ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ...

Eπίκαιρα Παριανά...

Μέσα στο γενικό χαμό με τα μνημόνια, τους δοσίλογους σωτήρες και τους αρχιστρατήγους της εθνικής προδοσίας, είναι αλήθεια πως έχουμε παραμελήσει το βασικότερο σκοπό της ύπαρξής μας: Την ενασχόληση με τα δικά μας, τα Παριανά δρώμενα!!

Οι εξελίξεις στο θέμα του Β' Γυμνασίου Παροικίας είναι απίστευτες...

Για μια ακόμη φορά επιχειρείται η "διασύνδεση" του Δήμου Πάρου με ότι κακό και αρνητικό προκύπτει από την διαλυτική κατάσταση που επικρατεί στον διοικητικό ιστό της χώρας κι έχει συνέπειες στο νησί.
Για μια ακόμη φορά "ανακαλύπτεται" εσωτερικός εχθρός, προσφέροντας άλλοθι στην παθογένεια του κράτους, ιδιαίτερα τώρα υπό καθεστώς τοκογλυφικής δουλοκτησίας.
Για μια ακόμη φορά βρίσκεται σε εξέλιξη προσπάθεια συκοφάντησης του δημάρχου, αξιοποιώντας το αρνητικό κλίμα σε βάρος της πολιτικής τάξης, που κυριαρχεί στους εξοργισμένους πολίτες.
Για μια ακόμη φορά, επιχειρούν κάποιοι να ψαρέψουν στα θολά νερά, κοροϊδεύοντας τον κόσμο με την γνωστή θρασύτητα που τους διακρίνει.

Μερικοί, δεν κρατάνε ούτε τα προσχήματα.
Ζητάνε, κατά πάγια συνήθεια κι ενώ έχουν "χεσμένη τη φωλιά" τους και τα ρέστα από πάνω!!!

Πιστεύουν πως η παρέλευση λίγων ετών παραγράφει τον αρνητικό ρόλο που έπαιξαν στο θέμα της κατασκευής του 2ου Γυμνασίου Παροικίας.
Σε εποχές που και κονδύλια υπήρχαν και τρέχανε σχετικά γρήγορα οι διαδικασίες...
Νομίζουν πως η σημερινή δήθεν σπουδή για την επίλυση ενός από τα  πιο φλέγοντα προβλήματα σχολικής στέγης στο νησί, θα λειτουργήσει ως απαλλακτικό για την ΠΑΡΕΛΚΥΣΤΙΚΗ τακτική τους στο παρελθόν.
Μια τακτική που άφησε να χαθεί υπερπολύτιμος χρόνος (τουλάχιστον δύο χρόνια), μέχρι να επικρατήσει η λογική και να υιοθετηθεί η σωστή λύση για την χωροθέτηση του έργου.
Όσο και να φλυαρούν, όσο και να καμώνονται τους εξοργισμένους, η αλήθεια είναι ΜΙΑ και καθόλου βολική γι αυτούς:

Η τραγική επινόηση να κατασκευαστεί  σχολείο δίπλα στο νεκροταφείο, ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ευθύνεται για την πρώτη καθυστέρηση επίλυσης του κτιριακού προβλήματος του Γυμνασίου Παροικίας.

Στην κόντρα που ξέσπασε τότε μεταξύ Επαρχείου (που είχε και τη φαεινή ιδέα, πέραν της αρμοδιότητας) και Αντιπολίτευσης στο Δήμο, όσοι δεν τάχθηκαν με το πρώτο, απλά έκαναν τη πάπια...
Ακόμη και το -τότε- συμβούλιο του συλλόγου γονέων (με εξαίρεση τον Σ.Καστρουνή) κράτησε μια εντελώς ανεξήγητη στάση...
Όπως περίεργη υπήρξε και η στάση του αργότερα, όταν σε δυο τουλάχιστον περιπτώσεις επιχειρήθηκε να "σηκωθεί" το θέμα μέσα στο δημοτικό συμβούλιο κι εκείνο απουσίαζε επιδεικτικά...

Το ότι υπάρχει παραπολιτικό βάθος στην υπόθεση είναι ηλίου φαεινότερον.
Αυτό σχετίζεται με τα πολλά "μυστήρια" που περικλείει η νέα, δεύτερη στη σειρά καθυστέρηση κι ενώ τα πάντα είναι έτοιμα ήδη από το 2010...
Αντί να κατακεραυνώνεται η Κυβέρνηση, η Περιφέρεια, η Εγνατία και κάθε σχετιζόμενος με την αδικαιολόγητη χρονοτριβή, καταγγέλεται ο Δήμαρχος Πάρου...

Και το πιο κουφό: Την στιγμή που καταγγέλεται (γενικώς και αορίστως) ο Βλαχογιάννης, εκδόθηκε και κυκλοφόρησε σε χρόνο ρεκόρ ευχαριστήρια επιστολή προς τον Κ.Μπιζά για τις "ενέργειές"  του σχετικά!!!

Μήπως πάει το μυαλό σας κάπου προς το πονηρό;
Μήπως στήνεται απο τους γνωστούς-αγνώστους παρασκηνιακούς υποβολείς το σκηνικό για τις ερχόμενες δημοτικές εκλογές από τώρα, εκμεταλλευόμενοι τα ερείπια της μνημονιακής μας κατάντιας;

Το πιο αποκαλυπτικό "εύρημα" πάντως είναι το NON PAPER από γνωστό παράκεντρο εξουσίας με προσχέδιο κειμένου διαμαρτυρίας-καταγγελίας σε βάρος του δημάρχου!!!
Φιλάκια...

Θριαμβολογούν οι δήμιοι για τη θεσμοθετημένη κηδεία μας

Θριαμβολογούν οι δήμιοι για τη θεσμοθετημένη κηδεία μας

Τα ανδρείκελα των τοκογλύφων και όλη η παρασιτική καμαρίλα της προπαγανδιστικής αλητείας σκούζουν υστερικά για τον «θρίαμβο» των «σκληρών διαπραγματεύσεων», με τα ευρω-χουντικά αρπακτικά!!!

Το θάνατο της Ελλάδας και την κηδεία του ελληνικού λαού τα χαρακτηρίζουν μέγα «ιστορικό γεγονός» …σωτηρίας!!!

Η θεσμοθετημένη μετατροπή της χώρας σε αποικιακή γαλέρα των μαφιών του χρήματος είναι «ιστορικό γεγονός» … «εθνικής διάσωσης και ανάπτυξης»!!!

Και όλα αυτά οι ελεεινοί και τρισάθλιοι δωσίλογοι και τα έμμισθα, λιπαρά «παπαγαλάκια» τους, τα....

εμφανίζουν ΟΧΙ μόνο σαν ΘΡΙΑΜΒΟ, αλλά και σαν προϊόν «σκληρών» και «βασανιστικών διαπραγματεύσεων».

Αλήθεια τι διαπραγματεύτηκαν, αφού αποδέχτηκαν, με κατεβασμένα παντελόνια, όλα όσα πρόσταξαν τα αφεντικά τους και μάλιστα γλείφοντας, με σκυλίσιο ηδονισμό, τις μπότες τους;

Τι διαπραγματεύτηκαν; Την αποδοχή της Ελλάδας σε αποικία του 4ου Ράιχ;

Διαπραγματεύτηκαν την παράδοση της χώρας στην τοκογλυφική απληστία και το θάνατο του ελληνικού λαού ή τα έξοδα της κηδείας μας;

Διαπραγματεύτηκαν τη ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΣΗ της ταφής μας και της απροκάλυπτης και στυγνής δικτατορίας της ευρω-χούντας και των επιτηρητών της.

Οι μηχανισμοί ελέγχου της τοκογλυφικής χούντας θα ενισχυθούν, η τρόικα θα εντείνει το έργο της επιτήρησης, τα δολοφονικά και αποικιοκρατικά «συμβόλαια θανάτου» του 4ου Ράιχ θα γίνουν νόμοι του κράτους, θα θεσμοθετηθούν μάλιστα και Συνταγματικά (το απαιτούν οι δήμιοι και θα το προωθήσουν τα ανδρείκελά τους) και η καθεστωτική, δωσίλογη αλητεία ΘΡΙΑΜΒΟΛΟΓΕΙ, με πολεμικές ιαχές, για αυτές τις ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ της!!! 

Θριαμβολογούν τα ανδρείκελα για το θάνατο του ελληνικού λαού και τη θεσμοθέτηση (Συνταγματική και νομική) αυτού του θανάτου…

Θριαμβολογούν για τις αποικιοκρατικές, θεσμοθετημένες αλυσίδες που περνούν στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας…

Θριαμβολογούν για τη θεσμοθέτηση της διατήρησης και διάσωσης των τοκογλυφικών κερδών, για να μη χρεοκοπήσουν ή για να έχουν ελάχιστη χασούρα από τα υπερκέρδη τους οι ολιγαρχίες του χρήματος…

Πράγματι αυτός ο εφιάλτης της αποικιοκρατοποίησής μας, ο θεσμοθετημένος μάλιστα, αποτελεί «ιστορική μέρα» για τα ανδρείκελα των αποικιοκρατών: «ιστορική μέρα» για τους αποικιοκράτες και τους τοκογλύφους…

Για το λαό και την Ελλάδα μακάβρια μέρα, χωρίς ιστορικό προηγούμενο: Η ΦΡΙΚΗ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ…

Εξάλλου είναι γνωστό τούτο: Κάθε θριαμβολογία του κατεστημένου σημαίνει μεγάλες συμφορές για το λαό και την κοινωνία…

«Ιστορικές καμπές» ήταν και η ένταξή μας στην ΕΕ και στο Ευρώ: «Ιστορικές καμπές» των σημερινών συμφορών μας…

«Ιστορικές στιγμές» ήταν και τα Μνημόνια, το ΔΝΤ, η τρόικα, κ.λπ, έτσι έλεγαν και τότε: «Ιστορικές στιγμές» νέων συμφορών…

Ένας φαύλος κύκλος ΣΥΜΦΟΡΩΝ και ΦΡΙΚΗΣ, τον οποίον οι πολιτικοί απατεώνες τον προβάλλουν ΠΑΝΤΑ σαν «ιστορικές στιγμές» της …διάσωσής μας!!!

ΚΛΕΙΣΤΕ τα αυτιά σας στις σειρήνες του δωσιλογισμού, της απάτης και του εμπαιγμού των ανδρεικέλων και των προπαγανδιστικών μπράβων τους: Των καναλιών τα δηλητηριώδη ερπετά …

Όταν ακούει κανείς τις θριαμβολογικές ιαχές όλων αυτών χάνει το σφυγμό και την αίσθηση της ζωής: Το παρόν μοιάζει ναρκωμένο. Νιώθει το ανατριχιαστικό μούδιασμα του θανάτου. Νιώθει ένα φτυάρι γεμάτο χώμα να πέφτει πάνω του και να τον θάβει. Νιώθει στο κεφάλι του να κτυπούν τα σήμαντρα της τρέλας…

Εκεί θέλουν να μας οδηγήσουν: Στο θάνατο, στην τρέλα, στην κατάθλιψη και στα ψυχιατρεία…

Δεν πρέπει να τους κάνουμε τη χάρη…

ΠΡΕΠΕΙ να ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΜΕ με κεντρικό σύνθημα: «Φωτιά και τσεκούρι στους δωσίλογους και προσκυνημένους»…

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ…

Αρκετά αντέξαμε την καταλήστευσή μας, την καταστροφή μας, την κοροϊδία, την ταπείνωση και την ΥΠΟΜΟΝΗ…

πηγή: in the mind of Harry Klynn

ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ…

ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ…

Ξέρω πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι η χθεσινή ημέρα είναι η απαρχή μια νέας εποχής για την Ελλάδα! 

Ότι γλυτώσαμε την χρεοκοπία, ότι αποφύγαμε την καταστροφή… 

Μήπως πολλοί δεν ήταν και εκείνοι που πίστεψαν ότι «λεφτά υπάρχουν;» Εκείνοι που πίστεψαν στις αντιμνημονιακές κορόνες του Σαμαρά; 

Καλά δούλεψαν οι πουλημένοι εκβιαστές πολιτικοί, τα βοθροκάναλα, οι φυλλάδες και τα τα ρουφιανοδημοσιογραφάκια! 

Οι τοκογλύφοι πήραν αυτό που θέλανε, όλες τις εμπράγματες εγγυήσεις για ότι υπάρχει πάνω και κάτω από τη γη μας!

Μόλις τελειώσουν με τα διαδικαστικά θα μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε ατάκτως… Αυτός είναι ο προγραμματισμός τους, αυτό επιδιώκουνε, τον αφανισμός από προσώπου γης της ελεύθερης Ελλάδας και τη μετατροπή της σε άθλιο Γερμανικό προτεκτοράτο που δε θα θυμίζει τίποτα από την Ελλάδα που ξέρουμε… από την Ελλάδα που ζήσαμε… Από την Ελλάδα που αγαπήσαμε…

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΘΑ ΘΥΜΙΖΕΙ

Θα φυσήξουν οι άνεμοι μαρασμό, 

απόγευμα ομίχλης στο απολυμαντήριο…

Θα ‘ρθούνε μέρες ανάξιες, 

μήνες μετέωροι, 

χρόνια αιμορραγικά, 

αποφλοιωμένα. 

Ψάρια νεκρά θα βγάλουνε τα κύματα…

Και θα ‘ναι 

μες στη μεγάλη νύχτα της βροχής 

χωρίς φωνή οι κήρυκες, 

χωρίς τους ήχους της φυγής οι λεωφόροι

Δε θα ‘χεις όνειρο να μοιραστείς με κανένα, 

Ούτε χαμόγελο, 

μόνο πικρό ψωμί και δάκρυ…

Και τίποτα δε θα θυμίζει πια 

τον τόπο της ελιάς 

και της πικροδάφνης…

πηγή: in the mind of Harry Klynn

Κείμενο προβληματισμού.

Μα τι κάνει η αριστερά μες τη Βουλή;

Στέφανος Μολόχας

 «Πρέπει να κινητοποιήσουμε κοινωνικές δυνάμεις, να εξαντλήσουμε κάθε περιθώριο πολιτικής και κοινωνικής δράσης, μέσα και έξω από τη Βουλή, για να μην περάσει αυτό το πακέτο που καρατομεί βίαια, άγρια, μισθούς και συντάξεις, επιδόματα ανεργίας και θα βυθίσει την χώρα με μαθηματική βεβαιότητα, σε άγρια φτώχεια, άγρια ύφεση[…].» Τάδε έφη ο Δ. Παπαδημούλης στον ρ/σ «Στο κόκκινο 105,5» στις 9/2.

 

Πολύ γλαφυρός ο Δ. Παπαδημούλης, θα συμφωνούσε κάποιος πάρα πολύ μαζί του. Βέβαια αν διαβάσουμε προσεκτικά κάτι δεν πάει καλά. Τι εννοεί ο Δ. Παπαδημούλης μέσα και έξω από τη Βουλή; Έχει πληροφορίες ο Δ. Παπαδημούλης ότι πάνω από 115 βουλευτές θα καταψηφίσουν την νέα δανειακή σύμβαση; Ποιοι είναι αυτοί; Μήπως οι επερωτήσεις και οι πύρινοι λόγοι θα μεταπείσουν τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ που έστησαν την συγκυβέρνηση; Προφανώς στο φόντο της ανάδυσης νέων και βαθύτερων κοινωνικών διεργασιών μπορεί κάποιος εύκολα να πιστεύει ότι θα κηρυχτούν εκλογές. Τι είναι όμως αυτό που θα τους οδηγήσει σε ένα τέτοιο σενάριο;

Για να δούμε πως αντιμετωπίζει την κατάσταση το ΚΚΕ. Η Αλέκα Παπαρήγα ένα μήνα πριν, όντας σίγουρη για εκλογές  είχε σαν στόχο να μη βγει ισχυρή κυβέρνηση καλώντας το λαό να βάλει εμπόδια στο έργο της επόμενης κυβέρνησης. Καλά διαβάσατε… της επόμενης. Επίσης απαντώντας σε ερώτηση για προοδευτική διακυβέρνηση η γ.γ. του ΚΚΕ υποστήριξε πως δεν μπορεί να υπάρξει προοδευτική κυβέρνηση, «με όρους συνύπαρξης με τα μονοπώλια και διαπραγματεύσεις εντός της ΕΕ». Δεν είναι λάθος ότι με όρους συνύπαρξης με τα μονοπώλια και την ΕΕ δεν μπορεί να υπάρξει προοδευτική διακυβέρνηση. Άρα τι είναι αυτό που μένει; «Εμείς ημερομηνία αλλαγής του πολιτικού συστήματος δεν μπορούμε να βάλουμε, να πούμε σε ένα χρόνο, δύο και τρία, γιατί αυτό εξαρτάται από την πλειοψηφία του λαού, δεν θα είναι έργο του ΚΚΕ και μόνο. Αν δεν αποφασίσει ο λαός, δεν θα γίνει αυτή η αλλαγή».

 

Για ένα καθηγητή της μαρξιστικής θεωρίας μεγάλου βεληνεκούς είναι σωστή αυτή η ανάγνωση. Για την ίδια τη ζωή όμως είναι κενό γράμμα, όπως κενό γράμμα στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι να καλείται ο λαός να ψηφίσει την λαϊκή εξουσία παρά να την διεκδικήσει με την αυτοτελή δράση του, στη χειρότερη ή όποια λαϊκή εξουσία να παραπέμπει στην αυταπάτη για μία ακόμη ευκαιρία στον «Υπαρκτό» Σοσιαλισμό αντί για την σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική για την κοινωνική χειραφέτηση. Με δεδομένο ουσιαστικά ότι θα περάσουν τα μέτρα και ο λαός θα βγάλει συμπεράσματα, η τακτική για την Λαϊκή Εξουσία περνά μέσα από την ανακήρυξη του ΚΚΕ σε αξιωματική αντιπολίτευση, δείγμα «ωρίμανσης του λαού». Βέβαια όπως λέει η ίδια η Αλέκα Παπαρήγα «Αν δεν μπορεί να σχηματιστεί αυτοδύναμη κυβέρνηση θα τα βρουν. Ήδη, έχουν ετοιμαστεί. Μην ακούτε τον κ. Σαμαρά, μην ακούτε τι λέει ο κ. Παπανδρέου, ή ο επόμενος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Ήδη υπάρχουν και οι πρόθυμοι να συμβάλουν. Μακάρι να φτάσουμε στο σημείο που να μην μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση καθόλου και να παρέμβει ο λαός.» Ωραία λοιπόν, ούτε με την μετά εκλογών εποχή θα δούμε άσπρη μέρα. Άρα τι κάνουμε αδερφέ;

Τι είναι αυτό που ενοποιεί τις λογικές ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ; Η αναγκαιότητα για ξεσηκωμό θα έλεγε κάποιος αναγνώστης των ανακοινώσεων της επίσημης αριστεράς και η πίστη ότι μπορεί ο λαός οργανωμένος να πιέσει ή να ανατρέψει αυτή την πολιτική. Μα αυτό είναι δεδομένο για ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι των εργαζομένων. Μήπως όμως δεν είναι δεδομένο για τις δυνάμεις της κοινοβουλευτικής αριστεράς; Ποιο είναι λοιπόν το κυρίαρχο αίτημα στα προγράμματα τους, ακόμα και στους χώρους δουλειάς; Μα φυσικά το «εκλογές τώρα»! Φαίνεται ότι η Αλέκα Παπαρήγα δεν έμαθε από το λάθος της ένα μήνα πριν. Ο Αντώνης Σαμάρας αμέσως μετά την συμφωνία ξαναβγήκε στη γύρα και ζητά εκλογές για να «επαναδιαπραγματευτεί το νέο μνημόνιο». Ο Καρατζαφέρης έχει γίνει μετρ της κωλοτούμπας για να σώσει ότι δεν σώζεται και ο Π. Καψής τάζει εκλογές τον Απρίλη. Θα πάνε λοιπόν για εκλογές; Για να δούμε όμως τι λεν και οι ίδιοι.

 

Η τρόικα έχει νέες επιπλέον απαιτήσεις. Συγκεκριμένα ζητά να παραταθεί ο βίος της κυβέρνησης Παπαδήμου τουλάχιστον ακόμη ένα χρόνο. Ποια είναι όμως η δικαιολογία για αυτή την απαίτηση; Η όσο το δυνατόν καλύτερη πολιτική σταθερότητα για να εφαρμοστεί απόλυτα το πρόγραμμα της νέας δανειακής σύμβασης. Είναι μόνο αυτό; Για να δούμε τι λέει ο Πάνος Μπεγλίτης: «Δεν θα είναι τα τελευταία μέτρα. Τον Ιούνιο αναμένονται νέα. Να πούμε την αλήθεια στο λαό. Έρχονται τα ειδικά μισθολόγια». Επίσης προσθέτει ότι «στις σημερινές συνθήκες καμία μονοκομματική κυβέρνηση δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα. Δεν θα υπάρχει αυτοδυναμία- γιατί να ξοδέψουμε χρόνο για εκλογές; Έχουμε την πολυτέλεια;» Έχει απόλυτα δίκαιο ένας υπουργός αυτής της κυβέρνησης να επικαλείται την έλλειψη πολυτέλειας για πολιτικές περιπέτειες. Φτάνουν όμως οι παραδοχές από την μία ή την άλλη μεριά;

 

Έχουμε λοιπόν μία αριστερά να δικαιώνεται, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο στις αναλύσεις για την χρεοκοπία του νεοφιλελευθερισμού, για την τραγωδία των νέων μέτρων, για την καπιταλιστική βαρβαρότητα κτλ. Και τώρα που δικαιώνεται παραμένει αποσβολωμένη και αμήχανη σε κατάσταση αμόκ. Αντί να συμβάλει, να τροφοδοτεί και να τροφοδοτείται από την δυναμική του λαϊκού παράγοντα και την αυτοτελή σημασία που διαδραματίζει στον καθορισμό των πολιτικών εξελίξεων κοιτάει στους τέσσερεις τοίχους τις βουλής και εγκαλεί ο ένας τον άλλον. Ο Δ. Παπαδημούλης αντί να αθροίζει τις κοινωνικές δυνάμεις που συναρθρώνονται και οργανώνονται στον στίβο της μάχης για επιβίωση, αθροίζει κοινοβουλευτικές έδρες και ονειρεύεται πλειοψηφίες την στιγμή που συντελείται το πιο βάρβαρο πείραμα των κυρίαρχων καπιταλιστικών κύκλων της ΕΕ. Η Αλέκα Παπαρήγα έσωσε διαπιστευτήρια ευγένειας στους κοινοβουλευτικούς μαφιόζους και στο κίνημα τα περισσότερα στελέχη του ΚΚΕ πρωταγωνιστούν στην συκοφαντία.

 

Οι εκλογές είναι η παγίδα για να εγκλωβιστούν οι εργαζόμενοι και ο λαός σε μία ατέρμονη επώδυνη και καταστροφική εκλογική αναμονή. Δεν ξέρουμε αν θα έχουμε άλλη μία επταετία. Αυτό που είναι σίγουρο είναι το ότι θα το κρατήσουν όσο πάει. Και αυτό θα κριθεί από την έκβαση και την προοπτική της«εξωκοινοβουλευτικής» και αδιαμεσολάβητης πάλης και διεκδίκησης των ίδιων των εργαζομένων μέσα από τα όργανα μιας πραγματικής δημοκρατίας, στην βάση των εργατικών συμφερόντων όπου θα εκφράζουν την λαϊκή θέληση και το κυριότερο θα μπορούν να την επιβάλλουν. Δεν γίνεται ο ΣΥΝ να μιλάει για ενότητα της αριστεράς και ξεσηκωμό όταν δεν ενώνεται με την υπόλοιπη αριστερά στην κήρυξη μιας απεργίας. Δεν γίνεται το ΚΚΕ να μιλά για ανατροπή της κυβέρνησης και για λαϊκή εξουσία όταν αυτή «χτίζεται» χωρίς απεργία, όπως για παράδειγμα στον χώρο των ΜΜΕ.

 

Η κοινοβουλευτική αριστερά οφείλει να εναρμονιστεί με τις συνθήκες και με τον εξωκοινοβουλευτικό χαρακτήρα που έχει ο λαϊκός ξεσηκωμός και να τολμήσει ακόμη και να αποχωρήσει από αυτή την βουλή μιας διορισμένης κυβέρνησης όπου όλες οι αποφάσεις παίρνονται στους διαδρόμους και στις τηλεσυνδιασκέψεις. Δεν μπορεί να μιλά κανείς για δημοκρατία όταν οι κατώτατοι μισθοί δεν είναι αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης και διαπάλης. Η παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα δεν αποκρυσταλλώνεται σε ένα υπέρ ή κατά κάποιων αριστερών ή μη βουλευτών, αλλά στην δυνατότητα να ανασχεθεί η επίθεση, ειδικά όταν μέσω του PSI κρίνεται το μέλλον των ασφαλιστικών ταμείων και της επιβίωσης εκατομμυρίων μισθωτών και ανέργων. Η αριστερά οφείλει να επιταχύνει την κατεδάφιση αυτής της χούντας των αγορών και να πάρει θέση μάχης. Δεν είναι ζήτημα ιδεολογικής τοποθέτησης ούτε τυχοδιωκτισμός και πόλεμος εντυπώσεων. Είναι άμεσο διακύβευμα να απομονωθεί η συγκυβέρνηση και να γίνει ξεκάθαρο ότι η «δημοκρατία» των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου γίνεται συστατικό στοιχείο της σύγχρονης κοινοβουλευτικής δικτατορίας η οποία δεν αρχίζει και τελειώνει στις κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες αλλά ξεδιπλώνεται σε όλο το φάσμα της κοινωνικής πραγματικότητας.

 

Στην εποχή του μνημονίου και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας της ΕΕ η αριστερά καλείται να εκφράζει τις πιο προωθητικές δυνάμεις των πληττόμενων κοινωνικών στρωμάτων που δεν αναπολούν το παρελθόν αλλά κοιτούν θαρραλέα το μέλλον και το διαμορφώνουν. Που αντιλαμβάνεται ότι ο δρόμος για να ανατραπεί η κυρίαρχη πολιτική και ο κοινοβουλευτικός θίασος και να επιβληθούν οι κατακτήσεις απέναντι στο μαύρο μέτωπο κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ –κεφαλαίου είναι η συγκρότηση ενός μετώπου ρήξης και ανατροπής, μια πανίσχυρη κοινωνική συμμαχία που θα σαρώσει τα σχέδια τους και τους ίδιους. Να συμβάλλει στην οργάνωση στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές, να πάρει πρωτοβουλίες, να δώσει αυτοπεποίθηση στον εργαζόμενο λαό να πάρει την ζωή στα χέρια του μέσω καταλήψεων εργοστασίων, ανυποχώρητων αγώνων και δικτύων αλληλεγγύης και να ετοιμαστεί να διεκδικήσει τον πλούτο που παράγει!

 

Η όποια παρέμβαση της αριστεράς στη Βουλή αποκτά αξία και χρησιμότητα όταν συμβάλλει, και μπορεί να συμβάλει, στην απαξίωση αυτής της κοινοβουλευτικής δικτατορίας και την συγκεκριμένη στιγμή στην εγκατάλειψη αυτής της φαρσοκωμωδίας  για να πάρει θέση μαζί με τον αγωνιζόμενο λαό στην «βουλή των από κάτω» που θα στηθεί σε πλατείες και καταλήψεις κυβερνητικών κτιρίων. Χωρίς να είναι το καθοριστικό αυτό, οφείλει η αριστερά να συμβάλλει στον άνευ προηγουμένου κλονισμό της κυριαρχίας τους, να εκμεταλλευτεί κάθε μέσο που διαθέτει, και στην προκειμένη περίπτωση η αντικοινοβουλευτική στάση μέσα και έξω από τη βουλή είναι μόνο αυτή που μπορεί να εκφράσει και να τροφοδοτήσει οποιαδήποτε ριζική αναδιάταξη του συσχετισμού δύναμης.  Η πείρα των εργαζομένων από τους αγώνες των δύο τελευταίων χρόνων είναι μεγάλο όπλο στα χέρια τους. Οι «κωλοτούμπες» είναι αδυναμία των κυριάρχου πολιτικού προσωπικού, μία αδυναμία όμως που καλύπτεται από την επιθετικότητα και τους εκβιασμούς οι οποίοι είναι πραγματικοί. Παρ’ όλα αυτά η χώρα βρίσκεται εδώ και αρκετό καιρό σε ακυβερνησία και το ξέρει καλά αυτό η κυβέρνηση και τα πολιτικά στελέχη και το μόνο που τους κρατά είναι η δυνατότητα τους να ψηφίζουν, οι διεθνείς συμμαχίες, τα γκλόμπ των ΜΑΤ και βέβαια η ατολμία της αριστεράς και η στρατηγική ανεπάρκεια της ίδιας και του κινήματος.

 

Θα επιλέξει η αριστερά το δρόμο της αποσταθεροποίησης του πολιτικού σκηνικού κυρίως μέσα από το εργατικό κίνημα και το σπάσιμο της βιτρίνας της συναίνεσης ή θα κοιτάει από απόσταση ασφαλείας τον λαό να ψάχνει μες την αμφιβολία της νίκης ενώ αυτή θα στρογγυλοκάθεται στην σιγουριά της ήττας των ψηφοφοριών στα έδρανα της βουλής-διακοσμητικό στοιχείο, αυτήν την κρίσιμη περίοδο; Στην τελική αν δεν εμπιστεύεται η ίδια τις δυνατότητες του οργανωμένου λαού τότε με τι πυρομαχικά ονειρεύεται ανατροπή;

 

Τέλος από προσωπική εμπειρία τα τελευταία χρόνια, πολλοί προσομοιάζουν την αριστερά με ένα σκακιστή. Ένας καλός σκακιστής λέγεται πολύ βιαστικά είναι αυτός που μπορεί να προβλέψει όχι μόνο την επόμενη κίνηση του αντιπάλου αλλά πολλές κινήσεις μπροστά. Στην πραγματικότητα ένας σκακιστής με αυτή μόνο την αρετή το μόνο που μπορεί να προβλέψει είναι την βέβαιη ήττα του και έτσι μπορεί να αποχωρήσει σεμνά από το παιχνίδι πριν γίνει περίγελος. Η αριστερά που δεν βασίζεται στις δυνατότητες και την προοπτική του εργατικού κινήματος είναι ακριβώς αυτός ο παίχτης. Η αριστερά που γίνεται οργανικό κομμάτι της ανατρεπτικής δράσης τότε όχι μόνο μπορεί να προβλέψει αλλά και να οδηγήσει τον αντίπαλο στην πλήρη σύγχυση και ήττα. Να θέσει την ατζέντα που παίζεται το παιχνίδι και να επιβάλλει τους όρους της.

 

πηγη: Λέσχη ανυπότακτης θεωρίας

WE ARE ALL GREEKS!!!

Αυτό φωνάζουν οργισμένοι χιλιάδες πολίτες σε ολόκληρη την Ευρώπη...

Ένα κίνημα συμπαράστασης στο δοκιμαζόμενο Ελληνικό λαό φουντώνει  παγκόσμια πλέον...

Και νοιώθουν περήφανοι για την "Ελληνικότητά" τους...

Νοιώθουν αηδιασμένοι από την απληστία των τοκογλύφων...

Νοιώθουν οργή για την υποταγή των πολιτικών στις αγορές...

Νοιώθουν την απειλή να έρχεται προς την πλευρά τους...

Δικαιούνται να αισθάνονται Έλληνες, γιατί αυτός ο όρος δεν είναι απλά ένας όποιος-όποιος εθνικός αυτο-προσδιορισμός.
Είναι τίτλος τιμής για όσους αγωνίζονται, για όσους παλεύουν για πανανθρώπινες αξίες και οράματα!!


Οι μόνοι που δεν δικαιούνται όχι μόνο να το λένε, ούτε καν να το σκέφτονται είναι οι δοσίλογοι που παριστάνουν τους πολιτικούς!!!

Ξεφτυλίζοντας την Υπουργάρα της "ενόργανης" πολιτικής...

Προεδρική παραίτηση...

Επιτέλους ο Πρόεδρος της καταλυμένης Ελληνικής Δημοκρατίας έδωσε σημεία ζωής!

Ανακοίνωσε την παραίτησή του από την ...αποζημίωση που εισπράττει ασκώντας καθήκοντα  ΕΓΓΥΗΤΗ του πολιτεύματος...

Του πολιτεύματος που οι αρχιδοσίλογοι τσαλαπατούν εδώ και πολύ καιρό, αλλά ο ΕΓΓΥΗΤΗΣ του περί άλλων τυρβάζει...

Βλέπετε η ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ του προεδρικού μικρόκοσμου, το μόνο που του επιτρέπει είναι να ξεστομίζει εκείνες τις απίστευτες κοινοτοπίες μπροστά στο τηλεοπτικό φακό, απευθυνόμενος στην πολιτική ηγεσία όταν αυτή τον επισκέπτεται...

Αντί να τους ξεχέσει κανονικά για την προδοτική τους συμπεριφορά!
Αντί να διαλύσει τη βουλή και να προκηρύξει εκλογές!
Αντί να τους στείλει στο γέρο διάολο, ο παπούλης του μεγάρου, μας ανακοίνωσε την παραίτησή του από τα ριάλια του αξιώματός !!

Η κίνηση αυτή όχι μόνο δεν τον εξιλεώνει για την ηθελημένη συνενοχή του στο ξεπούλημα της χώρας.

Αντίθετα μας προσβάλλει βάναυσα γιατί προυποθέτει-υπονοεί πως η παραχώρηση μερικών χιλιάδων ευρώ απόσβεσε το ΧΡΕΟΣ του απέναντι στο έθνος και τη χώρα.

Εναρμονίζεται ΚΑΙ σημειολογικά με το εθνοπροδοτικό πνεύμα των ανδρεικέλων της νεοκατοχής, που συνοψίζεται στο δόγμα: ΟΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ...ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!!!

Δίνει ΑΛΛΟΘΙ στην πολιτική ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ, λοιπόν ο "αντιστασιακός" κύριος πρόεδρος και θα πρέπει καλά να γνωρίζει πως η ιστορία μπορεί να μην είναι τόσο βέβαιη για την αντιστασιακή του δράση, είναι απόλυτα σίγουρη για τον ρόλο του στην αυγή του 21ου αιώνα.
Ενός αιώνα που βρίσκει την Ελλάδα όχι στην φυσική της θέση ως παγκόσμια δύναμη, αλλά κλοτσοσκούφι της διεθνούς αλητοκρατίας των "αγορών".

Και δυστυχώς ο ένοικος της Ηρώδου Αττικού, αρκέστηκε σε ρόλο θεατή στο διαδραματιζόμενο έγκλημα, ελαφρύνοντας τη συνείδησή του ..."παραιτούμενος" από λίγες χιλιάδες ευρώ...

Το βίντεο που πρέπει να δουν όλοι οι Έλληνες.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΡΕΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΔΟΤΟΚΡΑΤΙΑ...

Τελικά οι Παπαδήμιος,  Παπατζής,  ξε-Σαμάρωτος και η παλιοπαρέα τους πέρασαν δια πυρός και σιδήρου το Μνημόνιο II από τη Βουλή των Α-βούλων.
-Χρειάστηκε να κατακάψουν την ευρύτερη της πλατείας Συντάγματος (του συντάγματος που σέβεται και τηρεί ο Βενιζέλος...) περιοχή με τη συμβολή των γνωστών επαγγελματιών του "χώρου", αλλά μπροστά στη σωτηρία των δανειστών (αυτών που δανείζουν αέρα κοπανιστό και εισπράττουν δις ευρώ...) κι η Αθήνα ολόκληρη να καιγόταν το ίδιο θα μέτραγε!!
-Ευτυχώς που γλύτωσαν  το κάψιμο ο Γλέζος και ο Μίκης.
-Αυτοί όπως κι οι 100 χιλιάδες διαδηλωτές υποβλήθηκαν σε "χημειοθεραπεία" από τα ΜΑΤ της προστασίας του πολίτη!!!

Έλαμψε στο κόσμο ολόκληρο η Ελλάδα!

-Δοξάστηκε η Δημοκρατία για μια φορά ακόμη στον τόπο που γεννήθηκε.
-Δεν έχει σημασία πως δοξάστηκε "χειρουργημένη"...
-Δεν παίζει κανένα ρόλο το ότι όλο το γκρουπούσκουλο της "ΣΩΤΗΡΊΑΣ" εδώ και μήνες δεν εκπροσωπεί ούτε το 10% των Ελλήνων...

Μπορεί τα πολιτικά τους "αμελέτητα" να δείχνουν μικρά, σκέτα στραγαλάκια όταν πρέπει να υπερασπιστούν τους πολίτες, αλλά όταν χρειαστεί να τους γράψουν, τύφλα νάχει η Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα...
Έτσι το συνεχιζόμενο κατά της Ελλάδας έγκλημα επάξια χρεώνεται στα 200 τόσα ανδρείκελα της διεθνούς τοκογλυφίας .
Της διεθνούς ληστοκρατίας που κατάφερε στην Αθήνα του Περικλή να γεννήσει το τερατούργημα της Χρεοκρατούμενης Δοτοκρατίας!!!

Xρεοκοπημένες αλήθειες και τοκισμένα ψέματα

Δημοσιευμένο στις 11 Φεβ 2012 | ΠΑΝΔΩΡΙΚΩΣ | Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης

Σκέφτομαι πολύ καιρό να γράψω αυτό το κομμάτι. Όχι μόνο από δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, αλλά και γιατί εγώ ο ίδιος έπρεπε να απαντήσω στον εαυτό μου ποιό είναι το καλύτερο για τη χώρα και για μένα. Όπως όλοι ανησυχώ και φοβάμαι. Και όταν φοβάσαι είναι εύκολο να κάνεις τα χειρότερα. Δεν υπάρχει συνταγή για το φόβο πέρα από τη γνώση.
Ανάμεσα σε θεωρίες για δραχμές, δηνάρια, ριάλια, πτωχεύσεις και σωτηρίες, υπάρχει η γνώση που πρέπει να ακολουθήσεις. Γιατί για παράδειγμα η δραχμή είναι κακή; Όσοι σήμερα δαιμονοποιούν την επιστροφή στη δραχμή, απαντούν επισείοντας τα θηρία της Αποκάλυψης. «Δεν θα έχουμε να φάμε, να ζεσταθούμε, θα ζούμε στην απόλυτη
φτώχεια» κλπ. Δεν έχω διαβάσει πειστικό επιχείρημα γιατί όλα αυτά δεν θα συμβούν αν παραμείνουμε στο ευρώ. Ποιός το εγγυάται; Οι εταίροι δανειστές ή οι πολιτικοί μας οι οποίοι είναι αυτοί και όχι άλλοι που μας έφεραν ως εδώ.
Δεν είμαι ειδικός. Ό,τι διαβάσετε προκύπτει από συνεντεύξεις με ειδικούς, μια τεράστια βιβλιογραφία που την τελευταία χρονιά ήταν ένας εφιάλτης που κατέληξε φίλος, και την εμπειρία που μου δίνουν τα 25 χρόνια δημοσιογραφίας (αυτή μου η εμπειρία δεν αναλύει απαραίτητα την οικονομία αλλά με κάνει να αντιλαμβάνομαι και να εξηγώ τα συμφέροντα μέσα κυρίως από πληροφορίες).
Ότι γραφω είναι αυτό που θα έλεγα στα παιδια μου ότι συμβαίνει. Και το τι απαντάω στο ερώτημά τους τι πρέπει να γίνει

Ευρώ ή δραχμή;

Παρότι ο μεγαλύτερος δράκος για την ελληνική οικονομία, ήταν οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν και επί ευρώ και επί δραχμής, η δραχμή εμφανίζεται σήμερα ως κίνδυνος για την χώρα. Αν γυρίσουμε στην δραχμή, για κάποιο λόγο που δεν αναλύεται αλλά συνδέεται με την αρνητική έννοια της χρεοκοπίας, θα επιστρέψουμε στη δεκαετία του 50. Ετσι δημιουργείται ένα είδος φοβικών αντανακλαστικών απέναντι στη λύση της δραχμής. Ας δούμε όμως τι συμβαίνει:
-Το ευρώ είναι το ενιαίο νόμισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ε.Ε ενοποιήθηκε οικονομικά, αποκτώντας κοινό νόμισμα, αλλά δεν ενοποιήθηκε πολιτικά. Δηλαδή δεν αποτελεί μια πολιτική και οικονομική οντότητα στην οποία οι αποφάσεις παίρνονται με γνώμονα το ενιαίο συμφέρον. Δηλαδή δεν συμβαίνει ό,τι συμβαίνει για παράδειγμα στις
ΗΠΑ όπου κονδύλια από μια πλούσια Πολιτεία κατευθύνονται σε μια φτωχή για την αναγκαία ισορροπία. Οι οικονομικές αποφάσεις στην ΕΕ, παίρνονται ως αποτέλεσμα συμψηφισμών των ισχυρών ως σήμερα κρατών (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία).Έτσι μοιραία το ευρώ παρότι ενιαίο νόμισμα, δεν ανταποκρίνεται πρακτικά σε κάτι άλλο κοινό.
-Μετά την καθιέρωση του ευρώ, εξαιτίας της νομισματικής πολιτικής την ΕΕ, δόθηκε η δυνατότητα για φτηνότερη χρηματοδότηση για τα κράτη. Και την Ελλάδα βεβαίως. Η χρηματοδότηση επέτρεπε αγορά των γερμανικών και γαλλικών προϊόντων, άρα συνέφερε τις ισχυρές χώρες που εφάρμοζαν αυτή την πολιτική, αλλά δημιούργησε σοβαρά προβλήματα. Οι ελληνικές κυβερνήσεις προτιμούσαν να δανείζονται από το να επεξεργάζονται πλάνα για την οικονομία. Η χώρα έπαψε να είναι ανταγωνιστική και αναπτύχθηκαν διάφορα παρασιτικά φαινόμενα. Γιατί να παράγει κάποιος όταν μπορεί να δανειστεί;
Παρότι σήμερα χρησιμοποιούνται διάφορα επιχειρήματα για την ανεύθυνη Ελλάδα που δεν έβαλε δημοσιονομική τάξη (κάποια βεβαίως ισχύουν), η περίοδος της μεγάλης διαφθοράς είναι η περίοδος ένταξης στο ευρώ. Το εύκολο δανεικό χρήμα δόθηκε για να γίνουν Ολυμπιακοί Αγώνες σε τιμές πολλαπλάσιες από τις πραγματικές, για να αγοραστούν προϊόντα SIEMENS (πάλι σε πολλαπλάσιες τιμές) ή γερμανικά υποβρύχια (και εδώ σε πολλαπλάσιες τιμές αφού οι Γερμανοί είχαν εκπαιδεύσει τους Έλληνες σε μίζες).
-Αν η κρίση στην Ελλάδα δεν οφείλεται στο ευρώ αλλά στην δημοσιονομική της απειθαρχία, γιατί πειθαρχημένες χώρες όπως η Ιρλανδία ή η Ισπανία αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα; Η κρίση είναι δομική, συστημική. Προέρχεται από την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της νομισματικής της πολιτικής, των τραπεζών της, και βρήκε πρωτίστως έκφραση στον αδύναμο κρίκο της Ελλάδας.
-Το δίλημμα για την έξοδο από το ευρώ δεν είναι ελληνικό. Το ευρώ απειλείται από το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμιά πολιτική ενοποίηση των κρατών, αλλά μια κοινή νομισματική πολιτική που απειλεί όμως τις χώρες του Νότου. Αργά ή γρήγορα, αφού δεν υπάρχει πραγματική ενοποίηση, το ευρώ θα καταρρεύσει. Υπάρχουν σήμερα αναλυτές όπως ο Johan Van Overtveldt («Το τέλος του Ευρώ» εκδόσεις Μεταίχμιο) οι οποίοι υποστηρίζουν πως πρώτη η Γερμανία είναι πιθανόν να επιλέξει να βγει από ευρώ. Άρα το επιχείρημα έξω ή μέσα στο ευρώ δεν καλείται να το απαντήσει η Ελλάδα. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα γίνει αν καταρρεύσει το ευρώ και η Ελλάδα στο όνομα του φόβου που χρησιμοποιήθηκε για την κατάρρευσή του, έχει υπογράψει δανειακές συμβάσεις.
-Τι σημαίνει επιστροφή στη δραχμή τώρα, θα το δούμε παρακάτω

Να χρεοκοπήσουμε;

Η χρεοκοπία εμφανίζεται από τις μνημονιακές δυνάμεις στην χώρα ως το μεγαλύτερο κακό. Ο αρνητικός όρος που έχει ο όρος χρεοκοπία για φυσικά πρόσωπα με ό,τι αυτός συνεπάγεται (φτώχεια, εξαθλίωση, παράδοση στον δανειστή ) χρησιμοποιείται για να φορτίσει την χρεοκοπία της χώρας. Ο επιστημονικός όρος είναι στάση πληρωμών (παύουμε να πληρώνουμε τους δανειστές) αλλά αποφεύγεται από πολιτικούς, δημοσιογράφους και βέβαια τραπεζίτες. Η χρεοκοπία κράτους είναι διαφορετικό πράγμα από αυτή μιας επιχείρησης ή ενός προσώπου.
-Το πρώτο επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε ήταν το ηθικό. Αν είναι ηθικό να μην πληρώσουμε τους δανειστές μας. Η στάση των πληρωμών, είναι μια διαδικασία που προβλέπεται μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα και είναι αποτέλεσμα όχι μόνο του πόσο κακά λειτούργησε ο δανειζόμενος, αλλά πώς έδρασε ο δανειστής. Οι δανειστές
λοιπόν (όπως και οι τράπεζες από τις οποίες δανειζόμαστε ως πρόσωπα) έχουν συνήθως πάρει τα λεφτά τους από τόκους και «ανταποδοτικές» ενέργειες. Αυτός είναι και ο λόγος που καμιά από τις ισχυρές χώρες- δανειστές, δεν έγινε ποτέ φτωχότερη από την κακή πορεία των δανειζόμενων. Δεν είναι θέμα ηθικής λοιπόν, αλλά λειτουργίας της Αγοράς την οποία τόσο αγαπάνε.
-Η Ελλάδα μπορούσε να κηρύξει στάση πληρωμών πριν από δύο χρόνια. Την εποχή εκείνη οι γερμανικές και γαλλικές Τράπεζες, είχαν στα χέρια τους ελληνικά ομόλογα 200 δις ευρώ. Αυτή η ελληνική κίνηση δεν απειλούσε μόνο τις Τράπεζες αλλά την ευστάθεια της ΕΕ και της Γαλλίας και Γερμανίας. Η απειλή μια τέτοιας κίνησης θα ανάγκαζε την Ε.Ε να κάνει τα πάντα για να μην χρεοκοπήσει η Ελλάδα. Ένα ισχυρό κούρεμα που θα έκανε βιώσιμο το χρέος. Δεν θα χρειαζόταν καν να υλοποιήσουμε την απειλή μας αν οι κινήσεις ήταν πειστικές.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου όχι μόνο δεν το έκανε αλλά ο ίδιος ο Γ Παπανδρέου, όπως αποκάλυψε ο Στρος Καν, τον είχε πλησιάσει για να μπει η χώρα στο ΔΝΤ. Είναι φανερό πως από τη στιγμή που γίνεται μια τέτοια κίνηση, η απέναντι πλευρά γνωρίζει πως δεν σκοπεύεις να κηρύξεις στάση πληρωμών.
Όταν στη συνέχεια ο Γ. Παπακωνσταντίνου πήγε για διαπραγματεύσεις στην τρόικα, είχε δηλώσει την προηγούμενη μέρα πως «δεν έχουμε δυνατότητα διαπραγμάτευσης».Ήταν ένα ψέμα ή μια λάθος εκτίμηση που μας αφαίρεσε κάθε δυνατότητα να κάνουμε το χρέος βιώσιμο.
-Η στάση πληρωμών ή πτώχευση, σημαίνει πως αρνούμαστε να πληρώσουμε τους δανειστές μας. Επιστρέφουμε στη δραχμή. Όσα χρωστάμε πρακτικά «κουρεύονται» μέσω του νέου νομίσματος. Οι καταθέσεις στις Τράπεζες μετατρέπονται στο νέο νόμισμα (δεν χάνονται όπως υποστηρίζουν κάποιοι) όπως και τα χρέη του καθενός.
-Με το νέο νόμισμα (έστω δραχμή) η χώρα αποκτά ανταγωνιστικότητα και διαμορφώνει δική της νομισματική πολιτική. Όχι με βάση τις ανάγκες της νομισματικής ένωσης που ευνοούν Γαλλία, Γερμανία. Με την έξοδο από την ευρωζώνη θα φτηνύνουν τα είδη πρώτης ανάγκης και θα ακριβύνουν τα εισαγόμενα (αυτοκίνητα, τηλέφωνα κλπ). Οικονομολόγοι όπως ο Πωλ Κρούγκμαν, έχουν τοποθετηθεί σαφώς υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Διαφωνούν βέβαια διάφοροι παραθυράτοι έλληνες κινδυνολόγοι.
-Οι Τράπεζες για τις οποίες γίνεται μεγάλη κουβέντα θα αντέξουν αν υπάρξει η κατάλληλη προετοιμασία. Και αν αντιπροσωπεύουν αυτό το οποίο εμφανίζουν. Κάποιες θα τις φάει η «αγορά» και αυτό μάλλον είναι νόμος της αγοράς.
-Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι χρεοκοπία ή όχι, αλλά πότε θα γίνει. Αν η Ελλάδα υπογράψει το Μνημόνιο 2 (θα δούμε παρακάτω) η χρεοκοπία θα γίνει στο μέλλον μέσα από απίστευτα συγκρουσιακές συνθήκες στη χώρα. Επιπλέον το 35% του νέου χρέους θα διέπεται από το Αγγλικό Δίκαιο και όχι το Ελληνικό, πράγμα το οποίο σημαίνει πως δεν θα μπορεί η Ελλάδα να το αποφύγει.
-Η χρεοκοπία θα γίνει γιατί το Μνημόνιο 2, όπως και το Μνημόνιο 1,δημιουργούν ύφεση, συρρικνώνουν την οικονομία ,δεν κάνουν βιώσιμο το χρέος, άρα θα επέλθει. Αν μάλιστα η Ευρωζώνη διαλυθεί όπως πιστεύουν πια
πολλοί, η χώρα θα έχει φεσωθεί ένα νέο χρέος μη διαπραγματεύσιμο.
-Η στάση πληρωμών θα εγκαινιάσει μια δύσκολη περίοδο, όχι όμως δυσκολότερη από αυτή που θα ξεκινήσει αν πτωχεύσουμε στο μέλλον με άλλους όρους. Η χώρα θα γίνει ανταγωνιστική. Η Αργεντινή είναι ένα από τα διεθνή παραδείγματα που αποδεικνύουν πως η στάση πληρωμών, δεν είναι πτώχευση που περιγράφουν στα δελτία ειδήσεων.

Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας;

Οι Γερμανοί και η τρόικα δεν είναι ούτε φίλοι μας ούτε εχθροί μας. Δεν θέλουν να μας σώσουν αλλά να πάρουν λεφτά. Αυτός είναι ο λόγος που βαφτίζουν τα μνημόνια «σωτηρία». Ένας καλός και ευγενικός υπάλληλος Τράπεζας, δεν κάνει την Τράπεζα καλή. Ούτε είναι ο ίδιος κακός επειδή αντιλαμβάνεται έτσι τα συμφέροντά της και τα υπερασπίζεται.
-Οι ξένοι δανείζουν λεφτά για να παίρνουν λεφτά, όπως οι Τράπεζες. Επί δύο χρόνια κατάφεραν να εμφανίσουν τον δανεισμό της Ελλάδας ως σωτηρία, πρώτα για να μην προχωρήσει η Ελλάδα σε άλλη λύση η οποία θα απειλούσε τους ίδιους. Οι γαλλογερμανικές Τράπεζες θα επικρατήσουν στο Νότο της Ευρώπης όταν θα έχουμε πέσει στον γκρεμό. Στις δανειακές συμβάσεις που υπογράφουν ο πρώτος όρος είναι πως η Ελλάδα οφείλει να πληρώνει τους τόκους της. Δίνουν λεφτά για να τα επιστρέφουμε με την πληρωμή τόκων. Και βέβαια δεν συμψηφίζονται με αξιώσεις της Ελλάδας (κατοχικό δάνειο, πολεμικές αποζημιώσεις).Ένας ακόμη από τους όρους του δανεισμού είναι η προτεραιότητα στην ενίσχυση των Τραπεζών. Γιατί άραγε;
-Οι Γερμανοί υποστηρίζουν τα συμφέροντά τους. Το θέμα είναι τι κάνουν οι ελληνικές κυβερνήσεις; Ευθυγραμμίζονται με τους δανειστές, ενώ τα συμφέροντά μας είναι αντίθετα. Χρησιμοποιούν επίσης την επιχειρηματολογία τους. Υπογράφουν πράξεις δανεισμού που οδηγούν απλώς σε νέο χρέος.Η ΕΚΤ, ένας από τους δανειστές μας, έχει 50 δις σε ελληνικά ομόλογα τα οποία είχε αγοράσει στο 80% της αξίας τους. Η βοήθεια λοιπόν προς την Ελλάδα δεν προβλέπει η χώρα μας να τα πάρει στην αξία τους όταν λήξουν, αλλά να μετατραπούν σε ομόλογα του EFSF τα οποία θα αγοράσει η Ελλάδα αφού δανειστεί τώρα με επιτόκια.
Εδώ μπαίνει το ερώτημα, γιατί; Ενδεχομένως πολλοί απ αυτούς να συνδέονται με συμφέροντα. Η Ελλάδα σε λίγο δεν θα έχει να φάει, αλλά αυτοί γίνονται μάνατζερ της «πράσινης ενέργειας» της οποίας η τεχνολογία θα αγοραστεί από την Γερμανία. Μια μεγάλη μερίδα σχετίζεται με το real estate το οποίο θα αφήσει μεγάλα κέρδη τα επόμενα χρόνια. Και μια άλλη μερίδα, είτε σχετίζεται απευθείας με τραπεζικά συμφέροντα, είτε θεωρεί πως η λύση είναι η άποψη πως οι περικοπές θα δημιουργήσουν ανταγωνιστικότητα. Αυτοί που χειρίζονται σήμερα από την πρωθυπουργία της χώρας ως τους σχετιζόμενους οργανισμούς, είναι παιδιά των Τραπεζών και της αντίληψης της «εσωτερικής υποτίμησης». Ανάμεσά τους οι καιροσκόποι και οι αφελείς, νομίζουν πως έτσι θα δώσουν παράταση στο πολιτικό σύστημα που τους τρέφει.

Θα μας σώσει το Μνημόνιο 2;

Όσο και το Μνημόνιο 1. Η επιχειρηματολογία για την επιβολή του Μνημονίου 2, είναι η ίδια ακριβώς με αυτή του πρώτου. «Η χώρα θα καταρρεύσει, χρειάζεται δανεισμό για να λειτουργήσει, τους όρους τους επιβάλουν οι δανειστές, οι οποίοι παρά την επιβολή είναι σωτήρες». Τα δύο μνημόνια, ακόμη και αν αφαιρέσουμε οποιοδήποτε υποψία σκοπιμότητας συμφερόντων, και τα αναλύσουμε ως οικονομικά-πολιτικά γεγονότα, είναι τεχνητές λύσεις που δεν δίνουν λύση. Στηρίζονται σε αυτό που αποκαλείται «εσωτερική υποτίμηση». Δηλαδή η χώρα δεν κάνει στάση πληρωμών. Δεν γίνεται ανταγωνιστική με την υποτίμηση δικού της νομίσματος, αλλά με μείωση μισθών και δαπανών. Αυτό με το Μνημόνιο 1 δεν έγινε. Η μείωση των μισθών, των συντάξεων ,όπως και τα φορολογικά μέτρα έφεραν ύφεση. Η πραγματική αγορά συρρικνώθηκε. Καμιά παραγωγική διαδικασία δεν ενεργοποιήθηκε. Το χρέος μεγάλωσε. Το μεγάλο χρέος (για το οποίο οι μνημονικοί ήθελαν να ρίξουν στο πυρ το εξώτερο όσους το προέβλεπαν),απαιτεί με τη σειρά του πιο σκληρά μέτρα. Οι μισθοί πέφτουν αλλά η αξία των χρεών δεν προσαρμόζεται. Μειώνεται η κατανάλωση, υπάρχει στάση πληρωμών και αδυναμία εξυπηρέτησης δανείων, οι τράπεζες δεν δίνουν πιστώσεις ακριβώς επειδή είναι έτσι η κατάσταση. Η ανεργία αυξάνεται και τα χρήματα αντί να δημιουργούν προϋποθέσεις υγιούς οικονομίας, δίνονται σε επιδόματα ανεργίας. Το επόμενο στάδιο είναι οι κοινωνικές συγκρούσεις. Ξεκινάνε από την κατανοητή αύξηση της εγκληματικότητας και φτάνουν ως τις κοινωνικές διαμαρτυρίες των ανθρώπων που δεν μπορούν πια να επιβιώσουν. Το χρέος είναι δυσβάσταχτο. Επέρχεται η χρεοκοπία.
-Δεν πρόκειται για σενάριο αλλά για πραγματική ζωή τον καιρό του μνημονίου. Το πρώτο μισό έχει επιβεβαιωθεί. Αυτή που επέβαλαν το πρώτο μνημόνιο, αφού έφεραν την ύφεση, τώρα την χρησιμοποιούν ως επιχείρημα για να φέρουν το δεύτερο. Οι διαπραγματεύσεις στο τραπέζι του Μεγάρου Μαξίμου περί του 20% ή του 13ου μισθού που σώθηκε είναι τραγέλαφος.
-Είναι τραγικό πως ο ένας από τους δανειστές, το ΔΝΤ, είναι αυτός που έχει εκφράσει σχετικές επιφυλάξεις για τους όρους του Μνημονίου 2, γνωρίζοντας ίσως από τη διεθνή εμπειρία του την κατάληξη.
-Γιατί απέτυχε το μνημόνιο 1; Μα γι αυτά που προέβλεπε και όχι γιατί δεν εφαρμόστηκε. Είναι δεδομένο πως η ελληνική ιδιομορφία του κομματικού κράτους, είχε τη συμβολή της σε μέτρα που δεν πάρθηκαν για την δημοσιονομική εξυγίανση, αλλά αυτά δεν σχετίζονται με το μνημόνιο. Ενώ η τρόικα καθορίζει για παράδειγμα στο Μνημόνιο 2 με ακρίβεια εκατοστιαίας μονάδας τις περικοπές στους μισθούς, δεν κάνει καμιά πρόβλεψη ή καμιά επιβολή για την δίκαιη φορολόγηση. Δεν λένε στο Μνημόνιο έσοδα «τόσα» από φοροδιαφυγή ή από δίκαιη φορολόγηση. Λένε όμως για μισθούς. Επίσης οι δανειστές δεν επιβάλουν καμιά αναπτυξιακή πολιτική που πρέπει να συνοδεύει το Μνημόνιο και η οποία θα εγγυάται σταδιακά έξοδο από την κρίση. Η οικονομία των Μνημονίων, είναι εγγύηση συγκεκριμένων συμφερόντων.
-Το Μνημόνιο 2, με βάση την αποτυχία του Μνημονίου 1, έπρεπε να είναι ακριβώς η αναίρεση της πολιτικής του πρώτου Μνημονίου. Είναι η συνέχισή του. Η Ελλάδα δανείζεται για να πληρώσει τόκους, να δώσει στις Τράπεζες και να επιβιώσουν πολιτικά οι ντόπιοι οπαδοί αυτής της πολιτικής έως την κοινωνική έκρηξη. Επιπλέον δεσμεύεται στο δανεισμό με το αγγλικό δίκαιο. Δηλαδή σε περίπτωση μελλοντικής χρεοκοπίας ή ακόμη και κατάργησης του ευρώ, η Ελλάδα θα χρωστά το ισόποσο σε ευρώ.
-Δεν υπάρχει καμία προοπτική επιτυχίας του Μνημονίου. Ακόμη και οι προβλέψεις για τις λεγόμενες Ιδιωτικοποιήσεις, είναι ξεκάθαρο πως δεν έχουν καμία τύχη. Απλώς η Δημόσια περιουσία θα απαξιωθεί και θα παραδοθεί στο όνομα της σωτηρίας σε ξένους αγοραστές.
-Οι αγορές, εξαιτίας ακριβώς της ύφεσης που προκαλούν τα Μνημόνια, δεν πρόκειται να ανοίξουν. Θα παραμείνουν καχύποπτες. Ο παραγωγικός ιστός θα καταστραφεί εντελώς. Το «σωτήριο» Μνημόνιο 1, έχει αποδεκατίσει την βιομηχανική παραγωγή (11,4 % κάτω),έχει εξακοντίσει την ανεργία (20%) και έχει μειώσει τα Δημόσια Έσοδα (18%).Σε λίγο κανένας δεν θα μπορεί να εισφέρει το παραμικρό στο Δημόσιο.
-Η κατεστραμμένη παραγωγικά Ελλάδα, θα διώξει τα παιδιά της στο εξωτερικό ή θα τα καταστρέψει. Οι πιο ζωντανές και παραγωγικές δυνάμεις θα βουλιάξουν στην ύφεση, την κοινωνική ανασφάλεια, εχθρευόμενες ένα κράτος που είναι εναντίον του.

Οι Σωτήρες

Στο Μέγαρο Μαξίμου, ένας Τραπεζίτης πρωθυπουργός που είναι από αυτούς που επεξεργάστηκαν πανευρωπαϊκά αυτές τις καταστροφικές πολιτικές και μερικοί εκατομμυριούχοι πολιτικοί, προσπαθούν να πείσουν ότι νοιάζονται για το μέλλον της χώρας. Αν νοιάζονταν τόσο πολύ θα φορολογούσαν τους εαυτούς τους. Ή έστω θα μείωναν ως ένδειξη συμπαράστασης σε αυτό που περνάει ο κόσμος, τα βουλευτικά έσοδα.
Σε καμία από τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών, το κλίμα φόβου που δημιουργούν, δεν έχει επιχειρήματα. Γιατί θα κάνει ζημιά η δραχμή; Πώς αυτοί οι καλοί Σαμαρείτες του κοινωνικού μέλλοντος, που δημιούργησαν όλη την κατάσταση που ζούμε, ξαφνικά απόκτησαν θεία φώτιση για τη σωτηρία μας; Πώς οι κακοί πολιτικοί δεκαετιών (όλοι τους για κακή τους τύχη είναι) θα γίνουν οι καλοί συμβαλλόμενοι στις δανειακές συμφωνίες; Δεν απαντούν. Απλώς εκφοβίζουν.
Κάποιο κινούνται από δόλο. Κάποιοι άλλοι θεωρούν πως έτσι διαιωνίζουν την πολιτική τους επιβίωση, δίνοντας ανάσα σε ένα σύστημα που χωρίς αυτό θα πάψουν να υπάρχουν.
Ακόμη και αν υπήρχε μία πιθανότητα οι δανειακές συμβάσεις να είχαν μια απειροελάχιστη θετική έκβαση, αυτοί είναι που εγγυώνται πως δεν είναι έτσι. Δεν έχουν καμία. Μόνο άθροιση χρέους και στο τέλος χρεοκοπία με τις χειρότερες επιπτώσεις.
Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει βέβαια και το θέμα μιας Δημοκρατίας που ξεχνάει τον εαυτό της, αυτοκαταργείται για να εξυπηρετήσει όρους της Αγοράς, για το καλό μας πάντα. Περιμένω κάποιον από τους σωτήρες να μου δείξει ένα μέρος του κόσμου που η λειτουργία της αγοράς είχε θετικά αποτελέσματα για το κοινωνικό σύνολο.
Μέχρι τότε ας θυμούνται πως όσοι σήμερα δίνουν συνταγές για την κρίση είναι αυτοί που τη δημιούργησαν. Και στην Ελλάδα, αυτοί που κλαίνε για την δημοσιονομική κατάντια, είναι ακόμη αυτοί που την συντηρούν. Κρατάνε θέση υπαλλήλου ΟΣΕ στο Μεσολόγγι όπου δεν έχει τραίνο, αλλά περικόπτουν οριζόντια μισθούς από αυτούς που σε λίγο θα πεθάνουν από την πείνα.
ΥΓ Για να φτάσουμε στην κρίση, έπρεπε να χάσουμε την κρίση μας. Μήπως για να βγούμε πρέπει να την ξαναποκτήσουμε;

 

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2012 — Το κουτί της Πανδώρας. All Rights Reserved.
Design and Development by WebRelations.

ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΥΣ!!!