Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2026
ΓΙΑ ΤΟΥΣ "ΑΛΛΟΥΣ" ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ;
Κάποιοι εδώ και καιρό προσπαθούν να εγκλωβίσουν την συζήτηση για το σοβαρότατο πρόβλημα εύρεσης στέγης αποκλειστικά στον χώρο των δημοσίων υπαλλήλων.
Μάλιστα ακόμα και σ' αυτούς γίνεται διάκριση ανάμεσα στους "προνομιούχους" εκπαιδευτικούς και υγειονομικούς από τη μια και τους "λοιπούς" από την άλλη!
Το στεγαστικό πρόβλημα όμως αφορά σε όλους όσοι δεν διαθέτουν ιδιόκτητη στέγη και γίνεται ιδιαίτερα αφόρητο όταν μιλάμε για χαμηλόμισθους εποχικούς εργαζόμενους.
Ο εγκλωβισμός αυτός γίνεται συνειδητά προκειμένου να δημιουργηθεί η εντύπωση πως αφορά μια μικρή μερίδα πολιτών και δεν έχει προσλάβει χαρακτηριστικά γενικευμένου κοινωνικού προβλήματος, κάτι που θα έπρεπε να οδηγήσει σε αναζήτηση ριζικών λύσεων και όχι μεροληπτικές δράσεις εμβαλωματικού χαρακτήρα προκειμένου να εκτονωθεί έστω και προσωρινά η κατάσταση...
Συμπληρώματα Διαστροφής
Κάπου στην περιοχή της Κυψέλης υπήρξε προσφάτως μια «ωραία πολυπολιτισμική ατμόσφαιρα». Με ανήλικα παιδιά που πάσχουν από σύφιλη και ένα κατεψυγμένο μωρό με πολλαπλά τραύματα στην πλάτη. Με άλλα λόγια, μια από τα ίδια. Αφού τέτοια έχουμε ξαναδεί και σίγουρα θα ξαναδούμε.
Η ιδεολογική δυσανεξία στις ιδέες της ιστορικής συνέχειας και της πολιτισμικής συνεκτικότητας που συγκροτούν την πεμπτουσία των λαών και των εθνικών τους συνειδήσεων, είναι ως γνωστό χαρακτηριστική της φιλελεύθερης γκλομπαλιστικής ιδεοληψίας. Τα ιδεολογήματα της διαφορετικότητας, δηλαδή της πολιτικά ορθής απεριόριστης ανεκτικότητας σε όλες τις διαφορές και επιτρεπτικότητας σε όλες τις παρεκκλίσεις από τους καθιερωμένους ηθικούς κανόνες που οργάνωναν την κανονική κοινωνική ζωή των πολιτών, αποτελούν σήμερα κάτι σαν ιδεολογικό συμπλήρωμα διατροφής της πολιτικά ορθής σκέψης όλων των κατά φαντασίαν πολιτών του κόσμου που ορκίζονται στο όνομα μιας παγκόσμιας συμπεριληπτικής κοινωνίας ομιλούντων διπόδων, με την αίσθηση μάλιστα ότι έτσι γίνονται και φαίνονται «προοδευτικοί» ή /και «αριστεροί»…
Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2026
Περί Ψυχολογίας & Παροχής Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας στην Σύγχρονη Ελλάδα
Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη
Στην καθημερινή κλινική πράξη ως ψυχολόγος, αλλά και ως μέλος αυτής της κοινωνίας έρχομαι αντιμέτωπη, όπως ενδεχομένως ερχόμαστε όλοι μας, με διάφορες κοινωνικές ιστορίες που σκιαγραφούν μια κοινωνική πραγματικότητα θραυσματικού τύπου, όπου τα άτομα (αλλά και οι συλλογικότητες), νιώθουν κατακερματισμένα, αδυνατούν να «ενώσουν τα κομμάτια τους», ώστε να δημιουργήσουν ένα αποτέλεσμα στη δική τους ζωή και των συνανθρώπων τους. Τα άτομα αυτά συχνά ταλανίζονται από διάφορες ψυχικές διαταραχές, (εντός και εκτός εισαγωγικών), βιώνουν συναισθήματα δυσφορίας, μελαγχολίας, απουσίας νοήματος, έλλειψης ικανοποίησης, έλλειψης ενδιαφέροντος κλπ. Παράλληλα, συχνά αισθάνονται ένα γνωστικό και ταυτόχρονα συναισθηματικό χάος και υπαρξιακό κενό, μοναξιά, αδυναμία στοχοθεσίας, απουσία προσανατολισμού, δυσκολία στη λήψη απόφασης. Μοιάζουν πολλές φορές να νιώθουν ή να είναι λίγο ή πολύ «εκτός τόπου και χρόνου». Συγχρόνως, τα άτομα αυτά αποτελούν τμήματα ενός λαού που υφίσταται το ένα σοκ μετά το άλλο και βιώνουν σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο μια πολυδιάστατη κρίση.
Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2026
NA ΣΕ ΚΑΨΩ ΓΙΑΝΝΗ ΝΑ Σ' ΑΛΕΙΨΩ ΛΑΔΙ...
Ένα θέμα που απασχόλησε την δημοσιότητα τις τελευταίες μέρες είναι αυτό της σταδιακής συρρίκνωσης του αλιευτικού τομέα στο νησί μας και όχι μόνο.
Οι αιτίες είναι πολλές, αλλά ως κυριότερη αναγνωρίζεται η επικράτηση της "βαριάς βιομηχανίας" του Τουρισμού ως υποκατάστατο του συνόλου της παραγωγικής διαδικασίας στη χώρα μας.
Υπό αυτό το πρίσμα, προκαλεί τουλάχιστον απορία η στάση πολιτικών παραγόντων οι οποίοι συνέβαλαν καθοριστικά δια πράξεων (ή και δια παραλείψεων) σε αυτή την εξέλιξη, να εμφανίζονται ως "συμπαραστάτες" και "συνοδοιπόροι" στον αγώνα των ψαράδων για επιβίωση!
Η μικροπολιτική αντίληψη που θέλει αυτούς τους παράγοντες να συμπλέουν με τους πάντες και τα πάντα, εφόσον αυτό αποφέρει ψηφαλάκια, έχει καταστεί πλέον κρατούσα ιδεολογία και σταθερός κανόνας συμπεριφοράς των εκπροσώπων της.
Έτσι μπορούμε να καμαρώσουμε αυτούς που αποφάσιζαν επί της ουσίας την καταστροφή του πρωτογενή τομέα δια της δημιουργίας των προυποθέσεων της απόλυτης επικράτησης του τουρισμού ως κυρίαρχη οικονομική δραστηριότητα να φωτογραφίζονται "πρώτη μούρη" στις κινητοποιήσεις των θυμάτων που αυτοί προκάλεσαν είτε λόγω σκοπιμότητας υπηρετώντας συμφέροντα, είτε λόγω αφροσύνης....
