Translate

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019

Με τα «αριστερά» ανδρείκελα, οι προβοκάτορες εφορμούν και από το κτίριο της Βουλής…


Επισημαίναμε στο προηγούμενο κείμενό μας, ότι η προβοκάτσια εναντίον του Συλλαλητηρίου για το «Μακεδονικό» είχε το χαρακτήρα ανόητης και κακόγουστης φάρσας, που σηματοδοτούσε, ωστόσο, την αγριότητα και την κτηνωδία, αλλά και την αλητεία της χούντας των «αριστερών» ανδρεικέλων…
Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται καθημερινά το επιβεβαιώνουν…
Μέχρι και κουκουλοφόροι «ξετρύπωσαν» από το κτίριο της Βουλής για να επιβεβαιώσουν,

Κ. Σημίτης: 20 χρόνια τα ίδια ευρω-παραμύθια

Με άρθρο του στην Καθημερινή της Κυριακής (13-1-2019)  για τα είκοσι χρόνια του ευρώ και για το μέλλον του, ο αρχιτέκτονας της ελληνικής καταστροφής «ξανακτύπησε».  (http://www.kathimerini.gr/1004422/article/epikairothta/politikh/ar8ro-toy-kwsta-shmith-sthn-k-eikosi-xronia-eyrw-exei-to-eyrw-mellon).
Μπήκαμε έτσι στον «πειρασμό», να ασχοληθούμε με τα μαργαριτάρια του «κορυφαίου» υποστηρικτή και οργανωτή, της ένταξης της χώρας μας στην ΟΝΕ.
Το πιο γραφικό  όλων είναι το εξής: «Ας θυμηθούμε την ταλαιπωρία της εποχής, όταν για ταξίδια, σπουδές και κυρίως εμπορικές και οικονομικές σχέσεις με το εξωτερικό η λέξη συνάλλαγμα ήταν συνδεδεμένη με ρυθμίσεις, άδειες, κόπο και ταλαιπωρία. Μας το θύμισαν οι πρόσφατοι κανόνες που προσδιόριζαν το ύψος των αναλήψεων από τις τράπεζες και τις προϋποθέσεις εμβασμάτων στο εξωτερικό…..».  Τι μας λέει ο άνθρωπος;;; Εδώ η Ελλάδα βιώνει το τρίτο μεγαλύτερο μεταναστευτικό κύμα στην ιστορία της, τα καλύτερα παιδιά της, το επιστημονικό της δυναμικό, εξαερώνεται στο εξωτερικό (πλησιάζουν  τις 700.000  αυτοί που έφυγαν, ενώ ο ρυθμός μετανάστευσης έχει ανέλθει στους 10.000 μηνιαίως ), η μετανάστευση δεν είναι «ταλαιπωρία»,  «κόπος» και καταστροφή της χώρας;        Αλλά ήταν οι ρυθμίσεις για το συνάλλαγμα;
Δεύτερον: οι υποτιμήσεις. «Ας θυμηθούμε επίσης την αναταραχή που δημιούργησαν οι υποτιμήσεις της δραχμής το 1983, το 1985 και το 2001. Η Ελλάδα δεν διέθετε ποτέ ένα σταθερό νόμισμα όπως το ευρώ.»  γράφει ο Σημίτης. Δεν μας λέει ο σοφός αυτός πρώην πρωθυπουργός, πώς αλλιώς θα διορθωνόταν το εξωτερικό έλλειμμα και η ανταγωνιστικότητα; Με δανεισμό από το εξωτερικό, όπως έγινε την περίοδο του ευρώ; Η με εσωτερική υποτίμηση; Όπως επιδιώκεται τώρα; Άλλωστε ήταν ο ίδιος που προχώρησε σε υποτίμηση κατά 14% το 1998; Υποτίμηση, που δεν την αναφέρει καν στο άρθρο του. Εκτός αν λόγω εσκεμμένης αμνησίας μπερδεύει το έτος 2001, με το 1998… Γιατί την έκανε; Μήπως εκείνη η υποτίμηση αποδείκνυε ότι είχε αποτύχει, η πολιτική της «σκληρής δραχμής» της δεκαετίας του ‘90 (πολιτική μείωσης του εισαγόμενου πληθωρισμού), και τελικά ακύρωνε την «πολιτική» εισόδου στην ΟΝΕ;
Αλλά και όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα: Στην ενδιάμεση έκθεση για την νομισματική πολιτική της Τράπεζας της Ελλάδας του 2018, (σελ. 102) βλέπουμε ότι η πραγματική σταθμισμένη συναλλαγματική ισοτιμία της χώρας, με δείκτη  100 το 2000, ήταν τα χρόνια 2009-2011 που μπήκαμε στα μνημόνια περί το 119, ενώ ακόμη και μετά την περίοδο της σκληρής εσωτερικής υποτίμησης (2018) παραμένει στο 109. Δηλαδή ακόμη και σήμερα, είμαστε πιο «ακριβοί»,  από τους σημαντικότερους διεθνείς μας εμπορικούς εταίρους κατά 9%, έναντι του 2000, έχουμε κάνει υπερτίμηση 9% της πραγματικής συναλλαγματικής μας ισοτιμίας.  Επίσης αν το ευρώ ανέλθει λίγο, πήγε περίπατο κάθε εσωτερική υποτίμηση…..
Υπενθυμίζω, ότι ήδη το 2001, λόγω της πολιτικής της σκληρής δραχμής το εξωτερικό έλλειμμα ήταν 7,61% που ανακλούσε ήδη μια τεράστια ανατίμηση της δραχμής και τελικά της πολλής υψηλής συναλλαγματικής ισοτιμίας με την οποία μπήκαμε στο ευρώ. Ποια κυβέρνηση, μας έβαλε με πολλή υψηλή ισοτιμία στο ευρώ; Ποια κυβέρνηση συμφώνησε σε αυτή την εις βάρος της χώρας μας ισοτιμίας  δραχμής-ευρώ; Μήπως η δικιά σου κ. Σημίτη;
Με αυτά και τα άλλα κ. Σημίτη φτάσαμε το 2007-2008 στο εξωφρενικό  έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών,  που άγγιζε το 15% του ΑΕΠ ετησίως, ή περίπου 35 δις ανά έτος. Η αδυναμία προσαρμογής-μέσω εξωτερικής υποτίμησης- μας έφερε τελικά στα χέρια των επίσημων δανειστών και των μνημονίων.
Είχαμε ποτέ επί δραχμής περιέλθει σε τέτοια κατάσταση; Μήπως τέτοια εξωτερικά ελλείμματα παρουσιάζουν μόνο οικονομίες σε πόλεμο; Η μήπως τελικά το ευρώ είναι ένας πόλεμος ενάντια στην Ελλάδα και στον ευρωπαϊκό νότο;
Τρίτον: Η Ελλάδα δεν είναι Γερμανία: Για όλα αυτά λέει ο Σημίτης: «Το επιχείρημα όσων στην Ελλάδα απέρριπταν την αποδοχή του ευρώ ήταν ότι η χώρα δεν θα ελέγχει πια τη νομισματική της πολιτική. Όμως η Ελλάδα δεν ήταν και δεν είναι Σουηδία ή Δανία, χώρες που δεν αποδέχθηκαν το ευρώ. Αυτές έχουν σταθερό νόμισμα και σταθερή οικονομία. Στη χώρα μας λόγω του συνεχούς ελλείμματος στο εξωτερικό εμπόριό της, της έλλειψης πρώτων υλών και μάλιστα πετρελαίου, του τεραστίου χρέους της και των συνεχών δανεισμών η νομισματική πολιτική είναι απολύτως εξαρτώμενη από τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις.» Γιατί; Και οι πολιτικοί μας τι έκαναν; Ποια είναι η δουλειά τους; Αυτό το παρακάμπτει ο Σημίτης, γιατί τον βολεύει. Οπότε γιατί δεν είναι υπέρ της Λογικής Μπάτση (1947); Και μιας σχεδιασμένης παραγωγικής ανασυγκρότησης;  Αντίθετα: Ζητούσε την ψήφο του λαού για ποιο λόγο; Για να κάνει τον μεσάζοντα; Η αλήθεια είναι πολύ πικρή κ. Σημίτη και αντίστροφη, η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει κοινό νόμισμα με την Γερμανία γιατί έχει πολύ πιο καθυστερημένη οικονομία. Ακριβώς λόγω της ασθενής της οικονομίας, η συναλλαγματική πολιτική μέσω των υποτιμήσεων και της αργής διολίσθησης της δραχμής, διόρθωνε τις μεγάλες της ανισορροπίες που περιγράφεις πιο πάνω. Μήπως η Ρουμανία και η Βουλγαρία που δεν είναι στο ευρώ, είναι οικονομίες σαν την Σουηδία και την Δανία; Είναι χαμένες ή κερδισμένες; Το ότι η Ρουμανία τείνει να ξεπεράσει την Ελλάδα σε κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής δύναμης και η Βουλγαρία την πλησιάζει, μήπως δείχνει ότι είναι πολύ καλύτερα έξω από το ευρώ; κ. Σημίτη.  Για να μην θέσουμε το ζήτημα της κοινής αγοράς, της τελωνειακής ένωσης κλπ…..
Τέταρτον και τελευταίο, το χρέος. Λέει ο πρωτομάστορας της χρεοκοπίας: «Κατά τη δεκαετία του 1990 πληρώναμε για τόκους του δημοσίου χρέους περίπου το ένα τρίτο των φορολογικών εσόδων. Στα τέλη του 2003 χρειαζόμασταν λιγότερο από το ένα τέταρτο των εσόδων για τις πληρωμές. Η Ελλάδα απέκτησε έτσι πολύ περισσότερες δυνατότητες να χρηματοδοτήσει την Παιδεία, την Υγεία και το κοινωνικό κράτος.».   Όμως το ζήτημα δεν είναι έτσι όπως τα παρουσιάζει ο  Σημίτης, πόσα δηλαδή πληρώνει κανείς σε τόκους σε σχέση με τα φορολογικά έσοδα, αλλά το πραγματικό επιτόκιο, δηλαδή το ονομαστικό επιτόκιο δανεισμού, αφού αφαιρεθεί ο πληθωρισμός, αυτό έχει σημασία στα θέματα δημοσίου χρέους. Διότι τους τόκους δεν τους αφαιρείς από τα φορολογικά έσοδα, όπως υπονοεί ο Σημίτης (κάτι που μπορεί να ισχύει μόνο κάτω από καθεστώς μνημονίων και πρωτογενών πλεονασμάτων), αλλά αντίθετα, τους δανείζεται το δημόσιο και τους καταβάλει. Γενικά,  για να μειώνεται ή να αυξάνεται το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, πρέπει το άθροισμα του πληθωρισμού και (+) της ανάπτυξης  να είναι μεγαλύτερο η μικρότερο από το ονομαστικό επιτόκιο του χρέους.
Έτσι, π.χ.,  μια χώρα Α με χρέος 100% του ΑΕΠ, πληθωρισμό 10%, ονομαστικό επιτόκιο 14% (4%, δηλαδή, πραγματικό) και φορολογικά έσοδα 28% του ΑΕΠ πληρώνει για τόκους το 50% των φορολογικών της εσόδων. Στο τέλος όμως ενός έτους θα έχει μικρότερο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ από μια χώρα Β, που είχε και αυτή χρέος 100% του ΑΕΠ, ίδιο ποσοστό φορολογικών εσόδων, πληθωρισμό 2% και ονομαστικό επιτόκιο 7% (5% πραγματικό) και ας πληρώνει η Β για τόκους το 25% των φορολογικών της εσόδων.
Τα χειρότερα που έφερε το ευρώ και δεν λέει ο κ. Σημίτης, είναι ότι η Ελλάδα κατά την δεκαετία του 90 χρωστούσε κατά κύριο λόγο στο νόμισμά της. Πέρα ότι στο παρελθόν μπορούσε να κόψει νόμισμα για να καλύψει ελλείμματα, (την νομισματική χρηματοδότηση που  απαγόρεψε η συνθήκη του Μάαστριχτ, ρίχνοντας τα κράτη στα νύχια των αγορών), μπορούσε ακόμη χρησιμοποιώντας την νομισματική πολιτική (ανεβάζοντας τον πληθωρισμό) να μειώσει και το πραγματικό επιτόκιο, αλλά και το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ. Όμως ο Σημίτης δεν παρέδωσε μόνο την νομισματική πολιτική, αλλά μετέτρεψε και όλο το χρέος από δραχμές σε ευρώ. Χάθηκε έτσι κάθε δυνατότητα ελέγχου του δημοσίου χρέους. Τέλος ο κ. Σημίτης δεν αναφέρει, ότι μεγάλη σημασία, έχει, σε ποιανού τα χέρια βρίσκεται το δημόσιο χρέος (βλ: Ιαπωνία). Αν λοιπόν οι τόκοι κατευθύνονται στο εξωτερικό, η χώρα αιμορραγεί και το εξωτερικό και συνολικό δημόσιο χρέος διευρύνεται. Αν οι τόκοι κατευθύνονται στο εσωτερικό, δηλαδή το χρέος είναι εγχώριο, δεν τίθεται ζήτημα  εξωτερικού ελλείμματος και ανανέωσης όλο και μεγαλύτερου εξωτερικού δανεισμού. Συνέπεια της απώλειας της συναλλαγματικής πολιτικής, άρα της διεύρυνσης των εξωτερικών ελλειμμάτων και της αρνητικής καθαρής εθνικής  αποταμίευσης  ήταν και η μετατροπή του χρέους από εσωτερικό σε εξωτερικό. Έτσι προσέγγισαν  το 1/3 του εξωτερικού ελλείμματος στα χρόνια του ευρώ και της χρεοκοπίας  οι πληρωμές τόκων στο εξωτερικό, δημιουργώντας  μια κυκλική αλυσίδα: υψηλή συναλλαγματική ισοτιμία-αρνητική  αποταμίευση και υψηλά εξωτερικά ελλείμματα-αναγκαίος εξωτερικός δανεισμός-πληρωμή τόκων στο εξωτερικό-νέα διεύρυνση του εξωτερικού ελλείμματος και δανεισμού.
Και κλείνει ο Σημίτης για να πει και την «εξυπνάδα» του και την μεγάλη του ανακάλυψη: «Βεβαίως και με το ευρώ προκύπτουν σημαντικά προβλήματα. Η Γαλλία γνώρισε πρόσφατα ισχυρή λαϊκή αντίδραση, τα «Κίτρινα Γιλέκα», στην εφαρμογή της πολιτικής οικονομικής σταθεροποίησής της. Όλα τα κράτη της Ένωσης δεν αναπτύσσονται με την ίδια ταχύτητα. Η Γερμανία διεύρυνε την απόστασή της από άλλες χώρες, αυξάνοντας ταχύτερα το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν της, εκμεταλλευόμενη την υπεροχή της στη βιομηχανική παραγωγή και στις εξαγωγές
Γερμανόφιλε, πρώην πρωθυπουργέ, καληνύχτα, ο Θεός να φυλάει την χώρα από ανθρώπους σαν και εσένα…….. αλλά και τους ανάλογούς τους….
Αναλογιστείτε τι έκανε και τι υποστηρίζει ο Σημίτης. Πήρε μια αδύναμη και παραπαίουσα οικονομία, όπως ο ίδιος παραδέχεται πλέον…., και την έριξε στην ζούγκλα της ΟΝΕ, να ανταγωνίζεται απολύτως ελεύθερα με μερικές από τις πιο ισχυρές οικονομίες του κόσμου. Και περίμενε να βγει κερδισμένη και ισχυροποιημένη!!!! Μιλάμε για το απόλυτο ψέμα ή την απόλυτη τρέλα. Η είσοδος της Ελλάδας στην ΟΝΕ στερείτο κάθε λογικής. Το αναμενόμενο αποτέλεσμα ήταν αυτή η οικονομία να κατακρεουργηθεί και να οδηγηθεί στο Δ.Ν.Τ. και έπεται  οδυνηρή συνέχεια..
Τελικά, όμως, διαπιστώνουμε ότι ακόμα και αυτός, δεν τολμάει να επαναλάβει το αγαπημένο του τροπάρι: «Ισχυρή Ελλάδα, σε μία Ισχυρή Ευρώπη». Και οι μόνοι που εξακολουθούν να το συμμερίζονται είναι οι Ευρω-«κομμουνιστές»…..
Υ.Γ: Όπως αναφέρεται  αναλύεται και διεξοδικά στο βιβλίο «Μετωπικό Πρόγραμμα Διεξόδου από την Κρίση» (Δ. Καλτσώνης, Θ. Μαριόλης, Κ. Παπουλής) εκδ. Κοροντζής, στο κεφάλαιο 2, είναι αδύνατο να συνυπάρχουν οι εξής τρείς όροι: α) πλήρως ελεύθερη κίνηση χρηματικών κεφαλαίων β) Σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία γ) Εθνικά Ανεξάρτητη Νομισματική Πολιτική. Αυτή η αδύνατη συνύπαρξη καλείται και τρίλημμα της ανοικτής οικονομίας. Οι οικονομικές αρχές καλούνται να επιλέξουν μόνο δύο από αυτούς τους όρους. Στην συγκεκριμένη περίπτωση (εντός ευρωζώνης), έχει επιλεχθεί η σταθερή ισοτιμία και η ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων.  Συνεπώς, είναι αδύνατη η άσκηση εθνικά ανεξάρτητης νομισματικής πολιτικής, η οποία άλλωστε ασκείται από την Ε.Κ.Τ.. Αυτό που δεν λέει ο Σημίτης και όλοι οι θιασώτες του ευρώ, είναι ότι αν αποφασίσεις να βάλεις φραγμούς στην ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων που μας επέβαλλε άλλωστε η συμμετοχή μας στην Ε.Ε., είναι δυνατή και η άσκηση Εθνικά Ανεξάρτητης Νομισματικής Πολιτικής και η σταθεροποίηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας στα επιθυμητά για την Ελλάδα επίπεδα.
 
Από
Κώστας Παπουλής iskra

Η ΒΑΡΙΑ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ..

Η σκιά του παρελθόντος εξακολουθεί να πέφτει βαριά πάνω στην πολιτική ζωή της Πάρου.
Όσο κι αν ενοχλούνται ορισμένοι, αυτή είναι η αλήθεια.
Όσο κι αν καμώνονται πως τα πράγματα έχουν προχωρήσει -υπό το σχήμα "νέα πρόσωπα-νέες ιδέες"- σε σχέση με άλλες ένδοξες εποχές, απλά τους επαναλαμβάνω: και μετά ξυπνήσατε!!
Δείτε για παράδειγμα τα απίστευτα καμώματα της (όποιας εναπομείνασας) ΚΕΠ-ΟΣΑ.
Αντί να ξεκινήσει τις ζυμώσεις μέσα από ανοιχτές διαδικασίες στοχεύοντας στην αφύπνιση παλαιών, αλλά (κυρίως) στην ενεργοποίηση ΚΑΙ νέων δυνάμεων, αναλώθηκε επί μακρόν σε ένα παιχνίδι μυστικών διαβουλεύσεων με την μείζονα αντιπολίτευση, μέσα από τη λογική των προαπαιτούμενων και των αποκλεισμών!!
Η πορεία ανέδειξε ουσιώδεις διαφορές μεταξύ των "εν κρυπτώ" συνομιλούντων και οδήγησε σε απομάκρυνση της πιθανότητας για κοινό ψηφοδέλτιο.
Διαφαινόμενη πλέον η κάθοδος μόνο και μόνο για "την τιμή των όπλων", όπως μου εκμυστηρεύτηκε προ ημερών φίλος που πρωτοστατεί...
Θύμισε τις ακατανόητες συμπεριφορές του 2010, όπου αρχικά ο χώρος της εκτός ΚΚΕ αριστεράς αποφάσιζε* (ενάντια στη δική μου πρόταση για συνέχεια/ενδυνάμωση της κίνησης του 2006) την αυτόνομη κάθοδο, στη συνέχεια έθετε ως απαράβατο όρο για συνεργασία την καταγγελία του μνημονίου(;;), για να επιδιώξει στη συνέχεια συνεργασία με τον συνδυασμό της απερχόμενης επάρχου, στελέχους του τότε κυβερνητικού κόμματος (ΠΑΣΟΚ)!
Στο τέλος φυσικά κατέβηκε αυτόνομα κι η συνέχεια γνωστή...
Κατά τα άλλα φταίω εγώ που "παρελθοντολογώ"...



*Η συνάντηση αυτή πραγματοποιήθηκε αρχές Φλεβάρη στην αίθουσα του Αρχίλοχου και η πρότασή μου έτυχε πολύ μικρής αποδοχής.

Ο αποδεκατισμός των Ελλήνων

Ο συνολικός πληθυσμός της Ελλάδας μειώνεται σταθερά τα τελευταία μνημονιακά χρόνια, προδιαγράφοντας ένα ζοφερό μέλλον για την οικονομική, κοινωνική και εθνική επιβίωση της πατρίδας μας. Η μείωση του πληθυσμού οφείλεται σε δύο βασικούς λόγους: Ο πρώτος είναι η φυσική κίνηση, δηλαδή, η διαφορά μεταξύ γεννήσεων και θανάτων. Ο δεύτερος είναι η καθαρή μετανάστευση, δηλαδή, η διαφορά μεταξύ εισερχομένων και εξερχομένων ανθρώπων από τη χώρα. Το σημαντικό έγκειται στο γεγονός ότι οι εισερχόμενοι είναι αλλοεθνείς και οι εξερχόμενοι είναι, κατά κανόνα, Έλληνες. 
Από το 2011 η φυσική κίνηση του πληθυσμού έγινε αρνητική, για πρώτη φορά από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) το 2017 καταγράφηκαν 124.501 θάνατοι (αύξηση κατά 4,8% σε σχέση με το 2016) και μόνο 88.553 γεννήσεις (μείωση κατά 4,7% σε σχέση με το 2016). Από το λόγο αυτό ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 35.948 άτομα μέσα σ’ ένα χρόνο, όσοι περίπου είναι οι κάτοικοι μιας πόλης σαν την Καρδίτσα. Σημαντικό είναι να επισημάνουμε ότι από τις συνολικές γεννήσεις οι 12.397 ή το 14% προέρχονται από αλλοδαπές μητέρες. Έτσι τα Ελληνόπουλα που γεννήθηκαν, μέσα στη χώρα, το 2017 ήταν μόνο 76.156. Σημειώνουμε ότι το 2010 ήταν η τελευταία χρονιά που οι γεννήσεις υπερτερούσαν κατά 5.682 των θανάτων.
Η μείωση των γεννήσεων οφείλεται σε μια σειρά από λόγους που σχετίζονται με την οικονομική ανασφάλεια, το χαμηλό εισόδημα, την ανεργία, την αναγκαιότητα εργασίας για τις γυναίκες προκειμένου να συνεισφέρουν στα οικογενειακά βάρη, την έλλειψη κοινωνικών υποδομών (βρεφονηπιακοί σταθμοί-ολοήμερα σχολεία) και ουσιαστικών κρατικών οικονομικών ενισχύσεων για τα έξοδα ανατροφής των παιδιών. Συνέπεια όλων αυτών είναι οι νέοι Έλληνες να μην κάνουν οικογένεια ή να την κάνουν σε μεγαλύτερη ηλικία και αυτή να είναι ολιγομελής. Η ηλικία των γυναικών που τεκνοποιούν για πρώτη φορά αυξήθηκε, κατά μέσον όρο, από τα 28,8 έτη το 2008 στα 32,3 έτη το 2016. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ οι Ελληνίδες γεννούν, κατά μέσον όρο, μόνο 1,3 παιδιά κατά τη διάρκεια της ζωή τους, όταν για να μην υπάρχει μείωση του πληθυσμού θα έπρεπε να γεννούν 2,1 παιδιά.
Η υπογεννητικότητα προκαλεί τη γήρανση του πληθυσμού. Μειώνεται συνεχώς η ηλικιακή ομάδα μέχρι 14 έτη (14,4% του πληθυσμού) και αυξάνεται η ηλικιακή ομάδα άνω των 60 ετών. Η τελευταία ανέρχεται ήδη σε 2,7 εκατ. ή το 25,2% του συνολικού πληθυσμού. Καμιά οικονομική ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει, κανένα ασφαλιστικό σύστημα δεν μπορεί είναι βιώσιμο, παρά τα όσα λέγονται, σε μια χώρα της οποίας ο πληθυσμός μειώνεται και γερνάει ταυτόχρονα.
Παράλληλα η μετανάστευση Ελλήνων στο εξωτερικό, κυρίως προς τις ανεπτυγμένες χώρες, για αναζήτηση εργασίας με ικανοποιητικές αποδοχές και προοπτικές επαγγελματικής σταδιοδρομίας αποτελεί το δεύτερο λόγο μείωσης του πληθυσμού. Σύμφωνα με παλαιότερη δήλωση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννη Στουρνάρα, από το 2008 μέχρι το 2013 μετανάστευσαν (brain drain-διαρροή εγκεφάλων) 427.000 Έλληνες. Σήμερα ο αριθμός αυτός έχει υπερβεί τις 450.000 Πρόκειται κυρίως για νέους και μορφωμένους ανθρώπους ηλικίας μέχρι 40 ετών. Η Ελλάδα δε χάνει μόνο αυτούς τους πολίτες της, για τους οποίους δαπάνησε σημαντικά ποσά για την εκπαίδευσή τους, αλλά χάνει και τα παιδιά τους.
Ο συνολικός πληθυσμός της χώρας μας, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ήταν 10,8 εκατ. Από αυτούς 9,9 εκατ. ή το 90,8% είχαν την ελληνική ιθαγένεια συμπεριλαμβανομένων και των αλλοδαπών στους οποίους αυτή έχει χορηγηθεί. Οι υπόλοιποι 912 χιλιάδες ή το 9,2% ήταν αλλοεθνείς. Νεότερα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Αρχής (Eurostat) για το 2016 ανεβάζουν τον αριθμό των μεταναστών σε 1,25 εκατ. ή το 11,6% του συνολικού πληθυσμού, από τους οποίους 345 χιλιάδες ή το 3,2% προέρχονται από κράτη της Ε.Ε. (κυρίως Βουλγαρία και Ρουμανία) και 905 χιλιάδες ή 8,4% από κράτη εκτός της Ε.Ε.
Αν οι σημερινές δημογραφικές τάσεις συνεχιστούν, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει (Ageing Report 2018) ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας θα μειωθεί μέχρι το 2060  κατά 2,5 εκατ. (από 10,8 εκατ. σε 8,3 εκατ. συμπεριλαμβανομένων και των μεταναστών). Κάτι αντίστοιχο έγινε και στη Βουλγαρία, μετά την κατάρρευση του «κομμουνιστικού» καθεστώτος, της οποίας ο πληθυσμός, από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, λόγω της μείωσης των γεννήσεων – συνέπεια της οικονομικής αποδιάρθρωσης – και της μετανάστευσης ελαττώθηκε κατά 2 εκατ. Η Ελλάδα πορεύεται ήδη σε μια ανάλογη κατεύθυνση με διαφορά φάσης 20 ετών. Στην περίπτωση της χώρας μας οι μνημονιακές πολιτικές προκάλεσαν μεγαλύτερη οικονομική ύφεση απ’ ό,τι η αλλαγή του οικονομικού συστήματος της Βουλγαρίας.
Η δημογραφική κατάρρευση της χώρας, εκτός των οικονομικών – κοινωνικών έχει και εθνικές διαστάσεις. Πόσοι θα είναι οι Έλληνες αύριο που θα υπερασπιστούν τα εθνικά συμφέροντα έναντι της τουρκικής απειλής και του αλβανικού και σκοπιανού αναθεωρητισμού; Οι Έλληνες το γένος μειώνονται και οι αλλοεθνείς αυξάνονται. Αυτό αλλάζει τη γεωπολιτική ταυτότητα της χώρας, γιατί γεωπολιτική είναι η γεωγραφία και οι άνθρωποι, όταν αλλάζουν οι άνθρωποι τότε αλλάζει η γεωπολιτική ταυτότητα της Ελλάδας. Η ευρωστία και ομοιογένεια του πληθυσμού αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους συντελεστές ισχύος μιας χώρας.
Απαιτείται μια ριζική αλλαγή, στις ακολουθούμενες μέχρι σήμερα πολιτικές, για την επιβίωση του Ελληνισμού ως διακριτής οντότητας. Πριν να είναι πολύ αργά πρέπει:
Πρώτον: Να υλοποιηθεί ένα μεγάλο πρόγραμμα παραγωγικών επενδύσεων στον αγροτικό, βιοτεχνικό και βιομηχανικό τομέα που θα προσφέρει σταθερές και με ικανοποιητική αμοιβή θέσεις εργασίας, για να μειωθεί η ανεργία και να σταματήσει η μετανάστευση στο εξωτερικό.
Δεύτερον: Να ενισχύεται κάθε οικογένεια που αποκτάει ένα νέο παιδί μ’ ένα αξιόλογο εφάπαξ ποσό. Στο οικογενειακό εισόδημα να καθοριστεί ένα αφορολόγητο ποσό για κάθε παιδί που θα καλύπτει τις πραγματικές δαπάνες διαβίωσής του και δε θα είναι συμβολικό όπως σήμερα. Για τις οικογένειες με χαμηλό εισόδημα (π.χ. άνεργοι), που δε θα μπορούν να επωφεληθούν από το αφορολόγητο, το αντίστοιχο ποσό θα δίνεται ως κοινωνικό επίδομα τέκνων, μέχρι την ενηλικίωση των παιδιών. Τα μέτρα αυτά να ισχύουν μόνο για τους έλληνες πολίτες, γιατί διαφορετικά θα αποτελούν κίνητρο για την προσέλκυση περισσότερων αλλοδαπών μεταναστών, προκειμένου να επωφεληθούν από αυτά οι, πολυπληθείς κατά κανόνα, οικογένειές τους. Το κράτος πρέπει με έξοδά του να αναλάβει την ανατροφή των Ελληνόπουλων για να υπάρχει και το ίδιο αύριο.
Τρίτον: Να ενισχυθεί το δίκτυο των βρεφονηπιακών σταθμών και των ολοήμερων σχολείων στα οποία προτεραιότητα θα έχουν οι ελληνίδες εργαζόμενες μητέρες.
Τέταρτον:  Να δοθούν, σε συνδυασμό με τις παραγωγικές επενδύσεις, ειδικά κίνητρα για τον επαναπατρισμό ενός – όσον το δυνατόν μεγαλύτερου – μέρους των Ελλήνων που αναγκάστηκαν, τα μνημονιακά χρόνια, να μεταναστεύσουν σε αναζήτηση εργασίας. Η χώρα μας χρειάζεται όχι μόνο αυτούς τους μορφωμένους Έλληνες αλλά και τα παιδιά τους, καθώς και αυτά που πρόκειται να γεννηθούν.
Οι γενναίες αυτές πολιτικές όμως απαιτούν χρήματα που σήμερα δεν υπάρχουν γιατί προέχει η εξυπηρέτηση (όχι η αποπληρωμή) ενός δυσθεώρητου συναλλαγματικού χρέους. Κάθε χρόνο απαιτείται η επίτευξη ενός πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ (περίπου 6,5 δις. ευρώ) για να πληρώνονται οι τόκοι και μόνο αυτοί, του δημόσιου χρέους. Το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό των τοκοχρεολυσίων πηγαίνει στους ξένους δανειστές, που απορροφούν κάθε οικονομική ικμάδα της χώρας. Οι κυβερνήσεις και τα πολιτικά κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα τα τελευταία, τουλάχιστον, 20 χρόνια, υλοποιούν τις πολιτικές της παγκοσμιοποίησης όπως αυτές εκπορεύονται από την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη. «Χωρίς λύπην, χωρίς περίσκεψιν, χωρίς αιδώ», δεξιοί και αριστεροί εθνομηδενιστές επιδιώκουν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία που θα απαρτίζεται από διάφορες πληθυσμιακές μειονότητες, μία εκ των οποίων θα είναι η, συνεχώς συρρικνούμενη, ελληνική. Μόνο που μια κοινωνία αποτελούμενη από διάφορες μειονότητες δεν μπορεί να υπερασπιστεί τα έσχατα εθνικά συμφέροντα που δεν είναι πια κοινά για τις διαφορετικές πληθυσμιακές κοινότητες.

Νίκος Ιγγλέσης

*Ο Νίκος Ιγγλέσης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου
«Στρατηγικές Επιλογές Επιβίωσης του Ελληνισμού»
που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Στοχαστής».
**Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ στις 19-1-2019

AΛΜΑΤΑ ΛΟΓΙΚΗΣ...

Η περίπτωση του μελαμψού Ναουσαίου απετέλεσε ευκαιρία να καταδειχθεί για πολλοστή φορά, η έφεση των φιλοκυβερνητικών δημοσιολογούντων-προπαγανδιστών στα λογικά άλματα.
Πριν το συλλαλητήριο -εθνικιστικό κατ΄αυτούς- μιλούσαν περί την "ανάγκη απομόνωσης των ακραίων".
Πως προεξοφλούσαν την ύπαρξή τους κι αφού ήταν γνωστή, γιατί δεν έπραξαν τα δέοντα να τους απομονώσουν οι αστυνομικές αρχές;
Όλοι ωστόσο είδαμε "ακραίους" να συναγελάζονται μετά των οργάνων της τάξης.
Και να χαριεντίζονται βεβαίως βεβαίως...
Μετά την επιχείρηση κατάληψης της Αθηναϊκής Βαστίλης, "βάσει σχεδίου" (γιατί δεν γνωστοποιούνται τα στοιχεία;) όπως απεφάνθη  η σύγχρονη εκδοχή/καρικατούρα της Μ. Αντουανέτας, ο μέγας Βούτσης, έγινε ταυτοποίηση των δραστών, κατατάσσοντάς τους στο χώρο της ακροδεξιάς, σε μια προσπάθεια να συσχετισθούν οι ΠΡΟΒΟΚΑΤΌΡΙΚΕΣ-εγκληματικές συμπεριφορές, με την αντίδραση των πολιτών στην απαράδεκτη συμφωνία.
Κατά τον γνωστό επαγωγικό συλλογισμό περί αστυνομικού οργάνου και μπουζουκιού: αφού οι ακραίοι αμαύρωσαν την συγκέντρωση δίνοντάς της εθνικιστικό και μισαλλόδοξο χρώμα, άρα οι χιλιάδες πολίτες που συμμετείχαν, κατ' επέκταση και το 75% που διαφωνεί, είναι κι αυτοί ακραίοι, εθνικιστές, χρυσαυγίτες και δεν συμμαζεύεται!!!
Κι επειδή τα συμπεράσματα πρέπει κάθε φορά να είναι βολικά, προσαρμοσμένα στις απαιτήσεις της ημερήσιας πλύσης εγκεφάλου, πετάγονται διάφορα καινούργια μαργαριτάρια (παράδειγμα η αποτίμηση του μεγέθους της συγκέντρωσης), αφήνοντας ατεκμηρίωτα και αστήρικτα τα προηγούμενα.
Έτσι, κανένας γκεμπελίσκος δεν έκανε τον κόπο να μας πει ΠΟΙΟΙ τελικά ήταν οι δράστες, ΠΟΙΟ κέντρο τους κατηύθυνε (οργανωμένοι δεν ήταν;) και σε τελική ανάλυση ΠΟΙΟΝ (όποιος το βρει κερδίζει επίδομα θέρμανσης) εξυπηρέτησε η δράση τους;
Βάζω δύσκολα εεε;

Μέσα στους κουκουλοφόρους ήταν και κουκουλοφόροι της Novartis;

κουκουλοφόρους
Ήμουνα νιoς και γέρασα (σχήμα λόγου το δεύτερο σκέλος της φράσης), αλλά σαράντα χρόνια τώρα στο κουρμπέτι, όποτε γινόταν κάποια μεγάλη κινητοποίηση, είτε για εργασιακά θέματα είτε για πολιτικά (όπως οι αντιμνημονιακές κινητοποιήσεις) είτε για εθνικά, όπως τώρα με το Μακεδονικό Zήτημα, πάντα κάποιοι γνωστοί άγνωστοι έκαναν τις διαδηλώσεις μπάχαλο, η αστυνομία εξανέμιζε το μήνυμα των διαδηλώσεων μέσα στα δακρυγόνα και, στη συνέχεια, όλη η συζήτηση στα ΜΜΕ (κυρίως τα αργυρώνητα) ξεδιπλωνόταν περί το μπάχαλο κι όχι περί το μήνυμα.
  Το τραγικό πλέον είναι ότι την ίδια άθλια (και τρισάθλια) μεθοδολογία μετέρχεται σήμερα και η κυβέρνηση της αυτοαποκαλούμενης Αριστεράς. Με αφορμή στημένους απ’ την ίδια ή όχι (αδιάφορον), χρυσαυγίτες ή όχι (αδιάφορον), μπάχαλους ή όχι (αδιάφορον), η αστυνομία αυτής της κυβέρνησης επετέθη με αγριότητα (ανάλογη και χειρότερη των προγενέστερων) στον λαό.
Στον οποίον έστησε κανονική παγίδα δίνοντας άδεια σε διάφορους ελαφρόμυαλους (για να εκφραστώ ηπίως) να κάνουν την ίδια μέρα και ώρα αντισυγκέντρωση κοντά στο συλλαλητήριο. Αντισυγκεντρώσεις παλιότερα έκαναν μόνον οι φασίστες.
Η κυβέρνηση πέτυχε τον στόχο της: σήμερα η συζήτηση γίνεται με επίκεντρο τους χρήσιμους χρυσαυγίτες, τους χρήσιμους μπάχαλους και τους επιτήδειους πράκτορες – όχι όμως για το μήνυμα του συλλαλητηρίου. Το οποίον συλλαλητήριο η αστυνομία της κυβέρνησης, ως άλληΟχράνα ή Σεκιουριτάτε, προσπάθησε παιδαριωδώς να υποβαθμίσει σε 60.000 νοματαίους, δηλαδή τη θεία μου τη Φωτούλα και την παρέα της.
  Το μόνον στο οποίον άλλαξε ρότα (εν μέρει) η κυβέρνηση των υποταγμένων στις ΗΠΑ ήταν στα φληναφήματα που ταύτιζαν τους διαδηλωτές με τους ακροδεξιούς. Κι αυτό, πονηρά! Καθ’ ότι οι κυβερνώντες διαπίστωσαν κατά το προηγούμενο διάστημα ότι αυτή η βαλίτσα του παραλογισμού (και του αυτοεξευτελισμού τους) διήνυσε τη διαδρομή της, δεν έχει άλλο πιο μακριά να πάει.
Επί της ουσίας τώρα! Υποτεθίσθω για την οικονομία της συζήτησης ότι ο Τσίπρας έχει δίκιο.Ότι ο σχεδιασμός των Αμερικανών για τη Βαλκανική μάς ωφελεί (όπως πιστεύουν και οι αριστερίζοντες που, σ’ αυτό το θέμα, έχουν γίνει ουρά του ΣΥΡΙΖΑ). Γιατί τότε δεν πάει το θέμα σεΔημοψήφισμα να αποφανθεί ο λαός και causa finita, να κλείσει η υπόθεση!
Γιατί ο Τσίπρας βασίζεται (και συντείνει) στην αποσύνθεση των κομμάτων, στην παρέκβασηαπ’ το (θεωρητικώς υπάρχον) πολίτευμα και δεν προσφεύγει στον κυρίαρχο (sic) λαό (έτσι όπως και ο ίδιος τον κατάντησε), να αποφανθεί, να τελειώνουμε.
Μήπως επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ (και η κυρία Τζάκρη) είναι «πρωτοπορία» και προσπαθεί για το καλό του λαού χωρίς τον λαό, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, είναι ηλίθιος και δεν καταλαβαίνει το συμφέρον του;  Ή μήπως επειδή πάνω στην καμπούρα του λαού ο Τσίπρας παίζει την ανασύνθεση των επιλογών του απ’ τον κ. Καμμένο στον κ. Θεοχαρόπουλο; Δηλαδή την παραμονή του Τσίπρα στο μετεκλογικό τοπίο πάση θυσία – πατώντας επί (κοινωνικών) ερειπίων και (πολιτικών) πτωμάτων.
Η συζήτηση αυτές τις ημέρες στο Κοινοβούλιο θα είναι ατέρμονη και ατελέσφορη. Ατέρμονη διότι ο Τσίπρας ό,τι και να αποκαλύπτεται θα επαναλαμβάνει τα ψέματα που έχει πει χίλιες φορές κι ας έχουν αποδειχθεί χίλιες φορές ψέματα. Και ατελέσφορη διότι εκτός απ’ αυτό που θέλουν οι Αμερικανοί ουδέν άλλο πρόκειται να γίνει.
Εκτός και  αν ο Τσίπρας ξαναγίνει αριστερός, εκλέξει άλλο λαό και τον πάει σε δημοψήφισμα για να του αλλάξει το αποτέλεσμα – έχουμε μπλέξει.
Η εικόνα αρχίζει να γίνεται τρομακτική: ο εθνομηδενισμός της κυβέρνησης και των δορυφόρων της τροφοδοτεί τον εθνικισμό, ο «εκσυγχρονισμός» μετατρέπει την Ελλάδα σε μια εκ νέου Βαλκανική Ψωροκώσταινα και η προδοσία της Αριστεράς που Γονάτισε (και μπροστά στους Αμερικανούς) παραλύει την αντίσταση των Ελλήνων σε αυτό το νέο Σχέδιο Ανάν – αυτήν τη φορά για τη Μακεδονία, δηλαδή την Ελλάδα.
***
  Όλο αυτό το έγκλημα δεν γίνεται και δεν θα μπορούσε να γίνει εκτός του πλαισίου που οδήγησε στα Μνημόνια (και την επί μακρόν Εποπτεία), που απορφάνεψε τον λαό από τον πολιτισμό του και τη λαϊκή παράδοση, που εκμαύλισε καλλιτέχνες και καλλιτέχνες, διανοούμενους και διανοούμενους, που αφαλόκοψε την εκπαίδευση από τα ανθρωπιστικά γράμματα και που σκόρπισε τον φόβο για τις δουλειές μας, τα σπίτια μας, το ασφαλιστικό σύστημα και όλα τα άλλα.
Έτσι, μια αισχρή πολιτική μειοψηφία, παραβιάζοντας κάθε νόμο και κανόνα, κάθε ήθος και έθιμο, ασχημονεί ασυστόλως, κυβερνά με ψέματαεκβιασμούς και δοσοληψίες, κινείται σε επίπεδο χαμαιτυπείου με όρους τσίρκου υπέρ ΗΠΑ, Γερμανίας και εντόπιων Δυνατών. Εκτός κι αν σε όλες αυτές τις διαπιστώσεις κάνω λάθος και ο Τσίπρας πάει αυτήν την υπόθεση σεΔημοψήφισμα.
Άλλωστε, η Αριστερά δεν ήταν που έβγαινε στους δρόμους για το Κυπριακό, για το 1-1-4, για να φύγουν απ’ τη χώρα οι βάσεις, για τον εκδημοκρατισμό του κράτους, για την κοινωνική δικαιοσύνη; Είναι κοινωνική δικαιοσύνη οι πλειστηριασμοί; Είναι εκδημοκρατισμός τα δακρυγόνα και η αποσύνθεση – ανασύνθεση της κομματικής καμαρίλας; Έγιναν πλέον αριστερές οι βάσεις του θανάτου; Είναι το 1-1-4, τα Μνημόνια; Θα γίνει και η Μακεδονία, «Κυπριακό»;
Είναι για να σιχαίνεται κανείς τη συζήτηση που θα ακολουθήσει στη Βουλή: ψεύτες και κάλπικοι εναντίον εκείνων που θα ήθελαν να είναι στη θέση τους. Όμως, όταν τα πράγματα βασανίζονται μέσα σε έναν τέτοιο εκφυλισμό, η μόνη λύση είναι ο λαός, η θέλησή του, στα συλλαλητήρια, στις διαδηλώσεις, στις εκλογές…
*Πηγή: topontiki.gr

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

Δημοκρατική φαυλοκρατία

δημοκρατική

Είναι αναντίρρητο ότι η χώρα βρίσκεται σε βαθιά παρακμή. Αιχμάλωτη στα Μνημόνια και την Υποτέλεια, στα ψέματα που λέει διαρκώς η κυβέρνηση για τα πάντα, στη φτώχεια που διευρύνεται, στο χρέος που μεγεθύνεται, ενώ ταυτοχρόνως βρίσκεται όλο και πιο εκτεθειμένη σε εθνικούς κινδύνους.
Θα έλεγε κανείς ότι τίποτα χειρότερο απ’ την παρακμή δεν υπάρχει. Υπάρχει! Είναι ηθεσμοποίηση της παρακμής. Αυτό ακριβώς δηλαδή που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Και η πολιτική και το πολίτευμα λειτουργούν πλέον επί τόσον πολύ καιρό στο πλαίσιο αυτής της παρακμής, ώστε τα αποτελέσματα για όλα τα προβλήματα να είναι κάθε φορά χειρότερα, να δημιουργούν προηγούμενο, να δημιουργούν «νομολογία».
Έτσι η νέα κανονικότητα είναι και γίνεται η θεσμοποίηση της βαρβαρότητας.

Αυτά που συμβαίνουν αυτές τις μέρες στο Κοινοβούλιο, με την ψήφο Εμπιστοσύνης και τη Συμφωνία των Πρεσπών, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Εις ό,τι αφορά την εσωτερική πολιτική ξεφεύγουμε, εις ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική εκπίπτουμε.
Το αξίωμα ότι «στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα» προϋποθέτει να υπάρχουν δημοκρατίες.
Στο σύστημα όμως που το 70% των Ελλήνων (εις ό,τι αφορά την αντίθεση του λαού στη Συμφωνία των Πρεσπών) έχει το ίδιο βάρος με την αμφιλεγόμενη ψήφο Δανέλλη, μπορούμε να μιλάμε για φαυλοκρατία αλλά όχι για δημοκρατία

Ραγιάδες κατά συνείδησιν
Καραγκιοζιλίκια κατά συνείδησιν.
Είναι αποκαρδιωτικό, είναι απογοητευτικό, αλλά πρέπει να παραδεχθεί κανείς ότι η μακρά δουλεία των Μνημονίων διαμορφώνει έναν νέο τύπο ραγιά. Πολύ ανώτερον απ’ τους ραγιάδες που έφεραν τα Μνημόνια.
Οι ραγιάδες εκείνου του τύπου κι εκείνης της εποχής θύμιζαν κοτσαμπάσηδες ή γενίτσαρους. Με τον άλφα ή βήτα τρόπο δηλαδή διέθεταν κάποια σοβαροφάνεια κι έπαιζαν τον ρόλο τους με το αντίστοιχο τουπέ.
Σήμερα, ούτε καν η σοβαροφάνεια είναι απαραίτητη. Αρκεί η… συνείδηση! Υπό την προϋπόθεση αυτή η συνείδηση να είναι μερικής απασχόλησης και πρόθυμη για ευέλικτη εργασία.
Καμία δουλειά άλλωστε δεν είναι ντροπή, πόσω μάλλον όταν η ντροπή γίνεται δουλειά
*Πηγή: topontiki.gr