Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΚΟΤΑΣ

Σε επίθεση που δέχθηκε από κότες αποδίδεται ο θάνατος αλεπούς σε βιολογική σχολική φάρμα στη Γαλλία.
Το λάθος της αλεπούς ήταν πως δεν εκτίμησε σωστά τον κίνδυνο από την ομαδική επίθεση των υποτιμημένων αυτών πλασμάτων σε συνθήκες κινδύνου.
Το μήνυμα ξεκάθαρο: Η ισχύς εν τη ενώσει!!

ΕΡΑΝΙΣΜΑΤΑ

*Οι χειρότεροι σύμβουλοι ενός πολιτικού, κατά κανόνα είναι οι "σύμβουλοί" του!
Ιδίως εκείνοι που διαπρέπουν στο άθλημα του αρχιδοξυσίματος και λόγω "διατριβής" και λόγω ταμπεραμέντου εισηγούνται όποια μαλακία μπορεί να κατεβάσει ένα κρανίο με ελλιποβαρές περιεχόμενο.

*Αντιπολίτευση δεν κάνεις αρνούμενος τα προφανή, τα αυταπόδεικτα.
Αντιπολίτευση δεν κάνεις μηδενίζοντας το έργο του άλλου.
Αντιπολίτευση δεν κάνεις αρνούμενος πως το λιμάνι της Αλυκής πιστώνεται στον Μάρκο είτε σου αρέσει, είτε δεν σου αρέσει.
Αντιπολίτευση κάνεις αναδεικνύοντας λάθη, παραλείψεις, αστοχίες και λοιπά πραγματικά κουσούρια των διοικούντων.
Αυτά!!

*Στις εκλογές φυσικό είναι να λέγονται υπερβολές, ένθεν κακείθεν.
Ακόμη και στην υπερβολή όμως υπάρχει ένα όριο αδερφέ μου.
Δεν επικαλείσαι προς ιδιοποίηση πχ την μείωση της ανεργίας, γιατί τότε γελάνε κι οι πέτρες.
Λες κι ο δήμος, είτε αμέσως είτε εμμέσως, εμπλέκεται σε θέματα εργασίας και απασχόλησης.
Εδώ, σε αυτά που εμπλέκεται διότι αποτελούν αρμοδιότητές του κι επικαλείται αδυναμία λόγω υποστελέχωσης.
Α και να θερμοπαρακαλέσω.
Η ατάκα "ναι, αλλά ο δήμος συνέβαλε στην κατασκευή του νέου αεροδρομίου και στην αύξηση του τουρισμού που με τη σειρά του αύξησε την απασχόληση κλπ κλπ", όχι σε τούτο εδώ το ιστολόγιο.
Σε κάποια άλλα που τρώνε και μοιράζουνε κουτόχορτο, ελεύθερα παίδες.

*Φιρί- φιρί το πάει ο Μάρκος να ξαναρχίσω τις γελοιογραφίες.
Άσε που με πρήζουν όπου σταθώ κι όπου βρεθώ διάφοροι οψίμως εκτιμήσαντες τα προσόντα μου ως γελοιογράφου.
Αν είχαν την ίδια άποψη και την εποχή του Μεγάλου (τότε που τρέχανε από πίσω του σαν τα σκυλάκια ντε!) ίσως να ικανοποιούνταν άμεσα το αίτημά τους. 
Τώρα, στην αναμονή...

*Για πολλοστή φορά να ευχαριστήσω όσους φίλους καλοπροαίρετα ζητούν να μετάσχω στις εκλογές.
Ιδιαίτερα αυτούς που βρίσκονται μακριά από το νησί.
Στην καρδιά των απόδημων άλλωστε φωλιάζει αληθινή αγάπη (ο ομηρικός νόστος γαρ) για την πατρίδα που η ζωή τους στέρησε.
Πρέπει όμως να κατανοήσουν πως το κεφάλαιο αυτό έκλεισε για μένα οριστικά το 2010.
Και δεν υπάρχει -δυστυχώς ή ευτυχώς- επιστροφή.
Νάστε καλά φιλαράκια! 

Πώς λέγεται στα σκοπιανά η μαλακία;

Ούτε ο Τσιφόρος θα μπορούσε να το είχε γράψει, όμως οι φάρσες που σκαρώνουν οι Συριζαίοι (πάσης φύσεως) στην πραγματικότητα δεν έχουν τέλος (ώσπου να κάνουν την πραγματικότητα φάρσα). Αίφνης ο Δρομέας του κ. Βαρώτσου κι όπου φύγει - φύγει κάθε σοβαρότητα, λογική και ήθος.
  Δεν χρειάζεται να ’ναι κανείς δαιμόνιος ρεπόρτερ ή καλός συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων για να ανασυνθέσει την εν λόγω ιστορία. Ο τρόπος
που λειτουργούν τα παρεάκια γύρω από κάθε πόλο και πολίδιον του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εξιστορήσει τα πράγματα από μόνος του.

  Εκεί λοιπόν που ένα παρεάκι (συμβούλων, παρατρεχάμενων, αργόσχολων, εξυπνάκηδων, αργόμισθων και άλλων επιτήδειων) έπινε τα ουισκάκια του (υποθέτω ότι θα έχουν μάθει να πίνουν μαλτ) κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα της ανταλλαγής των αγαλμάτων, ώστε έτσι να φανεί η σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των δύο λαώνε.
  Φαντάζομαι ότι ο ενθουσιασμός που επικράτησε ήταν ακράτητος (συντελούντος του άκρατου ουίσκι) και, αν η κυρία Ζορμπά δεν ήταν παρούσα, σίγουρα πληροφορήθηκε την ιδέα απ’ τον πιο ωκύποδα απ’ τα αλάνια ή από μεγαλύτερη τινά ομάδα γοργοπόδαρων παρατρεχάμενων που έσπευσε να πάρει την προσκεφαλάδα (και τα ανάλογα εύσημα).
  Προφανώς, η κυρία Μυρσίνη-Σημίτης-Ζορμπά ενθουσιάστηκε απ’ την ιδέα του κοντραμπάντο των αγαλμάτων κι εκάλεσε τον κ. Βαρώτσο για να του την ανακοινώσει. Εμβρόντητος ο άνθρωπος. Άγαλμα κατά το δη λεγόμενο. Στο σημείο αυτό ο εγκέφαλος της κυρίας Ζορμπά (η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, μόλις δέκα μέρες μετά την έναρξη της θητείας της είχε ήδη ανακηρυχθεί ως η καλύτερη υπουργός Πολιτισμού της τελευταίας εκατονταετίας) – στο σημείο αυτό λοιπόν ο εγκέφαλος της υπουργού αντελήφθη ότι είναι βράσε όρυζα η δουλειά κι ότι θα εκτεθούμε και στα μπρόκολα.
Και πανικοβλήθηκε.
  Και τι έκανε όταν πανικοβλήθηκε; Διέψευσε ότι είδε τον κ. Βαρώτσο (που τον είχαν δει άλλοι να τον βλέπει η κυρία υπουργός). Ακόμα πιο πανικόβλητη η κυρία Ζορμπά στη συνέχεια διέψευσε ότι κατά τη (μη υπάρξασα) συνάντηση ετέθη τέτοιο θέμα. Με απαράμιλλο ήθος δηλαδή έβγαλε τον κ. Βαρώτσο μουρλό. Και με απαράμιλλη λογική άφησε να εννοηθεί ότι ο κύριος καθηγητής σηκώθηκε στα καλά καθούμενα και πήγε στο Υπουργείο για να πει στην υπουργό τρέλες.
  Φαίνονται όλα αυτά άνω ποταμών, αλλά εν πολλοίς έτσι λειτουργεί αυτή η κυβέρνηση, με μπαρούφες, ψέματα και ονειροφαντασίες. Όπως η έξοδος στις αγορές, τα κόκκινα δάνεια κι άλλα ων ουκ έστι αριθμός. Εδώ ο Τσίπρας έδωσε σώου στο φλεγόμενο Μάτι, έκανε το «Μακεδονικό» μπάχαλο (συν χίλια άλλα) και θα κώλωνε το μυαλό τους απ’ το να βρει ενδιαφέρουσα μια ιδέα με την οποίαν θα γέλαγαν οι ρέγγες στους ωκεανούς και τα βατράχια στις Πρέσπες;
  Οι άνθρωποι είναι ικανοί να πουλήσουν και τα γλυπτά του Παρθενώνα στο Υπερταμείο, με τον ισχυρισμό ότι έτσι θα φέρουν σε… δύσκολη θέση τους Άγγλους, και δεν θα ήταν ικανοί να μας φέρουν εδώ τον κιτς καρακίτς Μεγαλέξανδρο;
  Τρέλα και αμοραλισμός. Αλλά με ενθουσιασμό! Η κυρία Σία Αναγνωστοπούλου, λόγου χάριν, όχι μόνο «πείραξε» όσα είπαν αυτή και ο κ. Δημητρώφ περί μακεδονικής γλώσσας, αλλά πασπάτευε το χέρι του Σκοπιανού υπουργού μπροστά στις κάμερες, φέρνοντας τον άνθρωπο σε δύσκολη θέση.
Τσίρκο, φάρσα και μπερντές.
  Ευτυχώς που τα αγάλματα, αρχαία και νέα δεν κλαίνε. Ή μήπως (μας) κλαίνε;
  Όπως και να ’χει, η κυρία Ζορμπά θα μπορούσε, αντί να τον διαπομπεύει να ζητήσει μια συγνώμη απ’ τον κ. Βαρώτσο (και τους Έλληνες), αλλά ντιπ! Όσο ντιπ η κυρία Δούρου για ένα θέμα ακραίως τραγικό, άλλο τόσο ντιπ η κυρία Ζορμπά για ένα θέμα ακραίως γελοίο.
  Μόνον που πλέον το τραγικό και το γελοίο στροβιλίζονται αγκαλιά στον χορό της καρμανιόλας. Και της γλίτσας…

ΠΗΓΗ:
http://www.topontiki.gr/article/313782/pos-legetai-sta-skopiana-i-malakia

Πως περνάει ο καιρός...

Είναι φορές που λες πως ο χρόνος είναι ακίνητος (εκτός από ανίκητος).

Διαβάστε παρακάτω και θα καταλάβετε τι εννοώ... 

 

 

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

ΟΙ Α.Π.Ε. ΚΑΙ Η (ΚΑΤ΄ΕΥΦΗΜΙΣΜΟΝ) ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ...

Παρακολουθούμε, με ιδιαίτερο ομολογουμένως ενδιαφέρον, τον θόρυβο που έχει ξεσπάσει το τελευταίο διάστημα, σχετικά με τις δρομολογημένες διαδικασίες εγκατάστασης ανεμογεννητριών σε τέσσερα νησιά των Κυκλάδων, Πάρο, Νάξο, Άνδρο και Τήνο.

Ανακοινώσεις της περιφέρειας, των δήμων, αλλά και μεμονωμένων αιρετών κάθε βαθμίδας, συλλόγων, φορέων καθώς και άρθρα πολιτών, συμβάλουν σε ένα κλίμα γενικευμένης κατακραυγής ενάντια στην προοπτική να μετατραπούν ουσιαστικά τα νησιά αυτά σε αιολικά πάρκα ιδιωτικής εκμετάλλευσης.

Το να σχολιάσουμε τη νοοτροπία και συμπεριφορά των καρεκλοκένταυρων της Αθηναϊκής Υπερδιοίκησης, νομίζουμε είναι περιττό, αφού ο βίος και η πολιτεία τους έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στην περιφέρεια της χώρας και ο καθένας από μας βιώνει με τραγικό πολλές φορές τρόπο τις συνέπειες των ασκούμενων πολιτικών, σε όλα σχεδόν τα επίπεδα και σε όλους τους ευαίσθητους τομείς της ζωής...

Επίσης, το να καταφερθούμε σε όσους επιχειρηματίες άδραξαν μία ακόμη προσφερόμενη από την  κυβέρνηση ευκαιρία (η λέξη πάσα θα ταίριαζε καλύτερα) για να κερδοσκοπήσουν ασύστολα, αδιαφορώντας για τοπικούς(;) στρατηγικούς σχεδιασμούς, πλαίσια κανόνων, δημοκρατική νομιμοποίηση, οικολογικές μέριμνες κ.α. δεν θα πρωτοτυπούσαμε.

Όλα αυτά αναφέρθηκαν επαρκώς σε όλα τα σχετικά κείμενα κι έχουν επί της ουσίας εξαντλήσει τα επιχειρήματα.

Εκείνο που ουδόλως σχολιάζεται και εντέχνως αποσιωπάται, είναι οι ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ της αυτοδιοίκησης, είτε αυτή λέγεται δήμος, είτε περιφέρεια, όπου περισσεύουν οι κραυγές και οι αιτιάσεις για το τι ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ και απουσιάζουν οι ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ για το τι ΠΡΕΠΕΙ!

Αλήθεια, υπάρχει στα συρτάρια κανενός δήμου ολοκληρωμένη πρόταση σχετικά με την επιβαλλόμενη από τα πράγματα αναγκαιότητα να καταργηθούν σταδιακά οι Α.Η.Σ.Π. και να υποκατασταθούν με Α.Π.Ε. (φωτοβολταϊκά, ανεμογεννήτριες, κυμματογεννήτριες) και δεν το γνωρίζουμε;

Υπάρχει κάποιος από τους λαλίστατους και υπερευαίσθητους κατόπιν εορτής τοπικούς πολιτικούς που κατέθεσε κάποτε στα κέντρα λήψης αποφάσεων πρόταση περιλαμβάνουσα τα κάτωθι:

1)Χωροθέτηση εγκατάστασης  ΑΠ.Ε.  
Να έχει δηλαδή υποδείξει συγκεκριμένους χώρους, όπου κατά την γνώμη του θα πρέπει να εγκατασταθούν-όποτε αυτές εγκατασταθούν, οι Α.Π.Ε.;
2)Προδιαγραφές των Α.Π.Ε.(διαστάσεις, θόρυβος, αισθητική, ασφάλεια, προσβασιμότητα κ.α.).
3)Ιδιοκτησιακό καθεστώς. Θα είναι δηλαδή κρατικές, δημοτικές, συνεταιριστικές, ιδιωτικές, ή λίγο απ΄όλα αυτά;

Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος, αν αυτό είναι δουλειά και ευθύνη ενός αυτοδιοικητικού, όταν οι περισσότεροι μάλιστα εξ αυτών είναι παντελώς άσχετοι με τεχνικά θέματα.
Εμείς απαντάμε πως αυτή είναι η δουλειά τους, η αποστολή τους και η ασχετοσύνη δεν μετριάζει την ευθύνη που τους βαραίνει να είναι αυτοί ακριβώς που αποφασίζουν τελικά για όλα αυτά, είτε με το δικό τους γνωστικό οπλοστάσιο, είτε δεχόμενοι εισηγήσεις των ειδικών.

Και επειδή η εμφάνιση στο προσκήνιο των Α.Π.Ε. δεν πραγματοποιήθηκε, αυγή του 2014, ούτε το 2010, αλλά μια τουλάχιστον εικοσαετία πριν ως αναγκαιότητα, αναρωτιόμαστε όλη αυτή η συζήτηση που αλλού μπορεί να αποσκοπεί, εκτός από την μετακύλιση ευθυνών από τις τοπικές μας κοινωνίες και τους εκπροσώπους της, στην ανάλγητη και διαπλεκόμενη κεντρική διοίκηση των Αθηνών!!

Έρχονται και εκλογές...

"Το νησί της νέας γενιάς" (Μαύρο χιούμορ)...

Να καταστεί η Πάρος "νησί της νέας γενιάς" ευαγγελίζεται ο Μάρκος, αλλά μάλλον δεν έχει καταλάβει πως το νησί στο οποίο αναφέρεται είναι ... η Πάρος!
Το οποίο "όλως τυχαίως" διοικεί τα τελευταία 5 χρόνια και -μη ξεχνιόμαστε- συνδιοικούσε άλλα τέσσερα προηγουμένως, βεβαίως-βεβαίως...
Κι επειδή ο καθείς δικαιούται (ή έτσι νομίζει τέλος πάντων...) να λέει το κοντό του και το μακρύ του, εγώ θ' αποφανθώ εξ ιδίας πείρας, ουδόλως επηρεαζόμενος από σκοπιμότητες, πολιτικές ή άλλες.
Είμαι πατέρας δυο κορών, 29 και 23 ετών αντίστοιχα.
Και οι δύο έχουν σπουδές σε αντικείμενα που κάτω από φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να έχουν αποκατασταθεί επαγγελματικά εν ριπή οφθαλμού, πριν καλά καλά πάρουν στα χέρια τους το πτυχίο.
Κι όμως, στο νησί μας τα παιδιά μου -όπως και πολλά άλλα της σειράς τους που καλά γνωρίζω- δεν βρίσκουν χώρο για να δραστηριοποιηθούν επαγγελματικά στο επιστημονικό τους αντικείμενο.
Οι δε εναλλακτικές που έχουν, οριοθετούνται μεταξύ σερβιτόρου και εποχικού υπαλλήλου σε κάποια λίγα καταστήματα.
Αντίθετα -όπως πολλές φορές έχω γράψει- ανοίγεται με την ΑΝΟΧΗ  ΚΑΙ του Δήμου, διάπλατος ο δρόμος σε κάθε επιχειρηματία της αρπαχτής, σε επενδυτές "ξεπλύματος" βρώμικου χρήματος και λοιπά σαπρόφυτα,  μετατρέποντας το νησί σιγά σιγά σε τόπο χωρίς μέλλον για τους αυτόχθονες.
Αν στη "νέα γενιά" που οραματίζεται να παραδώσει το νησί ο Μάρκος δεν περιλαμβάνονται τα παριανά παιδιά, ας κάνει τον κόπο να το διευκρινήσει.
Κι ας αφήσει τα μεγαλόστομα περί μειώσεως της ανεργίας των νέων (;;) επί των ημερών του.
Αλλιώς κάνει χιούμορ. 
Μαύρο χιούμορ...

Η ΚΡΙΣΗ ΚΙ ΕΜΕΙΣ (Η επιβεβαίωση)

Το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν 8 περίπου χρόνια.

Αξίζει να το ξαναδιαβάσετε.

Για να διαπιστώσετε πως επιβεβαιώθηκα απολύτως στις εκτιμήσεις μου... 

 

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Η κρίση κι εμείς

Η οργή, όπως αυτή εκφράζεται και εκδηλώνεται εναντίον της πολιτικής ηγεσίας της χώρας δεν είναι απλώς δικαιολογημένη.
Προκειμένου να γλυτώσει η χώρα, κατέστη πλέον επιβεβλημένη!
Ελλοχεύει όμως ένας μεγάλος κίνδυνος: να αποδοθεί η κατάντια της σύγχρονης Ελλάδας σε αστοχίες και ανεπάρκειες της πολιτικής εξουσίας, οπότε με την αλλαγή αυτής... "καθαρίσαμε"!!

Δεν είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα.

Η βασική αιτία που οδηγηθήκαμε εδώ κι αυτό πλέον δεν μπορεί κανείς σοβαρός παρατηρητής να το αρνηθεί, είναι η Παγκοσμιοποίηση!!
Η υιοθέτηση του νεοφιλελεύθερου δόγματος που:
1) αφαιρεί από το κράτος -το κάθε κράτος- τον κυρίαρχο ρυθμιστικό ρόλο στην οικονομία και τον αναθέτει στις λεγόμενες "αγορές", στην πιο ακραία παρασιτική μορφή του κεφαλαίου δηλαδή,
2)καταργεί τα σύνορα και κάθε λογής εμπόδια στην κερδοσκοπική διακίνηση δισεκατομυρίων ευρώ σε καθημερινή βάση,
είναι αυτή που έσπρωξε πολλούς λαούς (κυρίως στην Ασία και την Λατινική Αμερική) στην εξαθλίωση και συνεχίζει πλέον το εξοντωτικό της έργο και εντός των τειχών της Ευρώπης.

Η κρίση αυτή δεν είναι μια κοινή, συνηθισμένη οικονομική ή πολιτική διαταραχή, όπως βολεύει κάποιους να την παρουσιάζουν.
Είναι κρίση βαθιά συστημική, ασύνορη και μόνο αν την αντιμετωπίσει κανείς ως τέτοια, θα μπορέσει να  οδηγηθεί στα σωστά συμπεράσματα για το δέον γενέσθαι.

Η πολεμική που πρέπει να αναπτυχθεί, για να είναι συνεπής και κυρίως αποτελεσματική, πρέπει να στραφεί εναντίον της λαίλαπας του νεοφιλελευθερισμού και όχι εκτονωτικά μόνο σε μερίδα των εκφραστών του!

Η κρίση αυτή είναι η σοβαρότερη αρρώστια του νεοκαπιταλισμού και ως αρρώστια δεν θεραπεύεται τελειωτικά αν σταθεί κανείς στην συμπτωματολογία της, στην επίφαση της πολιτικής διαχείρισης και τα παράγωγά της, αλλά στην γενεσιουργό αιτία της, στην ίδια την αρρώστια τελικά που συνηθίσαμε να αποκαλούμε παγκοσμιοποίηση και να την κτυπήσει καίρια και αποφασιστικά.

Ο αγώνας των Ελλήνων όπως και όλων των λαών, πρέπει να είναι αγώνας που θα στρέφεται κατά της απανθρωπιάς μιας δράκας "επενδυτών", που το μοναδικό τους επίτευγμα, η μόνη προσφορά στην ιστορία θα είναι η παγκόσμια διασπορά της ανασφάλειας, της πείνας, της φτώχειας, των πολέμων και της καταστροφής!!!

ΓΡΙΦΟΣ...

Μου στείλανε προχθές αυτή τη φωτογραφία με e-mail χωρίς άλλη επεξήγηση.
Άραγε, αυτή η περιφερόμενη πολυθρόνα με το "εργαλείο" τι μπορεί να συμβολίζει;
Η εκδοχή φίλου πως πρόκειται περί της νέας δημαρχιακής πολυθρόνας με βάζει σε σκέψεις...

ΕΤΣΙ Ε;

Σωτήρης "ανακαλεί" Μανώλη...

Πήγε για μαλλί ο φίλος και σύντροφος Μανώλης και βγήκε κουρεμένος.
Εντάξει με το κάλεσμα στήριξης στον Ροκονίδα.
Συνηθισμένα, αν όχι επιβεβλημένα πράγματα.
Εκείνο το "μέγιστο ζήτημα" επ' αφορμή του οποίου πρέπει να συσπειρωθούν ευρύτερες δυνάμεις γύρω από τον Κώστα, τι το ήθελε;
Δεν ήξερε, δεν ρώταγε τι ψήφισε ο Κώστας στο δημοτικό συμβούλιο; 
Του το θύμισε ο Σωτήρης...

Αλέξανδρος και Ισκαντέρ

Σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα βιβλίο, δυσεύρετο μεν, αλλά στην εποχή του διαδικτύου δεν ξέρεις τι γίνεται – ψάχνεις και βρίσκεις.
  Πρόκειται για το «O Ελληνισμός και ο Ιστορικός του ρόλος» της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ, Ινστιτούτο Ιστορίας. Εγράφη απ’ τον Α. Μπ. Ρανόβιτς και εκδόθηκε στη Μόσχα το 1950. Στην Ελλάδα εκδόθηκε λίγο αργότερα από τις Εκδόσεις Γεωργίου Παπακωνσταντίνου.
  Το έργο πραγματεύεται την Ελληνιστική περίοδο, και ο τίτλος του θα είχε αποδοθεί σωστότερα στα ελληνικά με τη διατύπωση: Ο Ελληνιστικός κόσμος και ο Ιστορικός του ρόλος». Η παρατήρηση αυτή αφορά μόνον στον τίτλο, διότι στο σώμα του έργου η ορολογία είναι άψογηστη διατύπωση των εννοιών. Ελληνικός, Ελληνιστικός, Ελληνισμός και όλα τους τα παράγωγα χρησιμοποιούνται με εξαιρετική ακρίβεια.
  Το βιβλίο εκδόθηκε σε μιαν εποχή που οι ελληνιστικές σπουδές ήταν ήδη ανεπτυγμένες, όχι βεβαίως όσον είναι σήμερα, όπου περισσότερο από μισόν αιώνα μετά η πρόοδος της γνώσης για εκείνη την περίοδο είναι γεωμετρική. Την εποχή εκείνη (1950) οι ελληνιστικές σπουδές στη Δύση βρίσκονταν ακόμα υπό τη σκιά του μνημειώδους έργου του Ντρόυζεν για τον Αλέξανδρο (α’ μέρος) και τους Επιγόνους του (β’ μέρος).  Το έργο αυτό κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία στην εξίσου μνημειώδη μετάφραση του Ρένου Αποστολίδη – και σε νεότερη έκδοση, θαρρώ, με την επιμέλεια των γιων του Ήρκου και Στάντη.
  Η αξία του έργου «Ο Ελληνισμός και ο Ιστορικός του ρόλος» της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ είναι καταρχάς πραγματολογική, διότι τα γεγονότα περιγράφονται όλα, ενώ επιπροσθέτως τοποθετούνται μέσα στο πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, πολιτισμικό πλαίσιο της εποχής τους, χωρίς πρωθύστερη ανάγνωση (ήτοι με τα σημερινά κριτήρια) – συνεπώς ηθικολογική. Κατ’ αυτήν την έννοια το έργο αυτό μπορεί να θεωρηθεί πρωτοποριακό, εν σχέσει με τον σημερινό τρόπο που διαβάζουν οι περισσότεροι και πιο έγκυροι ιστορικοί το υλικό τους, απαλλαγμένον εν πολλοίς από αντιεπιστημονικές σκοπιμότητες.
  Βεβαίως το έργο χαρακτηρίζεται, και ως προς τούτο πάσχει, από ιδεοληπτικές καταδηλώσεις, μάλλον απαραίτητες για τη Σοβιετική εποχή (μάλιστα του 1950), που όμως, αν τις εξαιρέσει κανείς, η μαρξιστική ανάλυση (με τις μεταγενέστερες επιβεβαιώσεις της) μας δίνει λαγαρή την εικόνα μιας εποχής που καθόρισε τον τρόπο που σκέφτεται σήμερα η Δύση καθώς και τον τρόπο που σκέφτεται η Ανατολή. Δύο τρόποι εξάδελφοι – αν μου επιτρέπετε τον νεολογισμό.
Πρόκειται για μια μεταβατική εποχή με συνέχειες και τομές, με συνθέσεις αντιθέσεων και αποκλίσεις που φωτίζουν τους τρόπους λαών και εθνών με την ιδιοπροσωπία του καθενός, όπως λειτουργούν στη συνέχειά τους ακόμα και σήμερα. Λέει ο Ρανόβιτς:
«Ο ελληνιστικός πολιτισμός συνέχισε τις παραδόσεις της κλασικής περιόδου, όσο διατηρούσε την ελληνική γλώσσα κι όλη την κληρονομιά του ελληνικού κόσμου και σε μερικούς ιστορικούς, όπως είδαμε, δημιουργείται η εντύπωση ότι αυτός ο πολιτισμός δεν αποτελεί τάχα κάτι θεμελιακά καινούριο, ότι μάλιστα είναι η υψηλότερη, η πιο τελειοποιημένη έκφραση του ελληνικού κόσμου. Στην πραγματικότητα όμως εδώ έχουμε ένα εντελώς νέο ιστορικό φαινόμενο, που δεν μπορούσε να εμφανιστεί στην κλασική περίοδο του ελληνικού κόσμου».
Και σε άλλο σημείο προσθέτει:
«Το ελληνικό δράμα, οι αγώνες, οι γιορτές, η ελληνική τέχνη έμπασαν το στοιχείο της ζωντάνιας και της χαράς στην πένθιμη ιδεολογία της Ανατολής, οι φωτεινές μορφές της ελληνικής πλαστικής και αρχιτεκτονικής απάλυναν τα σκληρά χαρακτηριστικά της ανατολικής τέχνης. Η ανθρώπινη προσωπικότητα, οι σκέψεις της, τα αισθήματα, τα ενδιαφέροντα, τα αιτήματά της αποκτούν δικαίωμα στη ζωή. Από ορισμένη άποψη το προτσές αυτό μας θυμίζει την εποχή της Αναγέννησης.
Γονιμοποιημένη με τις επιτεύξεις του ελληνιστικού πολιτισμού η πνευματική ζωή των λαών της Ανατολής, που δεν έπεσαν κάτω από το ζυγό της Ρώμης και βάδισαν το δικό τους δρόμο εξέλιξης, συνεχίστηκε ήσυχα και έδωσε κατόπιν θαυμάσια ώθηση στον αραβικό πολιτισμό του Μεσαίωνα».
Απ’ την άλλη πλευρά ο ελληνιστικός κόσμος όσον και η κυρίως Ελλάδα στη Ρωμαϊκή εποχή βρήκαν ένα πλαίσιο «πλατιάς διάδοσης και διείσδυσης, τόσο σταθερής που άφησε ανεξίτηλα ίχνη.
  Με την ελληνική γλώσσα μπορούσες να ταξιδέψεις σ’ όλη την οικουμένη. Η ελληνική τέχνη, η φιλολογία, η φιλοσοφία έγιναν κτήμα εκατομμυρίων ανθρώπων, ακόμα και στην περίοδο της κατάπτωσης ο Ελληνισμός ήταν σε θέση να μεταδώσει τον πολιτισμό του στη Ρώμη».
  Όπως και να ’χει, ακόμα κι αν δεν βρείτε αυτό το βιβλίο, όπερ και το πιθανότερο, αναζητήστε βιβλιογραφία για την Ελληνιστική Εποχή (από τα σχολικά βιβλία έχει εν πολλοίς κι αυτή εξαιρεθεί), έχει ενδιαφέρον να βλέπουμε από πού κρατάει η σκούφια μας και τι μπορεί να ιστορήσει στο μυαλό μας…

Twitter: @st_stavropoulos

Email: stathispontiki@gmail.com

*Πηγή: topontiki.gr

«Ξύπνησαν» και οι «αριστερές» φεμινίστριες…

Ο «αντιρατσισμός», ο «αντιφασισμός» και ο «αντιλαϊκισμός» αποτελούν σήμερα τα προνομιακά «πεδία» πολιτικής εμπορίας και κερδοσκοπίας των ποικίλων και πολύχρωμων εξουσιών της Παγκοσμιοποίησης και του σύγχρονου πλανητικού φασισμού (Νέα Τάξη).
Οι πιο στυγνοί σφετεριστές των αγωνιστικών ιστορικών παραδόσεων και οι πλέον υστερικοί πολιτικοί έμποροι και κερδοσκόποι είναι οι «αριστερές» ποικιλίες της Παγκοσμιοποίησης: Τα πλέον χρήσιμα και αποτελεσματικά όργανα του διεθνούς ιμπεριαλισμού…

Διαβάστε περισσότερα »

ΕΚΛΕΠΤΥΣΜΕΝΟ ΧΙΟΥΜΟΡ...

Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση τα αντίπαλα επιτελεία δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό προκειμένου ν' αναδείξουν αφενός τα προτερήματα του δικού τους συνδυασμού, αφετέρου τα ελαττώματα των άλλων.
Επειδή όμως η ζωή δεν είναι κάτι ακίνητο, κάτι στατικό κι επιπλέον χθεσινοί σύμμαχοι καθίστανται (ή κατέστησαν)  σημερινοί "εχθροί" (οι οποίοι την επαύριο πιθανόν να καταστούν εκ νέου φίλοι κοκ), απαιτείται πολύ μεγάλη προσοχή στην επεξεργασία και διατύπωση του επικοινωνιακού λόγου.
Θα εκλάβω ως υψηλής ποιότητος χιούμορ λοιπόν τις "αναλύσεις" περί ομοιογένειας του συνδυασμού Κωβαίου και ανομοιογένειας των αντιπάλων!!
Άλλωστε, σε πείσμα της όποιας προπαγάνδας, εκλεπτυσμένης ή μη, είναι η πραγματικότητα που αποφασίζει τι είναι αληθές και τι απατηλό, απλή επινόηση.
Και το φυλλορρόημα της δημοτικής πλειοψηφίας μόνο ομοιογένεια δεν πιστοποίησε.
Αντίθετα κατέδειξε ότι το όλο εγχείρημα δεν είχε ιδεολογικοπολιτικό περιεχόμενο, απλά προέκυψε ως ανάγκη για εκλογική συμπόρευση πάνω σε μια αντίληψη καθαρού παραγοντισμού, δομήθηκε ως μια ευκαιριακή συνεύρεση ανθρώπων, κοντολογίς μια συνεργασία σε σαθρές βάσεις για την κατάληψη της δημοτικής εξουσίας.
Και μόνο!
Να είστε καλά. Πραγματικά εκλεπτυσμένο χιούμορ!