Translate

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

Μύλος από το παρελθόν, μύλος στο παρόν…

Μύλος από το παρελθόν, μύλος στο παρόν… - Media
Στάθης

    Όταν ο «εκσυγχρονισμός» ήταν στις (σάπιες) δόξες του, ο υπογράφων σημείωνε στον «ναυτίλο» στην τότε«Ελευθεροτυπία» αυτό που ο καθένας θα μπορούσε να διαπιστώνει αν δεν εθελοτυφλούσε, ότι δηλαδή: «Αν ο κ. Σημίτης εγνώριζε, ήταν συνένοχος· αν δεν εγνώριζε ήταν βλάξ. Και με τις δυο ιδιότητες ο “αρχιερέας της Διαπλοκής” έβλαπτε τη χώρα το ίδιο».

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018

ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΚΑΟΥΤΣΟΥΚ

Το κείμενό μου αυτό δημοσιεύθηκε πριν 8 χρόνια σε αδελφικό μπλογκ. Αν σας θυμίζει τίποτα από το σήμερα μη μπερδευτείτε.

Βρισκόμαστε στο 2018, είναι σίγουρο...


Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010



Μας έχουν κουράσει ορισμένοι συμπολίτες μας με τις "περίεργες" μεταμορφώσεις τους κάθε φορά που βρισκόμαστε μπροστά στο καθήκον να αποφασίσουμε σε ποιούς θα εμπιστευθούμε τις τύχες του τόπου μας. 
Ανάλογα με τα πρόσωπα διαμορφώνουν και το πλαίσιο της πολιτικής τους ανάλυσης και εκλογικής τους προτίμησης.
Άλλοτε τους ακούς να ομιλούν περί "εγκατάλειψης της κομματικής ταυτότητας και ολοκληρωτικής αφοσίωσης στις απαιτήσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης", περί "παραμερισμού των μικρών αν όχι  ελαχίστων διαφορών" που μπορεί κανείς να έχει με κάποιον ή κάποιους για τοπικής σημασίας ζητήματα (αποχέτευση, σχολεία, δρόμοι,καθαριότητα, σκουπίδια,κ.α),περί  "κοινού παρανομαστή που μπορεί να ενώνει αντί να χωρίζει" και άλλα πολιτικοηθικοπλαστικά.
Άλλοτε εμφανίζονται θιασώτες του πιό σκληρού και άτεγκτου κομματισμού, κραδαίνουν την κομματική σημαία (σημαία πλαστική ) και εκτοξεύουν απειλές και σκληρούς χαρακτηρισμούς σε όσους δεν πειθαρχήσουν στην γραμμή τηςκομματικής οργάνωσης, όσο τυχοδιωκτική κι επικίνδυνη κι αν είναι αυτή.
Εχουν καταφέρει να προκαλέσουν τόση σύγχυση, που ακόμη κι εκείνοι που παρακολουθούν τα γεγονότα από κοντά, δυσκολεύονται να καταλήξουν σε καθαρά συμπεράσματα.
Μαζί με την ελαστικοποίηση της μέσης τους κατόρθωσαν να ελαστικοποιήσουν και την ιδεολογία τους στον μέγιστο βαθμό, τόσο που και οι ίδιοι δυσκολεύονται να θυμηθούν τι
και πότε το είπαν.
Το καουτσούκ αποδεδειγμένα δεν είναι και το καλύτερο υλικό για να δομήσεις ιδεολογία.

DNA ΠαΣοΚ..

     Δε χρειαζόταν η (πάρα πολύ καθυστερημένη) επιβεβαίωση της δικαιοσύνης για να δικαιωθεί η άποψή μας,
     ..πως το ΠαΣοΚ υπήρξε μία πολιτικά εγκληματικήοργάνωση που συσπείρωσε γύρω της κάθε πολιτικό τρωκτικό, κάθε λαμόγιο, κάθε πολιτικό (ή και όχι

Μια "φασιστική" χώρα σύμβολο για τους λαούς της Ευρώπης;

In bocca al lupo ιταλικέ λαέ...
ΑΠΟ ΤΟ "PRESS-GR"
Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας
«Ο Χίτλερ επέστρεψε. Χωρίς σβάστικες και μουστακάκι...
Ομιλεί την αγγλική κι επαναλαμβάνει πως “μας το ζητεί η Ευρώπη”.
Καταδικάζει τις τραγωδίες του παρελθόντος,
για να νομιμοποιήσει τις οικονομικές γενοκτονίες που επιτελεί,
πάντα στο όνομα της αγοράς και της ελεύθερης μετακίνησης»

Σύμφωνα και με τη βρετανική εφημερίδαThe Independent "Η Ιταλία γίνεται φασιστική χώρα(Before our eyes, Italy is becoming a fascist state).
Τους τελευταίους μήνες η παγκόσμια "δημοσιογραφία" -και η ελληνόφωνη έχει την τιμητική της, ειδικότερα η αυτοανακηρυγμένη "αριστερή"- ανακάλυψαν πως «Ένα φάντασμα πλανάται πάνω από την Ευρώπη, το φάντασμα της φασιστικής Ιταλίας», για να παραφράσουμε τους...

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

Σε τιμώ και σε απολύω

Σε τιμώ και σε απολύω - Media

ΣΤΑΘΗΣ
Με αποφυλακίσεις βουλευτών του VMRO στα Σκόπια, με (χοντρές) εξαγορές συνειδήσεωνκαι με άγρια παρέμβασητου αμερικανικού παράγοντα, εξασφάλισε ο κ. Ζάεφ την οριακή υπερψήφιση όσων κελεύει η συμφωνία των Πρεσπών.Σαθρά θεμέλια, σάπια. Υπονομευμένα, για να στηθεί πάνω τους και να σταθεί οποιοδήποτε οικοδόμημα. Το ίδιο σαθρά (και σαχλά) τα πράγματα περί το «Μακεδονικό» και στην Αθήνα. 
Υπό προθεσμία η κυβέρνηση και υπό κηδεμονία ο Τσίπρας – «θα αποχωρήσουμε όταν έρθει η συμφωνία των Πρεσπών στη Βουλή», δηλώνει ο κ. Καμμένος. «Πλειοψηφία και χωρίς τον Καμμένο» δηλώνει ο Τζανακόπουλος, φωτογραφίζοντας έτσι ένανκοινοβουλευτισμό της ελεεινής μορφής – επιπέδου Σκοπίων. 
     Όσον πιο πολύ μιλάει για ισχυρή (!) Ευρωπαϊκή Ελλάδα ο Τσίπρας, τόσο πιο Βαλκανική γίνεται η χώρα.
     Τα όσα συνέβησαν κατά την τελετή παράδοσης (από τους Αμερικανούς) – παραλαβής (από τους Αμερικανούς) του υπουργείου Εξωτερικών, πιστοποιούν το ελεεινό επίπεδο στο οποίο έχει εκπέσει η λειτουργία του πολιτεύματος, το πολιτικό σύστημα και η κυρίαρχη ιδεολογία.
     Τσίπρας προς Κοτζιά: σε τιμώ και σε απολύω. Έκανες θαυμάσια δουλειά, πάγαινε τώρα παρά ‘κει να παίξεις με τα κουβαδάκια σου. Ευχαριστώ και άντε να φασκελωθείς.
     Κοτζιάς προς Τσίπρα: Υπήρξα υπέροχος, σε ευχαριστώ, ω Εταιρεία για την ευκαιρία. Φεύγω και πίσω μου θα τα κάνετε συντρίμμια. Αλέξη, αν χρειασθείς visa, σφύρα μου.
     Κοτζιάς προς όλους ημάς: Πιστόλια (μπιστόλια – τι χαριτωμένο!) με φάγανε λάχανο, θα τους δείξω εγώ, συκοφάντες, δολοφόνοι χαρακτήρων, βαδίζω και παραμιλώ για αυτήν τη συμφορά μου.
     Καμμένος προς τον ωκύποδα (ταχύ) Τέρενς Κουϊκ: Πηλιογούση και παλιοχουρχούρα – να δεις τι σου ‘χω φυλαγμένα – πιάσε τους φακέλους, γραμματικέ, φέρε γούνες και ράμματα, έχω γιαόλους, κι όταν λέω όλους, εννοώ όλους.
     Πίσω από τις λέξεις, αυτές είναι οι λέξεις τους. Βαλκανικές βλαχοσυμπεθεριές – τώρα που βρήκαν νεκροθάφτες οι Αμερικανοί, θα θάψουν τα Βαλκάνια με τόσες βάσεις του θανάτου όσοι ήταν κάποτε οι Μυρμιδόνες.
     Με μαγκιές όπως η επέκταση των χωρικών υδάτων στα δώδεκα μίλια πέριξ των Οθωνών, αναγνωρίζοντας έτσι τις διεκδικήσεις στο Αιγαίο των Οθομανών, δεν γίνεται απλώς η εκ του προχείρου επίδειξη ναρκισσισμού του κ. Κοτζιά, αλλά δηλώνεται η Αμερικανική Επικυριαρχία (διαιτητική ή επιθετική, αναλόγως) και νομιμοποιείται η τουρκική επιθετικότητα.
     Ποιοι άλλοι θα μπορούσαν να τα καταφέρουν καλύτερα; Πιθανόν οΚυριάκος. Αλλά ώσπου να ‘ρθει η ώρα του, οι ΗΠΑ τον δένουν τον γάιδαρό τους (εμάς). Σε μια γεωστρατηγική που αναβαθμίζει τα Βαλκάνια σε Σιδηρούν Παραπέτασμα έναντι κι εναντίον της Ρωσίας, καθ’ ην στιγμή ο Τράμπ σκέφτεται να αποχωρήσει ακόμη και από τη Συμφωνία Ελέγχου των Πυρηνικών Όπλων.
     Στον πλανήτη βρυχώνται υποχθόνιες δυνάμεις, και στην Αθήνα άδεται η ωδή της παρλαπίπας (για να συγκαλύπτεται η βοή των επερχομένων) – για τα οποία επερχόμενα η συνενοχή και η ενοχήτης κυβέρνησης Τσίπρα, υπερβαίνει επί τα χείρω τη συνήθη δυσπραγία του πολιτικού συστήματος καθώς αυτό πορεύεται αενάως από τηνυποτέλεια προς την υποδούλωση

 ΠΗΓΗ: 
http://www.topontiki.gr/article/294259/se-timo-kai-se-apolyo

Πώς Σόιμπλε, Σαρκοζί καί Ντράγκι, φόρτωσαν χρέος Τραπεζών τους στην Ελλάδα!

Με το ξέσπασμα της Ελληνικής Κρίσης, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σε μια παράξενη σύμπτωση βαρυσήμαντων γεγονότων, την 10η Μαΐου 2010 -την ίδια ακριβώς ημέρα της υπογραφής του Α’ Μνημονίου της δανειακής σύμβασης των 110 δις ευρώ- θα ανακοινώσει εκτάκτως τη θέσπιση «προγράμματος αγορών χρεογράφων» (SMP).1 
Τι ήταν το SMP;
Το πρόγραμμα SMP, αφορούσε την αγορά από την ΕΚΤ κρατικών ομολόγων στην ανοικτή αγορά τα οποία εκδόθηκαν από κράτη-μέλη της ευρωζώνης που ήταν σε οικονομική δυσχέρεια, αποκληθέντα εκείνη την περίοδο με την προσωνυμία, PIIGS.2 Εντούτοις, το «πρόγραμμα αγορών χρεογράφων» (SMP) θα αποτελέσει μια από τις πιο αμφιλεγόμενες λειτουργίες που έχουν εφαρμοστεί ποτέ από μια κεντρική τράπεζα για αγορές κρατικών ομολόγων.3 Κυρίως, διότι η ΕΚΤ δεν αποκάλυψε ποιες ελληνικές ομολογίες αγόρασε, σε τι ποσά και πότε, αλλά ούτε ποιοι ήταν οι αντισυμβαλλόμενοι.
Ηταν νόμιμο το SMP;
Η απρόσμενη απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να παρέμβει σε αγορά ελληνικών ομολόγων, θα ωθήσει τον πρώην επικεφαλής οικονομολόγο και ιδρυτικό μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της ΕΚΤ, Otmar Issing,4 να ασκήσει σφοδρή κριτική. Ιδίως, θα την κατηγορήσει για υπονόμευση του θεσμού της ανεξαρτησίας από πολιτική επιρροή μιας υπέρ-εθνικής κεντρικής τράπεζας, και για παραβίαση των διατάξεων του Μάαστριχτ.5 Η καταπάτηση της εντολής της είναι εμφανής στην περίπτωση της Ελλάδος, θα δηλώσει ο Issing, διότι από τον Μάιο 2010 αγόραζε επιλεκτικά κρατικές ομολογίες, πράξεις οι οποίες συνιστούν «υποκατάστατο δημοσιονομικής πολιτικής».6
Είναι φανερό ότι η ΕΚΤ «διέβη τον Ρουβίκωνα», θα προσθέσει ο Issing, αλλά ο Ιούλιος Καίσαρας είχε σκοπό να κατακτήσει τη Ρώμη, ενώ η ΕΚΤ να σώσει τις τράπεζες με χρήματα των κυβερνήσεων. Το τι αρχικώς συνέβη στην ελληνική κρίση χρέους «ήταν η διάσωση, το (bail-out) που έσωσε το τραπεζικό σύστημα-και κατ’ εξοχήν σταμάτησε τις Γαλλικές και Γερμανικές τράπεζες από το να υποστούν ζημιές από τις Ελληνικές ομολογίες».7
Με το SMP σώθηκαν οι Γερμανικές Τράπεζες ή η Ελλάδα;
Πράγματι, η ΕΚΤ παρενέβη-ως από μηχανής θεός-να διασώσει κατεξοχήν, όπως έχουμε εξάλλου τεκμηριώσει σε προηγούμενα άρθρα-τις Γαλλικές, Γερμανικές και τράπεζες του Benelux. Έτσι, θα μετατραπεί το ιδιωτικό χρέος των τραπεζών της ζώνης του ευρώ σε δημόσιο χρέος της Ελλάδος με τη μεταβίβαση στους εθνικούς λογαριασμούς. Ωστόσο, με το PSI η ΕΚΤ αυτοανακηρύχθηκε «Διοικητικός Τομέας» και θα απαιτήσει να εξαιρεθεί από το κούρεμα (haircut) των ομολόγων που κατέχει.
Ευθύνονται Παπαδήμος και Βενιζέλος;
Η συναίνεση της πολιτικής ηγεσίας να αποδεχθεί να μη κουρευτούν τα ελληνικά ομόλογα που αγοράστηκαν στο 30-40 της ονομαστικής αξίας, αλλά να πληρωθούν στο 100% της αξίας τους, θα αποβεί τραγική. Τώρα αρχίζει η πλεκτάνη της «σιωπηρής» ανταλλαγής των κωδικών αριθμών, πριν τοPSI.
Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της αδιαφανούς λειτουργίας του προγράμματος SMP, είναι ότι η ΕΚΤ ενέργησε όπως ένα vulture fund (ταμείο «όρνεο») κι όχι ως μια κεντρική τράπεζα σε αρμονία με το θεσμικό πλαίσιο και τους κανονισμούς που την διέπουν.
Πώς η ΕΚΤ οδήγησε στην υποδούλωση της Ελλάδος, με την αγορά ομολόγων;
Αγόρασε ελληνικά ομόλογα σε καθεστώς δυσμενών συνθηκών σε πολύ χαμηλές τιμές. Τώρα, αρνείται, όπως αντιδρούν τα vulture funds, να συμμετάσχει στην αναδιάρθρωση του χρέους με το PSI, και απαιτεί ετσιθελικά να εξαιρεθεί αυτή και να πληρώσουν οι άλλοι. Αυτό που προξενεί όντως κατάπληξη είναι ότι η ΕΚΤ, για να εξαιρεθεί από το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων που κατείχε, αποφάσισε να τα εξαφανίσει από την αγορά!
Πριν ανακοινωθούν επισήμως οι ακριβείς όροι του PSI στις 24 Φεβρουαρίου 2012, η ΕΚΤ σε συνεργασία με το Υπουργείο Οικονομικών προέβη σε «σιωπηρή ανταλλαγή» (silent swap).8 Οι ελληνικές ομολογίες που είχαν στην κατοχή τους η ΕΚΤ και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης, μαζί και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕ), αυτό-προσδιορίστηκαν «διοικητικός τομέας» και δόθηκαν νέοι κωδικοί ομολόγων (ISINs).9 Οι νέες ομολογίες ήταν ακριβώς οι ίδιες με τις παλιές, αλλά λόγω νέων (ISINs), δεν ήταν επιλέξιμες στην ανταλλαγή ομολόγων του PSI που θα διενεργείτο τον Μάρτιο του 2012.10
Η ΕΚΤ αναμφισβήτητα «διέβη τον Ρουβίκωνα» και ο Mario Draghi θα πει «ο κύβος ερρίφθη» αργότερα, με την φημισμένη δήλωση «θα κάνει οτιδήποτε χρειαστεί για να σωθεί το ευρώ»11. Εντούτοις, δεν εξιλεώνει την επιλήψιμη πράξη της ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας για να εξαιρεθεί από το ΕλληνικόPSI. Το σύνολο των ελληνικών ομολόγων που είχε στην κατοχή της και αρνείτο πεισματωδώς να ανακοινώσει θα αποκαλυφτεί. Και θα αποδειχτεί ότι η ΕΚΤ είναι ο μεγαλύτερος κάτοχος με το ποσό ύψους 42.73 δις ευρώ, που αντιστοιχεί στο 17% του συνολικού αποθέματος των ελληνικών ομολόγων σε κυκλοφορία.12
Η Εφημερις της Κυβερνήσεως, Τεύχος Β’, Αρ. Φύλλου 574, 2 Μαρτίου 2012, εμπεριέχει αναλυτικώς τον αριθμό και το ποσό των ελληνικών ομολόγων που κατείχε η ΕΚΤ. Ο αριθμός ανέρχεται σε 31 σειρές ομολόγων που ανταλλάχτηκαν με νέα την 15η Φεβρουαρίου 2012. Η ονομαστική αξία του συνόλου των ομολόγων είναι 42.73 δις ευρώ. Έτσι, επιλύεται ο γρίφος των ομολόγων που είχε η ΕΚΤ στην κατοχής της· το μυστήριο, που ταλάνιζε και εκνεύριζε, κυρίως τους διεθνείς αναλυτές από το καλοκαίρι του 2010. Βεβαίως οι αναλυτές επικεντρώθηκαν στην ΕΚΤ, αλλά ελληνικά ομόλογα είχαν στα χαρτοφυλάκια και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες του ευρώ και η ΕΤΕ, οι οποίες επίσης εξαιρέθηκαν από το PSI. Τα ποσά ανέρχονται σε 13.52 δις ευρώ και 315.4 εκατ. ευρώ αντίστοιχα.13 Το σύνολο αξίας ομολόγων των τριών ‘διοικητικών τομέων’ είναι 56.6 δις ευρώ.
Συμπέρασμα
Το πόσο καταστροφική για τις τύχες του ελληνικού λαού θα αποβεί η αθέμιτη άρνηση της ΕΚΤ και των εθνικών κεντρικών τραπεζών της ευρωζώνης να συμμετάσχουν στο PSI, απεικονίζεται στο δυσάρεστο γεγονός ότι έπρεπε να κουρευτούν άλλα ομόλογα για να προχωρήσει το PSI. Έτσι, η τρόικα κοινή συναινέσει με την κυβέρνηση πήραν σβάρνα τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και δημόσιους οργανισμούς και τους καρατόμησαν. Αδιαφορώντας, που αυτός ο οικονομικός παραλογισμός θα οδηγήσει τη χώρα στο μέλλον.
Σπυρίδων Λαβδιώτης
*Former Senior Financial Analyst at Bank of Canada

Πηγές:
1 Το «Πρόγραμμα Αγορών Χρεογράφων» “Securities Markets Programme” (SMP), ανακοινώθηκε από το Εκτελεστικό Συμβούλιο της ΕΚΤ την 10η Μαΐου 2010, ECB Monthly Bulletin, p. 24, June, 2010.
2 Ο όρος αποτελεί ακρωνύμιο από τα αρχικά της αγγλικής ονομασίας των εξής κρατών- μελών της περιφέρειας της ζώνης του ευρώ: Πορτογαλίας, Ιρλανδίας, Ιταλίας, Ελλάδος, και Ισπανίας.
3 ECB Interventions in distressed sovereign debt markets: The case of Greek bonds, by Trebesch C. & Zettelmeyer J., First draft 2012, this, October 2016, https://www.imf.org…/Trebesch_Zettelmeyer_session1
4 Otmar Issing (1936 – ). Ο Issing, από το 1998 διετέλεσε μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου και επικεφαλής οικονομολόγος της ΕΚΤ· από το 2006 πρόεδρος χρηματοπιστωτικών σπουδών του πανεπιστημίου Goethe.
5 Η ΕΚΤ, σαφώς παραβίασε το άρθρο 104 της Συνθήκης του Μάαστριχτ, που αναφέρει : «Απαγορεύονται οι υπεραναλήψεις ή οποιουδήποτε άλλου είδους πιστωτικές διευκολύνσεις από την ΕΚΤ ή από τις κεντρικές τράπεζες των κρατών μελών, οι οποίες εφεξής αποκαλούνται ‘’Εθνικές Κεντρικές Τράπεζες’’, προς κοινοτικά όργανα ή οργανισμούς, κεντρικές κυβερνήσεις, περιφερειακές, τοπικές, ή άλλες δημόσιες αρχές, άλλους οργανισμούς δημοσίου δικαίου ή δημόσιες επιχειρήσεις των κρατών μελών· απαγορεύεται επίσης να αγοράζουν απευθείας χρεόγραφα από τους οργανισμούς ή τους φορείς αυτούς, η ΕΚΤ ή οι εθνικές κεντρικές τράπεζες.»
6 Central Banking Journal, “Otmar Issing on why the euro ‘house of cards’ is set to collapse”, 13 October 2016.
7 Ό.π., Central Banking Journal, “Otmar Issing on why the euro ‘house of cards’ is set to collapse”.
8 Εφημερις της Κυβερνήσεως, Τεύχος Δεύτερο, Αρ. Φύλλου 574, Αποφάσεις, 2 Μαρτίου 2012
9 Ο κωδικός ISIN (International Securities Identification Number), αποτελεί ένα μοναδικό διεθνή κωδικό αναγνώρισης κινητών αξιών: ομολογίες, μετοχές, παράγωγα, κ.ά. χρηματοοικονομικά προϊόντα.
10 Οι παλιές ομολογίες με τα αρχικά ISINs εξαιρέθηκαν, γιατί είχαν μεταφερθεί στην Ελλάδα με την «σιωπηρή ανταλλαγή» και ακολούθως ακυρώθηκαν. Οι νέες ομολογίες που ήταν ακριβώς οι ίδιες – ίδια ποσά, κουπόνια και ημερομηνίες λήξεως – με τα νέα ISINs εξαιρέθηκαν, διότι το PSI αφορούσε ελληνικές ομολογίες εκδόσεων πριν την 31η Δεκεμβρίου 2011.Πώς να ξεχάσεις τον Sherlock Holmes.
11 Η δήλωση του Mario Draghi, προέδρου της ΕΚΤ, έγινε στην Παγκόσμια Επενδυτική Συνδιάσκεψη στο Λονδίνο, παραμονή της έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου, 26 Ιουλίου 2012.
12 Έκθεση Ελεγκτικού Συνεδρίου επί του Απολογισμού του Κράτους, έτους 2011, Πίνακας 30, σελ. 66.
13 ΦΕΚ 413 Β’, Αποφάσεις, 22 Φεβρουαρίου 2012 & ΦΕΚ 705 Β’, Αποφάσεις, 12 Μαρτίου 2012.
*Πηγή: new-economy.gr

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

Η εθνική αποδόμηση οδηγεί στη λαϊκή αποβλάκωση (Εξαιρετικό!)

Η εθνική αποδόμηση οδηγεί στη λαϊκή αποβλάκωση - Media
ΣΤΑΘΗΣ
«Η συντήρηση της μνήμης μας, είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης» δήλωσε καλώς ο κύριος Πρόεδρος της ΔημοκρατίαςΠροκόπης Παυλόπουλος. Και για αυτό ακριβώς ο υπουργός Παιδείας κ. Γαβρόγλουβγάζει τα μάτια της Ιστορίας στα σχολεία,
όπως έβγαλε και τα μάτια των Ελληνικών (αλλά και των Λατινικών), ενώ τώρα ανασκολοπίζει τα Μαθηματικά, τη Φυσική και τη Χημεία, καθώς οι αντίστοιχοι σύλλογοι εκπαιδευτικών καταγγέλλουν. (Πολύ αργά! Όταν ο κ. Γαβρόγλου κατά τον ντορό των προκατόχων του κακοποιούσε τα Ελληνικά ή την Ιστορία οι μαθηματικοί, οι φυσικοί, οι χημικοί εποιούντο την νήσσαν). Έτσι δουλεύει το σύστημα.
Όταν πιάνουν τους Εβραίους, μούγγα εγώ. Όταν πιάνουν τους κομμουνιστές, την πάπια εγώ. Όταν οι Ισραηλινοί δολοφονούν Παλαιστίνιους, τον Κινέζο εγώ. Όταν έρχεται η σειρά μου, άκρα του τάφου σιωπή γύρω μου.
Τα ίδια και με τους πλειστηριασμούς, «δεν θα πειραχτεί καμία πρώτη κατοικία» έλεγαν ορισμένοι συριζόμυαλοι. Ψεύτες. Αλλά εξακολουθούν αγορεύοντες ακόμη! Τα ίδια και με τις συντάξεις. Θεομπαίχτες με τον πόνο του κοσμάκη. Πλην όμως, ακόμα αγορεύοντες.
Όμως φαίνεται ότι αυτό το δίχτυ της ασυναρτησίας, τηςυποτέλειας και του εμπαιγμού αρχίζει να ξηλώνεται. Ενίοτε μεπαράλογα συμπτώματα (πιθανώς ανάλογα της ανήθικης δομής που τα προκαλεί). Για παράδειγμα, ο υποστηρικτής της Συμφωνίας των Πρεσπών Κοτζιάς τρώγεται στην αναμέτρησή του με τον διαπρύσιοαρνητή της εν λόγω Συμφωνίας, Καμμένο. Την ίδια στιγμή μάλιστα που το κόμμα του Καμμένου το κατέχει ο Τσίπρας. (Με τον ίδιον να κατέχεται απ’ τον Καμμένο).
Οι εξελίξεις του παιγνίου με τη Συμφωνία των Πρεσπών αποδεικνύουν (όπως και το Σχέδιο Ανάν απέδειξε) τι τύχη μπορεί να έχουν «σχέδια του σωλήνα» που κινούνται εκτός του ιστορικού πλαισίου των προβλημάτων που επιχειρούν να λύσουν. Εκτός ιστορικού πλαισίου δίνονται λύσεις που αποτελούν το επόμενοπρόβλημα.
Στα Σκόπια ύστερα από εβδομήντα χρόνια πλύσης εγκεφάλου δημιουργήθηκε μια ανιστορική οντότητα που έχει πλέον τη δική της ιστορία.
Στην Ελλάδα έπειτα από σαράντα χρόνια πλύσης εγκεφάλου (από τους κατά καιρούς Γαβρόγλου, πλήθος ΜΜΕ και ατελεύτητης εθνομηδενιστικής προπαγάνδας) δημιουργήθηκε ένα επίσης ανιστορικό πλαίσιο για την ιστορία μας και την ταυτότητά μας.
Σε αυτό το τοπίο όπου συγκρούεται η ανιστορικότητα των Σκοπίων (ως τάχα ιστορικότητα πλέον) με τον εκμηδενισμό της ιστορικότητας των Ελλήνων, επιχειρείται να συντεθεί και να εγκαθιδρυθεί μια λύση του σωλήνα όχι μόνον χειρότερη απ’ το πρόβλημα, αλλά κυρίως ως τοεπόμενο (χρήσιμο) πρόβλημα. Στην προοπτική μιας
αεναής πολιτικής χειραγώγησης (ακόμα και αιμάσσουσας) των Βαλκανίων.
Τα κωμικοτραγικά επεισόδια αυτού του δράματος σε επίπεδοΚοτζιά - Τσίπρα - Καμμένου οφείλονται στον παραλογισμό και τοναμοραλισμό όσων αντιμετωπίζουν τα ιστορικά πλαίσια της κάθε υπόθεσης ως ήσσονος σημασίας. Με αποτέλεσμα
η κανονικότητα που επιδιώκεται τώρα να επιβληθεί (και εντός του ελληνικού προτεκτοράτου, και στον ευρύτερο βαλκανικό περίγυρο) να σκοντάφτει πάνω σε (ανεξιλέωτα) φαντάσματα του παρελθόντος και συγκαιρινά εγκλήματα. Δημιουργείται έτσι ένας πολτός όπου, εις ό,τι μας αφορά, τα κόμματα, επί παραδείγματι, διαχέονται το ένα μέσα στο άλλο χωρίς ιδεολογία, αξιοπρέπεια και ήθος, η δημοσιογραφία δεν διακονεί τον λαό αλλά πάει διακονιάρα στους πλούσιους, ενώ η πνευματική ζωή στις τέχνες και το εκπαιδευτικό σύστημα περιορίζεται στην εξύμνηση του ραγιαδισμού ως αναγκαιότητας.
Ο μονόδρομος των Μνημονίων, ο εξευτελισμός της θανάσιμης συμφωνίας των Πρεσπών δεν εξυπηρετούν καμία αναγκαιότητα (το αντίθετο: επιβάλουν καταναγκασμούς) και κυρίως κινούνται σε ένα ανιστορικό πλαίσιο που φιλοδοξεί να δημιουργήσει συν τω χρόνω μια μεταλλαγμένη ιστορικότητα, μια νεοπλασία.
Το συμπέρασμα που βγαίνει από την Ιστορία της νεότερης εποχής είναι πως, όταν δεν έχουν (τον) λόγο οι πολίτες, τον έχει το παράλογο. Του πολέμου, του φασισμού, της παρακμής, του εκφυλισμού.
Μέσα σε οκτώ χρόνια, δύο περισσότερα απ’ όσον κράτησε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, οι Έλληνες έχασαν όσα επί 60 χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν κατακτήσει. Τριάντα – σαράντα χρόνιαεκτός της ιστορικότητάς μας κατά τη μνήμη και τον πολιτισμό μας υπήρξαν αρκετά

ΠΗΓΗ: 
http://www.topontiki.gr/article/293799/i-ethniki-apodomisi-odigei-sti-laiki-apovlakosi

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018

"ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ", ΔΕ ΛΕΩ....

Η καραμέλα της "βιώσιμης τουριστικής ανάπτυξης με επαναπροσανατολισμό στόχων και προτεραιοτήτων" μου προσφέρει απίστευτη διασκέδαση.
Δεν είναι τόσο το γεγονός πως την πιπιλάει κάθε πικραμένος με βήμα εκφοράς άποψης που θέλει να παραστήσει τον ειδήμονα περί τα οικονομικά (και όχι μόνο), όσο το ότι έχει πλεόν για τα καλά ενσωματωθεί στο δημόσιο λόγο της δημοτικής μας αρχής.
Η οποία δημοτική αρχή επιμένει να ισχυρίζεται πως η Πάρος αντέχει περαιτέρω ανάπτυξη, φτάνει να επιδεικνύεται ο απαιτούμενος "σεβασμός" στο περιβάλλον και τον πολιτισμό μας!!
Τώρα το πως "παντρεύονται", πως συνυπάρχουν αρμονικά αυτά τα εκ φύσεως ευρισκόμενα σε ανταγωνιστική σχέση υποκείμενα είναι μια άλλη ιστορία.
Και χρειάζεται αρκετή δόση χιουμοριστικής διάθεσης για να το ισχυρίζεται κανείς.
Μοιάζει με την περίπτωση κάποιου που προσπαθεί να δικαιολογήσει/απενοχοποιήσει την εκπόρνευση μιας κορασίδας επικαλούμενος τον σεβασμό στην παρθενία της...

ΤΙ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΣΟΓΚΙ

trump-salman

Η υπόθεση Κασόγκι οδηγεί σ' ένα κατ' αρχήν ασφαλές συμπέρασμα:
Το μέγεθος της αθλιότητας του καθεστώτος των Σαούδ είναι απροσμέτρητο τελικά.
Όσο κι αν από τη στήλη αυτή το έχω καυτηριάσει, όσο κι αν τα "πεπραγμένα" του είναι βουτηγμένα στο αίμα -κυρίως αθώων ανθρώπων- κάθε φορά προκύπτει κι ένα νέο γεγονός για να καταδείξει το πόσο υπολείπεται από την αλήθεια η αντίληψή μας γι' αυτό.
Πόσο έντονη όμως είναι η αντίδραση του "πολιτισμένου κόσμου" απέναντι στα διαρκή εγκλήματα του παιδόφιλου δικτάτορα (απόγονου καμηλιέρη που εν μια νυκτί έχρισαν οι δυτικοί  ιμπεριαλιστές "βασιλιά" για τις δικές τους γεωπολιτικές ανάγκες...) και πόσο πειστική είναι η έκφραση αποδοκιμασίας που σποραδικά ψελλίζεται όπως στην περίπτωση της γενοκτονίας που διαπράττει σε βάρος της γειτονικής Υεμένης;
Υπάρχει σύγκριση με τον διαρκή βομβαρδισμό καταδικαστικής ρητορικής στον οποίο υποβάλλονταν η κοινή γνώμη σε περιπτώσεις όπως αυτή του Καντάφι π.χ. ρητορική που αποσκοπούσε να εξασφαλίσει την αποδοχή της σε περίπτωση εισβολής των ιμπεριαλιστών στη Λιβύη, όπως κι έγινε;
Ή υπάρχει σύγκριση με την πλύση εγκεφάλου που εδώ και 5 χρόνια υφίσταται η κοινή γνώμη στην περίπτωση του "χασάπη" Άσαντ προκειμένου να αιτιολογήσει τις "κυρώσεις" των δυτικών, κυρώσεις που συνιστούν/συνθέτουν παρόμοιο κατηγορητήριο με εκείνο που δικάστηκαν και καταδικάστηκαν οι χιτλερικοί στη δίκη της Νυρεμβέργης;

Η ομολογία Τραμπ, πως "είναι πολλά τα λεφτά"  για να επιβληθούν κυρώσεις, δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την κυνική επιβεβαίωση πως μπροστά στα συμφέροντα ποδοπατιούνται ανελέητα διεθνείς νόμοι και συμβάσεις και κάθε έννοια ηθικής...
  

Το χρέος για αρχάριους. Μια ιστορική επισκόπηση

Ένας κόσμος χρεωμένος

Τον φετινό Απρίλη το χρέος της πραγματικής οικονομίας προς τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς έφτασε το 318% του προϊόντος παγκόσμια. Μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2018 κάθε κάτοικος του πλανήτη επιβαρύνθηκε κατά μέσον όρο χίλια δολλάρια, χρωστώντας πλέον 35.000 δολλάρια περίπου,[1], τα οποία έχουν ήδη αυξηθεί στους μήνες που μεσολάβησαν. Το ζήτημα του χρέους, που μέχρι τη παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 απασχολούσε μοναχά μερικούς ριζοσπάστες και κάποιους ειδικούς, βρίσκεται τώρα στο επίκεντρο των πολιτικών συγκρούσεων, της δημόσιας προσοχής και των ιδιωτικών πονοκέφαλων.
Το χρέος είναι η αντίστροφη όψη του πλούτου των χρηματιστών, πλούτου που τώρα πια έχει τόσο πολύ αυγατίσει ώστε ορίζει την ιστορική μας περίοδο ο όρος χρηματιστικοποίηση, άγνωστος στον πολύ κόσμο ως πρόσφατα. Στην ‘εποχή των χρηματιστών’, όπως ονομάστηκε επίσης ο καιρός μας, “ο χρηματιστής πλουτίζει τόσο εντυπωσιακά ώστε γίνεται πρωταγωνιστής της καπιταλιστικής ανάπτυξης, παίρνοντας το ρολο που είχε ως πρόσφατα ο βιομήχανος”.[2]”. Οι κάτοχοι χρηματιστικού κεφαλαίου είναι ελάχιστοι, αλλά ασκούν τεράστια εξουσία.
Χρησιμοποιούν άραγε τη δύναμή τους για το κοινό συμφέρον; Ελάχιστα παραδείγματα μας επιτρέπουν να φανταστούμε κατι τέτοιο, ενώ από την άλλη μεριά πολλά δείχνουν το αντίθετο. Ιστορικά κρίνοντας, τέτοιες καταστάσεις πλήττουν τη δημοκρατία και φέρνουν καταστροφές. Τον εικοστό αιώνα η άρνηση των τραπεζιτών να μετριάσουν τις αξιώσεις τους οδήγησε στην άνοδο του φασισμού και στον πιο καταστροφικό πόλεμο της ιστορίας,[3], καθώς και σε πολλούς άλλους.
Ιδωμένες σε ιστορική προοπτική, οι φάσεις κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου δεν είναι κάτι νέο. Εδώ και τετρακόσια χρόνια αναγγέλλουν πως ένας κύκλος συσσώρευσης κεφαλαίου φθίνει, και δρομολογείται ξανά, μαζί με τον νέο κύκλο, η διαδικασία που ονομάζεται αλλαγή ηγεμόνα.[4]. Μια μείζων κρίση οδηγεί, συχνά αλλά όχι αναγκαία μέσα από έναν μεγάλο πόλεμο, στην αναδιοργάνωση του παγκόσμιου συστήματος και τη μετατόπιση του κέντρου βάρους του, όπου συσσωρεύονται εξουσία και πλούτος. Στην πορεία του εικοστού αιώνα οι ΗΠΑ σκαρφάλωσαν στο θρόνο του παγκόσμιου ηγεμόνα όπου νωρίτερα βρισκόταν η Βρετανία, που είχε πιο παλιά εκτοπίσει την Ολλανδία, η οποία είχε νωρίτερα αρπάξει το στέμμα της Γένοβας.[5]. Είναι αβέβαιο αν οι ΗΠΑ θα διατηρούν την ηγεμονικη τους θέση όταν λήξει και η τωρινή κρίση.
Το βέβαιο για εμάς, τους κοινούς θνητούς, είναι το χρέος. Από τό χρέος, όπως και από το χάρο και τους φόρους, δεν ξεφεύγουμε ποτέ. Χρωστούμε πάντοτε μέσω του κράτους, ακόμη και όταν δεν εχουμε προσωπικά χρέη για τα οποία ν’ ανησυχούμε. Το σύγχρονο καπιταλιστικό κράτος, χρεωμένο πάντοτε, στέλνει στους δανειστές μεγάλο μέρος των δημόσιων πόρων, εντέλει ένα κομμάτι του πλούτου που όλοι μαζί δημιουργούμε. Σε εμάς στέλνει το λογαριασμό.
Ο ιδρώτας του προσώπου μας και ο κόπος της εργασίας μας ξεπληρώνουν το δημόσιο χρέος θέλουμε δε θέλουμε, ξέρουμε δεν ξέρουμε. Τροφοδοτούν περιουσίες ολιγαρχών που ακυρώνουν τη λέξη δημοκρατία και διαλύουν το κοινωνικό κράτος. Το δημόσιο χρέος, μερικές φορές συντριπτικό, όπως στη σημερινή Ελλάδα όπου προσεγγίζει πλέον την παραγωγή δυο ολόκληρων χρόνων, από δεκαετίες τώρα κλιμακώνεται σε κάθε χώρα ξεχωριστά και στον κόσμο ολόκληρο. Χαρακτηριστικό γνώρισμα και αυτό της χρηματιστικοποίησης, που φέρνει ολοένα πιο καταστροφικές κρίσεις.
Ολοένα περισσότερος κόσμος προσέχει τέτοιες λεπτομέρειες. Πριν από δέκα χρόνια σχεδόν κανείς δεν συζητούσε το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα, λιγότερο απ’ όλους πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Σήμερα κλαίνε και οδύρονται καταγγέλλοντάς το σπαραξικάρδια. Παντού, ιδίως στη νεολαία, εξαπλώνονται συναισθήματα σαν εκείνα που είχε εκφράσει πριν από μερικά χρόνια το κίνημα Occupy Wall Street: “Ένα μόνο λέμε στους τραπεζίτες όλου του κόσμου: Δεν σας χρωστάμε τίποτε. Στους φίλους μας, στις οικογένειές μας, στην ανθρωπότητα και στον φυσικό κόσμο που στηρίζουν τη ζωή μας, σ’ αυτούς χρωστάμε τα πάντα”.[6]”.
Είναι απλώς ζήτημα χρόνου να μετακομίσουν τέτοια συναισθήματα στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ωστόσο αυτό δεν θα γίνει από μόνο του. Κάποιοι πρέπει να αναδείξουν το ζήτημα, ώστε ο κόσμος να δει καθαρά τι είναι στην πραγματικότητα το περίφημο χρέος, και πώς μπορούμε επιτέλους να το ξεφορτωθούμε.


Ολιγαρχία και δουλεία



Η Κορνηλία, κόρη του Σκιπίωνα και μητέρα των Γράκχων. Όταν την επισκέφτηκε μια αλλη ρωμαία δέσποινα και την μέμφθηκε πως δεν είχε κοσμήματα, εκείνη έδειξε τους γιούς της και είπε ‘Τα δικά μου κοσμήματα είναι αυτά!’. Πηγή: Wikimedia Commons
Το χρέος δεν είναι μάστιγα σταλμένη από το θεό ούτε στοιχείο της φύσης. Αν το προσεγγίσουμε ρεαλιστικά, με κανέναν τρόπο δεν οφείλεται σε κάποια υποτιθέμενα προσωπικά ή συλλογικά κουσούρια των χρεωμένων. Είναι μια πανάρχαιη και θεσμοποιημένη κοινωνική σχέση, συνδέει ομάδες και άτομα που χρωστούν με ομάδες και άτομα που έχουν να λαμβάνουν. Κοινωνικό δεδομένο ασύμμετρο όσο και άδικο, αντανακλά σχέσεις εξουσίας επίσης άδικες όσο και ασύμμετρες κι εντέλει βασισμένες κρυφά ή απροκάλυπτα στη βία. Ο ωκεανός χρέους κάτω από τον οποίο ασφυκτιά σήμερα η παγκόσμια οικονομία φτιάχτηκε λογιστικά από τους χρηματοπιστωτικούς μηχανισμούς κυρίως μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, στον μονοπολικό κόσμο όπου κυριαρχούσαν οι ΗΠΑ, κόσμο που σήμερα καταρρέει. Σε τελική ανάλυση το χρέος στηρίζεται στο φαινόμενο που περιγράφηκε ως “στρατιωτικοποίηση του αμερικανικού καπιταλισμού”.[7]”.
Από την αυγή της ιστορίας οι μηχανισμοί χρέους (με περιστασιακή εξαίρεση το εμπορικό χρέος) μεταφέρουν πλούτο από τους πολλούς στους λίγους, από τους αδύναμους στους ισχυρούς, από τους φτωχούς στους πλούσιους. Στο διάβα των αιώνων το χρέος τροφοδοτεί την ολιγαρχική πολιτική, η οποία σήμερα φέρνει κοινωνική πόλωση κολοσσιαίας κλίμακας, δίχως ιστορικό προηγούμενο.[8]. Η δημοκρατία σημειώνει προόδους σε άλλα πεδία, αλλά όχι όσον αφορά τη μοιρασιά του πλούτου. Αυτή γίνεται ολοένα πιο άνιση, με το χρέος να διαδραματίζει κεντρικό ρόλο.
Ποιοι είναι σήμερα εκείνοι που έχουν να εισπράττουν, οι δανειστές; Χονδρικά το 1%, ενώ τα περισσότερα τα κερδίζει ένα ελάχιστο κλάσμα αυτού του 1%,[9] , μια χρηματιστική ολιγαρχία. Όχι τυχαία τούτη η λέξη, ολιγαρχία, γνωστή στην αρχαία Ελλάδα, προσελκύει ξανά το ενδιαφέρον μελετητών και ακτιβιστών.[10]
Στην επιστημονική χρήση του όρου, ολιγαρχία σημαίνει ότι ελάχιστοι ισχυροί, οι ολιγάρχες, περιφρουρούν την κοινωνική τους θέση και τους θησαυρούς τους αξιοποιώντας τον τεράστιο πλούτο τον οποίο ελέγχουν. Πλούτο που συμπεριλαμβάνει το χρέος όλων των υπόλοιπων, ιδιωτικό ή δημόσιο. Τα δικά μας χρέη δηλαδή είναι χρεόγραφα στα δικά τους χαρτοφυλάκια. Αυτοί είναι ολιγάρχες επειδή όλοι εμείς οι υπόλοιποι τούς χρωστούμε. Αν το δήθεν χρέος μας προς αυτούς διαγραφεί, όπως είναι σωστό και πρέπον, τότε παύουν να είναι ολιγάρχες. Η ιστορία δείχνει όμως πως όσο παραμένουν στη θέση τους οι ολιγάρχες δεν αφήνουν εύκολα να διαγραφεί το δήθεν χρέος, ιδιωτικό ή δημόσιο.
Το λεγόμενο χρέος προς τους πλούσιους, για το οποίο μάλιστα οι πιο πλούσιοι πρακτικά δεν φορολογούνται, ακυρώνει κάθε έννοια δημοκρατίας, δικαιοσύνης ή επιείκειας. Στην πραγματικότητα σχεδόν το σύνολο του χρέους δεν οφείλεται, αντίθετα από αυτά που λεν διάφοροι, σε ασφαλιστικά ταμεία εργαζόμενων ή σε νοικοκυρές που αποταμίευσαν οικονομίες μιας ζωής. Αντίθετα, οφείλεται κυρίως προς ένα δομημένο δίκτυο τεράστιων πολυεθνικών ελεγχόμενο από έναν συμπαγή πυρήνα χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, μια οικονομική υπερδύναμη η οποία επηρεάζει σε παγκόσμιο επίπεδο αγορές, ανταγωνισμό και χρηματοπιστωτική σταθερότητα.[11]
Ποιοί χρωστούν στο 1%; Πρακτικά όλοι εμείς οι υπόλοιποι. Χρωστούμε έμμεσα, δηλαδή ως πολίτες κρατών τα οποία αναδιανέμουν τον πλούτο προς τα πάνω μέσω υπέρογκων και ατελεύτητων αποπληρωμών χρέους. Αλλά οι περισσότεροι χρωστούμε και άμεσα. Οικογένειες εργαζόμενων δανείζονται για να συντηρηθούν, ή επειδή χρειάζονται να σπουδάσουν τα παιδιά τους, να πληρώσουν γιατρούς, ν’ αγοράσουν σπίτι ή αυτοκίνητο. Δηλαδή να ζήσουν μια ζωή που ήταν κανονική για τους γονείς μας αλλά τώρα πια, καθώς οι δημόσιες παροχές στερεύουν ενώ ο πλούτος συγκεντρώνεται σε ολοένα λιγότερα χέρια, θεωρείται πολυτέλεια.
Παραδοσιακά το χρέος απεικονιζόταν ως σκλαβιά. Σε προηγούμενες εποχές, το να χρωστάς, ήταν κυριολεκτικά λόγος υποδούλωσης. Οι χρεωμένοι γονάτιζαν κάτω από το ζυγό του ανατοκισμού. Όταν κάποια στιγμή το χρέος τους γινόταν ανεξόφλητο έδιναν στους πιστωτές τις γυναίκες και τα παιδιά τους, ενώ στο τέλος γίνονταν σκλάβοι και οι ίδιοι. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα σ’ εκατομμύρια ανθρώπους, ιδίως στις φτωχές χώρες. Δουλοπάροικοι του χρέους υπάρχουν απ’ άκρη σ’ άκρη του κόσμου.[12]
Ένα παράδειγμα αρκεί εδώ. Σε πολλά μέρη του κόσμου οικογένειες χρεώνονται για να στείλουν τα παιδιά τους σε κάποια πλούσια χώρα. Φθάνοντας εκεί οι μετανάστες δουλεύουν σαν σκλάβοι, στην πράξη αν όχι επίσημα, για ν’ αποπληρώσουν κεφάλαιο, τοκογλυφικούς τόκους και πανωτόκια. Αν τυχόν πεθάνουν ή χαθούν, ή απλώς αποτύχουν να ξεπληρώσουν το χρέος, τότε υπουδουλώνονται άλλα μέλη της οικογένειάς τους ώσπου να πληρωθούν τόκοι και κεφάλαιο. Πολλά από αυτά τα νέα παιδιά είναι νέες γυναίκες που διοχετεύονται σε κυκλώματα πορνείας όπου μαραίνονται γοργά και οι ζωές τους σβήνουν.[13] Για τα θύματα των σχέσεων χρέους, και είναι αμέτρητα, ελάχιστα πράγματα βελτιώθηκαν από τον καιρό του βασιλιά Χαμουραμπή.

Ο θεός διαγράφει το χρέος



Ο τοκιστής στις φλόγες της Κόλασης. Γύρω από τη μέση του κρέμονται τα πουγκιά με τους θησαυρούς του. Μεσαιωνική χριστιανική νωπογραφία. Πηγή: Wikimedia Commons
Από την αυγή των ιστορικών χρόνων το χρέος, θεσμός χιλιάδες χρόνια αρχαιότερος από το χρήμα, συγχεόταν με την ενοχή κι έφερνε στους οφειλέτες καταισχύνη. Συνδεόταν επίσης με το κράτος. Τις πρώτες μορφές κρατικής οργάνωσης τις συναντούμε στη νότια Μεσοποταμία πριν από πέντε χιλιάδες χρόνια, δηλαδή περίπου τον ίδιο καιρό που ανιχνεύουμε τα αρχαιότερα ίχνη έντοκου δανεισμού.[14]
Ωστόσο μέχρι την Κλασική εποχή το κράτος έλεγχε και συχνά έσβηνε τα χρέη (με εξαίρεση τα εμπορικά). Τούτο συνέβαινε, για παράδειγμα, όταν ξεσπούσε πόλεμος ή ενθρονιζόταν νέος βασιλιάς. Τα αγροτικά χρέη διαγράφονταν, οι περιουσίες που είχαν αλλάξει χέρια επιστρέφονταν, οι δούλοι ελευθερώνονταν. Όλα αυτά χάρη σ’ έναν θεσμό γνωστό με το εβραϊκό του όνομα, ιωβηλαίο. Τα ιωβηλαία συνέβαλλαν στη σταθερότητα όσο και στη νομιμοποίηση των αρχαίων μοναρχιών.[15]Κρατώντας τις κοινωνίες ενωμένες στερέωναν την εσωτερική ειρήνη και διευκόλυναν την εξωτερική. Χωρίς αυτά μάλλον δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν τα αδύναμα πρώιμα κράτη, ή ακόμη και οι ίδιοι οι λαοί.
Ο περίφημος κοινωνικός ανθρωπολόγος Ντέηβιντ Γκραίμπερ διακρίνει στις προκαπιταλιστικές χιλιετίες εναλλαγές μεταξύ περιόδων σχετικής κοινωνικής ειρήνης και ανερχόμενων συστημάτων πίστωσης, και περιόδων σύγκρουσης και λεηλασίας στις οποίες η πίστωση συρρικνωνόταν ή κι εξαφανιζόταν ολότελα για ν’ αντικατασταθεί από συναλλαγές με πολύτιμα μέταλλα ή άλλες μορφές ρευστού. Οι σχέσεις εμπιστοσύνης σπάνιζαν σε τέτοιες περιόδους και τα δίκτυα που στηρίζονταν σ’ αυτές έφθιναν.[16] Χωρίς ιωβηλαία οι οικονομίες οδηγούνταν σε αποσύνθεση και οι κατεστραμένοι λαοί αναζητούσαν διέξοδο σε πολέμους.
Καθώς οι ολιγαρχικές πόλεις-κράτη της αρχαίας Ελλάδας αρνούνταν να θεσπίσουν ιωβηλαία, αντιμετώπιζαν ολοένα ισχυρότερες κοινωνικές πιέσεις. Όταν οι εξωτερικοί εποικισμοί συνάντησαν τα φυσικά τους όρια άρχισαν να ξεσπούν παρατεταμένοι κοινωνικοί αγώνες, καθώς οι χρεωμένες μάζες εξεγείρονταν ενάντια στην αδικία του έντοκου χρέους. Σε πολλές πόλεις η πολιτική αλλαγή, περισσότερο ή λιγότερο βίαιη, ήρθε με τη μορφή της δημοκρατίας, με άλλα λόγια του κράτους των μη εχόντων. Κράτος στα αρχαία σήμαινε εξουσία, ενώ δήμος ήταν οι μάζες χωρίς περιουσία, οι ακτήμονες. Στο πλαίσιο αυτών των εξελίξεων εμφανίστηκαν δημοφιλείς τύραννοι που επέβαλλαν σεισάχθειες, κατά κυριολεξία απαλλαγές από το βάρος του χρέους.
Η σεισάχθεια λοιπόν, που σε προηγούμενα συστήματα της Μέσης Ανατολής ήταν κομάτι της κανονικότητας μέσω των ιωβηλαίων, σε αρκετά μέρη της Ελλάδας κατακτήθηκε μέσα από παρατεταμένους και συγκλονιστικούς αγώνες κι επαναστάσεις. Ωστόσο στο επόμενο σύστημα, της Ρώμης, ακόμη και αυτοί οι αγώνες απέτυχαν.
Η Ρώμη αντέγραψε και κλιμάκωσε την ήδη ακραία κοινωνική διαστρωμάτωση της ολιγαρχικής Ελλάδας. Επέβαλε σε βαθμό προηγουμένως αδιανόητο ανισότητες, μαζί τους μια καθημερινή ζωή στερημένη και όπου είχε κανονικοποιηθεί η ωμότητα. Οι ρωμαίοι φτωχοί αντιστάθηκαν, αλλά έχασαν τη μάχη. Εξέχοντες ηγέτες, πρώτα πρώτα οι αδερφοί Γράκχοι, εγγονοί του περίφημου Σκιπίωνα που είχε νικήσει την Καρχηδόνα, και ο Ιούλιος Καίσαρας, προώθησαν τολμηρά την υπόθεσή τους, αλλά καταστράφηκαν από τη σύντονη αντίδραση των ολιγαρχικών. Ο λαός και η πλέμπα, populus και plebs, έχασαν περιουσίες και δικαιώματα. Η ήττα τους σταθεροποίησε, με τρομαχτικό ανθρώπινο τίμημα, την άρχουσα ολιγαρχία, αλλά το σύστημα που έτσι γεννήθηκε έφερε τελικά την πτώση της Ρώμης. Στο μεταξύ το χρέος είχε διαλύσει την οικονομία και το χρήμα είχε γίνει σπάνιο, ενώ οι τράπεζες είχαν ήδη εξαφανιστεί τον τρίτο αιώνα μ.Χ.
Δίπλα και απέναντι στην ολιγαρχία ο κλασικός κόσμος γέννησε μαζικά θρησκευτικά κινήματα τα οποία δικαίωναν τους οφειλέτες. Καθώς οι εγκόσμιες δυνάμεις γύρω από τα παράλια της Μεσογείου ελέγχονταν από τους πιστωτές, οι φτωχοί αναζητούσαν παρηγοριά στη θεία πρόνοια ή σ’ ελπίδες θεϊκής ανταπόδοσης. Η αξίωση διαγραφής του χρέους κωδικοποιήθηκε ακόμη και στην καθημερινή προσευχή -«καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». Ο Μάικλ Χάντσον, πρωτεργάτης της μελέτης του χρέους στην αρχαιότητα, μας δίνει μια ρεαλιστική εικόνα του Ιησού ως επαναστάτη εναντίον των δανειστών.[17]
Στους αιώνες που μεσολάβησαν ανάμεσα στην κλασική αρχαιότητα και στον σημερινό μας κόσμο η χριστιανοσύνη και το ισλάμ καταδίκαζαν έντονα τον έντοκο δανεισμό. Στην πραγματικότητα αυτό ακριβώς σήμαινε ‘τοκογλυφία’, να δανείζεις με τόκο, οποιοδήποτε τόκο. Κάθε τόκος ήταν υπερβολικά υψηλός, οδηγούσε απευθείας στην Κόλαση. Ωστόσο η εμπορική πίστωση ανθούσε τον καιρό της Αναγέννησης σε θύλακες όπως ήταν οι ολιγαρχικές πόλεις-κράτη της Βενετίας, της Φλωρεντίας και της Γένοβας. Ακριβώς αυτά τα μικροσκοπικά κι ελεύθερα από φεουδάρχες επικυρίαρχους κράτη έστησαν τα πρώτα χρηματοπιστωτικά δίκτυα απ’ όπου ξεπήδησε ο σύγχρονος καπιταλισμός.
Οι πιστώσεις τις οποίες διαχειρίζονταν τέτοια δίκτυα ήταν ιδιωτικές. Δημόσιο δανεισμό η Ευρώπη δεν είχε στον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση. Κρατικά χρέη κατά κανόνα δεν γεννούνταν από δάνεια, αλλά από φόρους υποτελείας ή λυτρα που υποχρεώνονταν να πληρώσουν οι πολιτείες. Μόνον υποτελείς πληθυσμοί πλήρωναν εκείνα τα χρόνια τακτικούς φόρους. Ήταν αδιανόητο, στην πραγματικότητα παράδοξο κι εγγενώς αντιφατικό, να φορολογείς ελεύθερους ανθρώπους. Με τα κριτήρια του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης όλοι εμείς σήμερα, που πληρώνουμε φόρο, δεν είμαστε ελεύθεροι, αλλά υποτελείς. Ελεύθεροι είναι σήμερα μόνον οι καπιταλιστές. Ακριβώς οι ίδιοι δηλαδή, στους οποίους όλοι οι υπόλοιποι είμαστε και χρεωμένοι.

πόσπασμα από τον Κώδικα του Χαμουραμπί. Η πρώτη κωδικοποίηση νόμων στην παγκόσμια ιστορία (Βαβυλώνα, περ. 1780 π.Χ.) προέβλεπε την τακτική διαγραφή των χρεών. Πηγή: Wikimedia Commons

 Σπύρος Μαρκέτος


 
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1] Global Debt Monitor – July 2018, διαθέσιμο στο https://www.iif.com/publication/global-debt-monitor/global-debt-monitor-july-2018.
[2] Jan Toporowski, The End of Finance. The Theory of Capital Market Inflation, Financial Derivatives and Pension Fund Capitalism, Routledge, London, New York 2000, σ.1. Όσον αφορά τη χρηματιστικοποίηση βλ. μια παρουσίαση από τη σκοπιά της ιστορικής κοινωνιολογίας: Greta R. Krippner, Capitalizing on Crisis, The Political Origins of the Rise of Finance, Harvard University Press, Cambridge Massachusetts, London 2011.
[3] Αυτή την ιστορία αφηγείται δεξιοτεχνικά ο Adam Tooze, The Wages of DestructionThe Making and Breaking of the Nazi Economy, Penguin, Harmondsworth 2007.
[4] Giovanni Arrighi, Beverly J. Silver, «Capitalism and world (dis)order”, Review of International Studies 27 [2001], σσ.257–279, σ.261.
[5] Σε σχέση μ’ αυτό βλ. Giovanni Arrighi, The Long Twentieth Century. Money, Power, and the Origins of our Times, Verso, London, New York 1994.
[6] Strike Debt / Occupy Wall Street, The Debt Resistors’ Operations Manual, September 2012, σ.2.
[7] David Graeber, Debt. The First 5.000 Years, Mellville House, Νew York 2011, σ.382.
[8] Τα στοιχεία παρουσιάζει ο Thomas Piketty, Capital in the Twenty-First Century, μετάφραση Arthur Goldhammer, The Belknap Press of Harvard University Press, Cambridge MA, London 2014 [2013]. Βλ. επίσης Angus Maddison, Contours of the World Economy, 1-2030 A.D. Essays in Macro-Economic History, Oxford UP, Oxford, New York 2007. Μια έκθεση από εντελώς μαίνστρημ πηγη: Chuck Collins, Josh Hoxie, Billionaire Bonanza. The Forbes 400 and the Rest of Us, Institute for Policy Studies, Washington 2017. Τέλος, μια επίσης μαίνστρημ ιστοσελίδα που παρουσιάζει τα στοιχεία με γραφικά: https://inequality.org/facts/global-inequality/.
[9] Στην πορεία του εικοστού αιώνα, και στο μέτρο που είναι αντιπροσωπευτικα τα στοιχεία που αφορούν δεκατρείς από τις μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου, περίπου το 10% του δημόσιου χρέους οφείλεται προς κεντρικές τράπεζες. Σε εμπορικές τράπεζες οφείλεται το 20%, ενώ το υπόλοιπο προς άλλους καπιταλιστές. Βλ. S. M. Ali Abbas, Laura Blattner, Mark De Broeck, Asmaa El-Ganainy, Malin Hu, «A 100-year perspective on sovereign debt composition in 13 advanced economies», Vox. CERP Policy Portal 27 October 2014, διαθέσιμο στο https://voxeu.org/article/advanced-economies-sovereign-debt-100-years-data  .
[10] Μια καλή εισαγωγή στη σύγχρονη ολιγαρχική θεωρία βλ. στο Jeffrey A. Winters, Oligarchy, Cambridge University Press, New York 2011.
[11] Stefania Vitali, James B. Glattfelder, Stefano Battiston, «The network of global corporate control”, PLOS/one [2011], διαθέσιμο στο https://doi.org/10.1371/journal.pone.0025995
[12] D. Graeber, Debt. The First 5.000 Yearsop.cit., σσ.368κ.ε.
[13] Όσον αφορά το ρόλο του χρέους στη σύγχρονη αναβίωση της δουλείας βλ. Christien van den Anker (ed.), The Political Economy of New Slavery, Palgrave Macmillan, Houndmills, New York 2004.
[14] James C. Scott, Against the Grain. A Deep History of the Earliest States, Yale University Press, New Haven, London 2017.
[15] Όσον αφορά τις αρχαίες καταβολές του χρέους και του χρήματος βλ. L. Randall Wray (επιμ.), Credit and State Theories of Money. The Contributions of A. Mitchell Innes, Edward Elgar, Cheltenham, Northampton MA 2004.
[16] David Graeber, Debt. The First 5.000 Yearsop.cit.
[17] Καταρχάς στο Michael Hudson, The Lost Tradition of Biblical Debt Cancellations, Henry George School of Social Science, New York 1993.

*Ο Σπύρος Μαρκέτος είναι Επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ
**Πηγή: debtfree.gr

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

"Το πραξικόπημα"...

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

«(...) Ξημέρωσε... έφθασε η αυγή.
Στο...
αεροδρόμιο της Αθήνας προσγειώνεται ένα ιδιωτικό τζετ χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κι επιγραφές. Σταθμεύει στις άκρες στάθμευσης του αεροδρομίου.
χωρίς σημάδια πέφτει και προσγειώνεται. Σταματάει στην άκρη της διαδρομής
Μια μεσήλικη κυρία με έντονα χαρακτηριστικά κατεβαίνει τις σκάλες του ιδιωτικού τζετ.
Είναι η Victoria Nuland.
Σύντομα βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας.
Παραδίδει στον Έλληνα πρωθυπουργό έναν φάκελο.
Επιστρέφει στο αεροδρόμιο, επιβιβάζεται εκ νέου στο ιδιωτικό τζετ κι απογειώνεται για να διασχίσει τον Ατλαντικό.
Πριν ακόμη ανοίξει το φάκελο ο Τσίπρας, καταλαβαίνει το περιεχόμενο και χλωμιάζει.
Μπροστά στο φάκελο ξεχωρίζει ένα τεράστιο "Ζ".
Μια ταινία του Κώστα Γαβρά θυμίζει εκείνη την περίοδο.
"Ζ το όργιο της εξουσίας".
Μια ταινία για το πραξικόπημα των συνταγματαρχών (...).
(...) Τώρα βρισκόμαστε λίγες ημέρες πριν από το δημοψήφισμα στην Ελλάδα.
Ο ελληνικός λαός καλείται ν' αποφασίσει αν θα δεχθεί νέα δρακόντια μέτρα λιτότητας, ή θα επαναστατήσει στον "απαγχονισμό" της Τρόικας που ανέλαβε καθήκοντα στην Αθήνα, στη θέση της νόμιμης ελληνικής κυβέρνησης.
Η παραπομπή είναι ξεκάθαρη.
Το δημοψήφισμα δεν έχει σημασία. Η δύναμη των κλεπτοκρατών δεν θα το λάβει υπόψη και η Ελλάδα θα ξεγυμνωθεί.
Με το κακό ή με το πολύ κακό.
Σε εκείνο τον φάκελο οι λεπτομέρειες (...)
»
Απόσπασμα από το βιβλίο της Tiziana Alterio και του Franco Fracassi "Το πραξικόπημα" ("Colpo di Stato").
Στην ευχάριστη θέση να ανακοινωθεί πως σύντομα θα κυκλοφορήσει στην ελληνική γλώσσα η έκδοση του βιβλίου στην Ελλάδα...

  
ΑΠΟ ΤΟ "PRESS-GR"

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018

«Ελληνογερμανική Συνέλευση» και η ενσωμάτωση της Ελλάδας στο Γερμανικό Κράτος

Δεν είναι τρόπος του λέγειν, δεν είναι υπερβολή για να τονιστεί μια κατάσταση, είναι η αλήθεια, είναι κυριολεξία και είναι αυτό που πραγματικά έχει συμβεί. Δεν κάναν τον κόπο να μας το πουν βέβαια και γι αυτό πρόκειται για δυο συμφωνίες που εκτός από παράλογες και εγκληματικές είναι και άκυρες αν κατανοήσουμε τη σημασία τους και αποφασίσουμε να τις καταργήσουμε.
Για μας τους ανώνυμους (-ες), αυτό που ονομάστηκε «κρίση» άρχισε τον Απρίλη του 2010 με την ανακοίνωση τού φερόμενου σαν Έλληνα πρωθυπουργού από το Καστελλόριζο. Η κατάσταση, όσο ανησυχητική κι αν παρουσιαζόταν έκρυβε ένα δραματικό μυστικό που ουδέποτε ειπώθηκε από κανένα νησί ή κανένα  άλλο ειδυλλιακό πλαίσιο. Εκείνο που άρχιζε  δεν ήταν μόνο η προσφυγή της Ελλάδας στους «μηχανισμούς στήριξης» Ε.Ε. και ΔΝΤ λόγω της κακής δημοσιονομικής της κατάστασης και της αδυναμίας της να δανειστεί πια από τις Αγορές, δεν ήταν μόνο το Μνημόνιο 1 που προετοιμαζόταν και η εποχή σκληρής λιτότητας και αθρόων ιδιωτικοποιήσεων που προανάγγειλε.

“Sponsored links”

Δεν ήταν καν η παραίτηση οριστικά και αμετάκλητα από την αξίωση της εθνικής κυριαρχίας που υπήρχε και  στο Μνημόνιο 1 αλλά αδυνατούσε το μυαλό μας να τη συλλάβει σαν κυριολεξία και να φανταστεί τους τρόπους που θα εφαρμοζόταν. Γιατί η νέα πραγματικότητα ξεπερνούσε κάθε φαντασία: η Ελλάδα θα συνέχιζε να είναι μέλος της Ε.Ε. μόνο έμμεσα, προσαρτημένη και ενταγμένη στο διοικητικό σύστημα της Γερμανίας!!!
Σ’ αυτό είχε βάλει την υπογραφή του ο Γιώργος Παπανδρέου ένα μήνα πριν το Καστελλόριζο σε επίσκεψή του στην Γερμανία όπου υπέγραψε δύο συμφωνίες συμπληρωματικές η μια της άλλης οι οποίες προορίζονταν να  εξασφαλίσουν την βαθμιαία προσαρμογή του διοικητικού συστήματος της Ελλάδας σ’ αυτό της Γερμανίας.
Και οι συμφωνίες αυτές πήραν ονόματα σύμφωνα με το παγκοσμιοποιητικό «γλωσσάρι» διαστροφής των λέξεων (όπου οι «κακές» λέξεις αντικαθίστανται με άλλες ανώδυνες και απατηλές που να κρύβουν το πραγματικό περιεχόμενό τους, η λογική που έκανε το πρώην Υπουργείο Δημόσιας Τάξης να μετονομαστεί σε Προστασίας του Πολίτη): ήταν η Ελληνογεμανική Εταιρική Σχέση και η Ελληνογερμανική Συνέλευση.
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμιά εταιρική ισότιμη σχέση (εκτός από το μοίρασμα των εξόδων), καμιά Συνέλευση δεν λαβαίνει χώρα (σαν ανοικτή δημοκρατική διαδικασία) και το πρώτο συνθετικό στον κατά κόρο χρησιμοποιούμενο όρο «ελληνογερμανική» μόνο αν μπει σε εισαγωγικά θα δείχνει την πραγματικότητα αφού μόνο οι Γερμανοί  κανονίζουν όλη τη διαδικασία.
Για τις οικονομικές συνέπειες αυτών των συμφωνιών έχουν ειπωθεί πολλά εγώ εδώ θα εστιάσω στις πολιτικές συνέπειες που είναι άγνωστες στη μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου. Και πώς να μην είναι αφού κρατήθηκαν στο πιο βαθύ σκοτάδι, δεν ανακοινώθηκαν πουθενά, και ο λαός έχει πλήρη άγνοια  ότι οι «εκπρόσωποί» του έχουν υπογράψει την παράδοση της χώρας στους Γερμανούς. Μα και από τους εκπροσώπους πολύ λίγοι είναι αυτοί που ξέρουν κάτι, οι «μυημένοι», αφού οι συμφωνίες δεν πέρασαν από κανένα κοινοβούλιο ούτε το ελληνικό ούτε το γερμανικό και για μεν την πρώτη την «Ελληνογερμανική Εταιρική Σχέση» η άγνοια είναι σχεδόν πλήρης, μόνο κάποιες ελάχιστες πληροφορίες δόθηκαν αφού πέρασαν μερικά χρόνια και κάποιες μεμονωμένες φωνές βρέθηκαν να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου αλλά πνίγηκαν μέσα στον ωκεανό των δημοσιεύσεων του διαδικτύου.
Για την «Ελληνογερμανική Συνέλευση» που θα κάνει τη νέα ετήσια συνεδρίασή της στην Κρήτη σε λίγες μέρες έχουν ειπωθεί αρκετά πράγματα, έχουν υψωθεί φωνές διαμαρτυρίας κύρια για την διαβλεπόμενη λεηλάτηση του  πλούτου και των παραγωγικών δυνατοτήτων των ελληνικών δήμων ή τουλάχιστον για τη χρησιμοποίησή τους για όφελος της Γερμανίας, την εξαγωγή στην Ελλάδα αμφιλεγόμενης  τεχνολογίας  που θέλουν να πουλήσουν οι Γερμανοί, την απορρόφηση του ελληνικού εργατικού δυναμικού για να μειωθούν οι μισθοί στη Γερμανία στερώντας τη χώρα μας από τη νεολαία της, την εισαγωγή νέων μεθόδων εκπαίδευσης επικεντρωμένης αποκλειστικά στις πρακτικές γνώσεις από την οποία να λείπει εντελώς η παιδεία και διάφορα παρόμοια. Αυτά είναι σωστά αλλά δεν είναι όλα.
Στο σκοτάδι παραμένει η συμπληρωματική λειτουργία της Ελληνογερμανικής Συνέλευσης με την Ελληνογερμανική Εταιρική Σχέση και ο ρόλος της στην ένταξη της Ελλάδας στο γερμανικό διοικητικό σύστημα και αυτός πιστεύω ότι είναι ο απώτερος σκοπός αυτού του θεσμού. Η οικονομική εκμετάλλευση έρχεται πάντα σα συνέπεια της μετατροπής μιάς χώρας σε αποικία.
Ας δούμε λίγα περισσότερα γι αυτούς τους δυο θεσμούς που συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο με στόχο ο μεν πρώτος να πετύχει την κεντρική ενσωμάτωση της Ελλάδας στο γερμανικό διοικητικό σύστημα ο δε δεύτερος την περιφερειακή οργάνωση με πρότυπο το γερμανικό αυτοδιοικητικό σύστημα με γερμανική όμως για την περίπτωσή μας εποπτεία.

Η «Ελληνογερμανική Εταιρική Σχέση»
“Sponsored links”
Με την Ελληνογερμανική Εταιρική Σχέση, όπως επικαλούνται άρθρα με βάση γερμανικές διπλωματικές πηγές, προβλέπεται η ανάληψη από τους Γερμανούς «ζητημάτων κρατικής διαχείρισης στην Ελλάδα, στα οποία περιέχονται ζητήματα δημοσιονομικά, δομής του κράτους, διαχείρισης των νοσοκομείων, ενέργειας, αναπτυξιακά, τουρισμός κ.λ.π.» Αυτό σε κεντρικό επίπεδο, όπου η Γερμανία μπαίνει με τη συμφωνία αυτή στην κρατική διαχείριση της Ελλάδας.
Τα μνημόνια που ακολούθησαν στη συνέχεια για τα οποία έχουμε μάθει και συζητήσει πολύ, αποτελούν την υλοποίηση αυτής  της κεντρικής συμφωνίας κι αυτό οι περισσότεροι (-ες) από εμάς δεν το ξέραμε. Για την ενσωμάτωση της Ελλάδας στην αυτοκρατορία του Δ΄Ράιχ χρειάστηκε μια μεταβατική περίοδο και έναν  πρωθυπουργό αλλοιώτικον από τους άλλους που θα λειτουργούσε πέρα από την πολική, σαν μάνατζερ με ειδικές γνώσεις για την τεχνική διεκπεραίωση του συγκεκριμένου έργου.
Το κατάλληλο πρόσωπο βρέθηκε και  μετά τη λήξη της θητείας του είχαν ολοκληρωθεί εκείνα τα περίεργα φαινόμενα για τα οποία ακούγαμε και δεν καταλαβαίναμε όπως τον Βαρουφάκη να λέει για σχέδιο πώς να πάρουμε τα Α.Φ.Μ. των Ελλήνων πολιτών από τη Γερμανία, κλήσεις πολιτών από την Εφορία που μιλούσαν για οφειλή στο γερμανικό Δημόσιο κ.λ.π (στη συνέχεια βέβαια διόρθωσαν τις φόρμες για να μην μας το βγάζουν και μπροστά στα μάτια μας). Αυτά όλα και τα μνημόνια που ακολούθησαν ήταν εφαρμογή και υλοποίηση αυτού που ονομάστηκε «Ελληνογερμανική Εταιρική Σχέση».
Και βέβαια ο θεσμός αυτός «έσφυζε από Δημοκρατία» απ’ αυτήν την δημοκραία που ξέρουν να εξασκούν τα κράτη της «πολιτισμένης Δύσης» του Διαφωτισμού. Όχι μόνο ο ελληνικός λαός δεν ενημερώθηκε ποτέ ότι έγινε «εταίρος» ενός άλλου κράτους με το οποίο μάλιστα είχε προηγούμενα και έχυσε άφθονο αίμα για να αποτινάξει τον ζυγό του στο παρελθόν, από καμιά από τις τέσσερις κυβερνήσεις που φρόντισαν για την εφαρμογή του (όλες, αδιαμαρτύρητα και χωρίς καμιά εξαίρεση), όχι μόνο καμιά προειδοποίηση έστω και σαν νύξη δεν υπήρχε σε κανένα εκλογικό πρόγραμμα, αλλά η συμφωνία αυτή δεν πέρασε ποτέ από καμιά Βουλή ούτε την ελληνική αλλά ούτε και τη γερμανική, μόνο τα μνημόνια πού ήταν εφαρμογή της περάσαν αδιάβαστα και αμετάφραστα από τη Βουλή της «χώρας των ηττημένων» όπως ονόμασε την Ελλάδα η Die Welt. Αλλά βέβαια ούτε και αυτά υπήρχαν σε κανένα εκλογικό πρόγραμμα , πέρασαν πραξικοπηματικά για το λαό κάνοντας την Δημοκρατία που ζούμε ελάχιστα να διαφέρει από δικτατορίες κανονικές και με τη βούλα.

Η «Ελληνογερμανική Συνέλευση»
Είναι το δίδυμο αδελφάκι τής προηγούμενης. Επειδή η πρώτη συμφωνία αφορά την κεντρική κρατική δομή, η Γερμανία όμως είναι ομοσπονδιακό κράτος με επαρχίες που είναι κρατίδια θα έπρεπε και η ενσωματωμένη (χωρίς να το ξέρει ο λαός της) Ελλάδα να αποκτήσει παρόμοια δομή. Με τις ετήσιες συναντήσεις των εκπροσώπων των Δήμων και των Περιφερειών όπου δίνονται τα «μαθήματα», με τις ενδιάμεσες επισκέψεις στη Γερμανία για «πρακτική εξάσκηση», με τις αδελφοποιήσεις Δήμων και Περιφερειών με αντίστοιχους γερμανικούς, επιδιώκεται η ένταξη της Ελλάδας των περιφερειών στη γερμανική διοίκηση των κρατιδίων.
Για να λειτουργεί αρμονικά η γερμανική διοίκηση χρειαζόταν η νέα αποικία να αποκτήσει ανάλογη διοικητική δομή και σημαντικά μεγαλύτερη αυτονομία στις περιφέρειες. Το έδαφος προετοίμασε ο Καλλικράτης αλλά δεν ήταν αρκετός γιατί οι περιφέρειες και οι δήμοι της Ελλάδας δεν θα ήταν χρήσιμο (για τη Γερμανία) να αυτονομηθούν αυτοτελώς αλλά σαν παιδιά που δεν έχουν ωριμάσει και δεν έχουν εμπεδώσει την τευτονική «ορθολογική» αντιμετώπιση των πραγμάτων, στη «Συνέλευση» αυτή θα έπρεπε να πάνε με  τον κηδεμόνα τους. Δεν είχαν πρόβλημα να μας το πουν κατάμουτρα σε πολλές επαναλήψεις για να το εμπεδώσουμε.
Ο μέχρι πρόσφατα επιτετραμμένος για την Ελληνογερμανική Συνέλευση με πρόσθετες ιδιότητες του μέλους της γερμανικής κυβέρνησης και υφυπουργός Ελλάδας παρακαλώ (ποια άλλη ομολογία χρειάζεται ότι η Ελλάδα έχει προσαρτηθεί σαν αποικία στη Γερμανία) έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι στις προθέσεις της Συνέλευσης είναι να κάνει την Ελλάδα να σταθεί στα πόδια της (οποία εταιρική σχέση!).Μην πάει ο νους σας σε καμιά οικονομική βοήθεια έστω υστερόβουλη σαν αυτή του σχεδίου Μάρσαλ.
Όχι μόνο δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο αλλά η Γερμανία αρνείται ακόμα να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της στην καταβολή των αποζημιώσεων από την καταστροφή που προκάλεσε στον Β΄Π.Π. και επιπλέον η εξοντωμένη Ελλάδα έχει ισότιμη συμμετοχή στη λειτουργία αυτού του θεσμού ο οποίος υπάγεται στο γερμανικό υπουργείο εξωτερικών.
Η βοήθεια θα είναι, όπως λένε διαρκώς, σε επίπεδο παροχής τεχνογνωσίας . Φτου, είπα την απαγορευμένη από το παγκοσμιοποιητικό «γλωσσάρι» λέξη. Δεν τη λένε παροχή που παραπέμπει σε μονόδρομη σχέση αλλά μιλούν πάντα για ανταλλαγή τεχνογνωσίας ενώ είναι φανερό ότι δεν υπάρχει καμιά ανταλλαγή, οι Γερμανοί είναι μόνιμα οι διδάσκαλοι αντιμετωπίζοντας τους Έλληνες ομόλογούς τους σαν το νήπιο που δεν έχει μάθει να στέκεται στα πόδια του και αυτού του είδους τη βοήθεια ομολογεί ανοιχτά ο κ. Φούχτελ ότι έχει στο νου του.
Ο συμπατριώτης του μάλιστα οικονομολόγος και μέλος της Task Force Γιενς Μπάστιαν, σε ομιλία του στο Βερολίνο είπε για τη δικιά του βοήθεια το ίδιο πράγμα με πιο γλαφυρό τρόπο : ότι η όλη προσπάθεια συνίσταται στο «να μάθει τους Έλληνες να περπατούν και θα τερματιστεί όταν τα  αναπρογραμματισμένα πόδια τους  θα έχουν συνηθίσει στον ορθό ευρωπαϊκό βηματισμό» (όταν αποκτήσουν δηλαδή τη νεοφιλελεύθερη λογική).
Στην «Ελληνογερμανική Συνέλευση» δεν δημιουργούνται επαφές ανάμεσα στους εκπροσώπους δήμων και περιφερειών Ελλάδας και Γερμανίας χωρίς παρέμβαση κυβερνητικών εκπροσώπων όπως διατείνονται οι Γερμανοί. Γιατί οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι δεν λείπουν, λείπουν μόνο οι Έλληνες κυβερνητικοί εκπρόσωποι.
Τόσο ο νέος επιτετραμμένος από την γερμανική κυβέρνηση υπήρξε μέλος της όσο και ο προηγούμενος ο γνωστός μας Φούχτελ ήταν ενεργό μέλος και επιπλέον διορισμένος υφυπουργός Ελλάδας .Έλληνας εκπρόσωπος μπορεί να απευθύνει κάποιον χαιρετισμό για να δείξει ότι έχει συναινέσει στο ξεπούλημα, άλλη συμμετοχή δεν έχει. Οι εκπρόσωποι των ελληνικών δήμων και περιφερειών συζητούν απ’ ευθείας με την  γερμανική κυβέρνηση.
Κι αυτό έχει ξανασυμβεί. Πότε; Το 1941.Από τα πρώτα πράγματα που έκανε το γερμανικό διοικητήριο όταν εγκαταστάθηκε στην Αθήνα ήταν να έρθει σε επικοινωνία με τους διορισμένους από τον Μεταξά δημάρχους και να τους ζητήσει να αναφέρονται στη γερμανική διοίκηση. Όποιος αρνήθηκε απολύθηκε από τη θέση του. Κι όμως υπήρξαν μερικοί που αρνήθηκαν. Οι σημερινοί εκλεγμένοι εκπρόσωποι, έστω κι αν ισχυριστούν ότι δεν ξέρουν τίποτα για τις συμφωνίες υποδούλωσης που υπόγραψε ο Γιωργάκης Παπανδρέου, πώς μπορεί να δέχονται να παίξουν έναν ρόλο που δεν είναι δύσκολο να καταλάβουν ποιος είναι από την ίδια τη λειτουργία αυτού του θεσμού;
Θα σταματήσω εδώ  γιατί υπάρχουν πολλά ακόμα να ειπωθούν γι αυτή την τρόπος του λέγειν «Ελληνογερμανική Συνέλευση». Για τα εξαιρετικά αμφιλεγόμενα οφέλη (είναι ο 8ος χρόνος λειτουργίας του θεσμού, τα είδατε πουθενά αυτά τα περιβόητα οφέλη;), για το πέρασμα στην περιφερειακή διακυβέρνηση του κ. Πατούλη, για την είσοδο των τραπεζών Sparkassen στην Ελλάδα, για την παράκαμψη των δημοτικών συμβουλίων και την σιωπή που τυλίγει τις συζητήσεις και τα πεπραγμένα αυτής της υποτίθεται Συνέλευσης θα επανέλθω σε άλλο κείμενο.
Τώρα είναι η ώρα της οργής: ΕΙΝΑΙ ΥΒΡΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ Η «ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ» ΤΗΣ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ. ΔΕΝ ΤΟ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.
*Πηγή: agonaskritis.gr – Εβελίνα Χατζηδάκη