Τετάρτη 22 Ιουλίου 2026
Τρίτη 21 Ιουλίου 2026
ΤΙ ΘΑ ΕΒΛΕΠΕ ο Όργουελ αν ζούσε σήμερα;
Αν ο Έρικ Άρθουρ Μπλαιρ γνωστός περισσότερο με το συγγραφικό του ψευδώνυμο Τζωρτζ Όργουελ, γεννημένος σαν (προ)χθες το 1903, ζούσε στην εποχή μας, πιθανότατα θα είχε μια παράξενη διαπίστωση: είχε δίκιο σχεδόν σε όλα, απλώς όχι με τον τρόπο που ο ίδιος φανταζόταν.
Για δεκαετίες διαβάζαμε το “1984” σαν προφητεία ενός σκοτεινού ολοκληρωτικού μέλλοντος, ενός κόσμου όπου ο Μεγάλος Αδελφός παρακολουθεί τους πάντες, η εξουσία λογοκρίνει τα πάντα και η Αστυνομία Σκέψης τιμωρεί κάθε παρέκκλιση. Πιστεύαμε ότι αν αυτός ο κόσμος ερχόταν ποτέ, θα τον αναγνωρίζαμε αμέσως. Θα φορούσε στολή. Θα μιλούσε με διαταγές. Θα επέβαλλε σιωπή με ωμή βία. Όμως η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ πιο εξελιγμένη και πιο ύπουλη...
Ο Μεγάλος Αδελφός δεν ήρθε με μπότες. Ήρθε με smartphone, εφαρμογές, social media, όρους χρήσης που αποδεχόμαστε χωρίς να διαβάζουμε, αλγόριθμους που γνωρίζουν τι μας θυμώνει, τι μας φοβίζει, τι μας κρατά καθηλωμένους σε μια οθόνη. Και κυρίως, ήρθε μέσα από τη γλώσσα.
Εδώ ο Όργουελ παραμένει αφοπλιστικά επίκαιρος. Είχε καταλάβει ότι η εξουσία δεν κυριαρχεί μόνο ελέγχοντας τα σώματα. Κυριαρχεί ελέγχοντας τις λέξεις, γιατί όταν διαβρώνεται η γλώσσα, διαβρώνεται και η σκέψη. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τη δημόσια γλώσσα της εποχής μας, στην Ελλάδα αλλά και συνολικά στη Δύση.
Η παρακολούθηση βαφτίζεται «εθνική ασφάλεια». Η ακρίβεια γίνεται «πληθωριστική πίεση». Οι περικοπές λέγονται «δημοσιονομική προσαρμογή». Η στασιμότητα μετατρέπεται σε «ανθεκτικότητα». Η προπαγάνδα ονομάζεται «επικοινωνιακή στρατηγική». Κάπως έτσι, η πραγματικότητα δεν ακυρώνεται, απλώς επαναδιατυπώνεται...
Ίσως αυτή να είναι και η πιο οργουελική συνθήκη του σήμερα. Δεν χρειάζεται πλέον να μας υποχρεώσουν να πιστέψουμε το ψέμα. Αρκεί να μας κουράσουν τόσο, ώστε να πάψουμε να αναζητάμε την αλήθεια. Στην Ελλάδα -και όχι μόνο- αυτό γίνεται συχνά σχεδόν αθόρυβα. Όχι με ωμό αυταρχισμό, αλλά με συνεχή διαχείριση του φαίνεσθαι και με την παραγωγή μιας παράλληλης αφήγησης όπου η εικόνα της κανονικότητας γίνεται σημαντικότερη από την ίδια την πραγματικότητα...
Η μεγάλη ειρωνεία είναι ότι ο οργουελικός κόσμος δεν οικοδομήθηκε τελικά μόνο από κράτη. Οικοδομήθηκε και από αγορές, πλατφόρμες και ψηφιακά οικοσυστήματα. Ο έλεγχος δεν επιβάλλεται πάντα από πάνω. Συχνά προσφέρεται από εμάς τους ίδιους εθελοντικά, καθημερινά, με ένα κλικ στο “accept”.
Ο Όργουελ φοβόταν την ημέρα που η εξουσία θα απαγορεύει τα βιβλία. Ίσως σήμερα να φοβόταν περισσότερο την ημέρα που κανείς δεν θα έχει πια τη συγκέντρωση να τα διαβάσει. Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι μόνο ο αυταρχισμός της εξουσίας. Είναι η εθελοντική παραίτηση της κοινωνίας από την κριτική σκέψη. Και τότε ο Μεγάλος Αδελφός γίνεται σχεδόν περιττός, γιατί θα τον έχουμε ήδη εσωτερικεύσει...
Ο ΚΟΡΙΟΣ
PRESS.GR
Ηθελημένος εξανδραποδισμός στο όνομα της… ασφάλειας
Chat Control: Ο μεγάλος ψηφιακός αδελφός είναι εδώ και… μας αρέσει!!!
Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Κάθε εποχή βρίσκει το δικό της επιχείρημα για να περιορίζει λίγο περισσότερο την ιδιωτικότητα των πολιτών. Χθες ήταν η τρομοκρατία μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Σήμερα είναι η προστασία των παιδιών από τη διαδικτυακή σεξουαλική εκμετάλλευση. Αύριο θα υπάρξει, πιθανότατα, ένας νέος λόγος. Ο σκοπός αλλάζει. Η λογική όμως παραμένει η ίδια: περισσότερη επιτήρηση, περισσότερος έλεγχος, λιγότερο απόρρητο…
Το λεγόμενο Chat Control παρουσιάζεται ως ένα εργαλείο για την αντιμετώπιση ενός αποτρόπαιου εγκλήματος. Κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει με την ανάγκη προστασίας των παιδιών. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι ο σκοπός. Είναι τα μέσα. Γιατί κάθε φορά που μια δημοκρατία αποκτά το δικαίωμα να εισχωρεί στις ιδιωτικές επικοινωνίες των πολιτών της, δημιουργείται ένα προηγούμενο που δύσκολα ανατρέπεται…
Η Ευρωπαϊκή Ένωση υπήρξε για χρόνια σημείο αναφοράς στην προστασία των προσωπικών δεδομένων. Ο Γενικός Κανονισμός Προστασίας Δεδομένων (GDPR) προβλήθηκε ως το παγκόσμιο πρότυπο σεβασμού της ιδιωτικότητας. Σήμερα, όμως, η ίδια Ευρώπη εμφανίζεται διατεθειμένη να συζητήσει μηχανισμούς που, σύμφωνα με πολλούς ειδικούς, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επιστήμονες της κυβερνοασφάλειας μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο για πρωτοφανείς μορφές ψηφιακής επιτήρησης…
Η τεχνολογία δεν κάνει διακρίσεις. Το εργαλείο που σχεδιάζεται για να εντοπίζει εγκληματίες μπορεί αύριο να χρησιμοποιηθεί για πολύ ευρύτερους σκοπούς. Η Ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα όπου εξαιρετικές εξουσίες, που θεσπίστηκαν για έκτακτες περιστάσεις, μετατράπηκαν σταδιακά σε μόνιμο καθεστώς. Οι μηχανισμοί παρακολούθησης έχουν μια ιδιαιτερότητα: μόλις δημιουργηθούν, σπάνια καταργούνται. Αντίθετα, διαρκώς επεκτείνονται…
Το πραγματικό διακύβευμα, λοιπόν, δεν είναι αν πρέπει να προστατευτούν τα παιδιά. Αυτό είναι αυτονόητο. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η προστασία αυτή μπορεί να επιτευχθεί χωρίς να μετατραπεί κάθε πολίτης σε δυνάμει ύποπτο και κάθε ιδιωτική συνομιλία σε αντικείμενο προληπτικού ελέγχου. Διότι υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στη στοχευμένη δίωξη του εγκλήματος και στη γενικευμένη δυνατότητα επιτήρησης εκατομμυρίων αθώων πολιτών…
Η Ευρώπη γεννήθηκε πάνω στην ιδέα ότι η ελευθερία και τα ατομικά δικαιώματα αποτελούν αδιαπραγμάτευτες αξίες. Αν αρχίσει να θυσιάζει αυτές τις αρχές στο όνομα της ασφάλειας, κινδυνεύει να χάσει εκείνο ακριβώς που υποτίθεται ότι θέλει να προστατέψει. Γιατί οι δημοκρατίες δεν υποχωρούν πάντοτε με θεαματικό τρόπο. Συχνά φθείρονται αργά, με μικρές νομοθετικές παραχωρήσεις που κάθε φορά μοιάζουν λογικές και προσωρινές…
Ο Τζορτζ Όργουελ δεν φανταζόταν έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι θα αποδέχονταν πρόθυμα την επιτήρησή τους. Φανταζόταν έναν κόσμο όπου θα πείθονταν ότι αυτή είναι απαραίτητη για το δικό τους καλό. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο της υπόθεσης. Όχι η τεχνολογία. Αλλά η σταδιακή εξοικείωσή μας με την ιδέα ότι, στο όνομα της ασφάλειας, η ιδιωτική ζωή μπορεί να πάψει να είναι πραγματικά ιδιωτική…
ΠΗΓΗ: antinews.gr-dimokratia.gr
Δευτέρα 20 Ιουλίου 2026
Κυριακή 19 Ιουλίου 2026
«Δεν υπάρχει κράτος μαντάμ!»
΄
Τι εννοούσε ο ποιητής; Εννοούσε ότι δεν υπάρχει εθνικό κράτος. Εκείνο που διαθέτει το μονοπώλιο της βίας για να προστατεύει τους εγχώριους πολίτες του από κάθε απειλή τόσο εξωτερική, όσο και εσωτερική. Εθνικό κράτος, δηλαδή εκείνο που φροντίζει ως κράτος πρόνοιας τους πολίτες, με τις ανάλογες υπηρεσίες στους τομείς λόγου χάρη της υγείας, της παιδείας ή της δικαιοσύνης. Ωστόσο, κράτος υπάρχει και παραϋπάρχει! Μόνο που δεν είναι πλέον εθνικό. Είναι μορφή διεθνοποιημένης πολιτικής εξουσίας, άτυπου αυτοκρατορικού τύπου, με τοπικούς τοποτηρητές που ονομάζονται «πολιτική ηγεσία του τόπου». Κάποτε αναφανδόν μαφιοποιημένοι, οι παραπάνω τοποτηρητές προσχηματικά εξακολουθούν να εμφανίζονται ως «εκλεγμένοι από το λαό», δηλαδή από μια κοινή γνώμη που αν δεν απέχει από τις εκλογές διότι έχει σιχαθεί τις απατηλές «ψευτοδημοκρατικές» διαδικασίες, χειραγωγείται πολύ εύκολα, καθοδηγείται από τα ΜΜΕ και τις δημοσκοπήσεις και «επιλέγει» βάση των προειλημμένων αποφάσεων των ελίτ. Υπάρχει λοιπόν ένα παγκοσμιοποιημένο υποκατάστατο του πρώην εθνικού κράτους, με δικαστές καθοδηγούμενους από την εκάστοτε πολιτική εξουσία και οπωσδήποτε αρκετά «προοδευτικούς», ώστε να καταπατούν ανερυθρίαστα ακόμα και τα στοιχειώδη δικαιώματα στην προστασία και στη δικαιοσύνη των πολιτών της κοινωνίας από την οποία προέρχονται. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τα σώματα ασφαλείας που, σε μια μαφιοποιημένη κοινωνία της αρπαχτής, μαφιοποιούνται τα ίδια με μεγάλη ταχύτητα. Το ιδεολογικό πλαίσιο της παγκόσμιας συμπεριληπτικής κοινωνίας – ξενοδοχείο, χωρίς πολιτικά σύνορα (ονομάζεται επίσης με «ανοιχτά σύνορα») και πάμπολλες ανθρωπιστικές ΜΚΟ να προασπίζονται μετά μανίας και με το αζημίωτο, τόσο τον ανοιχτό χαρακτήρα των συνόρων, όσο και τα νομικά «ανθρώπινα δικαιώματα» όλων εκείνων που στην πολιτικά ορθή διάλεκτο ονομάζονται «πρόσφυγες», (ενώ πρόκειται για επιδοτούμενους από διάφορες «open society» λαθρομετανάστες), έχουν συγκροτήσει τις ηθικο-πολιτικές νοοτροπίες του πλήθους των κατά φαντασίαν «πολιτών του κόσμου». Στο μυαλό όλων των ημιμαθών δυτικών ιδιωτών έχει εδραιωθεί το σύγχρονο πολιτικό τοπίο: Τα γκέτο των σύγχρονων δυτικών και δυτικοευρωπαϊκών μητροπόλεων έχουν γίνει ένα δείγμα νομοτελειακής «φυσικής» εξέλιξης.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)