Κάτι που συνηθίζεται να λέγεται και να γράφεται στις μέρες μας, είναι το απαράδεκτο που χαρακτηρίζει το ύφος και ήθος εξουσίας των εκπροσώπων μας στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Ουκ ολίγες φορές επίσης, εξαπολύονται μύδροι κατά του περίκλειστου κράτους της "Συγκεντρωτικής Αθήνας", με τα προπατορικά πολιτικά αμαρτήματα που το συνοδεύουν από ιδρύσεως της Ελληνικής Πολιτείας, τις αγκυλώσεις και την αδιαφορία προς τον πολίτη, την απρόσωπη και απάνθρωπη ενίοτε εκδοχή του, αντιδιαστέλλοντάς το με την ανθρωπιά και την αμεσότητα της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Ειδικότερα στην Πάρο, κάποιοι εξειδικεύτηκαν την τελευταία πενταετία σε αναλύσεις επί του νομικού πεδίου που διέπει τη λειτουργία του κράτους από την κορυφή μέχρι τη βάση του, δημιουργώντας την πλαστή εντύπωση πως για όλα τα κακά της μοίρας μας φταίει η κεντρική διοίκηση, ακόμα και για αυτά που φταίει η ...τοπική αυτοδιοίκηση!!
Βέβαια από το βήμα του καφενείου και από το πληκτρολόγιό του ο καθείς μπορεί να ισχυρίζεται ότι γουστάρει, όμως η ζωή είναι εκείνη που επιβεβαιώνει ή καταρρίπτει τους όποιους ισχυρισμούς
Θα αναφερθώ σε προσωπικά βιώματα και μάλιστα πρόσφατα, παρακάμπτοντας τα του παρελθόντος μέσα από τα οποία προκύπτει ταυτόσημη εικόνα εξουσιαστικού ύφους και ήθους κεντρικής και τοπικής διοίκησης.
Το τελευταίο διάστημα διάφορες απανωτές αιτίες με οδήγησαν στα σκαλιά της τοπικής μας διοίκησης σε μια προσπάθεια αναζήτησης λύσεων σε προβλήματα σοβαρά, πολλά εκ των οποίων χρονίζοντα.
Θα σταθώ σε δύο από αυτές:
Στην περίπτωση καθαρισμού ρέματος που έχει δασώσει ακαθάριστο εδώ και δεκαετίες έχοντας καταστεί επικίνδυνο κι αφού προηγήθηκε για πολλοστή φορά το γνωστό "μπαλάκι" μεταξύ Δήμου-Επαρχείου έλαβα την διαβεβαίωση από το δεύτερο πως θα υπάρξει άμεση αντιμετώπιση του θέματος μιας και υπήρχε σε εξέλιξη σχετική εργολαβία σε άλλα σημεία του νησιού. Δύο μήνες μετά: Αποτέλεσμα μηδέν!
Για την περίπτωση της ΔΕΥΑΠ η οποία στην Ν.Πάρο έχει φτάσει την πίεση του δικτύου ύδρευσης στον Θεό (9 ατμόσφαιρες!!) και παρά τις επανειλημμένες διαμαρτυρίες για σοβαρές ζημιές στην οικοσκευή μου ήδη από τις αρχές του περασμένου καλοκαιριού ακόμα περιμένω να "σχεδιάσουν την επόμενη μέρα χωρίς να διαταραχθούν οι ισορροπίες του συστήματος" σύμφωνα με την ρήση υπηρεσιακού παράγοντα, παραμένοντας ωστόσο εγώ και η οικογένειά μου σε μια ιδιότυπη ομηρεία με επικρεμάμενη πάνω από τα κεφάλια μας την Δαμόκλειο σπάθη μιας ακόμη ανεπιθύμητης ζημιάς, ανά πάσα ώρα και στιγμή, αφού έχουν ήδη καταστραφεί κατά σειρά τρεις μειωτήρες πίεσης που τοποθέτησα το τελευταίο εξάμηνο στο δίκτυό μου!
Αυτό που προκύπτει ως συμπέρασμα από τα προαναφερθέντα είναι πως καλές οι θεωρίες περί εγγύτητας της τ.αυτοδιοίκησης, αλλά αυτή θα πρέπει να αντιληφθεί τον ρόλο της ως τέτοια και όχι ως καρικατούρα της βαρεμένης από την πλήξη και την αδράνεια κεντρικής διοίκησης που απλώς ξορκίζει τα προβλήματα και παραπέμπει τη λύση τους στις επόμενες μελέτες, στις επόμενες χρηματοδοτήσεις κι εντέλει στις καλένδες...

