Πολλές φορές αισθάνομαι ότι αποτελώ ένα είδος παραφωνίας στον τόπο μου, αφού για όσα ζούμε και υφιστάμεθα είναι καλλιεργημένη η εντύπωση πως συμβαίνουν με την σύμφωνη γνώμη των παριανών, τουλάχιστον των περισσοτέρων κι απλώς έχουμε μείνει κάποιοι "γραφικοί" να διαμαρτυρόμαστε για την κατρακύλα του τόπου.
Κι όμως! Φέτος το Πάσχα μετά από 3 χρόνια έμεινα στο νησί και η εικόνα του δεν προκάλεσε πραγματικό σοκ μόνο σε μένα αλλά και σε πάρα πολλούς συμπολίτες, αλλά και επισκέπτες με τους οποίους συνομίλησα.
Δρόμοι που χρησίμευαν ως πίστες της φόρμουλα-1 για τους ιδιοκτήτες ακριβών αυτοκινήτων, σταθμευμένα οχήματα παντού όπου υπήρχε έστω και ελάχιστος διαθέσιμος χώρος, σκουπίδια σπαρμένα ολόγυρα, και φυσικά η μετατροπή κάποιων περιοχών, δια της αυθαίρετης κατάληψης, σε ένα απέραντο καφεμπαρ/εστιατόριο, για Αστούς, Μικροαστούς και μικροαστίζοντες επισκέπτες της Πάρου.
Κορύφωση αποτέλεσε η επί διήμερο "μετάλλαξη" Νάουσας και Αλυκής σε υπαίθριο μπουζουξίδικο, με τα ντεσιμπελ να δονούν τον αέρα και τις τοπικές αρχές να παρακολουθούν αμήχανα και αδιάφορα την καταστρατήγηση και τον εξευτελισμό κάθε έννοιας νομιμότητας και σοβαρότητας αυτού που ονομάζουμε περιφραστικά Ελληνικό κράτος.
Το θλιβερό είναι πως γι αυτήν την τριτοκοσμική κατάσταση κάποιοι έσπευσαν να πανηγυρίσουν, καταγράφοντας την στα "θετικά" ενόψει της καλοκαιρινής περιόδου, πιστοποιώντας για πολλοστή φορά πως ο ξεπεσμός για ορισμένους δεν έχει πάτο, παρά τους δήθεν εξορκισμούς στο φαινόμενο της Μυκονοποίησης....





