί αυτός και οι κυβερνήσεις που συμμετείχε αποδέχτηκαν και μάλιστα χωρίς καν διαπραγμάτευση, όπως αναφέρει η έκθεση του ΔΝΤ, να θυσιαστεί η Ελλάδα και ο λαός για το ευρώ; Γιατί ο ίδιος προχώρησε τελικά σε μια αναδιάρθρωση του χρέους που εξυπηρετούσε μόνο τους ευρωπαίους δανειστές και φόρτωσε τις ζημιές στον Έλληνα φορολογούμενο και στο δημόσιο ταμείο; Για όλα αυτά δεν έχει να πει τίποτε εκτός από την γνωστή δικαιολογία των απανταχού δοσιλόγων και κατ’ επάγγελμα προδοτών: «Η Ελλάδα ήταν και είναι δυστυχώς υποχρεωμένη να σταθμίζει τον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων, ιδίως όταν αυτός έχει να κάνει με τους δανειστές της. Υπάρχουν πολλές επιλογές που ποτέ δεν θα κάναμε εμείς μόνοι μας, αλλά ήμασταν υποχρεωμένοι να τις κάνουμε για να αποφύγουμε τα χειρότερα.» Με άλλα λόγια η Ελλάδα, δηλαδή εμείς που την κυβερνάμε είμαστε υποχείρια των «διεθνών συσχετισμών δυνάμεων» κι έτσι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ενδίδουμε στις πιέσεις και τους εκβιασμούς.

Ο Βενιζέλος και το συνάφι του θα αναγκαστούν να απαντήσουν συγκεκριμένα στο γιατί έπρεπε να θυσιαστεί η Ελλάδα και ο λαός της και ποια συγκεκριμένα συμφέροντα υπηρετεί η πολιτική ενδοτισμού και υποτέλειας που ακολουθούν, μόνο όταν βρεθούν στο σκαμνί του κατηγορουμένου επί εσχάτη προδοσία. Μαζί και με όλους εκείνους τους ανώτατους δικαστικούς, εκδότες και δημοσιογράφους που καθαγίασαν την θανάτωση της Ελλάδας και του λαού της προς όφελος του ευρωσυστήματος. Ειλικρινά με τρώει η περιέργεια να ακούσω πώς θα υπερασπιστούν τον εαυτό τους όταν θα έρθει η ώρα της κρίσης. Αν και είμαι σίγουρος ότι απλά θα επαναλάβουν όλες τις τετριμμένες δικαιολογίες των εκάστοτε εθνοπροδοτών και πρακτόρων αλλότριων συμφερόντων.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ με την σειρά της παίζει κι αυτή το χαρτί της «λαθολογίας». Κουβέντα για την ταμπακέρα. Μάλιστα ο κ. Μηλιός, υπεύθυνος της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε ανάμεσα στα άλλα: «Συγκεκριμένα ομολογείται ότι υπήρχε αναγκαιότητα μείωσης του χρέους από το 2010, ότι ήταν λανθασμένη η απόφαση του PSI του Μαρτίου του 2012, και η πλήρης αποτυχία των προβλέψεων για τα βασικά μακροοικονομικά μεγέθη. Κυρίως όμως αποκαλύπτει ότι ουσιαστικά η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως πειραματόζωο για την εφαρμογή της ίδιας αντιδραστικής πολιτικής σε όλες της χώρες της ΕΕ.» Μόνο που η έκθεση του ΔΝΤ δεν λέει αυτό. Δεν λέει ότι η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως πειραματόζωο για την εφαρμογή της ίδιας αντιδραστικής πολιτικής σε όλες της χώρες της ΕΕ. Αυτό το έβγαλε από την κοιλιά του ο κ. Μηλιός. Μόνο οι πιο ανόητοι από τους οπαδούς που ταιριάζουν στον ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορούσαν να πιστέψουν ότι το ΔΝΤ καταγγέλλει την πολιτική που εφαρμόζει και το ίδιο.

Ειδικοί στην στρεψοδικία, ανάλογα με τις σκοπιμότητες που υπηρετούν, τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τρέμουν να απαντήσουν σ’ αυτό που πραγματικά ομολογεί η έκθεση του ΔΝΤ: η Ελλάδα θυσιάστηκε για να διασωθεί το ευρώ και το ευρωσύστημα. Έχουν να πουν τίποτε γι’ αυτό; Ούτε κουβέντα! Μήπως θα μπορούσαν να μας διευκρινίσουν αν αποδέχονται την θυσία της Ελλάδας και του λαού της προκείμενου να επιβιώσει το ευρώ και η ευρωζώνη; Θα θυσιάσουν την Ελλάδα και τον λαό της για να επιβιώσει το ευρωσύστημα; Σιγή ιχθύος. Την έχουν πουλήσει την ιστορία και μάλιστα τοις μετρητοίς και τώρα φοβούνται μήπως κι εκτεθούν.

Στο ίδιο μήκος κύματος και οι ΑΝΕΛ του Καμένου. Στις 6/6 είχαμε την δήλωση του Νότη Μαριά: «Κάθε θαύμα κρατάει τρεις μέρες, λέει η λαϊκή παροιμία, τόσο κράτησε και το δήθεν success story του κ. Σαμαρά, καθώς σύμφωνα με το ΔΝΤ, αντί για ανάπτυξη έρχονται νέο μνημόνιο και νέα σκληρά μέτρα σε βάρος του φτωχοποιημένου ελληνικού λαού». Κι όπως θα περίμενε κανείς, κουβέντα για την ταμπακέρα, δηλαδή για την αποκάλυψη του ΔΝΤ ότι όλα αυτά που ζούμε συμβαίνουν γιατί η Ελλάδα και ο λαός της οφείλει να θυσιαστεί στο βωμό του ευρώ. Ο κ. Μαριάς, όπως συνηθίζει, δεν ξέρει, δεν είδε, δεν άκουσε κι έτσι συνεχίζει το γνωστό παιχνίδι της πολιτικής απάτης.

Κατόπιν την σκυτάλη πήρε ο Τέρενς Κουίκ, πάλι των Καμμένων Ελλήνων, ο οποίος χωρίς όνειδος δήλωσε στις 6/6: «Η έκθεση του ΔΝΤ, αλλά και οι δηλώσεις του οικονομικού εκτελεστή Πωλ Τόμσεν που αναφέρονται σε λάθος συνταγή για την Ελλάδα, δημιουργεί ορισμένα ερωτηματικά: Από λάθος αυτοκτόνησαν 4.000 Έλληνες; Από λάθος έμειναν άνεργοι 1.500.000 Έλληνες; Από λάθος κατέβασαν ρολά εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις; Από λάθος εκχωρήθηκε η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας με το αγγλικό δίκαιο και το Δικαστήριο του Λουξεμβούργου; Επειδή, όμως, τα λάθη πρέπει να πληρώνονται, γι’ αυτό αισθάνομαι ότι ορθώς υπέβαλλα μηνυτήρια αναφορά στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης εναντίον του Πωλ Τόμσεν και της υπόλοιπης παρέα του της τρόικας. Φυσικά, εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι θράσος του Πωλ Τόμσεν, μετά από αυτή τη νέα ομολογία του, να θέλει την άλλη εβδομάδα να ξανάρθει στην Ελλάδα. Κανονικά θα πρέπει να του απαγορευθεί η είσοδος. Κατά τα άλλα, αναρωτιέμαι. Με τέτοια νέα ωμή ομολογία, πώς είναι δυνατόν να συνεργαστεί μαζί του η ελληνική συγκυβέρνηση; Και με την ευκαιρία επίσης αναρωτιέμαι, πώς είναι δυνατόν με αυτόν τον οικονομικό εκτελεστή να κάθισε στο ίδιο τραπέζι και να συνομίλησε μαζί του στην Ουάσινγκτον, ο κατά τα άλλα αντιμνημονιακός Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας;».

Όπως καταλάβατε, κατά τον Τέρενς Κουίκ, όλα ήταν ένα λάθος και ο κακός της υπόθεσης είναι ο Πολ Τόμσεν. Κι ευτυχώς. Γιατί το πρόβλημα θα μας το λύσει η μηνυτήρια αναφορά στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης εναντίον του Πωλ Τόμσεν και της υπόλοιπης παρέα του της τρόικας. Κουβέντα φυσικά για την αποκάλυψη του ΔΝΤ ότι ο λαός της Ελλάδας και η ίδια η χώρα θυσιάστηκε στο βωμό του ευρώ. Πώς να πει κουβέντα όταν όλοι τους έχουν δώσει γη και ύδωρ στο ευρωσύστημα; Πώς να τοποθετηθεί με ειλικρίνεια στο όλο ζήτημα, όταν για όλους αυτούς η ειλικρίνεια είναι ασύμβατη με την πολιτική που ακολουθούν. Δεν έχουν ούτε καν το ανάστημα να δηλώσουν ότι η Ελλάδα και ο λαός της δεν πρόκειται να θυσιαστεί για το ευρώ και την ευρωσύστημα. Είναι τόσο πατριώτες της καρπαζιάς που ασκούν αντιπολίτευση μόνο μέχρις εκεί που τους παίρνει απέναντι στα μεγάλα αφεντικά.

Το ίδιο μονοπάτι ακολούθησε και η Χρυσή Αυγή, η οποία αρχικά στις 6/6 εξέδωσε την εξής ανακοίνωση: «Τα κοράκια του ΔΝΤ παραδέχθηκαν πως αποτελούν καταστροφή για την Ελλάδα και την εθνική μας οικονομία. Η Χρυσή Αυγή απαιτεί άμεση καταγγελία του Μνημονίου και οριστική παύση πληρωμής του παράνομου και επαχθούς χρέους της χώρας.» Σιγά, ρε κορίτσια, θα σκίσετε κανένα καλσόν! Δεν έχουν ούτε καν τα κότσια να καταγγείλουν αυτό που στ’ αλήθεια παραδέχτηκε το ΔΝΤ, ότι δηλαδή η Ελλάδα καταστρέφεται προκειμένου να διασωθεί το ευρώ και το ευρωσύστημα. Το αδελφάτο της Χρυσής Αυγής ξέρει μόνο να παπαγαλίζει αιτήματα που αντιγράφει από το ΣΥΡΙΖΑ, όπως η «οριστική παύση πληρωμής του παράνομου και επαχθούς χρέους της χώρας,» ότι κι αν σημαίνει αυτό. Αν δεν πουλούσαν τζούφιο πατριωτισμό για να κρύψουν την φασιστική εθνικοφροσύνη τους που ανέκαθεν υπηρετούσε ξένα συμφέροντα, όπως οι Γερμανοτσολιάδες πρόγονοί τους, θα γνώριζαν πολύ καλά ότι η μόνη «οριστική παύση πληρωμής» χρέους χωρίς καταστροφικές επιπτώσεις για την χώρα μπορεί να γίνει αποκλειστικά μονομερώς και εκτός ευρώ. Γι’ αυτό κι αυτή η θέση είναι η μόνη αληθινά πατριωτική.

Και για να μην παρεξηγηθούν τα αφεντικά εξ εσπερίας της Χρυσής Αυγής, το αδελφάτο προέβη σε νέα διορθωτική δήλωση την επομένη: «Η τρόικα δηλώνει επισήμως πλέον την αποτυχία της μνημονιακής πολιτικής που διέλυσε τη χώρα μας και τσάκισε τον ελληνικό λαό. Η συγκυβέρνηση παραμένει άβουλο πιόνι στα χέρια των τοκογλύφων δανειστών. Μόνο μία εθνική ηγεσία με πρωτοπόρο τη Χρυσή Αυγή μπορεί να αντισταθεί στην τρόικα, να καταγγείλει το μνημόνιο και να εκμεταλλευθεί τον εθνικό μας πλούτο προς όφελος των Ελλήνων.» Σ’ αυτή την δήλωση, όπως βλέπετε, εξαφανίστηκε μέχρις και η αναφορά στην «οριστική παύση πληρωμής του παράνομου και επαχθούς χρέους της χώρας.» Το πρόβλημα περιορίζεται στην αποτυχία της μνημονιακής πολιτικής, ότι ακριβώς λένε και οι Τσιπρέοι-Καμμένοι, ενώ το μόνο πρόβλημα που εντοπίζει είναι «η συγκυβέρνηση παραμένει άβουλο πιόνι στα χέρια των τοκογλύφων δανειστών.» Άβουλο πιόνι, όχι προδότες και δοσίλογοι που θανατώνουν σκόπιμα την Ελλάδα και τον λαό της προκειμένου να διασωθεί το ευρώ. Όπως άλλωστε αποκάλυψε και το ΔΝΤ. Κουβέντα για την ταμπακέρα.

Είναι τόσο «πατριώτες» οι φύλαρχοι του αδελφάτου της Χρυσής Αυγής που ζητούν μόνο την αλλαγή βάρδιας. Να φύγουν αυτοί που είναι «άβουλα πιόνια» και να έρθει «μία εθνική ηγεσία με πρωτοπόρο τη Χρυσή Αυγή μπορεί να αντισταθεί στην τρόικα, να καταγγείλει το μνημόνιο και να εκμεταλλευθεί τον εθνικό μας πλούτο προς όφελος των Ελλήνων.» Δηλαδή να έρθει μια «εθνική ηγεσία» που δεν θα αμφισβητήσει το γεγονός ότι η Ελλάδα θυσιάζεται για την επιβίωση του ευρωσυστήματος, απλά θα διαπραγματευθεί υπέρ των Ελλήνων το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου. Πρόκειται για σκάντζα βάρδια νταβατζή. Ε, κι από νταβατζήδες οι φύλαρχοι της ΧΑ οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι γνωρίζουν από πρώτο χέρι τα περισσότερα.

Και μας έμεινε το ΚΚΕ, το οποίο με σχόλιο του γραφείου τύπου (7/6) είπε τα εξής σημαντικά: «Η αντιπαράθεση μεταξύ ΔΝΤ και ΕΕ είναι τσακωμός μεταξύ λύκων για το μοίρασμα της λείας από το σφαγιασμό του λαού. Εκφράζει αντιθέσεις μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου και ιμπεριαλιστικών κέντρων  για το πώς θα επιμεριστούν τα κέρδη και οι ζημιές από την κρίση, όπως επίσης και από ένα νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους, το οποίο - όπως και το προηγούμενο - θα φορτώσουν στις πλάτες του λαού. Την ίδια στιγμή τόσο η ΕΕ, όσο και το ΔΝΤ  με κάθε ευκαιρία τονίζουν ότι η αντιλαϊκή πολιτική πρέπει να συνεχιστεί και να ενταθεί προκειμένου να θωρακιστούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Αυτός ήταν άλλωστε και ο στόχος των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων. Ο λαός χρειάζεται να απορρίψει τις συνταγές του ΔΝΤ και της ΕΕ, αλλά και τα κόμματα που του προτείνουν να επιλέξει με ποια συνταγή θα χρεοκοπήσει. Η λύση προς όφελός του βρίσκεται στη λαϊκή συμμαχία και τη συμπόρευση με το ΚΚΕ.»

Τι μας λέει το ΚΚΕ; Τα ίδια που μας λένε κι όλοι οι άλλοι, μόνο που τα ερμηνεύει με βάση το δικό του Κοράνι, ή Ευαγγέλιο. Για την ταμπακέρα ούτε λόγος. Τι έχει να πει το ΚΚΕ για την ομολογία του ΔΝΤ ότι η Ελλάδα ως χώρα κι ως λαός θυσιάζεται προκειμένου να επιβιώσει το ευρωσύστημα; Απολύτως τίποτε. Μόνο τετριμμένες ανοησίες για αντιθέσεις μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου, ξεπατικοτούρα από τα εγχειρίδια για ασχέτους του Περισσού. Το ΚΚΕ, όπως και το σύνολο των πολιτικών κομμάτων, προσπαθεί να στρέψει αλλού την προσοχή του κόσμου. Να τον αποπροσανατολίσει για να μην αντιληφθεί ότι το βασικό μέτωπο βρίσκεται στο καθεστώς εκποίησης και διάλυσης που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα προκειμένου να διασωθεί το ευρωσύστημα. Αντί λοιπόν να απαντά στο συγκεκριμένο, δηλαδή στο αν και κατά πόσο θα πρέπει ο ελληνικός λαός να δεχτεί να θυσιαστεί αυτός και η πατρίδα του για το ευρώ και το ευρωσύστημα, δραπετεύει σ’ έναν αφηρημένο και εντελώς ακίνδυνο αντικαπιταλισμό.

Το ΔΝΤ και η ΕΕ δεν τσακώνονται γιατί έχουν προτιμούν διαφορετικές συνταγές, ούτε για το πώς θα μοιραστούν την λεία, αλλά για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στις εξελίξεις στην ευρωζώνη και στην Ελλάδα τώρα που βαθαίνει η κρίση και η ύφεση. Βγαίνουν και οι δυο να ομολογήσουν ότι θανατώνουν εξεπιτούτου την Ελλάδα για να επιβιώσει το ευρωσύστημα και για να μην υπάρξουν αθέμιτοι τρανταγμοί στις παγκόσμιες αγορές και το ΚΚΕ δεν έχει να πει τίποτε απολύτως. Και φυσικά ως «επαναστατικό» κόμμα που είναι καλεί τον ελληνικό λαό να απορρίψει «τις συνταγές του ΔΝΤ και της ΕΕ» και να ακολουθήσει, σαν καλό αμνοερίφιο, ή «χύδην όχλος» - όπως έλεγε ο Βυζάντιος – το ΚΚΕ. Αυτό θα πει ταξική απολογητική υπέρ της πιο αισχρής και ομολογημένης αποικιοκρατίας που έχει επιβληθεί ποτέ στην Ελλάδα και τον λαό της.

Πώς μπορεί κάποιος που έχει σώας τα φρένας και διαθέτει στοιχειώδη αξιοπρέπεια να τους πιστεύει; Πώς μπορεί να πιστεύει ότι κάποιος από δαύτους θα κάνει την διαφορά, όταν δεν τολμούν ούτε καν να τοποθετηθούν ανοιχτά και ξάστερα στο κυρίαρχο ζήτημα που έθεσε η διαμάχη ΔΝΤ και ΕΕ; Αυτοί που θανατώνουν εδώ και τρία χρόνια τον λαό και την χώρα, ομολογούν ότι το κάνουν για να διασώσουν το ευρώ και τις αγορές και κανείς από τους εγχώριους αντιμνημονιακούς δεν λέει κουβέντα. 

Τι μπορεί να περιμένει κανείς από όλους αυτούς όταν δεν τολμούν ούτε καν να πουν ότι δεν αποδέχονται την θυσία της Ελλάδας και του λαού της προς όφελος του ευρωσυστήματος. Δεν την αποδέχονται ακόμη κι αν χρειαστεί να τιναχτεί στον αέρα ολόκληρο το ευρωσύστημα και οι διεθνείς κεφαλαιαγορές που βρίσκονται πίσω του. Γιατί δεν το λένε; Για έναν απλό λόγο: γιατί παίζουν με σημαδεμένη τράπουλα. Κρώζουν για λάθη και για αποτυχημένα μνημόνια ώστε να μην καταλάβει κανείς από τους αξιοθρήνητους οπαδούς τους ότι το πρόβλημα βρίσκεται στο ίδιο το ευρωσύστημα σαν παρά φύση απόστημα, που για να επιβιώσει θα πρέπει να θανατωθεί ότι υγιές εξακολουθεί και υπάρχει στην κοινωνία. Πρώτα και κύρια οι λαοί και οι χώρες τους. Κι ενώ το ΔΝΤ και η ΕΕ το ομολογούν ανοιχτά, οι δικοί μας αντιμνημονιακοί και ταξικοί παίζουν την κολοκυθιά.  

Για όλους αυτούς πολιτική είναι η «τέχνη του εφικτού» που τους επιτρέπει να επιβιώνουν σε βάρος του λαού και ταυτόχρονα να εμφανίζονται ως εκφραστές του. Αυτή είναι η μεγαλύτερη κατάρα σήμερα που στοιχειώνει την σκέψη και την δράση του ελληνικού λαού. «Η ανθρωπότης εξηγέρθη», έγραφε ο Αναστάσιος Βυζάντιος το 1876, «κατά των μοναρχών, οίτινες ετόλμησαν να είπωσι «το κράτος ειμί εγώ» και ανεχόμεθα εν τούτοις, οι φιλελεύθεροι Έλληνες, να επαναλαμβάνωσι τα κόμματα την αυτήν βέβηλον φράσιν! Τα κόμματα είναι το έθνος! Βεβαίως, αλλά μήπως όπως και τα εξανθήματα και αι υπερσαρκώσεις είναι ο άνθρωπος;» 

Κι όσο όλοι εμείς που υποφέρουμε, όλοι εμείς που έχουμε κάθε λόγο να λέμε ότι ανήκουμε στο λαό, στον εργαζόμενο λαό, όσο ανεχόμαστε τα εξανθήματα και τις υπερσαρκώσεις που αποκαλούμε κόμματα να κατατρώγουν τις σάρκες μας, να μας αγοράζουν και να μας πουλάνε κατά το δοκούν, να σπέρνουν την διχόνοια ανάμεσά μας με τις ιδεολογίες τους – καταφύγια ανεπρόκοπων και απόλυτα διεφθαρμένων πολιτευτών καριέρας – τότε το τέλος μας είναι απολύτως βέβαιο. Θα γίνουμε η θυσία που τόσο ανάγκη έχει ο σύγχρονος Μινώταυρος του ευρώ και των αγορών προκειμένου να επικρατήσει η δική τους άθλια και παρά φύση ύπαρξη πάνω στις κοινωνίες, του λαούς και τις πατρίδες τους.

Πέμπτη 6 Ιουνίου 2013

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ...

*Παράξενο είναι να παλεύεις ολόψυχα για μια υπόθεση (χαμένη κατά τη γνώμη μας κι έχουμε εξηγήσει το γιατί σε πολλά άρθρα μας) και να σε εμφανίζουν ως στόχο δυσαρέσκειας των συνοδοιπόρων σου.
Αυτό συνέβη την εβδομάδα που πέρασε με τον Κ.Αργουζή, όταν δημοσίευμα τοπικής εφημερίδας τον παρουσίαζε ως αυτονομημένο παράγοντα, ο οποίος τυγχάνει της αποδοκιμασίας των υπολοίπων μελών της επιτροπής, ιδιαίτερα δε του δημάρχου.
Ακολούθησαν διαψεύσεις και οι συνήθεις σε τέτοιες περιπτώσεις δηλώσεις στήριξης και Επιδοκιμασίας των πρωτοβουλιών του πρώην δημάρχου από τον Χ.Βλαχογιάννη και άλλους πρωτοστατούντες στην προσπάθεια αναστροφής της κατιούσας πορείας του Κ.Υ. Πάρου...

*Παράξενο είναι να στηρίζεις τον αγώνα των εργαζόμενων στη ΔΕΥΑΠ για την ικανοποίηση των αιτημάτων τους και να "κάνεις την πάπια" στην υπόθεση απόλυσης εργαζόμενου της πρώην Ε.Γ.Σ. Πάρου, με το αιτιολογικό ότι διεκδίκησε με νόμιμα μέσα τα δικά του δικαιώματα!
Ούτε μια λέξη για την απαράδεκτη αυτή ενέργεια της διοίκησης του συνεταιρισμού, να πετάξει στο δρόμο οικογενειάρχη πατέρα τριών παιδιών με λίαν επιεικώς αστείες αιτιάσεις.
Ούτε μια λέξη για κάποιον που επέλεξε μοναχικά τον δρόμο της δικαίωσης, έξω από τα κομματικά μαντριά...
Γιατί άραγε σύντροφοι;

*Παράξενο είναι να κακοποιείς τις παραλίες στο όνομα της αναβάθμισης και του καθαρισμού τους.
Να βλέπεις τα φορτηγά να φορτώνουν φύκια και άμμο για να πεταχτούν που;
Να σαρώνεις τα βότσαλα γιατί  εμποδίζουν τους λάτρεις της αμμουδιάς να απολαύσουν την ηλιοθεραπεία τους...
Μυαλό δεν βάζουμε όσα συνέδρια, όσες φανφάρες κι αν ακουστούν για το περιβάλλον...
Η Ελλάδα σε άγρυπνο κώμα

Του Γιάννη Μακριδάκη

Οι Τούρκοι εξεγέρθηκαν για να βάλουν φρένο στον κατήφορο και την οπισθδρόμηση της κοινωνίας αλλά και στην εκποίηση της πατρίδας τους από την εκλεγμένη φασιστική κυβέρνηση Ερντογάν

Οι Έλληνες ακόμα κάθονται και κοιτούν με αδιαφορία τον δικό τους κατήφορο και την δική τους οπισθοδρόμηση που προωθεί και χτίζει μέρα με την ημέρα η εκλεγμένη φασιστική κυβέρνηση Σαμαρά Κουβέλη Βενιζέλου
Διότι ο κατήφορος και η οπισθδρόμηση δεν εκφράζονται μόνο με εξισλαμισμό, με κράτος μαντήλας, με ανέγερση τζαμιού στο Ταξίμ. Εκφράζονται κατ’ αναλογίαν και με την εμφυλιοπολεμική νοοτροπία και δράση της δεξιάς, με την άνοδο και την υποστήριξη των ναζιστών και κάθε είδους παρόμοιων αποβρασμάτων τα οποία έχουν ακόμα και θέσεις δίπλα στον Πρωθυπουργό, με την υποβάθμιση της Παιδείας, με την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και πόρων, με την εμφανέστατη προπαγάνδα μέσω του ελέγχου των ΜΜΕ, με την εμφανέστατη επίσης άσκηση ελέγχου και επιρροής επί των δικαστικών λειτουργών, την έλλειψη δικαιοσύνης δηλαδή, με τον αναχρονιστικό διαχωρισμό των ανθρώπων σε νοικοκυραίους και σε αυτούς που απειλούν το νοικοκυριό των άλλων, με την στοχοποίηση των γκέι, των πορνών, των αναπήρων, των αρρώστων, των ανέργων, των μαύρων κ.α., με την επικράτηση ενός βαθιά πουριτανικού, ίδιο σε αναχρονιστικότητα με το ισλαμικό των γειτόνων μας κράτος στην Ελλάδα.
Δεν έχει καμιά διαφορά η Τουρκία που ονειρεύεται ο Ερντογάν από την Ελλάδα που ονειρεύεται ο Σαμαράς κι ο Κουβέλης. Διότι όλων αυτών τα όνειρα τα κατευθύνουν άλλοι. Οι μαριονέτες δεν ονειρεύονται.
Χτίζουν οι πολυεθνικές δυο αντίπαλους ακραίους κόσμους ξανά στις δυο όχθες του Αιγαίου, αρκετή ήταν όσο διήρκησε η περίοδος ηρεμίας και προσέγγισης, αρχίζουν πάλι να πολώνουν το κλίμα. Με φανατικούς πουριτανούς νοικοκυραίους κι από τις δυο μεριές.
Οι εκλεγμένες φασιστικές κυβερνήσεις των πολυεθνικών συμφερόντων στις δυο όχθες του Αιγαίου δουλεύουν πυρετωδώς για την αποσταθεροποίηση της περιοχής, μέσω της συντηριτικοποίησης, της οπισθδρόμησης, της εξαθλίωσης των κοινωνιών Ελλήνων και Τούρκων.
Οι Τούρκοι, ως ίδιας πάστας άνθρωποι με εμάς, προτού όμως εμείς γίνουμε ισοπεδωμένοι ευρωπαίοι, ιδιώτες, πλαδαροί καταναλωτές, ξεσηκώθηκαν και φυσούν τη σπίθα κατά δω μπας και αρπάξει η φλόγα τώρα που είναι καλοκαίρι και τα ξερά πληθύνανε. Η εκτίμησή μου είναι ότι δεν πρόκειται να μεταδοθεί στην Ελλάδα των παχυδέρμων idiots η σπίθα, δυστυχώς, ακόμα κι αν πέσει ο Ερντογάν και δούνε πως όλα είναι εφικτά τελικά στη ζωή.
Η Ελλάδα των μουλάδων, το Αφγανιστάν της Ευρώπης, η Ελλάδα της μετεμφυλιακής δεξιάς βρίσκεται ήδη σε άγρυπνο κώμα. Κι αν ποτέ επανέλθει στη ζωή, θα δει πως βρίσκεται στην καρδιά του Μεσαίωνα

Τετάρτη 5 Ιουνίου 2013

Μπάτσοι κι αστυνόμοι



του Θανάση Καρτερού
Θύμωσαν οι κατ” επάγγελμα νομιμόφρονες γιατί ο Νίκος Βούτσης χρησιμοποίησε σε δήλωσή του τη λέξη μπάτσοι. Βγήκαν στα κεραμίδια ο Δένδιας, η Ν.Δ., η γνωστή συνομοταξία των γνωστών δημοσιογράφων. Η truth team μάλιστα -λείπουν οι μπάτσοι του διαδικτύου από τέτοιο πανηγύρι;- έκανε και τη συγκλονιστική αποκάλυψη ότι κάποτε και ο Αλέξης Τσίπρας χρησιμοποίησε την ίδια κακιά λέξη.
Και είδαμε το ωραίο θέαμα εκείνοι που σακάτεψαν τους μισθούς των αστυνομικών, που τους στέλνουν να σκοτώνονται με τους κατοίκους στις Σκουριές, που έχουν μετατρέψει την αστυνομία σε δύναμη καταστολής και παραγωγής μίσους για το προσωπικό της να παριστάνουν τους συνηγόρους της. Για να φτάσουμε στο σημείο να ανακοινώνει το σωματείο των ειδικών φρουρών ότι θα απευθυνθεί στη Δικαιοσύνη για να βάλει πιπέρι στο στόμα του Βούτση.
Αλήθεια, πριν ασχοληθούν όμως με τη λέξη, δεν θα ήταν πιο σώφρον, αν όντως ενδιαφέρονται για το καλό όνομα της αστυνομίας, να ασχοληθούν με το είδος των αστυνομικών που περιγράφει; Γιατί αστυνομικοί είναι βέβαια όσοι με τον ιδρώτα του προσώπου τους και κίνδυνο της ζωής τους αντιμετωπίζουν το έγκλημα -και μάλιστα με μισθούς πείνας. Κι εκείνοι που αυστηρά προσηλωμένοι στη νομιμότητα προσπαθούν να προασπίσουν τη ζωή του πολίτη, την περιουσία του, την εφαρμογή των νόμων.
Τι είναι όμως οι επίορκοι που τα παίρνουν για να προστατεύουν νονούς; Τι είναι τα βαποράκια με στολή; Τι είναι οι τραμπούκοι των δρόμων, οι βασανιστές πολιτών, οι Ράμπο που δέρνουν διαδηλωτές και ληστεύουν μετανάστες; Τι ήταν οι δολοφόνοι νέων παιδιών και οι βασανιστές αγωνιστών στη διάρκεια της δικτατορίας; Τι είναι οι ένστολοι μελανοχίτωνες; Τι είναι όσοι εκμεταλλεύονται τη στολή για να καταστρατηγούν τον νόμο για ίδιον όφελος ή από διαστροφή;
Εντάξει, πείτε τους καθάρματα, καθίκια, εγκληματίες με στολή -μπάτσοι θα είναι. Γιατί συμπεριφέρονται σαν μπάτσοι και αντιμετωπίζουν τους πολίτες σαν μπάτσοι. Κι όσοι θέλουν να προστατέψουν το κύρος της αστυνομίας θα έπρεπε να ξέρουν ότι αυτό κουρελιάζεται από αυτούς ακριβώς τους ένστολους -και όχι από μια λέξη που πολύ εύστοχα τους περιγράφει και εκφράζει τη λαϊκή αποστροφή γι” αυτούς.
Αλλά άλλο τους νοιάζει. Γι” αυτό και προτιμούν να εντρυφούν σε λήμματα λεξικών αντί να ασχοληθούν με τα λύματα της αστυνομίας…

Πως να μην πεθάνετε από τη λιτότητα


Των David Stuckler και Sanjay Basu*
Νωρίτερα αυτόν το μήνα, στην παραθαλάσσια ιταλική πόλη Τσιβιτανόβα Μάρτσε, αναφέρθηκε μια τριπλή αυτοκτονία. Ένα έγγαμο ζεύγος, η 68χρονη Άννα Μαρία Σοπράντσι και ο 62χρονος Ρομέο Ντιονίζι μοχθούσαν να τα βγάλουν πέρα με μια σύνταξη 500 ευρώ, αλλά ήδη είχαν μείνει πίσω στην καταβολή των ενοικίων τους. Καθώς τα νέα μέτρα της ιταλικής κυβέρνησης ανέβασαν το όριο συνταξιοδότησης, ο Ντιονίζι, ένας παλαίμαχος οικοδόμος, προστέθηκε στους ιταλούς esodati («εξορισμένους»), τους ηλικιωμένους εργαζόμενους που ζουν σε συνθήκες φτώχειας χωρίς να διαθέτουν δίκτυ κοινωνικής προστασίας. Στις 5 Απριλίου, άφησαν ένα σημείωμα στον γείτονά τους, ζητώντας του να τους συγχωρέσει και απαγχονίστηκαν σε μια ντουλάπα στο σπίτι τους. Όταν έμαθε το νέο ο αδελφός της Σοπράντσι, Τζουζέπε, πνίγηκε στη θάλασσα της Αδριατικής.
Η σχέση μεταξύ ανεργίας και αυτοκτονιών έχει παρατηρηθεί από το 19ο αιώνα. Οι άνεργοι έχουν διπλάσιες πιθανότητες να αυτοκτονήσουν από ό,τι οι εργαζόμενοι. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο δείκτης αυτοκτονιών αυξάνεται αργά από το 2000 και έκανε ένα άλμα κατά τη διάρκεια της ύφεσης του 2007-2009. Σε ένα νέο βιβλίο μας, εκτιμούμε πως το «πλεόνασμα» αυτοκτονιών, που προήρθαν από αίτια που σχετίζονται με την κρίση, έφθασε τις 4,750 μεταξύ 2007 και 2010. Αυτά τα κρούσματα ήταν εμφανώς περισσότερα στις πολιτείες που είχαν περισσότερες απώλειες θέσεων εργασίας. Το 2009, οι θάνατοι από αυτοκτονίες υπερέβησαν εκείνους από αυτοκινητιστικά ατυχήματα.
Αν όμως οι αυτοκτονίες ήταν ο μόνος -αναπόφευκτος- φόρος αίματος της οικονομικής δυσπραγίας, θα μπορούσε απλά να προστεθεί στις άλλες ανθρώπινες τραγωδίες της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Αλλά δεν είναι.
Πολλά κράτη που περιέκοψαν τους προϋπολογισμούς υγείας και κοινωνικής προστασίας, σαν την Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία, είδαν τη δημόσια υγεία τους να επιδεινώνεται πολύ περισσότερο από κράτη σαν τη Γερμανία, την Ισλανδία και τη Σουηδία που διατήρησαν τα κοινωνικά τους δίκτυα προστασίας και επέλεξαν την τόνωση της οικονομίας από τη λιτότητα (η Γερμανία κηρύσσει τις αρετές της λιτότητας μόνο για τους άλλους).
Ως ακαδημαϊκοί στους τομείς της δημόσιας υγείας και της πολιτικής οικονομίας, παρακολουθούσαμε έντρομοι τους πολιτικούς να συζητούν για περικοπές και ελλείμματα, χωρίς την παραμικρή αναφορά στο ανθρώπινο κόστος των όποιων αποφάσεών τους. Ολόκληρη την προηγούμενη δεκαετία μελετούσαμε τη σχέση μεταξύ οικονομικών σοκ (από τη μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του ‘20 και του ‘30 ως την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την ασιατική κρίση) και δημόσια υγείας. Είχαμε διαπιστώσει πως ο κόσμος δεν αρρωσταίνει αναγκαστικά λόγω του κλυδωνισμού της οικονομίας. Είναι οι οικονομικές πολιτικές που μπορούν να αποδειχθούν ζήτημα ζωής ή θανάτου.
Στο ένα άκρο τοποθετείται η Ελλάδα, που βρίσκεται καταμεσής σε μια καταστροφική κρίση της δημόσιας υγείας. Από το 2008 οι δαπάνες υγείας μειώθηκαν κατά 40%, εν πολλοίς για να επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι που θέτει η λεγόμενη «τρόικα» του «διεθνούς νομισματικού ταμείου», της «ευρωπαϊκής επιτροπής» και της «ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας». Γύρω στους 35 χιλιάδες ιατροί, νοσηλευτές και άλλοι εργαζόμενοι στον τομέα υγείας έχασαν τη δουλειά τους. 1. Τα νοσοκομεία κατακλύζονται από ασθενείς που αποφεύγουν να εφαρμόζουν βασικούς κανόνες υγείας λόγω των μεγάλων χρόνων αναμονής για προληπτικές ιατρικές εξετάσεις και του κόστους των φαρμάκων. 2. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε κατά 40%. 3. Τα κρούσματα του ιού του ΑIDS υπερδιπλασιάστηκαν, καθώς περικόπηκε το πρόγραμμα προσφοράς νέων συρίγγων. Μετά τη μεγάλη εκστρατεία εξόντωσης των κουνουπιών, επανεμφανίστηκε η ελονοσία, για πρώτη φορά από τις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Στους αντίποδες, η Ισλανδία απέφυγε μια ανάλογη ανθρωπιστική κρίση, αν και βίωσε το 2008 τη μεγαλύτερη τραπεζική κρίση στην παγκόσμια ιστορία, αναλογικά με το μέγεθος της οικονομίας της. Μετά τη χρεοκοπία των τριών μεγαλυτέρων τραπεζών της, το έλλειμμα εκτινάχτηκε, η ανεργία εννεαπλασιάστηκε και η αξία του εθνικού της νομίσματος, της κορώνας, εκμηδενίστηκε. Η Ισλανδία έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που προσέφυγε στο ΔΝΤ μετά το 1976. Αντί όμως να επιδοτήσει τις τράπεζες και να περικόψει τις κρατικές δαπάνες, όπως ζητούσε το ΔΝΤ, οι ισλανδοί πολιτικοί έκαναν κάτι ριζοσπαστικό: έθεσαν τα προγράμματα λιτότητας στην κρίση του λαού.
Σε δύο δημοψηφίσματα, το 2010 και το 2011, οι ισλανδοί ψήφισαν υπέρ της σταδιακής, και όχι της εφάπαξ αποζημίωσης των ξένων καταθετών στις ισλανδικές τράπεζες, αποφεύγοντας την επιδείνωση της λιτότητας. Η ισλανδική οικονομία ανέκαμψε, ενώ η ελληνική καταποντίστηκε. Κανένας ισλανδός δεν απώλεσε ανέκαμψε την πρόσβασή του σε υπηρεσίες υγείας, παρά την αύξηση της τιμής των φαρμάκων. Δεν παρατηρήθηκε κάποια αύξηση στον αριθμό των αυτοκτονιών. Πέρυσι, η πρώτη έκθεση παγκόσμιας ευτυχίας του ΟΗΕ συμπεριέλαβε την Ισλανδία στις πιο ευτυχισμένες χώρες του κόσμου.
Οι σκεπτικιστές θα μας υποδείξουν τις διαρθρωτικές διαφορές μεταξύ της οικονομίας της Ισλανδίας και της Ελλάδας. Η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη κατέστησε αδύνατη την υποτίμηση του νομίσματός της, πράγμα που στένευε τα πολιτικά της περιθώρια να απορρίψει τις συνταγές λιτότητας του ΔΝΤ. Αλλά αυτές οι παρατηρήσεις ενισχύουν τη βασική μας θέση: πως η οικονομική κρίση δεν εξυπακούεται αναγκαστικά μια κρίση της δημόσιας υγείας.
Κάπου ανάμεσα στα δύο άκρα, την Ελλάδα και την Ισλανδία, βρίσκονται οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αρχικά, το 2009, τα μέτρα τόνωσης της οικονομίας διέσωσαν το δίκτυ κοινωνικής προστασίας. Αλλά πέραν της αύξησης των αυτοκτονιών, υπήρξαν προειδοποιητικά σημάδια πως η κατάσταση της δημόσιας υγείας επιδεινώνεται. Οι συνταγές αντικαταθλιπτικών αυξήθηκαν. Γύρω στις 750.000 (ιδίως άνεργοι νέοι) στράφηκαν στον αλκοολισμό. Πάνω από 5 εκατομμύρια έχασαν κάθε πρόσβαση στις υπηρεσίες δημόσιας υγείας, είτε διότι απώλεσαν τις εργασίες τους και δε μπορούσαν πια να καταβάλουν τις ασφαλιστικές τους συνδρομές στο καθεστώς COBRA που ίσχυε τότε, είτε διότι έπαψαν να είναι «επιλέξιμοι» από τις ασφαλιστικές εταιρείες. Οι προληπτικές ιατρικές εξετάσεις μειώθηκαν, καθώς ο κόσμος τις ανέβαλε -ως ότου καταλήξει στα «επείγοντα». Αργότερα οι ρυθμίσεις που εισήγαγε ο πρόεδρος Ομπάμα επεξέτειναν την ασφαλιστική κάλυψη.
Αλλά η «κατάσχεση» των 85 εκατομμυρίων δολαρίων που ισχύει από την 1η Μαρτίου θα περικόψει ως το τέλος του έτους την επιδότηση της διατροφής περίπου 600.000 εγκύων, νεογέννητων και βρεφών. Τα επιδόματα κοινωνικής στέγασης θα περικοπούν κατά 2 δις ως το τέλος του έτους, ενώ 1.4 εκατομμύρια σπίτια εξακολουθούν να βρίσκονται υπό κατάσχεση. Ακόμα και οι προϋπολογισμοί των «κέντρων για έλεγχο και πρόγνωση των ασθενειών», του βασικού μέσου της πολιτείας μας ενάντια σε επιδημίες όπως η περυσινή της μηνιγγίτιδας, περικόπηκαν κατά τουλάχιστο 18 εκατομμύρια.
Προκειμένου να ελέγξουμε την υπόθεσή μας πως η λιτότητα σκοτώνει, αναλύσαμε δεδομένα από διάφορες περιοχές και εποχές. Μετά την αποσύνθεση της Σοβιετικής Ένωσης, η οικονομία της Ρωσίας κατέρρευσε. Η φτώχεια πολλαπλασιάστηκε και το προσδόκιμο επιβίωσης μειώθηκε, ιδίως μεταξύ των νεότερων εργαζόμενων ανδρών. Αλλά τα πράγματα δεν έγιναν με παρόμοιο τρόπο σε ολόκληρη την επικράτεια της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Η Ρωσία, το Καζακστάν και τα βαλτικά κράτη (η Εσθονία, η Λετονία και η Λιθουανία) που υιοθέτησαν «θεραπείες σοκ» υπό τη συνηγορία οικονομολόγων, σαν τους Τζέφρι Σακς και Λόρενς Σάμερς, βίωσαν επώδυνες αυξήσεις στους δείκτες αυτοκτονιών, στα καρδιαγγειακά νοσήματα και στους θανάτους από αλκοολισμό.
Αλλά η Λευκορωσία, η Πολωνία, η Σλοβενία κ.λπ. υιοθέτησαν μια διαφορετική, πιο σταδιακή προσέγγιση, σύμφωνα με τις συστάσεις οικονομολόγων, σαν τον Τζόζεφ Στίγκλιτς ή πολιτικών σαν τον πρώην ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Αυτά τα κράτη ιδιωτικοποίησαν τμηματικά τις κρατικοδίαιτες οικονομίες τους και προστάτευσαν πολύ καλύτερα τη δημόσια υγεία τους από εκείνα που επέλεξαν τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και απολύσεις, προκαλώντας σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα.
Αλλά εκτός από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η ασιατική οικονομική κρίση του 1997 λειτούργησε επίσης ως ζωντανό εργαστήριο και προσφέρει ορισμένες ενδιαφέρουσες περιπτώσεις προς μελέτη. Η Ταϊλάνδη και η Ινδονησία, που υποτάγηκαν στους σκληρούς όρους του ΔΝΤ, βίωσαν μαζικό λιμό και ξαφνική άνοδο των θανατηφόρων κρουσμάτων από μεταδοτικές ασθένειες, ενώ η Μαλαισία, που αντιστάθηκε στις συμβουλές του ΔΝΤ, προστάτεψε την υγεία των κατοίκων της. Το 2012 το ΔΝΤ παραδέχθηκε δημοσίως πως οι επιπτώσεις των συνταγών του προκάλεσαν τελικά στην οικονομία και την υγεία τριπλάσια ζημιά από τις αρχικές του εκτιμήσεις.
Εξίσου διδακτική μπορεί να είναι η αμερικανική διαχείριση της μεγάλης ύφεσης της δεκαετίας του ‘30 στις ΗΠΑ. Κατά τη διάρκειά της, οι δείκτες θνησιμότητας στις ΗΠΑ μειώθηκαν κατά 10%! Οι ΗΠΑ γνώρισαν μεν μια θεαματική αύξηση των αυτοκτονιών μεταξύ του 1929 -όταν κατέρρευσε το χρηματιστήριο- και του 1932 -όταν εξελέγη πρόεδρος ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ- αλλά η επίδραση αυτής της αύξησης των αυτοκτονιών στο δείκτη θνησιμότητας υπερκαλύφθηκε κατά πολύ από την «επιδημιολογική μετάβαση»: τις βελτιώσεις στην υγιεινή και τον περιορισμό των θανατηφόρων κρουσμάτων από ασθένειες σαν τη φυματίωση, την πνευμονία και την γρίπη, αλλά και από την απότομη μείωση των θανατηφόρων αυτοκινητιστικών ατυχημάτων, καθώς οι αμερικανοί περιόρισαν την αυτοκίνηση για οικονομικούς λόγους.
Συγκρίνοντας τα δεδομένα πολλών πολιτειών, διαπιστώσαμε πως για κάθε 100 δολάρια κατά κεφαλή δαπανών του «νιου ντιλ», είχαμε μείωση στους θανάτους από πνευμονία της τάξης των 18 ανά 100.000 κατοίκους, μείωση της βρεφικής θνησιμότητας κατά 18 ανά 1.000 γεννήσεις και μείωση των αυτοκτονιών κατά 4 ανά 100.000 ανθρώπους. Σύμφωνα με την έρευνά μας, κάθε δολάριο που επενδύεται στη δημόσια υγεία μπορεί να προσφέρει 3 δολάρια αύξησης του εθνικού πλούτου. Οι επενδύσεις στη δημόσια υγεία, όχι μόνο σώζουν ζωές κατά τη διάρκεια της ύφεσης, αλλά και επισπεύδουν την οικονομική ανάκαμψη.
Τρία είναι αυτά τα σημαντικότερά μας ευρήματα, όσον αφορά στις πολιτικές υγείας σε συνθήκες οικονομικής κρίσης:
-Πρώτον, μην πλήττετε τη δημόσια υγεία. Αν τα μέτρα λιτότητας ελέγχονταν με τα κριτήρια που ελέγχονται οι φαρμακευτικές ουσίες, θα είχαν απαγορευτεί εδώ και πολύ καιρό λόγω των θανατηφόρων παρενεργειών τους. Κάθε χώρα οφείλει να δημιουργήσει μιαν ανεξάρτητη αρχή «υγειονομικής ευθύνης», όπου επιδημιολόγοι και οικονομολόγοι θα αξιολογούν τις επιπτώσεις των οικονομικών μέτρων στη δημόσια υγεία.
-Δεύτερον, αντιμετωπίστε την ανεργία σαν την πανδημία που είναι στην πραγματικότητα. Η ανεργία είναι το βασικό αίτιο της κατάθλιψης, του άγχους, του αλκοολισμού και της τάσης για αυτοκτονία. Στη Φιλανδία και τη Σουηδία ανελήφθησαν πολιτικές πρωτοβουλίες αποτροπής των αυτοκτονιών μέσω της επιδότησης «ενεργητικών» προγραμμάτων επιδότησης της απασχόλησης, στα οποία οι νέοι άνεργοι βοηθιούνταν να επανέρθουν γρήγορα στην αγορά εργασίας. Τα προγράμματα αυτά είχαν σαφή οικονομικά οφέλη.
-Τέλος, στους δύσκολους καιρούς αυξήστε τις δαπάνες στη δημόσια υγεία. Το κλισέ σύμφωνα με το οποίο «μια ουγγιά πρόγνωσης αξίζει όσο μια λίβρα θεραπείας» τυχαίνει να ισχύει. Η τιθάσευση μιας επιδημίας στοιχίζει πολύ ακριβότερα από την πρόληψή της. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η πόλη της Νέας Υόρκης δαπάνησε άνω του 1 δις δολαρίων για να αντιμετωπίσει μια επιδημία ανθεκτικής στα αντιβιοτικά φυματίωσης. Αυτό το εξαιρετικά ανθεκτικό στέλεχος του ιού δημιουργήθηκε από την αδιαφορία της πολιτείας να ελέγξει πως οι φυματικοί, που προέρχονταν από χαμηλά κοινωνικά στρώματα, είχαν τη δυνατότητα να προμηθεύονται τα πάμφθηνα γενόσημα αντιβιοτικά τους και να ολοκληρώνουν την αποθεραπεία τους.
-Δεν είναι ανάγκη να είναι κανείς οικονομικά ιδεοληπτικός -εμείς πάντως είναι βέβαιο πως δεν είμαστε- για να διαπιστώσει πως το κόστος των πολιτικών λιτότητας μπορεί να μετρηθεί και σε ανθρώπινες ζωές. Δε δίνουμε συγχωροχάρτι σε κακές πολιτικές επιλογές του παρελθόντος, ούτε καλούμε σε παγκόσμια σεισάχθεια. Το ποιο ακριβώς είναι το σωστό μείγμα δημοσιονομικής και οικονομικής πολιτικής στην Ευρώπη και την Αμερική, είναι δουλειά των πολιτικών να το βρουν. Αυτό που εμείς διαπιστώσαμε είναι πως η λιτότητα -οι άμεσες, οριζόντιες, και σοβαρές περικοπές στις δαπάνες υγείας- δεν αυτοακυρώνεται απλά, αλλά επιπλέον είναι και θανατηφόρα.
*Ο David Stuckler είναι λέκτορας κοινωνιολογίας στο Κέιμπριτζ και ο Sanjay Basu αναπληρωτής καθηγητής ιατρικής στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

Τρίτη 4 Ιουνίου 2013

EΠΙΣΤΟΛΗ ΒΑΞΕΒΑΝΗ ΠΡΟΣ ΜΠΑΡΟΖΟ


Αγαπητέ κύριε Πρόεδρε
Στις 10 Ιουνίου,πρόκειται να δικαστώ γιατί ως δημοσιογράφος,δημοσίευσα στο περιοδικό μου HOT DOC τα ονόματα των Ελλήνων καταθετών που συμπεριλαμβάνονταν στην λίστα Λαγκάρντ. Η κατηγορία εναντίον μου είναι παραβίαση προσωπικών δεδομένων.
Στις 28 Οκτωβρίου,η Ελληνική Αστυνομία με ειδικό τμήμα της,με εντολή της Εισαγγελίας,με συνέλαβε πριν καλά καλά κυκλοφορήσει το περιοδικό με τα ονόματα αυτών που έπρεπε να ελεγχθούν για πιθανή φοροδιαφυγή.
Οδηγήθηκα βιαστικά και πρόχειρα σε δίκη όπου αθωώθηκα. Το δικαστήριο αποδέχθηκε πως δεν υπήρξε παραβίαση προσωπικών δεδομένων αφού δημοσιεύτηκαν ονόματα ανθρώπων που είχαν λογαριασμό στην Τράπεζα HSBC και όχι άλλα δεδομένα όπως καταθέσεις. Η επιχειρηματολογία μου στο δικαστήριο ήταν πως η σχέση με την Τράπεζα δεν είναι προσωπικό δεδομένο, αφού κανένας δεν προσέρχεται στο ATM για ανάληψη κρύβοντας το πρόσωπό του με κουκούλα. Το δικαστήριο επίσης αποδέχθηκε πως υπήρχαν λόγοι δημοσίου συμφέροντος, που οδήγησαν στην δημοσίευση.
Όπως ίσως ήδη γνωρίζετε,ένα CD με τα ονόματα της λίστας Λαγκάρντ δόθηκε επισήμως στην ελληνική κυβέρνηση για να διερευνήσει την διαφθορά και τη φοροδιαφυγή. Η διερεύνηση της φοροδιαφυγής δεν έγινε ποτέ. Οι υπουργοί προφασίζονταν πως η λίστα ήταν παράνομη και δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Έφτασαν σε σημείο να υποστηρίζουν πως έχασαν τα στοιχεία.
Όλη αυτή η συμπεριφορά δημιουργούσε ένα κλίμα αναξιοπιστίας προς το πολιτικό σύστημα. Σε περίοδο λιτότητας,οι ελληνικές κυβερνήσεις έδειχναν να προστατεύουν πιθανούς φοροκλέφτες με τρόπο που εξόργιζε τον κόσμο. Την ίδια ώρα,στο παρασκήνιο,εκβιασμοί,αλλά και συκοφαντίες εξελίσσονταν στο όνομα της λίστας. Η χώρα ήταν σε μια νοσηρή κατάσταση.
Στο HOT DOC αποφασίσαμε να δημοσιεύσουμε τη λίστα αμέσως μόλις καταλήξαμε πως τα στοιχεία της ήταν αληθινά. Αυτή την υποχρέωση είχαμε ως πολίτες και δημοσιογράφοι. Και τότε έγινε αυτό που έγραψαν οι New York Times και ο ξένος Τύπος. «Αντί να χτυπήσουν τη φοροδιαφυγή αποφάσισαν να χτυπήσουν το δημοσιογράφο που την αποκάλυψε».
Η Λίστα Λαγκάρντ δεν είναι απλώς μια λίστα με πιθανούς φοροφυγάδες. Φωτογραφίζει τον τρόπο που λειτουργεί η διαφθορά στην Ελλάδα, δυστυχώς πατώντας πάνω στο πολιτικό σύστημα.
Μετά την αθώωσή μου από το δικαστήριο, η Εισαγγελία έκανε το πρωτοφανές στα νομικά χρονικά για Μονομελές Δικαστήριο. Άσκησε Έφεση κατά της αθώωσής μου λέγοντας πως δεν ελήφθησαν υπόψιν όλα τα ενοχοποιητικά στοιχεία. Στη δικογραφία μέσα δεν υπήρχε κανένα στοιχείο, ούτε καν το ίδιο το δημοσίευμα. Η δίωξη ήταν τόσο πρόχειρη που ξέχασαν να βάλουν ακόμη και την σφραγίδα της Εισαγγελίας.
Κύριε Πρόεδρε, πρόκειται για μια στοχευμένη και επιλεκτική δίωξη απέναντι σε ένα περιοδικό που καταπολεμά τη διαφθορά. Έπρεπε να τιμωρηθούμε. Απόδειξη πως από τότε που δημοσιεύσαμε τη λίστα Λαγκάρντ, τρεις ελληνικές εφημερίδες έκαναν δημοσιεύματα με λίστες που περιλάμβαναν ονόματα φορολογούμενων που ελέγχονται. Μία από αυτές μάλιστα δημοσίευσε τα ονόματα της λίστας Λαγκάρντ μαζί με τα ποσά των καταθέσεων. Καμία δίωξη δεν ασκήθηκε εναντίον τους.
Στη δίκη στις 10 Ιουνίου,δεν δικάζομαι εγώ αλλά η όποια ανεξαρτησία του Ελληνικού Τύπου. Συγκροτήματα Τύπου χρεωμένα σε τράπεζες, ιδιοκτήτες καναλιών που χρησιμοποιούν τα media ως όπλο για να παίρνουν δουλειές από τις κυβερνήσεις, επιχειρηματίες που κάνουν ό,τι θέλουν στη χώρα και τελικώς αθωώνονται με νόμους που γίνονται μόνο και μόνο για να μην καταδικαστούν, πνίγουν ασφυκτικά την ελευθερία του Τύπου. Η Ελλάδα φέτος κατέκτησε την 71η θέση σε θέματα ελευθερίας του Τύπου, κάτω ακόμη από αφρικανικές χώρες και στρατοκρατικά καθεστώτα. Έλληνας υπουργός πρόσφατα μήνυσε τον Guardian επειδή αποκάλυψε βασανιστήρια που γίνονταν από Έλληνες αστυνομικούς.
Για την αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του. Αυτή όμως σίγουρα δεν μπορεί να γίνει χωρίς Δημοκρατία. Η Ελλάδα απομακρύνεται συνεχώς από τα πρότυπα της δυτικής Δημοκρατίας που θεσπίστηκε μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αλήθεια του Τύπου,είναι το πρώτο θύμα.
Θα ήθελα να σας ενημερώσω, πως σε περίπτωση που καταδικαστώ, δεν θα ζητήσω η ποινή μου να έχει ανασταλτικό χαρακτήρα και θα οδηγηθώ στη φυλακή. Είναι ο μοναδικός τρόπος για να καταδείξω τι πραγματικά γίνεται σε αυτή τη χώρα που κατάγεται από την αρχαιοελληνική Δημοκρατία και υποστηρίζει πως ασπάζεται την Ευρωπαική. Ένα διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας στη χώρα μου με διώκει για τους λόγους για τους οποίου μου αποδόθηκαν φέτος δύο Διεθνή Βραβεία Δημοσιογραφίας.
Θεωρώ πως η Ευρώπη μπορεί να διαφυλάξει τη Δημοκρατία,να αναδείξει τους πολιτισμούς και να ενώσει τους πολίτες της. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με ανελεύθερους ανθρώπους και φιμωμένο Τύπο.
Σας ευχαριστώ
Κώστας Βαξεβάνης

Δευτέρα 3 Ιουνίου 2013

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΡΧΙΚΑ ΚΑΙ ΠΩΣ "ΤΑ ΓΥΡΙΣΕ" ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...


ΚΙ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΤΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ - ΜΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΣΕ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ, ΜΠΛΟΓΚΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΥΜΜΑΖΕΥΕΤΑΙ- ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΡΧΙΑΠΑΤΕΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΛΕΘΡΙΑ ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ!!!

Ποιοι εμείς;

                

Γράφει ο Νίκος Σαμπάτης
Ποιος φταίει τελικά; Και ποιος στέκεται αδιάφορος μπροστά στην ιστορία; Γιατί το καθετί που ζούμε, μετά από καιρό, θα αποτελεί ιστορία. Και τότε ποιος θα θυμάται; Ποιόν εγωισμό και ποιες πράξεις μας θα εξυμνούμε;
Καλώς η κακώς τύχαμε εμείς να ζήσουμε αυτό το κεφάλαιο του ιστορικού βιβλίου. Σε εποχή (οικονομικής) κρίσης. Δεκτό, αλλά… Αδυνατώ να αντιληφθώ το πώς η έλλειψη οικονομικής ρευστότητας, η έλλειψη ευφορίας και γενικά η έλλειψη όλων εκείνων των υλιστικών ευκολιών να καταστρατηγήσει την αξιοπρέπεια μας, την ηθική μας. Αιώνες τώρα η ανθρωπότητα δίνει μάχες με τον εαυτό της. Πόλεμοι, φυσικές καταστροφές, αδικοπραξίες. Δε μιλώ για χώρα. Μιλώ για ανθρωπότητα. Για ανθρώπους. Όντα νοήμονα και διαφορετικά από τα υπόλοιπα του πλανήτη. Όντα που μάχονται συνειδητά για το καλύτερο. Σε οποιεσδήποτε συνθήκες. Και με οποιοδήποτε κόστος. Για το καλό το δικό τους, αλλά και για το καλό της ομάδος τους, του οικισμού τους, της φυλής τους, της χώρας τους.
Κι όμως κάπου στην πορεία χάσαμε τις αξίες μας. Τις συνειδητές μας, δηλαδή, επιλογές που μας καθιστούσαν και μας καθιστούν δηλαδή μοναδικούς και κανονικοποιημένους. Αδύνατο να αντιληφθεί κανείς ότι σταματήσαμε να νοιαζόμαστε για το διπλανό μας. Αλλόκοτο να σκεφτείς ότι ο εγωισμός της σωτηρίας, έγινε εγωισμός για τον πλούτο. Άδικο να σκεφτείς ότι αυτό που έχει ο γείτονας θα το ζηλέψω και αντί να προσπαθήσω να το αποκτήσω θα βαλθώ να του το στερήσω. Διαχρονικά προβλήματα και κρίσεις πάντοτε υπήρχαν. Και όμως τώρα παραγκωνίζουμε τα προβλήματα, αγνοούμε τις λύσεις και στρεφόμαστε στο συμφέρον. Ένα συμφέρον όχι επιβίωσης και διατήρησης της αξιοπρέπειάς μας, αλλά ένα συμφέρον απύθμενο και ανένταχτο σε ηθικά πλαίσια.
Έτσι γεννάται ο φόβος. Γιατί όταν ξέρεις τι σου ανήκει, δε φοβάσαι μήπως το χάσεις. Έτσι πλάθεται το παράλογο και γίνεται λογικό. Όταν ο φόβος της άδικης κτήσης, γίνεται λογική διατήρησης του κεκτημένου. Η βάση είναι η ηθική και το δίκαιο. Όταν πάψει αυτή η αλληλουχία, τότε εγείρονται τα ζητήματα. Ποιος θα γνοιαστεί για αυτό που έχασε ο άλλος; Εγώ δεν το έχασα (ακόμα). Ποιος θα γνοιαστεί για την τήρηση του δικαίου; Υπάρχουν άλλοι. Ίσως και καλύτεροι από μένα. Ίσως και χειρότεροι. Ποτέ δε θα μάθεις, γιατί ποτέ δεν προσπάθησες να το διαπιστώσεις. Γιατί ποτέ δεν προσπάθησες να διατηρήσεις την ισορροπία που παρέχει το δίκαιο. Γιατί βλέπεις τη δικαιοσύνη σα μονόδρομο από τους άλλους προς εσένα. Εσύ πότε; Εκεί επεμβαίνει η τύχη; Ποιος ορίζει την τύχη; Αν όχι εσύ, εγώ ο καθένας μας ξεχωριστά; Αν δεν αποδόσεις δικαιοσύνη στο κομμάτι της ιστορίας που σου αναλογεί, πώς μπορείς να την επιζητάς από τους άλλους;
Η δικαιοσύνη και η ηθική έχουν ένα και μόνο κόστος. Και αυτό χρεώνεται στο άδικο και το ανήθικο.
Πηγή: foititesoikonomikon.blogspot.gr

Κυριακή 2 Ιουνίου 2013

Γράφαμε επίσης...

Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ... Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012
Συγκαλείται αύριο το μεσημέρι εκτάκτως το Δημοτικό Συμβούλιο Πάρου, προκειμένου να εξετάσει τις εξελίξεις και να καθορίσει τη στάση του σε σχέση με την απόφαση της κυβέρνησης να καταργήσει την τοπική ΔΟΥ.

1)Επειδή η απόφαση αυτή δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, ούτε φυσικά ένα μεμονωμένο γεγονός, ασύνδετο και άσχετο με την γενικευμένη "αποκρατικοποίηση" του Ελληνικού κράτους, αλλά αποτελεί κρίκο στην αλυσίδα της στοχευμένης διάλυσης των διοικητικών και προνοιακών δομών στην νησιωτική περιφέρεια.
2)Επειδή η απόφαση αυτή εντάσσεται στο ευρύτερο σχέδιο κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας μέσω της αποδυνάμωσης (έως εξαφάνισης) των κρατικών υπηρεσιών, προκειμένου να διευκολυνθεί το ξεπούλημα της χώρας ως "καθαρό" οικόπεδο στους αποκαλούμενους "δανειστές".
3)Επειδή και η ίδια η τοπική αυτοδιοίκηση πλέον αντιμετωπίζεται ως σκουπίδι από την τρόικα εσωτερικού, θέτοντάς την υπό την κηδεμονία της αντίστοιχης τρόικας εξωτερικού.

 Γι αυτούς και αρκετούς άλλους λόγους η μόνη απόφαση που μπορεί να παρθεί αύριο είναι αυτή της ΣΥΣΣΩΜΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ!!!

Κάθε απόπειρα διαλόγου και συνδιαλλαγής με τη δωσίλογη κυβέρνηση, πέρα από το αρνητικό αναμενόμενο εκ προοιμίου αποτέλεσμα, συνιστά πράξη ηθικής και πολιτικής νομιμοποίησης της καταστροφής που συντελείται βάσει καλά οργανωμένου σχεδίου και πράξη παραπλάνησης των ταλαίπωρων νησιωτών που τώρα πλέον καταλαβαίνουν στο πετσί τους τι εννοούσαν οι πολιτικοί -και όχι μόνον- απατεώνες της συγκυβέρνησης, όταν μιλούσαν για συνταγματική κατοχύρωση της νησιωτικότητας ...
 

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΙ!!!

Μεγάλη προσπάθεια καταβάλλεται το τελευταίο διάστημα εκ μέρους επαγγελματικών και άλλων συλλογικών φορέων με στόχο την αφύπνιση και τον ξεσηκωμό των πολιτών ενάντια στα μέτρα που θα απαλείψουν και τα τελευταία εναπομείναντα ίχνη κρατικών υπηρεσιών (υγείας, παιδείας,διοίκησης κλπ) αποσαθρώνοντας συνακόλουθα και τις νησιωτικές κοινωνίες τους προσεχείς μήνες.

Με όλο το σεβασμό στον αγώνα που διεξάγουν όλοι αυτοί οι συμπολίτες, πρέπει να παρατηρήσουμε-προτείνουμε κάτι που το θεωρούμε βασικό, στοιχειώδες:
Η όλη προσπάθεια πρέπει να κατατείνει όχι σε λογική "διαπραγμάτευσης" με τους δωσίλογους που καμώνονται τους κυβερνήτες, αλλά σε λογική ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ, από τους οποίους έτσι κι αλλοιώς ΜΟΝΟ ΔΕΙΝΑ(συμφωνημένα και υπογεγραμμένα ήδη) μπορεί να περιμένει στο σύνολό του ο Ελληνικός λαός ειδικότερα δε ο νησιωτικός.

Η κήρυξη γενικής απεργίας διαρκείας σε όλους τους εργασιακούς χώρους με ταυτόχρονη ανακήρυξη όλων των κυβερνητικών αξιωματούχων (αρχηγών κομμάτων, υπουργών, βουλευτών) ως ανεπιθύμητα πρόσωπα, είναι οι μόνες κινήσεις που θα ταράξουν τα λιμνάζοντα μνημονιακά βοθρόνερα, σε αντίθεση με τη μέχρι σήμερα τακτική που αναγνωρίζει στους εκποιητές της χώρας το δικαίωμα να την εκποιήσουν, με άλλη όμως δοσολογία και χρονοδιάγραμμα.

Η λογική που θέλει την κοινωνία να δίνει μάχες οπισθοφυλακής θα την οδηγήσει εκ του ασφαλούς σε οριστική διάλυση με ασύλληπτες και μη αναστρέψιμες επιπτώσεις και οι όποιοι αγώνες θα καταγραφούν ως απελπισμένες χωρίς ξεκάθαρο στόχο κινήσεις για την τιμή των όπλων...
 
Αυτές και άλλες αναλόγου ακρότητας υπερβολές γράφαμε τότε, για να τις "ανακαλύψουν" κάποιοι σήμερα και να τις σχηματοποιήσουν σε προτάσεις αγώνα...

Σάββατο 1 Ιουνίου 2013

Γράφαμε τότε


Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Η ώρα της αλήθειας...


Ασφαλώς και ήταν πρωτόγνωρη η "επιδρομή" των Παριανών-Αντιπαριωτών στην Αθήνα!
Αδιαμφισβήτητα, κάθε κινητοποίηση των πολιτών για κάθε είδους θέμα μόνο καλό κάνει στη δημοκρατία και στον πολιτισμό!
Μετά τους αγωνιστικούς διθυράμβους και τις κλασικές υπερβολές που συνοδεύουν ανάλογα συμβάντα, έρχεται όμως  η ώρα της αλήθειας.
Η ώρα της αποτίμησης, η ώρα να "κάνουμε ταμείο"...
Ποια είναι τα κέρδη από την Φλεβαριάτικη "επίθεση" στο υπουργείο υγείας και στα άλλα κέντρα πολιτικών αποφάσεων;
Πέρα από την δυνατότητα-ευκαιρία που δόθηκε στον Λυκουρέντζο να το παίξει αμεσοδημοκράτης και να υποδυθεί τον ενστερνιζόμενο τα αιτήματα (δίκαια πάντα!) του λαού -τα οποία δεν γνώριζε δια μέσου της υπηρεσιακής οδού και χρειάστηκε να εκδράμουν 400 πολίτες για να του τα γνωστοποιήσουν- δίνοντας ένα μοναδικό σώου με καθαρά τηλεοπτικούς επικοινωνιακούς όρους, υποσχόμενος "να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την επίλυση του προβλήματος", εμείς δεν βλέπουμε κάτι που να διαφοροποιεί το Χθες με το Αύριο αυτής της κινητοποίησης.

Αντίθετα επιτείνεται η σύγχυση στο κόσμο, δημιουργώντας την εσφαλμένη εντύπωσης πως οι υπαίτιοι για το ξεπάτωμα της υγείας και την διάλυση της κοινωνίας, μπορούν και θέλουν να την σταματήσουν(!) κατόπιν λαϊκών αντιδράσεων!
Όταν το πραγματικό αίτημα των καιρών είναι να απαλλαγούμε από την αφεντιά τους...

Και μην σπεύσουν να πανηγυρίσουν ορισμένοι (γαλαζοαίματοι) τα μπαλώματα της τελευταίας στιγμής γιατί κοντά είναι τα Σάββατα με τις Κυριακές.
Σε λίγους μήνες κι εφόσον υπάρχει ακόμα η χώρα εδώ θα είμαστε ...
 
 
Αυτά γράφαμε τότε και κανένας δεν χαμπάριαζε.
Έπρεπε να καλοκαιριάσει με ότι συνεπάγεται αυτό για τους ενασχολούμενους με τον τουρισμό, για να θυμηθούμε τις ριζοσπαστικές και επιθετικές κινήσεις απέναντι στην ανάλγητη τρικομματική δοσιλογική κυβέρνηση της κωλοτούμπας...
 
 
 

Ακραίες καταστάσεις..


*Ανακινείται εκ νέου το θέμα του εμπορικού λιμανιού, μετά τα όσα διαδραματίστηκαν στα τοπικά fora με αφορμή το αίτημα των λατομείων Αφοι Ρήγα για ανατροπή της κανονιστικής του 2007.
Αν δεν μας γελά η μνήμη μας είναι η εικοστή, ή η εικοστή-πρώτη φορά που "ξαναζεσταίνεται" η σούπα;
Άντε και καλά σαράντα!!

*H κόντρα Δραγάτη-Δημοτικής πλειοψηφίας, πέρα από το καθαυτό ενδιαφέρον που παρουσιάζει, λειτουργεί και ως σηματοδότης για το μέλλον.
Κυρίως εκείνων που ενδιαφέρονται να καταλάβουν τα ψηλά στασίδια:
Κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής με κανέναν στο διαρκώς μεταβαλλόμενο πολιτικό -και παραπολιτικό- τοπίο της Πάρου.
Η ρευστότητα που το χαρακτηρίζει είναι τέτοια, που σε χρόνο μηδέν σφοδροί έρωτες και ρομαντικές σχέσεις, μεταλλάσσονται σε αβυσσαλέα μίση...

*Αργά, πολύ αργά βγαίνουν στη δημοσιότητα "ακραίες" προτάσεις σχετικά με το μοντέλο κινητοποίησης της τοπικής μας κοινωνίας, τόσο σε σχέση με τα θέματα υγείας, αλλά και σε σχέση με τα όσα συνδέονται με τα μνημονιακά κατορθώματα των κυβερνώντων στο νησί.
Η πρόταση για άρνηση καταβολής των οικονομικών υποχρεώσεων προς το κράτος των παριανών πολιτών, έχει πέσει στο τραπέζι πάρα πολύ καιρό πριν εκ μέρους μας μαζί με άλλες εξίσου "ανατριχιαστικές" και απορρίφθηκε (απορρίφθηκαν) μετά βδελυγμίας ως μη αρμόζουσες και αναντίστοιχες με το επίπεδο συνειδητοποίησης του κόσμου.
Τώρα τι προέκυψε; Ξαφνικά "ωρίμασε" η παριανή κοινωνία και ριζοσπαστικοποιήθηκε τόσο που εμείς δεν το καταλάβαμε;

*Πάνω που τελειώσανε τα πανηγύρια για την Μη-μεταφορά της ΔΟΥ στη Σύρο,  άντε πάλι με τις διαρροές περί οριστικής κατάργησής της στο νησί μας!
Όσοι μας διαβάζουν θα θυμούνται πως και για το θέμα αυτό, "ακραίες" ήταν οι προτάσεις μας από αυτό εδώ το βήμα...

*ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ:Σε ακραίες καταστάσεις δεν συμπεριφέρεσαι σαν την μητέρα Τερέζα της πολιτικής απέναντι σε ορκισμένους καταστροφείς της κοινωνίας και της χώρας.!!

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ...

«Στον κόσμο μας δεν θα υπάρχουν άλλες συγκινήσεις παρά μόνο ο φόβος, η λύσσα,  ο θρίαμβος και ο αυτοεξευτελισμός. Όλα τα άλλα θα τα καταστρέ­ψουμε. Όλα. Ήδη συντρίβουμε τους τρόπους του σκέπτεσθαι, όσους απόμειναν από την προεπαναστατική εποχή. Συντρίψαμε πια τους δεσμούς της πατρικής, μητρικής και υιικής στοργής, της φιλίας και του έρωτα. Κανείς δεν μπορεί πια να εμπιστευθεί το παιδί του, τον φίλο του, την γυναίκα του. Τα παιδιά αφαιρούνται από τις γυναίκες αμέσως μόλις γεννιούνται, όπως τ’ αυγά από τις κότες. Δεν θα υπάρχει άλλη πίστις από την πίστη προς το Κράτος. Ούτε γέλιο άλλο από τον καγχασμό μας πού θα συνοδεύει κάθε ηττημένο εχθρό. Δεν θα υπάρχουν ούτε Τέχνη, ούτε Λογοτεχνία, ούτε ‘Επιστήμη. Δεν θα υπάρχει άσχημο και ωραίο. Αν θέλετε μια εικόνα της  ζωής, φαντασθείτε ένα τεράστιο πέλμα πού θα συντρίβει την μορφή του ανθρώπου για πάντα».
Τζώρτζ Όργουελ «1984»