Translate

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Οι πραγματικοί λαϊκιστές..

     Πανηγυρίζουν από χθες όλες οι συστημικές και "δημοκρατικές" δυνάμεις της "Ενωμένης" Ευρώπης για τα αποτελέσματα των ολλανδικών εκλογών.
     Στην ουσία όχι γιατί έχασε ο ακροδεξιός υποψήφιος και έτσι "θα μπει ένα τέλος στην ακροδεξιά κατρακύλα" στην Ευρώπη (άλλωστε αυτοί που πανηγυρίζουν είναι
χειρότεροι φασίστες από αυτούς που κατηγορούν, και εφαρμόζουν την πιό ακραία μορφή του λαοκτόνου και κοινωνιοκτόνου νεοφολελευθερισμού),
     ..αλλά στην πραγματικότητα γιατί τάχα νικήθηκε ο "λαϊκισμός" των ακροδεξιών κομμάτων.

     Έχουν προσπαθήσει σκληρά οι νεοναζιστές της ευρωπαϊκής "ένωσης" τοκογλύφων, και το έχουν πετύχει εν μέρει, να κατηγορούν ως "λαϊκιστές" όσους δεν υποχωρούν στην ομογενοποίηση-παγκοσμιοποίηση της σκέψης, καθώς και να τους κατατάξουν αυθαίρετα στην άκρα δεξιά
     ..ποντάροντας στα αντιφασιστικά αντανακλαστικά των λαών, μετά την πικρή εμπειρία κυρίως του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

     Ο λαϊκισμός στην σωστή του απόδοση, δεν είναι παρά η περιγραφή της αλήθειας έτσι όπως την βλέπει και την βιώνει ο λαός, τονισμένη ίσως κατά τι ώστε να γίνεται πιό εύκολα αντιληπτή στις μεγάλες λαϊκές μάζες.
     Το λεξικό Cambridge ορίζει το λαϊκισμό ως "πολιτική ιδέα και δράση που στοχεύει στην αντιπροσώπευση των επιθυμιών και των αναγκών του απλού λαού".
     Επιστημονικά ο όρος είναι ουδέτερος, αφού δεν μπορεί να αξιολογηθεί εκ των προτέρων ως καλός ή κακός,
     ..πράγμα που κρίνεται μόνον απ' την εφαρμογή του.

     Ο λαϊκισμός υπήρξε ανέκαθεν προνομιακό πεδίο της αριστεράς και των κάθε λογής σοσιαλιστικών σχηματισμών.
     Το ότι σήμερα ο λαϊκισμός σε μεγάλο ποσοστό εκφράζεται από τα ακροδεξιά κόμματα, οφείλεται στην χρεοκοπία της αριστεράς και των σοσιαλιστών.
     Ποιά "αριστερά" θα νοιαστεί σήμερα για τις ανάγκες και τις επιθυμίες του λαού; Η "αριστερά" τύπου ΤΣΥΡΙΖΑ;  ¨Η όλα αυτά τα "σοσιαλιστικά" και σοσιαλδημοκρατικά μορφώματα,
     ..που όλα μαζί είναι οι καλύτεροι εφαρμογείς του νεοφιλελευθερισμού, του οιονεί δηλαδή νεοφασισμού και νεοναζισμού;
     Έτσι το πεδίο αυτό, της λαϊκής υποστήριξης (αυτό που το σύστημα ονομάζει λαϊκισμό), έμεινε ελεύθερο προς εκμετάλλευση, προεκλογική και άλλη, από τα ακραία δεξιά κόμματα ανά τον κόσμο. 

     Άλλο που δεν θέλουν άλλωστε οι πραγματικοί ναζιστοφασίστες, που βρίσκουν ευκαιρία να βρωμίσουν ακόμη περισσότερο την έννοια του λαϊκισμού,
     ..αφού προηγουμένως έχουν φροντίσει να τον ταυτίσουν με την έννοια της δημαγωγίας και της κολακείας των ελαττωμάτων των λαϊκών στρωμάτων.

     Γι αυτό πανηγυρίζουν Μέρκελ, Γιούνκερ, Σουλτς, και λοιποί ευρωπαίοι απατεώνες.
     Όσο για την υποτακτικιά τους μικρή ολλανδέζα, τον Νταϊσελκάπως, κάπως θα βρουν να τον βολέψουν.
     Δικό τους άλλωστε το ευρωπαϊκό πεπόνι, δικό τους και το λαοκτόνο μαχαίρι.
     Δικούς τους θέλουν και τους λαούς.
     Δικό τους και το χρήμα. Και την δύναμη. Και την εξουσία.

     Και όποιος το αμφισβητεί και αντιδρά ονομάζεται απ' αυτούς λαϊκιστής, ή ακροδεξιός,
     ..ή καλύτερα και τα δύο μαζί,
     ..για πιό σίγουρο αντιλαϊκό αποτέλεσμα!..


     Υ.Γ. Το λεξικό περιγράφει τον κακού τύπου λαϊκιστή πολιτευτή σαν: "αυτός που θέτει σκοπίμως
            ψευτοδιλήμματα, όπως "εχθροί ή φίλοι", "ταραξίες ή φιλήσυχοι", "αλλογενείς ή γηγενείς", με
            απώτερο σκοπό την καλλιέργεια ανασφάλειας στο λαό, και την αυτοπροβολή του ίδιου σαν
            προστάτη και σωτήρα".

            Περιγράφει δηλαδή τέλεια όλους τους προδότες-δωσίλογους "μενουμευρωπαίους"
            καθώς και τους ευρωπαίους "ενωμένους" τοκογλύφους με την ατέρμονη προπαγάνδα
            ψευτοδιλλημάτων τους: "Ευρωπαϊκή Ένωση ή χάος", "Ευρώ ή καταστροφή", "κλείσιμο
            της αξιολόγησης ή χρεοκοπία",  
            ..δείχνοντας ποιοί είναι οι πραγματικοί τρομοκράτες-δημαγωγοί,
            ..ποιοί οι πραγματικοί νεοφιλελεύθεροι-ακροδεξιοί.

     Υ.Γ. 2  Περιμένουμε με χαρά τους ανεγκέφαλους και τους αισχρούς συστημικούς προπαγανδιστές
               να κατηγορήσουν το blog ως φιλο-ακροδεξιό. Τρομάρα τους. Καθρέφτη δεν έχουν;..
ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ
     

Επέτειος (2)

(Συνέχεια από χθες): Το έθνος είναι ένας (αρχαιότατος) πολιτικός ορισμός, με διαφορετικούς προσδιορισμούς στη διαχρονία του. Οι διαφορετικοί προσδιορισμοί δεν καθιστούν τα έθνη ασυνεχή, Κινέζους, Εβραίους, Ελληνες, αλλά ορίζουν το πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο τα έθνη αυτά διαδοχικώς λειτουργούν. Είτε τα έθνη αυτά είναι αρχαιότερα είτε νεότερα. Διότι, βεβαίως, ο χρόνος του αρχικού σχηματισμού των εθνών ποικίλλει, όπως ποικίλλουν και οι τρόποι της εξέλιξής τους. Ενα νεότερο
έθνος, όπως οι Γάλλοι φέρ’ ειπείν, έχει ζήσει υπό πολλούς διαφορετικούς πολιτικούς προσδιορισμούς – σε πολυεθνικό, σε μοναρχικό, σε δημοκρατικό περιβάλλον. Το ίδιο και ένα αρχαίο έθνος όπως των Κινέζων, των Εβραίων και άλλων. Είναι ένας
εκχυδαϊσμός του μαρξισμού η νεωτερικότητα που ταυτίζει τα έθνη με τον τρόπο παραγωγής και μάλιστα τον καπιταλισμό. Τα εθνικά κράτη είχαν εθνικό προηγούμενο. Τη Γαλλική Επανάσταση την έκαναν Γάλλοι, τις Αγγλικές Επαναστάσεις τις έκαναν Αγγλοι, την Ελληνική Επανάσταση την έκαναν Ελληνες (που ήξεραν ότι είναι Ελληνες, πριν να τους «ανακαλύψει» και να τους το αποκαλύψει τάχα ο Διαφωτισμός), τη Ρωσική Επανάσταση έκαναν Ρώσοι και την Ιταλική Ενοποίηση έκαναν Ιταλοί.
Η μόνη επανάσταση που δεν έγινε από προϋπάρχον έθνος, αλλά γέννησε ένα νέο έθνος η ίδια, ήταν η Αμερικανική Επανάσταση, καθώς και οι επαναστάσεις στη Λατινική Αμερική – όλες στον Νέο Κόσμο.
Τέλος, η κολοσσιαία μπαρούφα των εθνομηδενιστών ότι το «νέο» ελληνικό έθνος είναι επινόηση και δημιούργημα του Διαφωτισμού δεν απαντά στις διαρκείς εξεγέρσεις των Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία. Δεν απαντά ούτε στην αδιάσπαστη ελληνική γραμματολογία, δημώδη και λόγια, καθ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας-Ενετοκρατίας. Και βεβαίως δεν εξηγεί τη δημιουργική παρουσία των Ελλήνων παντού, σε Ρωσία, Ιταλία, Αυστρία, Γερμανία, Ανατολία, Μέση Ανατολή – ένας ύστερος ελληνικός οικουμενισμός, στα χνάρια του προγενέστερου ελληνιστικού εις ό,τι αφορά την Ανατολή – μια νέα διασπορά, εις ό,τι αφορά τη Δύση.
Η θεωρία της ασυνέχειας του ελληνισμού, του ελληνικού έθνους δεν εξηγεί γιατί όλοιοι άλλοι μας αποκαλούσαν και μας αποκαλούν Ελληνες – ο καθένας στη γλώσσα του εδώ και 2.500 χρόνια.
Ελληνες αποκαλούσαν οι Δυτικοί τους Βυζαντινούς ήδη από τον 6ο-7ο μ.Χ. αιώνες, το ίδιο και οι Κινέζοι, οι Αραβες – οι πάντες, πλην Φίλη-Μπαλτά-Ρεπούση και, φοβάμαι, Καρανίκα.
Ομως, ας ξεφύγουμε από τον υπερασπιστικό λόγο στον οποίον η βλακεία και η πολιτική (νεοταξίτικη) σκοπιμότητα εξαναγκάζει το αυτονόητο και ας πάμε στο συναρπαστικό ερώτημα: γιατί οι Ελληνες επαναστατούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας; Γιατί για τους Ελληνες δεν χρειάσθηκε η «εθνική αφύπνιση» του 19ου αιώνα, που οδήγησε άλλους λαούς σε επαναστάσεις, σχετικές με τις σφαίρες επιρροής των Μεγάλων Δυνάμεων, αλλά αντιθέτως τους οδήγησε στην αποκοτιά του 1821; «Ο κόσμος μάς έλεγε τρελούςΕάν δεν ήμασταν τρελοί, δεν θα εκάμαμεν την Επανάστασι», Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.
Η απάντηση στο γιατί αυτή η αποκοτιά, γιατί αυτή η τρέλα, βρίσκεται στον αντιστασιακό χαρακτήρα αυτού του λαού. Κάτω από την ώσμωση των λαϊκών παραδόσεων με τον Διαφωτισμό, κάτω απ’ τον βυζαντινό απόηχο και τη μεταβυζαντινή ταυτότητα, πίσω από τις διαφορές του χωρικού απ’ τον λόγιο, του Κλέφτη απ’ τον Φαναριώτη, του εμπόρου απ’ τον πειρατή, του Ρωμιού των παροικιών από τον Ρωμιό της κυρίως Ελλάδας, βρισκόταν ως κοινός παρονομαστής η γλώσσα, η ορθόδοξη πίστη και τα αντιστασιακό φρόνημα – η σύγχρονη για εκείνη την εποχή σύνθεση του ομόγλωσσου και των κοινών εθίμων με τον έρωτα για την ελευθερία. Ερωτα ενσυνείδητου και ασίγαστου, όπως όλη η Ιστορία της Τουρκοκρατίας και της Ενετοκρατίας μαρτυρά.
Οι τάξεις χώριζαν τους Ελληνες. Υπήρχε, φέρ’ ειπείν, η Εκκλησία των κοτζαμπάσηδων που επρόσκειτο στους αγάδες, υπήρχε και ο λαϊκός κλήρος που συντρόφευε τον λαό. Το ίδιο το Πατριαρχείο: από τη μία προσκύναγε τον Τύραννο (ως εκπρόσωπος των Ρωμιών κι εν τω άμα εντολοδόχος και τοποτηρητής της Πύλης) και από την άλλη αντιστεκόταν. Υπήρξαν Πατριάρχες που προσκύνησαν, υπήρξαν και Πατριάρχες που κρεμάστηκαν.
Υπήρξαν και οι παπάδες που μάθαιναν στα παιδιά πέντε κολλυβογράμματα στα κρυφά, όταν κι όπου ο Οθωμανός ήταν άγριος, υπήρξαν και οι Μητροπολίτες που άνοιγαν, ας πούμε. παρθεναγωγεία στην Καππαδοκία, εν μέσω του θεοσκότεινου 17ου αιώνα!! Εξαγοράζοντας τον τοπικό πασά. Πολύ πριν να υπάρξει ο Διαφωτισμός (πόσω μάλλον να φθάσει στην Ανατολή). Οι πιο πολλοί όμως στο τέλος έχαναν το κεφάλι τους. Και μόνον αν ήταν σκυμμένο έμενε στους ώμους τους – κι αυτό όχι πάντα. Αυτός ήταν ο «πολυπολιτισμός» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ομως, τι ήταν αυτό που έκανε την ειδοποιό διαφορά και οδήγησε το Γένος στις συνεχείς εξεγέρσεις, στους νεομάρτυρες, στον Πατροκοσμά, στον Κατσαντώνη, στον Ρήγα, στη Φιλική Εταιρεία κι όχι στην ειρηνική συνύπαρξη ή ακόμα και στην αφομοίωση απ’ τον κατακτητή; Και αν όλος αυτός ο τρόπος σχετίζεται με την αντιστασιακή ιδιοπροσωπία –ιδιοσυγκρασία, αν θέλετε- των Ελλήνων, πότε και πώς αυτή διαμορφώθηκε;
(Η τρίτη και τελευταία συνέχεια, αύριο…)
*Πηγή: enikos.gr

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Επέτειος (1)



Τα τελευταία χρόνια η επέτειος της Επανάστασης του 1821 γιορτάζεται με κάποιες δυσκολίες. Αυτό οφείλεται σε δύο παράγοντες: από τη μία ο κομφορμισμός στο τελετουργικό της εορτής, σχολικό ή άλλο, καθώς επίσης και η ταρίχευση της προσέγγισης στο νόημα της επανάστασης,
κι από την άλλη η πολλαπλή αμφισβήτηση της ταυτότητας και της καταγωγής του 1821.

Κι έτσι, ο μεν σχολαστικός λόγος για την εθνεγερσία αποχυμώνει την ουσία της, ο δε υπερασπιστικός λόγος -όπως τώρα και ο δικός μου- χάνει συχνά την πανηγυρική αύρα των γεγονότων, αυτήν που εννοούσε ο ποιητής όταν μας καλούσε να «μεθύσουμε με το αθάνατο κρασί του ’21».
Σήμερα που η Ελλάδα χειμάζεται, η μέθη αυτή θα μπορούσε να είναι εθνεγερτική, και για αυτόν ακριβώς τον λόγο έχει εκ προοιμίου -εδώ και πολλά χρόνια- κατασυκοφαντηθεί.
Πίσω από την πολιτική υποταγή της Ελλάδας βρίσκεται η πολιτισμική αποδόμηση. Προϋπόθεση για την αιχμαλωσία του λαού είναι η αποκοπή του από τη λαϊκή παράδοση, την κληρονομιά και τη μνήμη του, ο απορφανισμός του από τους ήρωες και τους αγίους του, τα φυλαχτά του, το σθένος και την έμπνευσή του.
Ο «εκσυγχρονισμός» στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, ήταν η επανακατασκευή του ανθρώπου-ραγιά.
Και το κύριο καθήκον των «εκσυγχρονιστών», στο πλαίσιο της ομογενοποιημένης σκέψης που στηρίζει την παγκοσμιοποίηση, ήταν και είναι να τρομοκρατήσουν ιδεολογικώς την κοινωνία διαλύοντας την πολιτική και πολιτιστική ταυτότητα, το αίσθημα του συνανήκειν, το εθνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διεξάγεται η ταξική πάλη, ώστε οι εργαζόμενοι να βρεθούν εν κενώ, οι κατακτήσεις τους να εξαερωθούν και οι όποιες διεκδικήσεις τους για το μέλλον να φαίνονται αδιανόητες.
Οι «εκσυγχρονιστές», δεξιοί και αριστεροί, οι ενσωματωμένοι σοσιαλδημοκράτες, οι νεοφιλελεύθεροι, υπήκοοι, σμπίροι, κουίσλιγκ και τοποτηρητές των αφεντικών τους, είναι οι νέοι γενίτσαροι που καθηλώνουν τον λαό στη θέση του ραγιά. Ο λαός -οι εργαζόμενοι- έπρεπε να πεισθεί για τη θέση του στον νέο (σε συνθήκες προτεκτοράτου) τρόπο παραγωγής, να αισθάνεται ένοχος, να αισθάνεται φταίχτης για τη φτώχεια του. Και προς τούτο αναδύθηκαν οι παραλογισμοί του στυλ «μαζί τα φάγαμε» και οι ανηθικότητες του στυλ «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς». Φθάσαμε στο γκροτέσκ ο λαός να κατηγορείται για λαϊκισμό.
Ο λαός δεν μπορεί να είναι λαϊκιστής, δεν μπορεί να είναι δημαγωγός του εαυτού του. Ομως η επιστράτευση της βλακείας και της αμορφωσιάς από την άρχουσα τάξη παραλύει κάθε αντίσταση της σκέψης, όταν παίρνει τη μορφή ολοκληρωτικής προπαγάνδας που περνάει μέσα από τα ΜΜΕ, τα ΑΕΙ και τα περισσότερα από τα πολιτικά κόμματα.

Η βλακεία είναι ανίκητη. Και ο λόγος της βλακείας, όπως άλλωστε και το ψέμα, όσο πιο τερατώδης είναι, τόσο πιο πιστευτός γίνεται - όπως έλεγε για την κατασκευή της πραγματικότητας ο Χίτλερ στον Γκαίμπελς. Η γέννηση της τερατολογίας και η διασπορά της σε μαζική κλίμακα, όπως οι εθνικοσοσιαλιστές πρώτοι κατόρθωσαν, ταλανίζει και την εποχή μας. Γιατί;
Διότι η άρχουσα τάξη είναι αφιλοσόφητη. Ηλίθια. Εκτός από την αρπαγή του πλούτου, βλέπει μόνον την αρπαγή του πλούτου. Αυτή η τόσον ισχυρή βλακεία για να διαιωνίζει τον εαυτόν της, πρέπει να αποβλακώνει τον λαό. Το φαινόμενο αυτό στην εποχή μας έχει πάρει οργουελικές διαστάσεις και ενισχυμένο από την υπερτεχνολογία τείνει σε καφκικό εφιάλτη.
Το ισχυρότερο εργαλείο για όλα αυτά είναι η χρήση της γλώσσας με τρόπο που να τσακίζει μυαλά, ψυχές, χαρακτήρες, συλλογικότητες, πρόσωπα και βεβαίως την ιστορία. Τη μνήμη. Την αλήθεια - το αντίδοτο της λήθης. Ο εν λήθη άνθρωπος περιπίπτει σε πολιτικό λήθαργο, γίνεται ανδράποδο, αναλώσιμος, απασχολήσιμος, υποαπασχολούμενος, χαμηλόμισθος, έμφοβος, ραγιάς.
Προς τούτο τη γλώσσα στον δημόσιο λόγο κατακλύζουν παρενδύσεις των εννοιών και ευφημισμοί. Η σκλαβιά, λόγου χάριν, ονομάζεται ελεύθερη αγορά, η αλήθεια άνευ της αποδείξεώς της, αλήθεια του άλλου, η αποκολοκύνθωση αυτοπροσδιορισμός και πάει λέγοντας.
Η συσσώρευση όμως αυτής της χρήσιμης βλακείας σε επίπεδο υψηλής τηλεθέασης δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την τυραννίδα των τερατολογιών που αποδομούν τις κοινωνικές αντιστάσεις. Η μετατροπή του πολίτη σε α-πόλιδα, σε απάτριδα, σε νομάδα ή κολίγο, είναι ύψιστη προτεραιότητα των αστικών τάξεων που δεν έχουν πατρίδα και νέμονται τον πλούτο των εθνών. Ετσι ο πατριωτισμός δεξιών και αριστερών συκοφαντείται ως εθνικισμός, ενώ ο διεθνισμός των εργατικών τάξεων γίνεται η χλεύη της γκλαμουριάς του κοσμοπολιτισμού των νεόπλουτων.
Ιδιαιτέρως για την Αριστερά, η αποκοπή της από την πατριωτική της διάσταση -εκείνη που την οδήγησε στο έπος του ΕΑΜ ή στην αντοχή της στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, όπως οι κομμουνιστές της ΕΣΣΔ ονόμασαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και αναλόγως έδρασαν- η αποκοπή λοιπόν της Αριστεράς από τη γη της και η μετατροπή της σε έναν ηττημένο, μετέωρον Ανταίο, ήταν υψίστης σημασίας καθήκον, απ’ αυτά όμως που μόνον εξωμότες μπορούν να φέρουν εις πέρας, δηλαδή αριστεροί που ενσωματώνονται στο Πραιτώριο.
Ετσι για τον κ. Μπαλτά και όχι μόνον, η Επανάσταση του 1821 «γέννησε το ελληνικό έθνος»!! Τώρα, ποιος έκανε την επανάσταση αν όχι το ελληνικό έθνος, είναι ένα ερώτημα που θα θέσουν οι Πετσενέγκοι στα πρώτα UFOπου θα μας κάνουν τη χάρη να εμφανισθούν στον πλανήτη.
Τέτοιες τερατολογίες όπως αυτή του Μπαλτά, όπως η θεωρία της ασυνέχειας του ελληνικού έθνους, τοποθετούν στη θέση της λογικής και της επιστήμης τη βλακεία και συνεπώς τείνουν να γίνουν απροσμάχητες. (Συνεχίζεται αύριο...)

ΠΗΓΗ:

http://www.enikos.gr/stathis/505570/epeteios-1

 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΥΣ




Ο Ζιγιά Πιρ είναι...
Τούρκος και όχι Κούρδος. Ωστόσο είναι βουλευτής του φιλοκουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP), ενώ είναι και ανιψιός συνιδρυτή (με τον Αμπτουλάχ Οτσαλάν) του PKK.
Σε πρόσφατες αναρτήσεις του στο Twitter ο Πιρ βγήκε από τα... δεξιά στον Ταγίπ Ερντογάν τον οποίο και κατηγόρησε ότι έχει «παραχωρήσει» στην Ελλάδα νησιά που ανήκουν σην Τουρκία.
Οπως σημειώνει το «Εθνος», με ένα μπαράζ από 13 αναρτήσεις στο Twitter, ο βουλευτής του HDP υποστήριξε ότι η Ελλάδα έχει μετά το 2004 προχωρήσει, με την ανοχή των κυβερνήσεων του ισλαμιστή Ερντογάν, στην κατάληψη 16 νησιών πάνω στα οποία δεν έχει κυριαρχικά δικαιώματα. Κατονόμασε μάλιστα ως «παρανόμως κατεχόμενα από την Ελλάδα» νησιά όπως είναι η Γαύδος, οι Διονυσάδες, το Γαϊδουρονήσι, το Κουφονήσι, το Φαρμακονήσι (Bulamac), οι Οινούσσες (Koyun), το Αγαθονήσι (Esek), η Θύμαινα (Hursit) κ.ά.

Αυτό σαν ένα μικρό δείγμα της σημερινής "αθωώτητας" των διαφόρων αλλοεθνών που μας παπαγαλίζουν όλοι οι αδρά χρηματοδοτούμενοι προπαγανδιστές της κατάργησης των συνόρων.
Επειδή εκτός από λαμόγια οι περισσότεροι εξ αυτών είναι και ανιστόρητοι, ας κάνουν μια αρχή από την εισβολή των Σελτζούκων Τούρκων αρχές του 11ου αιώνα στην Μικρά Ασία, την αφέλεια των βυζαντινών και την πρώτη τραγική κατάληξη που αυτή είχε στο πεδίο του Μάντζικερτ.
Οι εισβολείς αυτοί όπως και οι διάδοχοί τους Οθωμανοί, καταδυνάστευαν τους αυτόχθονες λαούς επί αιώνες μέχρι τον οριστικό ξεριζωμό ή την πλήρη αφομοίωση τους, που επετεύχθη αιματηρά αρχές του 20ου αιώνα... 

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Ο "αθώος" λαός..

     Μετά από επτά χρόνια μνημονίων και συνταγματικής εκτροπής,
     ..επτά χρόνια κατεδάφισης κοινωνικών και εργασιακών κεκτημένων,
     ..επτά χρόνια ανηλεούς συστημικής προπαγάνδας, αλλά και επτά χρόνια έντονης αντιμνημονιακής ενημέρωσης από μπλογκς, σάιτς, και αρκετά ραδιοφωνικά κανάλια,
     ..ο λαός, οι πολίτες, έχουν χάσει το τεκμήριο της αθωότητας.

     Άλλο το προπαγανδιστικό-ενοχικό  "μαζί τα φάγαμε" του δίποδου κτήνους,
     ..άλλο η επωδός
  "ζούσαμε πάνω απ' τις δυνατότητές μας" των συστημικών-διαπλεκόμενων καναλιών,
     ..άλλο το: "φάγατε τα χρήματα σε ποτά και γυναίκες" της ολλανδέζας κατίνας επικεφαλής του Eurogroup,
     ..και άλλο η χοντρομ@λακία της αποχής  τάχα "λόγω απογοήτευσης"  ή  "λόγω σοκ"
     ..και της επιλογής του γελοίου υποκειμένου της Ένωσης Κεντρώων, καθώς και άλλων πολιτικών τυχοδιωκτών και απατεώνων, αντί άλλων καθαρά αντιμνημονιακών και ως τώρα συνεπών πολιτικών, ως εκπροσώπων του λαού στην Βουλή.

     Όταν δίνουμε συχωροχάρτι στον λαό, μετά από επτά χρόνια κακουργίας, για  τις συνεχώς επαναλαμβανόμενες λάθος πολιτικές του επιλογές,
     ..καθώς και για την μοιρολατρική του ακινησία,
     ..εμπίπτουμε στα πλαίσια του κακώς εννοούμενου λαϊκισμού, 
     ..που θέλει να κολακεύει τους πολίτες δια της απαλλαγής τους από οποιαδήποτε ευθύνη,
     ..ως τάχα αφελή, αθώα θύματα, ανίκανα να σκεφτούν και να πράξουν,
     ..αλλά και τάχα αδύναμα, χωρίς δυνατότητες αντίδρασης,

     ..προσχωρώντας έτσι έμμεσα αλλά σαφέστατα στην λογική των "μονοδρόμων",
     ..και των: "δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς".

     Ο λαός έχει όση απολύτως (και παραπάνω) ενημέρωση χρειάζεται,
     ..καθώς και (πικρή) εμπειρία, και γνώση,
     ..για να αντιδράσει έμπρακτα και έντονα, όπως έχει συνταγματικό καθήκον, εναντίον της νέας Κατοχής, και των εξώφθαλμα προδοτών-κυβερνητών του.
     Έχει και τα μέσα:
     Γενικευμένη απεργία όλων των κλάδων επ' αόριστον,
     ..και καθημερινά παλλαϊκά συλλαλητήρια υπεράσπισης του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος του '15,
     ..το οποίο βρίσκεται ακόμη σε ισχύ,
     ..και θα βρίσκεται όσο ακόμη παραμένει ανεφάρμοστη η απαρέγκλιτη και δεσμευτική για την εξουσία ΛΑΪΚΗ εκείνη ΕΝΤΟΛΗ.

     Όσο αυτό δεν γίνεται, ο λαός δεν χρειάζεται "τόνωση", ούτε κανάκεμα. 
     Χρειάζεται κλωτσιές (μεταφορικά),
     ..και είναι άξιος της μοίρας του!.. 

 

Δεν ξέρουν τι θα πει καημός…

Του Ηλία Αλεξανδρή
Τους βλέπεις καθημερινά στο χαζοκούτι, τους ακούς να επαναλαμβάνονται στις συζητήσεις που αναπαραγάγουν την κυρίαρχη προπαγάνδα…
Οι «πολιτικά ορθοί» δημοσιογράφοι – δημοσιολόγοι, οι τηλεπωλητές της πολιτικής ξεφτίλας και της...
δυστυχίας μας μαζί με τους πωλητικούς μας… που πάντα μιλούν για εμάς χωρίς εμάς και κυρίως… εναντίον μας! Και οι δυο «συντεχνίες» σε πλήρη αρμονία κατατρομοκράτησης και συκοφάντησης κάθε έννοιας λογικής…
Αυτοί και εμείς… Η «Εξουσία» και ο «λαουτζίκος»!
Αυτοί, είτε γραβατωμένοι λιμοκοντόροι, είτε «αντάρτες της πορδής» με τις πλάτες του μπαμπά, οι δύο όψεις του ίδιου κάλπικου νομίσματος. Μαθημένοι να τρώνε από τα έτοιμα και στις ελιτίστικες συναναστροφές τους, φιλάρεσκοι και φιλόδοξοι «βουτυρομπεμπέδες» με σπουδές στα «καλά σχολεία», στην Ελλάδα, στο εξωτερικό ή και στα δύο. Μπορεί να μην ξέρουν να δέσουν τα κορδόνια τους αλλά σίγουρα μπορούν να σου μιλήσουν ώρες ατέλειωτες για θεωρίες και ιδεολογήματα για «το καλό σου» που φυσικά δεν δοκίμασαν ποτέ στον εαυτό τους ή που πάντα φροντίζουν να μην τους αφορούν…
Έχουν τις καβάντζες τους αυτοί… Έχουν και ισχυρούς «φίλους» ή και αφεντικά…

Και εμείς να μετράμε μια ζωή τα «ψιλά μας» για να δούμε αν φτάνουν για να…
ζήσουμε την επόμενη στιγμή. Να δουλεύουμε, όπου και όταν βρούμε, για να καλύψουμε τις «τρύπες» που με έναν διαβολεμένο τρόπο συνεχώς αυξάνουν… Να «κλέβουμε» συνεχώς χρόνο από την κανονική ζωή μας για να προλάβουμε, πότε το σχολείο, πότε την δουλειά, πότε τις σπουδές, πότε την λήξη του λογαριασμού.
Μια ζωή αγώνας δρόμου με τις προθεσμίες… Να χουμε για περιουσία μας το χαμόγελό μας, το κουράγιο μας και το φιλότιμό μας. Και για επενδύσεις τα όνειρα μας, τις ελπίδες μας και τη στάση ζωής μας.
Αυτοί να μιλούν για δυσκολίες και να εννοούν τις λίγες φορές που χρειάστηκε να φορέσουν κάτι που δεν ήταν αρκετά επώνυμο, τις φορές που χρειάστηκε να κάνουν κάτι οι ίδιοι για «πάρτη» τους, που συμβίβασαν την καλοζωία τους με μια νότα περιπέτειας…
Κι εμείς που όταν μιλάμε για δυσκολίες θυμόμαστε ρούχα πολυφορεμένα, λιωμένα πάνω μας, που έπρεπε διαρκώς να κάνουμε πράγματα οι ίδιοι και σπανίως για «πάρτη» μας, που στριμώξαμε την ζωή μας μέσα από απανωτές περιπέτειες και λίγες νότες καλοζωίας… που αποτολμήσαμε να πούμε ευτυχία.
Αυτοί που έχουν για δικαιοσύνη τα συμφέροντά τους.
Κι εμείς που έχουμε για δικαιοσύνη τις ανάγκες μας.
Αυτοί δεξιοί από τζάκια και φραγκάτοι ή «σαλωνάτοι» αριστεροί, κομματικά παιδιά κάθε λογής σωλήνα δεξιού ή αριστερού…
Κι εμείς μια ζωή στο ρίσκο…
Πολλές φορές αναρωτήθηκα πως μπορούν αυτοί να κοιμούνται ήσυχα τα βράδια, πως γίνεται να κοιτάζονται στον καθρέφτη τους χωρίς να αισθάνονται τύψεις, ενοχές ή ντροπή. Μα γρήγορα κατάλαβα πως δεν έχουν τέτοιες ανησυχίες. Όπως δεν έχουν συνείδηση, μπέσα, ειλικρίνεια, αξιοπρέπεια, πατρίδα…
Άλλα τους έμαθε να θέλουν ο «κύκλος» τους. Δεν μπορούν, διάολε, να θέλουν αυτοί ότι και ο λαουτζίκος. Δεν μπορούν να σκέφτονται τους άλλους… Αυτοί είναι οι «νικητές», οι δυνατοί, οι αδίστακτοι… και οι άλλοι -εμείς- τα «κορόιδα»…
Δεν τους άκουσα μια φορά να λένε τη λέξη «καημός». Είναι δύσκολη λέξη και δεν έχει νόημα για δαύτους…
Γιατί καημός θα πει να αγωνίζεσαι μια ζωή για τα αυτονόητα. Να θέλεις, να μπορείς και να μην σε αφήνουν… Να ‘σαι το σύνηθες υποζύγιο και πάντα να φταις τάχα εσύ. Καημός θα πει να μην μπορείς να έχεις τα βασικά -ούτε εσύ, ούτε όσοι αγαπάς. Να πρέπει να δουλεύεις μες την παγωνιά με ματωμένα χέρια ή άρρωστος, γιατί δεν σου αφήνουν άλλη επιλογή. Να πρέπει να ξενυχτάς για να μελετήσεις και να δουλεύεις για να μπορείς να ονειρεύεσαι ένα καλύτερο αύριο. Καημός θα πει να παλεύεις για να μην συνεχίσεις να ζεις μέσα στην αδικία… Για αυτό ο καημός έχει βαθιές ρίζες μέσα μας.
Αυτούς τους είδα όμως να μιλάνε για «νταηλίκια», να μιλάνε με επιτηδευμένες εκφράσεις του συρμού και να πουλάνε ψευτομαγκιά ακόμα και μέσα στο «μαγαζί» τους το κοινοβούλιο ή στις εκπομπές τους…
Και είναι λογικό. Γιατί το «νταηλίκι» κολλάει γάντι με την εγωπάθεια τους και τον φιλοτομαρισμό τους, πως να το κάνουμε! Το νταηλίκι είναι εγωιστικό, είναι το «με το έτσι θέλω», «το έτσι γουστάρω» δηλαδή. Για αυτό είναι και εξόχως φασιστικό!
 
Πως απαντάμε εμείς σε αυτά τα νταηλίκια; Τα τελευταία χρόνια βλέπω πολλούς γύρω μου να λένε ότι έχουν καημό, αλλά στην πραγματικότητα να τους έχει κυριέψει το γινάτι. Κι όπως λέει ο σοφός λαό μας «το γινάτι βγάζει μάτι!».
Γιατί το γινάτι είναι εγωισμός, πείσμα, θυμός και δίψα για αντεκδίκηση που εύκολα μετατρέπεται σε νταηλίκι και τυφλή βία, η οποία όμως ξεθυμαίνει γρήγορα και αφήνει πίσω της διχόνοια.
Κι αν όλους μας ενώνει ο καημός, αν αφήσουμε το γινάτι των λίγων να μας παρασύρει μπορεί την πιο κρίσιμη στιγμή να χάσουμε τον δίκιο για το οποίο παλεύουμε.
Στα νταηλίκια όσων καταστρέφουν τις ζωές μας και στα γινάτια μερικών που λένε ότι είναι δίπλα μας αλλά πάντα είναι από πίσω, η απάντηση μας πρέπει να συνεχίσει να είναι η συλλογική δράση, η αλληλεγγύη μας, η ανθρωπιά μας και η αγάπη μας για τον λαό και την πατρίδα.
Για να βρουν δικαίωση οι καημοί μας και να γίνουν θαύματα τα όνειρά μας.
Υ.Γ. Μεγαλείο είναι να προσφέρεις αυτό που σου λείπει, όχι να αρπάζεις και να κρατάς αυτό που δεν σου ανήκει…
Σπουδαίος είσαι όταν απαιτείς όσα σου ανήκουν, όχι όταν παραιτείσαι από τα δικαιώματά σου… Αυτό είναι προδοσία. Και μάλιστα, πρώτα προς τον ίδιο σου τον εαυτό…

ΟΛΟΙ στη συγκέντρωση - διαμαρτυρία κατά των ανεμογεννητριών στην Πάρο

ΟΛΟΙ στη συγκέντρωση - διαμαρτυρία κατά των ανεμογεννητριών στην Πάρο