Πριν τις δημοτικές εκλογές του 2023 είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με αρκετούς συμπολίτες οι οποίοι συμμετείχαν στα και τρία ανταγωνιζόμενα ψηφοδέλτια.
Κοινός τόπος σε όλες αυτές τις συνομιλίες ήταν, από τους μεν φίλους η προτροπή προς εμέ να συμμετάσχω στις εκλογές, από δε την δική μου μεριά, η αποτροπή προς εκείνους να προβούν στο αποφασισμένο εγχείρημα.
Βασικό επιχείρημα (όπως και στα κείμενα εκείνης της εποχής) στην σύσταση προς αυτούς ήταν, πως εφόσον είχαν αγαθές προθέσεις και δεν ανήκαν στις συνομοταξίες των κερδοσκόπων και καιροσκόπων της πολιτικής, κάθε προσπάθεια που θα έκαναν ως αιρετοί, εφόσον βεβαίως εκλέγονταν, θα προσέκρουε πάνω στα απόρθητα τείχη του Κατεστημένου.
Κι όταν αναφέρομαι στο Κατεστημένο δεν εννοώ μόνο τα συγκροτημένα μεγάλα ή μεσαία συμφέροντα ή το αγκυλωμένο και συγκεντρωτικό κράτος των Αθηνών, αλλά και αυτή την ίδια την Απαιδευσιά της κοινωνίας μας!
Όπως ήταν αναμενόμενο, ουδείς έλαβε σοβαρά υπόψιν τις ενστάσεις μου και όλοι συνέχισαν παθιασμένοι τον προεκλογικό τους αγώνα, με κάποιους από αυτούς να εκλεγούν και μάλιστα με μεγάλο αριθμό ψήφων.
Ένας από αυτούς ήταν και ο Τάσος, με τον οποίο όχι μόνο προεκλογικά αλλά και μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ήμουν σε συχνή επαφή μαζί του για διάφορα ζητήματα που αφορούσαν κυρίως στην περιοχή της Αγκαιριάς.
Του είχα επισημάνει λοιπόν, πριν καλά-καλά αναλάβει το πόστο του, πως λόγω του ήθους και της παιδείας που κουβαλούσε, ήταν ζήτημα χρόνου να "μαζέψει το μπογαλάκι του" και να φύγει από το "Ξενία".
Εκείνος ευγενικά μου αντέτεινε πως θα το "παλέψει όσο πήγαινε" και πως προτιμούσε να δώσει μάχες για την αυτοδιοίκηση παρά να σχολιάζει μακρόθεν.
Τώρα όσον αφορά στο ποιος δικαιώθηκε το αφήνω στην κρίση σας....
