Translate

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

ΞΕΝΙΑ ΝΑΟΥΣΑΣ : Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ



Ήμουνα νιος και γέρασα.
Πέρασαν τουλάχιστον 3 δεκαετίες από τότε που αφέθηκε στην τύχη του το πάλαι ποτέ τουριστικό καμάρι της Νάουσας, μετά την αποχώρηση του επιχειρηματία (Μαρουλίδης) που το ενοικίαζε, λόγω κατασκευής ιδιόκτητου ξενοδοχείου σε νέα θέση.
Παρά το γεγονός ότι έχει αποτελέσει αντικείμενο πολύωρων συζητήσεων, συσκέψεων, διασκέψεων και συνεδριάσεων, η εικόνα αποτυπώνει αψεγάδιαστα την ζώσα πραγματικότητα...
Με τις υγείες μας!!

ΓΛΥΦΤΗΣ ΚΑΙ ΙΟΥΔΑΣ...

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Έτσι και...

ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ!!

Ο χρόνος του χρόνου, και του χρόνου(;)

ΣΤΑΘΗΣ


Σε είπανε τεμπέλη και σου φάγανε τα λεφτά από τα ασφαλιστικά ταμεία. Ουδείς ποτέ τιμωρήθηκε για αυτό. Είδες γύρω σου να προκόβουν τα κομματόσκυλα και οι γαζήδες της ήσσονος προσπάθειας, χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό. Αν άνοιγες το στόμα σου, σε έλεγαν γραφικό κι αν έσφιγγες τη γροθιά σου, φρόντιζαν να σου κόψουν το χέρι. Και συχνά το μαχαίρι το κρατούσαν οι σύντροφοί σου.

Για το χρηματιστήριο ουδείς τιμωρήθηκε, για τους Ολυμπιακούς ουδέποτε έγινε λογαριασμός. Συνήθισες. Aφησες τα ντόμπερμαν της διαπλοκής να σου τρώνε το μυαλό κάθε βράδυ στις οχτώ. «Τι να κάνουμε;» έλεγες. Ετσι δουλεύει το σύστημα. Μίζες, εξοπλιστικά, Ζήμενς, λαμόγια, αεριτζήδες, νταβατζήδες - αυτοί ήταν οι στυλοβάτες ευμάρειας μέσα στην οποίαν βυθιζόταν η «ισχυρά Ελλάς».
Συνένοχοι: καλλιτέχνες, διανοούμενοι και δημοσιογράφοι κι εσύ μόνος σου να αμφιβάλλεις - μήπως είναι έτσι η ζωή; Μήπως πρέπει να ’ναι έτσι; Χαζοχαρούμενη τηλεόραση, αλλά και σαρκοφάγος. Αρχισες να ξεχνάς τον πολιτισμό σου, την καταγωγή σου, την αρχοντιά σου. Σκυλάδες και νεόπλουτοι σε βάλανε στη μέση. Διεφθαρμένοι εκείνοι, διεφθαρμένον σε έλεγαν. Κι όταν αδυνάτισε για τα καλά το μυαλό σου
και άρχισε να ξεχνιέται μέσα στο «ωχ αδερφέ» η ψυχή σου, σου βγάλανε το χρέος. Σοκ! Και σε βάλανε στο μνημόνιο! Δέος! Φόβος! Αλλά κι ενοχή. Τιμωρούμεθα για τις αμαρτίες μας, σκεφτόσουν, θα περάσει κι αυτό. Μικρό το κακό, θα πληρώσουμε έστω για τα ανομήματα των άλλων, αυτών που τα φάγανε, αλλά θα ξαναβγούμε στο ξάγναντο. Οχι. Ηταν παγίδα. Για να φτιαχθεί μια νέα χώρα, τύπου Σιγκαπούρης, αλλά πιο κοντά στην Ευρώπη - για να γλιτώνουν τα κοράκια και τα μεταφορικά. Τα συρματοπλέγματα του προτεκτοράτου άρχισαν να υψώνονται γύρω σου.
Αγρια η λεηλασία. Αγρίεψες. Βγήκες στους δρόμους. Φούντωσαν οι Αγανακτισμένοι, το σύστημα τους δαιμονοποίησε, «χρυσαυγίτες και λαϊκιστές», το ΚΚΕ τους αποκήρυξε, ο ΣΥΡΙΖΑ έτεινε ευήκοον ους κι άρχισε να διαλέγεται με όσα σκεφτόσουν κι εσύ. Και του έδωσες δύναμη, έκαμε κυβέρνηση, του έδωσες ακόμα περισσότερη δύναμη με το δημοψήφισμα και σε πούλησε. Τώρα κάνει ό,τι έκαναν και οι προηγούμενοι. Σου μιλάει με την ίδια γλώσσα, τη γλώσσα του φιδιού, τη γλώσσα που σου μιλούσαν και οι προηγούμενοι.
Η λεηλασία συνεχίζεται. Για το Ελληνικό δεν θα απολογηθεί κανείς, όπως δεν απολογήθηκε για το PSI. Αντί να σε περιφρονεί ο Βενιζέλος, σε περιφρονεί ο Κατρούγκαλος. Οι άνθρωποι συνεχίζουν να αυτοκτονούν, αλλά τώρα κάνει πως δεν καταλαβαίνει ο Τσίπρας. Η κάθε μέρα γίνεται η κολυμβήθρα του Σιλωάμ, για τα εγκλήματα της προηγούμενης. Σου πουλάνε τρέλα
και ξεπουλάνε τη μάνα τους και τον πατέρα τους. Ομως για το καλό σου. Διότι «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς». Αναρωτιέσαι αν πρόκειται για βλάκες ή παμπόνηρους - όμως ουδεμία σημασία έχει η απάντηση, σημασία έχει το αποτέλεσμα.
Ομως, στο μεταξύ, η ζωή σου περνάει και χάνεται. Πρόκειται απλώς για χρόνο. Ξοδεμένο χρόνο. Σαν σε ξόδι. Που δεν αφήνει αναμνήσεις. Που δεν περιέχει τη χαρά της δημιουργικότητας. Τα τελευταία επτά-οκτώ χρόνια ήταν ένας σύντομος χρόνος. Σου ζητούν να μην πονάς, διότι κλαίνε. Απευθύνονται μόνον σε όσους ωφελούνται απ’ όλα αυτά, ενώ εσύ, αν δεν ζεις μέσα σε μια μοιρολατρική αμεριμνησία της αμνησίας, τους υπομονεύεις . Οι ημέρες σου,
οι μήνες σου, τα χρόνια σου περνάνε μέσα σε έναν καφκικό εφιάλτη. Μάλιστα βλακώδη. «Χτίζεις» (όχι το μέλλον, αλλά) το αφορολόγητο. Που μετά θα πρέπει να το χτίσεις αλλιώς. Οι εποχές έχουν γίνει αξιολογήσεις. Πας από αξιολόγηση σε αξιολόγηση και κάθε φορά βγαίνεις πιο λειψός. Ποιοι είναι αυτοί που τη μια φορά σου κόβουν το χέρι και την άλλη το πόδι; Ποιος τους αναγόρευσε σε βασιλείς των λυγμών; Ζεις
με τον εφιάλτη του Κόφτη πάνω απ’ το κεφάλι σου. Αύριο θα αρχίσουν οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί. Αύριο ο Κούλης θα λέει ότι «παρέλαβα χάος» από την Αριστερά (την ποια;). Και θα ολοκληρώσει το έργο του Τσίπρα με ασφαλέστερον για τους δανειστές τρόπο. Για τον οποίον Τσίπρα
το μόνον που πλέον απομένει είναι η ηρωική έξοδος - τρίχες ηρωική. Θα τη σκέπει απλώς μια ρητορική για βλάκες. Ο άνθρωπος που έκανε τα μνημόνια Ευαγγέλιο (άμα τε και Αποκάλυψη του Ιωάννη) θα ξαναβγεί στις ρούγες των προεκλογικών συγκεντρώσεων με κόκκινες σημαίες - πλην όμως τρύπιες και πλαστικές. Και ας προσπαθεί, όσο ακόμα κατοικεί στο Πραιτώριο, να τρυπώσει σε κάτι το σοσιαλδημοκρατικό. Κι ας εφαρμόζει την πιο αισχρή εκδοχή νεοφιλελέυθερης πολιτικής, όταν έρθει η ώρα των εκλογών πάλι (και με περισσότερο θράσος) θα τάζει παράλληλα προγράμματα και άλλες παραμυθοσαλάτες.
Ομως ο χρόνος, ο δικός σου χρόνος, ό,τι πιο πολύτιμο έχεις, φεύγει και απέρχεται, παρέρχεται χωρίς να τον στέφει η χαρά της ζωής. Γιατί; Σε ποιους χρωστάς τον χρόνο σου; Ποιος και στο όνομα ποιας εξουσίας σού κλέβει τη ζωή σου και σου υπεξαιρεί τους χυμούς της ψυχής σου; Ποιος είναι ο κ. Παππάς; Τον ήξερες κι από παλιά; Σε ποια μάχη ορθώθηκε και κέρδισε γέρας για τον Δήμο; Μόνον
στη δημαγωγία αρίστευσε. Κι αυτός κι εμείς που υποστηρίξαμε τους κιβδηλοποιούς. Αθελά μας - δεν έχει σημασία, το αποτέλεσμα μετράει. Μπήκαμε στο 2017, οι καιροί ου μενετοί, ο χρόνος πλέον μας κάνει πλάκα. Μαζί του και οι δανειστές. Τους δίνει η κυβέρνηση όσα ζητούν κι αυτοί δεν τα παίρνουν, ώσπου να πάρουν κι άλλα.
Τα ίδια το 2010, ίδια και χειρότερα το 2011, το 2012, κόλαση το 2013, Τάρταρα το 2014, πίσω από τις Σκαιές Πύλες το 2015, ούτε που θυμάμαι το 2016,
ως πότε θα πορεύεσαι με την ψυχή στο στόμα προς του χάρου τα δόντια;..

ΠΗΓΗ:
http://www.enikos.gr/stathis/430054,O-xronos-toy-xronoy-kai-toy-xronoy.html

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ...

Σχετικά με το κυκλοφοριακό της Παροικιάς υπενθυμίζω κάποια πράγματα σε ορισμένους που καμώνονται τους ανίδεους.
1)Η προτίμηση που επέδειξε η δημοτική αρχή την περίοδο 2003-2006 σε έργα βιτρίνας (αναπλάσεις πλατειών, δρόμων, πεζόδρομων κλπ) αδιαφορώντας για έργα ουσίας, οδήγησε μοιραία στην απώλεια ευκαιρίας να αποκτήσει η πόλη πραγματικό περιφερειακό δρόμο, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Αξέχαστη θα μείνει η ρήση Ραγκούση, πομπώδης και αλλαζονική κατά πως συνήθιζε στα χρόνια του ανυπέρβλητου μεγαλείου και πάντα υπό τα χειροκροτήματα και μειδιάματα των ακολούθων αμνών, σε σχετική δημόσια παρέμβαση-παρατήρησή μου ότι "χάνεται η ευκαιρία επικαιροποίησης της υπάρχουσας μελέτης και μαζί με αυτήν και ο περιφερειακός, στο βωμό έργων εντυπωσιασμού":
"Δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ, αυτό που μας προτείνετε κύριε Καλακώνα είναι να θυσιάσουμε το παρόν και το μέλλον των παιδιών μας για ένα πρόβλημα είκοσι ημερών;"
Τόση σημασία απέδιδε στο κυκλοφοριακό ο κ.Ραγκούσης και οι παλλαμακιστές του (πολλοί εξ αυτών "ανακάλυψαν" εσχάτως το πρόβλημα μαζί με την Αμερική!) και τα αποτελέσματα τα λουζόμαστε εδώ και χρόνια απαξάπαντες...
2)Επειδή τα μέσα για την καλύτερη λειτουργία της πόλης είναι περιορισμένα και πολύ συγκεκριμένα και δεν βοηθούν οι κριτικές και τα ευχολόγια, έρχομαι τώρα στο πιο ουσιώδες θέμα.
Γιατί κύριοι δήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι (διαχρονικά) δεν υιοθετείτε -έστω πειραματικά- την πάγια θέση μου περί λειτουργίας της παραλιακής οδού ως δρόμου διπλής κατεύθυνσης για μικρά και μεσαία οχήματα, με στόχο την αποσυμφόρηση του περιφερειακού;
Είναι δυνατόν να επικαλείστε το πρόβλημα της αστυνόμευσης ως ανυπέρβλητο εμπόδιο κατά την στιγμή που δεν υπάρχουν άλλες ορατές λύσεις;
3)Σε συνέχεια του προηγούμενου, είναι και η απαράδεκτη κατάσταση τους καλοκαιρινούς μήνες, όπου τα 2/3 τουλάχιστον των μονίμως σταθμευμένων οχημάτων (δίτροχα και τετράτροχα) στην ευρύτερη παραλιακή ζώνη είναι ενοικιαζόμενα κατά παράβαση της σχετικής νομοθεσίας.
Γιατί δεν υπάρχει παρέμβαση σε αυτό το πρόβλημα που είναι καθαρά διαχειριστικό και όχι κατασκευαστικό, δηλαδή δεν απαιτούνται πόροι, απλά και μόνο πολιτική βούληση;
4)Γιατί επεκτάθηκε ο πεζόδρομος (της Εκατονταπυλιανής) μπροστά από τις τράπεζες, στενεύοντας απελπιστικά το οδόστρωμα, με αποτέλεσμα να γίνεται το "έλα να δείς" με ένα και μόνο παράνομα σταθμευμένο όχημα;

Τ' ακούς Μήτσο 'μ;..

   




















 Ήρθε η Αριάδνη, έφυγε, ήρθε τώρα και ο Βίκτωρ.
     Αν περάσει και κανά σύστημα χαμηλού βαρομετρικού στα γρήγορα θα το βγάλουμε Αμπέμπε Μπεκίλα.

     Όλα τα είχαμε, αυτές οι αμερικανιές μας έλειπαν.
     Δίνουμε τώρα ονόματα και στα βαρομετρικά χαμηλά.  Μάλιστα.  Ονόματα. Μη τα
μπερδέψουμε.
     Μη δούμε να κάνουν μ@λακία πέρα απ' τον ωκεανό,
     ..αμέσως να την αντιγράψουμε.
     Παλιά δίναμε ονόματα μόνο στους "μικρούς μας φίλους". Οι άντρες μόνον. Καταλαβαίνετε. Άλλος τον έλεγε Γιώργο, άλλος Μάκη, άλλος Μήτσο, και πάει λέγοντας.
     Ε, τώρα πώς θα δείξουμε ότι είμαστε  "πολιτισμένοι" , παγκοσμιοποιημένοι ρε παιδί μου, του συρμού, avant garde μη χ@σω; Ονοματοδοτούμε και τις θύελλες.

     Στα μνημόνια δώσατε ονόματα ρε λιγούρηδες;
     Υπάρχει μεγαλύτερη λαίλαπα απ' τα μνημόνια;
     Αβάφτιστα θα τα αφήσουμε;  Τί είναι;  Αγνώστου πατρός;
     Να βγάλουμε το πρώτο "Ηλίθιο" , το δεύτερο "Τσολάκογλου", και το τρίτο το αριστερότερο "Πηλιογούση".
      Έτσι.  Για να θυμόμαστε και σε ποιούς τα χρωστάμε.

     Άκου ονόματα στα βαρομετρικά!
     Αλλά έτσι είναι ο έλληνας. Θέλει να αισθάνεται πολίτης του κόσμου. Αμερικανάκι.
     Μη του κόψεις τα ονόματα στους κ@λόκαιρους, τον πέθανες.
     Αυτό, και το σκί.

     Διότι είναι γνωστό παγκοσμίως πως ο έλληνας χωρίς σκι δεν κάνει. Έτσι γεννιέται ρε παιδί μου. Μ' ένα ζευγάρι πέδιλα στα πόδια. Και ξαμολιέται. Και δώστου Παρνασσούς κι Αράχωβες, και Τρία-Πέντε Πηγάδια, και Καϊμακτσαλάν και Καλάβρυτα.
     Δεν πα' να ψωμολυσσάει ο κόσμος απ' τα μνημόνια. Δεν πα' να μη μπορεί να πληρώσει 20 λίτρα πετρέλαιο για τον καυστήρα; Ο έλληνας-σκιέρ είναι large και αβέρτος.
     Φακές θα φάει όλη τη βδομάδα, χόρτα θα βοσκήσει,
     ..αλλά λεφτά για Σαββατοκύριακο στον Παρνασσό θα βρεί.
     Και σιγά τα λεφτά!
     Βενζίνες, φαγητά, διόδια, καφέδες, λιφτ, μιφτ, νιχτ, κανα σουβενίρ, δυό ποτά, μία "μούρη" και διανυκτέρευση πεντ' έξη κατοστάρικα. Μιάμιση σύνταξη. Τζάμπα.

     Ρε μνημόνια!
     Και βρωμόκαιρους!
     Για πάντα!..