Translate

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2019

Άρχισαν οι προβοκάτσιες...

Νεκτάριος Δαπέργολας
 Κάποιος - λέει - πήγε χτες το μεσημέρι στη μέση της Ομόνοιας, άρχισε στα καλά καθούμενα να βρίζει τον Αλλάχ και τον Μωάμεθ (στα αγγλικά).
Μετά από λίγο συνελήφθη από την αστυνομία, στο καπάκι πλάκωσε ο Πέτρος Κωνσταντίνου (το γνωστόν εξ ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΚΕΕΡΦΑ ορμώμενον μαντρόσκυλον της… δημοκρατικής ευαισθησίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων) εμφανίστηκε ξαφνικά, καταγγέλλοντας την ισλαμοφοβία και τον ρατσισμό.


Και κάνανε έπειτα και πορεία διαμαρτυρίας οι θιγόμενοι Αφγανοπακιστανοί έξω από το αστυνομικό τμήμα της περιοχής (φωτό).

Η διαμαρτυρία έγινε παρέα με τον Κωνσταντίνου και με βασικό σύνθημα «Ποτέ πια φασισμός».

Και ελπίζω να αντιλαμβάνεστε πόσο ανησυχητικό τυγχάνει όχι μόνο το συμβάν καθ’ αυτό, αλλά επίσης (και ίσως κι ακόμη περισσότερο) το πόσο εξόφθαλμα πρόχειρο και κακοστημένο ήταν.

Είναι τέτοια η διάλυση και ολοκληρωτική κατάρρευση σε τούτο το ξεπουλημένο και ρημαγμένο κρατίδιο, που το λυμαίνονται προδότες, ξένες υπηρεσίες και ΜΚΟ επαγγελματιών δικαιωματάδων και όπου πλέον ούτε νόμοι λειτουργούν ούτε θεσμοί ουσιαστικά υφίστανται, ώστε είναι φανερό πως ακόμη και οι προβοκάτσιες που θα πυκνώνουν από εδώ και πέρα, δεν χρειάζεται να είναι καν καλοσκηνοθετημένες.

Οι προβοκάτσιες Θα στήνονται πλέον στο πόδι, θα εκτελούνται άμεσα και θα «προκαλούν» τις αναμενόμενες (και επιθυμητές για κάποιους) «αντιδράσεις».

Κι από ένα σημείο κι έπειτα βεβαίως, δεν θα χρειάζονται ούτε καν οι προβοκάτσιες.


Η χτεσινή οπερέτα δείχνει να είναι εξαιρετικά χαρακτηριστική κι ανατριχιαστικά εύγλωττη.

Το μόνο βέβαιο είναι πως έρχονται πολύ δύσκολες μέρες…

ΠΗΓΗ:
https://kostasxan.blogspot.com/2019/12/blog-post_722.html

Συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν: Μια τρύπα στο νερό. Φιάσκο για την Ελλάδα

μητσοτάκη 
 
Σε φιάσκο για την Ελλάδα και σε ένα εξωραϊσμό του Ερντογάν, την ώρα που ασκεί θαλάσσια επιδρομή και έχει κηρύξει ιδιόμορφο πόλεμο κατά της χώρας μας, κατέληξε η συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν.
Απορεί κανένας γιατί ο Κ. Μητσοτάκης ζήτησε να γίνει αυτή η έκτακτη συνάντηση στο περιθώριο της ΝΑΤΟικής σύναξης, αφού δεν είχε να πει το παραμικρό ούτε να αναλάβει καμία πρωτοβουλία, παρά μόνο να προβεί σε άτονες, φοβικές δηλώσεις που δεν έλεγαν τίποτα και απλώς διαπίστωσαν, άκουσον-άκουσον, τις “διαφωνίες” των δύο πλευρών, λες και επρόκειτο για συζήτηση επί φιλοσοφικών θεμάτων.
Το ίδιο η παρέμβαση του Κυρ. Μητσοτάκη στη ΝΑΤΟική Σύνοδο προσομοίαζε με ακαδημαϊκή διάλεξη εντός τρίτου καθηγητή, που εισηγείτο στην Ατλαντική Σύναξη αρχές και αξίες εύρυθμης λειτουργίας της, λες και δεν αναφέρετο σε σημεία και τέρατα, που έχουν διαμορφώσει τραγικές καταστάσεις στην περιοχή μας και όχι μόνο και για τα οποία οι ιθύνοντες και οι κυρίαρχοι του ΝΑΤΟ, μιας Συμμαχίας σε κρίση και παρακμή, έχουν επιδείξει αφόρητη υποκρισία και απεριόριστη κυνικότητα.
Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι η χώρα δεν διαθέτει ηγεσία ικανή να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, παρά παραδομένες και φοβισμένες μετριότητες, οι οποίες το μόνο που ξέρουν είναι να καρεκλοθηρούν, να διαπλέκονται και να ακολουθούν και να παρακολουθούν αγόγγυστα τα Δυτικά κέντρα, ακόμα και αν αυτά καλύπτουν επεκτατικές πολιτικές που ακρωτηριάζουν την χώρα.
Είναι πολύ χαρακτηριστική η θλιβερή δήλωση που έκανε ο Κυρ. Μητσοτάκης μετά το πέρας της μιάμισης ώρας συνάντησης με τον Ερντογάν, με την οποία την μόνη ηλιθιότητα που θεώρησε σκόπιμο να σημειώσει είναι ότι ο Τούρκος Πρόεδρος θα συνεχίσει να συζητά για τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, ενώ την ίδια ώρα η Τουρκία δήλωνε ότι “ξεκινάει γεωτρήσεις βάσει της συμφωνίας με τη Λιβύη“!
Η δήλωση του Κυρ. Μητσοτάκη
«Με τον πρόεδρο της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, είχαμε μια ανοιχτή συζήτηση. Εθεσα στο τραπέζι όλα τα ζητήματα που προκύπτουν από τις τελευταίες τουρκικές ενέργειες. Κατεγράφησαν οι εκατέρωθεν διαφωνίες» δήλωσε αμέσως μετά τη συνάντηση με τον Τούρκο πρόεδρο ο Έλληνας πρωθυπουργός.
«Οι δύο πλευρές ωστόσο συμφώνησαν στη συνέχιση των συζητήσεων για τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης του υπουργείου Εθνικής Άμυνας» υπογράμμισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επισημαίνοντας πως «έδωσα εντολή στον υπουργό Εξωτερικών να συγκαλέσει το Ανώτατο Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής για να ενημερωθούν όλα τα κόμματα».
«Θέλω να διαβεβαιώσω τον ελληνικό λαό ότι οι δυσκολίες στις σχέσεις με την Τουρκία υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Εκτιμώ όμως ότι εφόσον και οι δύο πλευρές δείξουν καλή διάθεση αυτές τελικά μπορούν να ξεπεραστούν» κατέληξε.

Β.Ζ
iskra

Thanksgiving: Γιορτάζοντας την απαρχή μιας γενοκτονίας

Πριν λίγες ημέρες οι ΗΠΑ γιόρτασαν την Ημέρα των Ευχαριστιών. Ποιο είναι όμως το νόημα του Thanksgiving και τι σηματοδοτεί για τους ιθαγενείς αμερικανούς που έχουν υποστεί αιώνες διωγμών από το «Λευκό Νέο Έθνος» της Βόρειας Αμερικής; Αναδημοσιεύουμε το εξαιρετικό αναλυτικό ρεπορτάζ της Λαμπρινής Θωμά, όπως δημοσιεύτηκε στο The Press Project.
Μέχρι και το 2017, ο «προοδευτικός» Καναδάς, στην επαρχία του Σασκατούν, υποχρέωνε τις ιθαγενείς γυναίκες σε στείρωση. Η καταγγελία, που έγινε μόλις πέρισυ, αφού συγκέντρωσε στοιχεία η πρώτη στη χώρα δικηγορική εταιρία που έφτιαξαν Ινδιάνοι δικηγόροι, αναφέρει ότι «την ώρα που τις έπιαναν οι πόνοι εύρισκαν την ευκαιρία να τις πιέσουν, ενοχλήσουν, υποχρεώσουν να υπογράψουν δίνοντας τη συγκατάθεσή τους». Αν δεν υπέγραφαν, τότε κρατούνταν, και δεν τους επιτρεπόταν να δουν τα νεογέννητα παιδιά τους, μέχρι να υπογράψουν ή και να πραγματοποιηθεί ο καυτηριασμός, ανέφερε η δικηγόρος Αλίσα Λόμπαρντ. Ανάμεσα σε όσα τους έλεγαν, είναι και πως η επέμβαση είναι αναστρέψιμη.
Οι αρχές του Σασκατούν και του Καναδά ζήτησαν συγγνώμη, αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο να υπάρχουν πολλά ακόμη θύματα της εγκληματικής αυτής τακτικής.
Τη σχετική μήνυση, το Νοέμβριο του 2018, κατέθεσαν αρχικά εξήντα ιθαγενείς γυναίκες κι αφορά εκβιαστικές στειρώσεις που έγιναν τα τελευταία 25 χρόνια. Θα ήταν περισσότερες, αλλα «η επίμονη κατάθλιψη και τα άγχη» που ακολούθησαν την υποχρεωτική στείρωση έχουν πάρει και ζωές. Κάτι όχι ασυνήθιστο στις ινδιάνικες κοινότητες, όπου οι αυτοκτονίες, τα ναρκωτικά και το αλκοόλ είναι «κάτι αναμενόμενο και φυσιολογικό».
«Αόρατες, αδύναμες, τρομαγμένες» δήλωναν οι γυναίκες θύματα, στην Ινδιάνα καθηγήτρια Ιατρικής και σήμερα βουλευτή, Υβόν Μπογιέρ, που έφερε πρώτη το θέμα στο φως, το 2017. «Και δε συνέβη μόνο στο Σασκατούν, συνέβη στη Ρετζίνα, συνέβη στο Ουίνιπεγκ, συνέβη όπου υπάρχει μεγάλος πληθυσμός αυτοχθόνων γυναικών».
Είναι το πιο πρόσφατο κεφάλαιο σε μια γενοκτονία που κρατά πάνω από 500 χρόνια. Μια γενοκτονία που, σύμφωνα με μια ακραία θεωρία, ήταν τόσο μαζική ώστε έριξε τη μέση θερμοκρασία της γης. Οι Ινδιάνοι της Αμερικής, Βόρειας, Νότιας, Κεντρικής, σφαγιάζονται, κυνηγούνται, σκλαβώνονται, βασανίζονται ακόμη και σήμερα, στο όνομα του «Πολιτισμού» του Λευκού. Η εικόνα που κατέγραψε, μιλώντας για τη Βολιβία, ο Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα, δεν έχει αλλάξει καθόλου, επί σχεδόν έξι αιώνες. Το χρώμα του δέρματος, η διαφορετική μεταφυσική προσέγγιση και πνευματικότητα, η ιδιοπροσωπεία των ινδιάνικων φυλών μισήθηκαν και μισούνται από το Λευκό κατακτητή, που κάνει το χρώμα του δέρματός του σημαία. Οι ιθαγενείς ονομάζονται «απολίτιστοι» ώστε ο άπληστος, ληστρικός δυτικοευρωπαίος άνθρωπος να μπορεί να σκοτώσει, κλέψει και αρπάξει με ήσυχη της «πολιτισμένη» συνείδησή του. Οπως κάνει από το 1204 ως σήμερα.
Την άδεια της ληστρικής και φονικής πολιτικής του, ο Λευκός αποικιοκράτης την έχει από τον ίδιο τον Ινδιανο, μας λέει στο Thanksgiving. Οι Ινδιάνοι όχι μόνο ταϊζουν και σώζουν τους λευκούς πουριτανούς, που φτάνουν άθλιοι και πεινασμένοι, αλλά τους καλούν να μείνουν. Τους διδάσκουν να καλλιεργούν το καλαμπόκι, να ψαρεύουν με τον ινδιάνικο τρόπο, να κυνηγούν μαζί τους. Τους προσφέρουν τη Γη τους. Και οι Πουριτανοί την παίρνουν, αλλά με τον μόνο τρόπο που ξέρουν: με όρους ιδιοκτησίας. Εκεί, το έγκλημα αρχίζει. Εκεί η ηθική δικαιολογία που κρύβεται πίσω από το Thanksgiving, βάζει ρίζες. Οι Ινδιάνοι δεν ξαναεμφανίζονται, μετά εκείνη την πρώτη γιορτή, όπου οι λευκοί τρώνε το καλαμπόκι που έχουν καλλιεργήσει, τις γαλοπούλες που έχουν κυνηγήσει, τα ψάρια που έχουν μάθει και πιάνουν – οι Ινδιάνοι παρέδωσαν τη γη και τέλος του παραμυθιού, καλησπέρα σας. Στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο που κινούνται κι όσες άλλες ιστορίες Ινδιάνων πέρασαν στην Λευκή Ιστορία – όπως η Ποκαχόντας ή η Σακακαουέα που βοήθησε το Λούις και τον Κλάρκ.

Ο προτεσταντισμός στο Thanksgiving

Παράλληλα, ο Προτεσταντισμός βάζει βαθιά τις ρίζες του: οι Άγγλοι πουριτανοί είναι οι «γεννήτορες» της Λευκής Αμερικής, οι Λευκοί Αγγλοσάξονες Προτεστάντες (White Agglosaxon Protestants, WASP).  Εδώ είναι οι ρίζες εκείνου του περιβόητου άσματος της Κου Κλουξ Κλαν – και της ίδιας της Κου Κλουξ Κλαν, προφανώς:
Οταν το βαμβάκι θα φυτρώσει στη συκιά
Και τα φύτρα στο τριαντάφυλλο θα κρέμονται
Όταν οι ξένοι θα κυβερνούν τις ΗΠΑ
Κι οι Εβραίοι θα αποκτήσουν ίσια μύτη
Όταν όλοι υμνούν τον Πάπα
Στη γη του Θείου Σαμ
Κι ένας Έλληνας εκλεγεί πρόεδρος
Τότε η Κου Κλουξ Κλαν θα έχει ξεφτυλιστεί
When cotton grows on the fig tree
And alfalfa hangs on the rose
When the aliens run the United States
And the Jews grow a straight nose
When the Pope is praised by every one
In the land of Uncle Sam
And a Greek is elected President
Then–the Ku Klux won’t be worth a damn.
Οι Εβραίοι, οι ρωμαιοκαθολικοί και οι Έλληνες εδώ καταγράφονται σαφώς ως στόχοι – έχουν, άλλωστε, τελειώσει με τους Ινδιάνους οι WASP, τον 19ο και 20ο αιώνα, όταν χρειάζονται φτηνά εργατικά χέρια και τα βρίσκουν δημιουργώντας νέες μορφές δουλείας.
Η επιλογή των προτεσταντών πουριτανών ως «γεννητόρων» της Λευκής Αμερικής είναι πολιτική και όχι ιστορική. Η σημερινή γιορτή της Λευκής Bόρειας Αμερικής, το Thanksgiving, η Ημέρα την Ευχαριστιών, είναι ίσως η πιο υποκριτική γιορτή στον κόσμο. Θέτει τις ρίζες της στο 1619, στη Βιργινία των ΗΠΑ, όταν 38 βρετανοί πουριτανοί έποικοι γιόρτασαν τον πρώτο χρόνο από την άφιξή τους στην Αμερική, με μια μεγάλη γιορτή, στην οποία προσκάλεσαν και τους Ινδιάνους Ουαμπανόαγκ, γιατί χάρη στους ιθαγενείς, τις προσφορές και τη φιλοξενία τους, κατάφεραν να επιβιώσουν.
Με τη σημερινή της μορφή γιορτάζεται από τον αμερικάνικο εμφύλιο και μετά. Μέχρι τον αμερικάνικο εμφύλιο ήταν μια γιορτή δεμένη με τις πουριτανικές παραδόσεις. Το 1863 ο Αβραάμ Λίνκολν όρισε την Ημέρα των Ευχαριστιών ως εθνική αργία, στοχεύοντας στη δημιουργία ενός θεσμού που θα βοηθούσε στην ενότητα του νέου έθνους. Του Λευκού Νέου Έθνους. Αυτό επιθυμούν να θυμούνται, όχι τη γενοκτονία των Ινδιάνων ούτε τη σκλαβιά των Αφροαμερικάνων.
Η ιστορία των «κατώτερων λαών», των «απολίτιστων» και των «αγρίων», που ξεκινάει από κει και πέρα, η γενοκτονία που ακολουθεί, δεν ενδιαφέρει κανέναν, μέχρι να αναλάβει ο αναρχικός ιστορικός, Χάουαρντ Ζην να μιλήσει για το λαό, τους λαούς της Νέας Γης.
Ακόμη και αυτό, το Νέα Γη, κουβαλάει το ρατσισμό και την βαρβαρότητα των αποικιοκρατών. Η «Γηραιά Ήπειρος», επίσης. Η βαρύτητα των λέξεων και ο τρόπος που η δικαιολόγηση της γενοκτονίας των Ινδιάνων περνούν στη γλώσσα, σε όλες της γλώσσες οι λαοί των οποίων ανήκουν ή διοικούνται από Imperium, είναι συγκλονιστική.
Οι Ινδιάνοι δολοφονούνται, οι ινδιάνοι δε χωρούν, για να χτιστεί ο κόσμος του Λευκού ανθρώπου, με «Ελευθερία, δικαιοσύνη και ίσες ευκαιρίες για ολους», του λευκού που ζητάει «τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους» για να χτίσει την αυτοκρατορία του, αφού πρώτα καθαρίσει τον τύπο από όσους έχουν διαφορετικό χρώμα από κείνον. Και, εδώ πάνω στηρίζεται όλο το οικοδόμημα των υπέρμαχων της υπεροχής των Λευκών (white supremacists) στις ΗΠΑ: στις ίδιες της ρίζες αυτού του κράτους, που γιορτάζονται μεγαλοπρεπώς και πάλι σήμερα. Εδώ βρίσκεται ο λόγος που, ακόμη, οι εναπομείναντες, αυτοκτονούν, γίνονται αλκοολικοί, καταφεύγουν στα ναρκωτικά, έχουν μέσο όρο ζωής κάτω των 35 ετών, μέσα στις «αναπτυγμένες» ΗΠΑ. Δούλοι και υποτελείς στην ίδια τους τη γη, αποστερημένοι από γλώσσα, παράδοση, ταυτότητα.
Kαι αυτοί οι λίγοι, πια, Ινδιάνοι, περιορισμένοι σε καταυλισμούς, στρατόπεδα συγκέντρωσης με δώρο ένα καζίνο στους «τυχερούς». Και τα παιδιά τους, υποχρεωμένα να πηγαίνουν στο σχολειό της ζηλευτής λευκότητας, καλούνται να παίξουν,  με ψεύτικα φτερά στο κεφάλι, στην παιδική εορτή του Thanksgiving, τους Ινδιάνους που προσφέρουν τα πάντα στο Λευκό Αγγλοσάξωνα Προτεστάντη. Η ταπείνωση κι η περιφρόνηση σε όλο της το μεγαλείο.
Ο Λέοναρντ Πελτιέρ, ο φυλακισμένος ήρωας του Ινδιάνικου Κινήματος, αιχμάλωτος ενός μακραίωνου πολέμου, τα λέει όλα, στο φετινό του μήνυμα, από τη φυλακή:
«Το 2019 φτάνει στο τέλος του και μαζί του, έρχεται και η μέρα που οι περισσότεροι Αμερικάνοι θεωρούν ξεχωριστή, η Ημέρα των Ευχαριστιών. Καθώς αφήνω το νου μου να πλανηθεί πέρα από τα ατσάλινα κάγγελα και τους τσιμεντένιους τοίχους, προσπαθώ να φανταστώ τι κάνουν οι άνθρωποι έξω από τις πύλες της φυλακής, και τι σκέφτονται. Σκέφτονται ποτέ τους Ιθαγενείς λαούς που διώχθηκαν από τις πατρίδες τους; Καταλαβαίνουν ότι, σε κάθε τους βήμα, προς όποια κατεύθυνση, βαδίζουν πάνω σε κλεμμένη γη; Μπορούν να φανταστούν, έστω για ένα λεπτό, πως ήταν να βλέπει κανείς όσα υπέφεραν οι γυναίκες, τα παιδιά, τα μωρά, οι ασθενείς και οι γέροντες, όταν τους υποχρέωναν να πάνε όλο και πιο δυτικά, χωρίς τροφή, μέσα στο άγριο κρύο; Αυτοί ήταν ο λαός μου, και αυτή ήταν η Γη μας. Ήταν καιρός που είμασταν ελεύθεροι και μπορούσαμε να κυνηγήσουμε το βούβαλο και να μαζέψουμε τροφή και ιερά φάρμακα. Μπορούσαμε να ψαρεύουμε και απολαμβάναμε το καθαρό νερό! Ο λαός μου ήταν γενναιόδωρος, μοιράστηκε όλα όσα είχε, μοιράστηκε και τη γνώση της επιβίωσης στους άγριους χειμώνες ή τα καυτά, υγρά καλοκαίρια. Σεβόμασταν τα δώρα του Δημιουργού μας και θυμόμασταν να τον ευχαριστούμε καθημερινά. Είχαμε τελετές και ειδικούς χορούς, που ήταν μια γιορτή της ζωής.
Με τον ερχομό των ξένων στις ακτές μας, η ζωή που ξέραμε θα άλλαζε δραματικά, καθώς η ατομική ιδιοκτησία ήταν απολύτως ξένη στο λαό μου. Φράχτες;;;; Ούτε που τους είχαμε ακούσει ποτέ τότε. Είμασταν ένας κοινωτικός λαός και φροντίζαμε ο ένας τον άλλο. Οι παππούδες μας δεν ζούσαν απομονωμένοι από μας! Ήταν οι κάτοχοι της σοφίας και οι ιστορικοί μας, και ένας σημαντικός δεσμός στις οικογένειές μας. Τα μωρά μας; Ήταν και είναι το μέλλον μας! Δείτε αυτά τα υπέροχα παιδιά που διακινδυνεύουν και αγωνίζονται για να κρατήσουν το νερό μας και το περιβάλλον καθαρό και ασφαλές για τις γενιές που δεν έχουν έρθει ακόμη. Είναι πρόθυμα να αντιμετωπίσουν τις γιγάντιες πολυεθνικές εταιρίες, να επιμορφώσουν το κοινό για την καταστροφή που προκαλούν. Χαμογελώ με ελπίδα όταν τα σκέφτομαι. Είναι ατρόμητα και έτοιμα να πουν την αλήθεια, σε όποιον θέλει να την ακούει. Και ακόμη, θυμόμαστε τους αδελφούς και τις αδελφές μας στη Βολιβία, που έχουν εξεγερθεί, υποστηρίζοντας τον πρώτο Ιθαγενή πρόεδρο, τον Έβο Μοράλες. Η αφοσίωσή του στο λαό, στη Γη, στον πλούτο και την προστασία της γης, ενάντια στη διαφθορά είναι αξιοσημείωτα. Αναγνωρίζουμε και ταυτιζόμαστε τόσο με αυτόν τον αγώνα…
Έτσι λοιπόν, σήμερα, ευχαριστώ όλους τους ανθρώπους που θέλουν να είναι ανοικτόμυαλοι, αυτούς που είναι πρόθυμοι να αναλάβουν την ευθύνη να σχεδιάσουν για επτά γενιές μετά, αυτούς που θυμούνται τις θυσίες των προγόνων μας ώστε να συνεχίζουμε να μιλάμε τη δική μας γλώσσα, να ευχαριστούμε με τον δικό μας τρόπο μέσα στο δικό μας δέρμα, και να αναγνωρίζουμε πάντα και να σεβόμαστε την ιθαγενή μας καταγωγή.
Εσείς, που είστε ευγνώμονες γιατί έχετε αρκετό φαγητό να ταϊσετε τις οικογένειές σας, δώστε παρακαλώ σας, και στους λιγότερο τυχερούς. Αν είστε στα ζεστά και έχετε ένα άνετο καταφύγιο στο οποίο ζείτε, δώστε παρακαλώ σας, και σε εκείνους που κρυώνουν και είναι άστεγοι. Αν δείτε κάποιον δυστυχισμένο που να χρειάζεται έναν καλό λόγο, ή και δύο, γίνετε αυτός που θα κάνει το βήμα και θα απλώσει το χέρι. Και, το σημαντικότερο, όταν βλέπετε την αδικία, όπου και αν τη βλέπετε, να είστε γενναίοι, να μιλάτε και να την αντιμετωπίζετε.
Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους που με θυμάστε και εμένα και την οικογένειά μου, στις προσευχές σας. Σας ευχαριστώ που συνεχίζεται να με στηρίζετε και να πιστεύετε σε μένα. Δεν υπάρχει λεπτό μέσα στη μέρα που περνά που να μην ελπίζω ότι αυτή η ίδια μέρα θα είναι και η μέρα που θα ελευθερωθώ. Ζω για τη μέρα που θα μυρίσω πάλι τον καθαρό αέρα, που θα νοιώσω την αύρα στα μαλλιά μου, θα δω τα σύννεφα να τρέχουν να κρύψουν τον ήλιο και το φεγγάρι να χαράζει με το φως του το δρόμο για το ιερό Ινιπι. Αυτή όντως θα είναι η μέρα που θα μπορώ να την ονομάσω ημέρα των Ευχαριστιών (Thanksgiving).
Ευχαριστώ όποιον με ακούει και ακούει τις λέξεις μου. 
Το Πνεύμα μου είναι εκεί μαζί σας. 
Ντόκσα [εις το επανιδείν],
Στο Πνεύμα του Τρελλού Αλόγου,
Λέοναρντ Πελτιέρ».
Πηγή: thepressproject.gr

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2019

Η Γκρέτα Τουνμπεργκ κήρυξε πόλεμο στους λευκούς

 
 
 
"Η Πράσινη τρέλα", η οποία σαρώνει τον δυτικό κόσμο, έχει ήδη σοβαρές οικονομικές συνέπειες. Αλλά υπάρχει κάθε λόγος να πιστεύουμε ότι το επόμενο βήμα θα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον. Ειδικά αν ληφθεί υπόψη ότι οι δύο βασικές συμβολικές μορφές του παγκόσμιου "πράσινου κινήματος", η Αλεξάνδρεια Okasio-Cortes και η Greta Tunberg, αφαίρεσαν τις μάσκες των ακτιβιστών για το περιβάλλον και έθεσαν σταθερά τους πραγματικούς πολιτικούς στόχους τους. Εάν επιτύχουν τους στόχους τους, ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος, και η Ρωσία και η Κίνα είναι πιθανό να παραμείνουν τα τελευταία νησιά κοινής λογικής σε έναν κόσμο που προτιμά να ξεχάσει την κοινή λογική.

Η Greta Tunberg συνέγραψε ένα άρθρο για το πρόγραμμα με δύο ριζοσπαστικούς ακτιβιστές με τίτλο "Γιατί διαμαρτυρόμαστε ξανά", στο οποίο οι συγγραφείς παραδέχονται ειλικρινά ότι ο αγώνας τους για "διάσωση του πλανήτη" απαιτεί την καταστροφή του υπάρχοντος πολιτικού και οικονομικού συστήματος: "Η ενέργεια αυτή πρέπει να είναι ισχυρή και ευρείας εμβέλειας. Εξάλλου, η κλιματική κρίση δεν αφορά μόνο το περιβάλλον. Είναι μια κρίση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δικαιοσύνης και της πολιτικής βούλησης. Τα αποικιακά, ρατσιστικά και πατριαρχικά συστήματα καταπίεσης την έχουν δημιουργήσει και καλλιεργήσει. Πρέπει να τους αποσυναρμολογήσουμε όλους.


Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τη συγκεκριμένη γλώσσα των ριζοσπαστών "πράσινων" ακτιβιστών, απαιτείται μετάφραση των βασικών εννοιών που χρησιμοποιούνται σε αυτό το μανιφέστο. Στον εννοιολογικό τους μηχανισμό, το "πατριαρχικό σύστημα καταπίεσης" είναι οποιαδήποτε κοινωνία με παραδοσιακές αξίες, στις οποίες οι άνδρες είναι άνδρες, οι γυναίκες είναι γυναίκες, και η οικογένεια είναι συμμαχία μεταξύ ανδρών και γυναικών, συμπεριλαμβανομένης της ανατροφής της επόμενης γενιάς γήινων. Παρεμπιπτόντως, περιβαλλοντικοί ακτιβιστές αυτού του είδους συχνά απαιτούν την αποχή από την απόκτηση παιδιών, και παρακαλώ στο όνομα της διάσωσης του κλίματος. Και μεταξύ των νέων στις αγγλοσαξονικές χώρες, όπου αυτού του είδους η προπαγάνδα λειτουργεί με πλήρη δυναμικότητα, αυτές οι απόψεις γίνονται όλο και πιο δημοφιλείς.


"Ρατσιστικά και αποικιακά συστήματα" είναι κοινωνίες στις οποίες ορισμένες εθνικές ή φυλετικές μειονότητες κατά μέσο όρο κερδίζουν λιγότερα από την πλειοψηφία. Ένα τέλειο παράδειγμα αυτής της ψευδολογικής λογικής είναι η Ευρώπη, όπου η ακόλουθη θέση είναι αρκετά κοινή: ο μόνος λόγος για τον οποίο οι μετανάστες είναι πιο πιθανό να διαπράξουν εγκλήματα και να κερδίσουν λιγότερα από τους ντόπιους κατοίκους είναι ο ρατσισμός και η ξενοφοβία των ίδιων των ντόπιων κατοίκων. Σύμφωνα με τη λογική της Greta και των συναδέλφων της, ακριβώς για να σώσουμε το κλίμα του πλανήτη πρέπει να πολεμήσουμε μαζί τους.
Αξίζει να τονιστεί ο απίστευτος κυνισμός αυτών των ακτιβιστών γενικά: είναι πολύ δύσκολο (αν και μερικές φορές είναι δυνατό) να βρεθούν οι διαμαρτυρίες τους για το γεγονός ότι ένα σημαντικό μέρος του κοβαλτίου -το μέταλλο που απαιτείται για τις μπαταρίες των αγαπημένων τους ηλεκτρικών αυτοκινήτων, όπως το Tesla- εξάγεται από παιδιά της Αφρικής υπό συνθήκες σκλαβιάς. Αυτό το γνωστό γεγονός δεν έχει καμία επίπτωση στο πώς οι επίμονοι υποστηρικτές της "πράσινης τρέλας" προωθούν την αντικατάσταση αυτοκινήτων με ηλεκτρικά αυτοκίνητα.

Το μανιφέστο της Greta Tunberg είναι σύμφωνο με ένα άλλο σημαντικό έγγραφο, το οποίο κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχει ήδη εγγραφεί στο πρόγραμμα ενός από τους υποψηφίους για την προεδρία του Δημοκρατικού Κόμματος των Ηνωμένων Πολιτειών - την "Νέα Πράσινη Πορεία" μιας νεαρής βουλευτού -σοσιαλίστριας Αλεξάνδρειας Okasio Cortes.

"Η δημοσίευση αυτού του εγγράφου στις "ΗΠΑ έχει μετατραπεί σε τρομερό σκάνδαλο, διότι στο συνοδευτικό υλικό στα κεντρικά γραφεία της νεαρής και πολλά υποσχόμενης πολιτικού παραδέχθηκε ειλικρινά ότι δεν πρόκειται για περιβαλλοντικό πρόγραμμα για τη διάσωση του κλίματος, αλλά ένα πολιτικό πρόγραμμα υπό το πρόσχημα της οικολογίας. Επιπλέον, μεταξύ των πιο αξιομνημόνευτων ιδεών που αναφέρονται στο έγγραφο είναι μαργαριτάρια όπως η "απαγόρευση του βοδινού" (οι συντάκτες του σχεδίου είναι πολύ λυπημένοι με το γεγονός ότι δεν θα μπορέσουν να εξαλείψουν εντελώς τον πληθυσμό των αγελάδων στην ΗΠΑ σε δέκα χρόνια) , η de facto απαγόρευση της χρήσης των αεροπορικών μεταφορών (οι συγγραφείς ανησυχούν επίσης πολύ για την αδυναμία να ξεφορτωθούν τα  αεροπλάνα και τις αγελάδες σε δέκα χρόνια), ένα εγγυημένο όφελος (επαρκές για τη ζωή και την "οικονομική ασφάλεια") για όσους "δεν μπορούν ή δεν θέλουν να εργαστούν", καθώς και για τη μετάβαση σε 100% "πράσινη ενέργεια" - δηλαδή την απόρριψη των εργοστασίων άνθρακα, πετρελαίου, φυσικού αερίου και της πυρηνικής ενέργειας.


Στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτά τα σχέδια δεν έχουν ακόμη ξεκινήσει λόγω του Donald Trump, ο οποίος υπαινίσσεται ότι όσο περισσότερο δημοκράτες προωθούν την ιδέα της απαγόρευσης του κρέατος, των αεροπλάνων και του πετρελαίου, τόσο πιο πιθανό είναι οι ψηφοφόροι να τον ψηφίσουν ξανά.


Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει ακόμη τον δικό της Τραμπ, και υπάρχουν πολιτικοί που θέλουν να εκπληρώσουν την "πράσινη τρέλα", και τα αποτελέσματα αυτών των ενεργειών είναι ήδη ορατά τώρα, και αυτές οι συνέπειες θα ενταθούν, διότι ο νέος επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η Ursula von der Leyen, προωθεί ήδη τη δική του εκδοχή της "Πράσινης πορείας".


Για να αξιολογηθούν οι συνέπειες των αποφάσεων που έχουν ήδη ληφθεί, αρκεί να δούμε τι γράφουν τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης και οι έντιμες συμβουλευτικές εταιρείες. Οι συνέπειες μιας απολύτως τρελής στρατηγικής για την εισαγωγή πράσινης ενέργειας στο γερμανικό ενεργειακό σύστημα περιγράφονται από μια γνωστή αμερικανική εταιρεία συμβούλων, η οποία αναφέρεται από τον Forbes:


Η McKinsey διατυπώνει τη σοβαρότερη προειδοποίηση όσον αφορά την ολοένα και πιο αναξιόπιστη παροχή ενέργειας της Γερμανίας λόγω της μεγάλης εξάρτησής της από την ασταθή ηλιακή και αιολική ενέργεια. Για τρεις ημέρες τον Ιούνιο του 2019, το γερμανικό σύστημα ενέργειας πλησίαζε στην διακοπή του ρεύματος.

Τον περασμένο μήνα, η France 24 ανέφερε μαζικές διαμαρτυρίες Γερμανών αγροτών που μπλοκάρουν δρόμους επειδή νέοι "κλιματικοί περιορισμοί" τους στερούν φαγητό, χρήματα και ελπίδα για το μέλλον: "Χιλιάδες αγρότες έφεραν  τα τρακτέρ τους σε γερμανικές πόλεις για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στη νέα γεωργική πολιτική της κυβέρνησης, η οποία, όπως ανέφεραν, θα υπονομεύσει το βιοπορισμό τους και θα τους κάνει αποδιοπομπαίους τράγους για την κλιματική αλλαγή. Οι μεγάλες φάλαγγες τρακτέρ καθυστέρησαν την κυκλοφορία στις πολλές διαδηλώσεις στο Βερολίνο και τη Βόννη, όπου βρίσκονται ομοσπονδιακές κυβερνητικές υπηρεσίες, ενώ χιλιάδες άλλα τρακτέρ σταμάτησαν και μπλόκαραν τους δρόμους σε πόλεις όπως το Μόναχο, το Ανόβερ και την  Στουτγκάρδη.


Οι συνέπειες της "πράσινης τρέλας" έχουν φτάσει επίσης στο κύριο στολίδι του βιομηχανικού στέμματος της Γερμανίας – στις βιομηχανίες αυτοκινήτων. Ο ιδιοκτήτης των Mercedes-Benz, Daimler και Audi ( Volkswagen) ανακοίνωσε την απώλεια περισσότερων από 20.000 θέσεων εργασίας, το πρώτο πραγματικό σημάδι του τεράστιου ανθρώπινου κόστους της βιομηχανίας για αλλαγή από κινητήρες εσωτερικής καύσης σε ηλεκτρικά αυτοκίνητα", ανέφερε η Financial Times. - Ο Daimler είπε ότι θα μειώσει περισσότερες από 10.000 θέσεις εργασίας τα επόμενα δύο χρόνια, και ο ιδιοκτήτης της Mercedes-Benz έχει προσθέσει στην καταστροφική σειρά απωλειών θέσεων εργασίας στη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία. Το κόστος των επενδύσεων σε ηλεκτρικά αυτοκίνητα και η πίεση από τις μειούμενες πωλήσεις και τα κέρδη οδηγούν σε μια σημαντική αναδιάρθρωση του κλάδου. Η φετινή απώλεια 50.000 θέσεων εργασίας ανακοινώθηκε.


Στη νέα πράσινη οικονομία, η οποία οικοδομείται επί του παρόντος στην Ευρώπη (και ενδεχομένως στις Ηνωμένες Πολιτείες), είναι δύσκολο να βρεθεί μια θέση για τους πυρηνικούς επιστήμονες και τους εργαζόμενους στον τομέα του πετρελαίου, και είναι δύσκολο για τους μηχανικούς αυτοκινήτων και τους αγρότες να ζήσουν εκεί. Σε μια τέτοια οικονομία, θα υπάρχει ελάχιστο περιθώριο για παραδοσιακές αξίες και για τους λάτρεις του κρέατος.

Αλλά σε μια τέτοια ψευδο-περιβαλλοντική οικονομία, θα υπάρχουν προνομιούχοι χώροι για παράνομους μετανάστες, για προνομιούχους μαχητές για τα προνόμια διαφορετικών μειονοτήτων και αποδέκτες ποικίλων επιδοτήσεων. που κυμαίνονται από με επικερδή αυτοκίνητα έως οικονομικά μη ανταγωνιστικές ανεμογεννήτριες που δεν μπορούν να παρέχουν αδιάλειπτη ενέργεια στο δίκτυο. Εάν συνεχιστεί έτσι, η πιο παράδοξη ροή τουριστών από την Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να φτάσει στη Ρωσία, διότι μόνο στη Ρωσία (και στην Κίνα, αλλά είμαστε πιο κοντά) θα είναι δυνατό να φάει  φυσικό (όχι σόγια) κρέας και να οδηγήσει  μαρσάροντας ένα αυτοκίνητο , χωρίς να βασανίζεται η συνείδηση ενός τουρίστα από την "περιβαλλοντική αστυνομία ηθών" που θα εκπροσωπείται  από ακτιβιστές κοινωνικών δικτύων. Αυτό είναι, φυσικά, ένα αστείο - αλλά αυτό είναι το αστείο, το οποίο μπορεί να είναι σοβαρό και αρκετά πικρό για τα θύματα της "πράσινης τρέλας" στο μερίδιο της αλήθειας.


ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ...

Παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία χθες.
Και δώστου θεματικές εκπομπές τα ραδιόφωνα, δώστου αφιερώματα τα κανάλια. 
Μπλα-μπλα, πολύ μπλα-μπλα.
Υποτίθεται, πως τέτοια "αφιερώματα" μας κάνουν πιο ευαίσθητους και πιο φιλικούς απέναντι σε συνανθρώπους μας με προβλήματα αναπηρίας.
Και πιο εξυπηρετικούς!
Το διαπίστωσα σε πρωινή μου εξόρμηση χθες πρωί στην Παροικία, όπου δεν υπήρχε ούτε μια διάβαση για αναπηρικό καροτσάκι ελεύθερη, τουλάχιστον από τις 9.20 μέχρι τις 11.30 που γύρισα στο χωριό. 
Και μιλάμε για Δεκέμβρη μήνα...

Nέο βιβλίο Στρατούλη, «όταν γεννιέσαι τρεις φορές, δωρεά οργάνων=δώρο ζωής»

 
Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΤΟΠΟΣ το νέο (τρίτο κατά σειρά) βιβλίο του γνωστού στελέχους της Αριστεράς και πρώην βουλευτή και υπουργού Κοινωνικής Ασφάλισης, Δημήτρη Στρατούλη, «όταν γεννιέσαι τρεις φορές, δωρεά οργάνων = δώρο ζωής», που όπως ο ίδιος έχει δημοσιοποιήσει εκτός από τη φυσιολογική του γέννηση, έχει ουσιαστικά γεννηθεί άλλες δύο φορές, με δύο μεταμοσχεύσεις νεφρού στις οποίες υποβλήθηκε σε διάστημα μίας δωδεκαετίας.
Ο συγγραφέας αναφέρει στον πρόλογο του βιβλίου ότι το έγραψε  με παρότρυνση φίλων, συντρόφων και των γιατρών του πρώτα απ΄ όλα για να διαδώσει, όσο μπορεί καλλίτερα και πιο παραστατικά, μέσα από τη δική του προσωπική εμπειρία, τη χρησιμότητα της δωρεάς οργάνων ως πολύτιμου δώρου ζωής και πράξη ύψιστης αλληλεγγύης και ανθρωπισμού σε σοβαρά ασθενείς συνανθρώπους μας. Δηλαδή, όπως αναφέρει, για να χρησιμεύσει ως ζωντανό παράδειγμα, για να καταλάβουν και να πειστούν οι συμπολίτες μας για το πόσο βοηθούν οι μεταμοσχεύσεις να «ξαναγεννηθούν» συνάνθρωποί μας. Και, επομένως, γιατί αξίζει να συμμετέχουν στη διαδικασία προσφοράς ελπίδας με τη δωρεά οργάνων,  που είναι η γέφυρα μεταξύ του θανάτου αγαπημένου μας προσώπου και της ζωής άλλων συνανθρώπων μας και η βασική προϋπόθεση για να γίνονται μεταμοσχεύσεις. Μ’ αυτό εκτιμά ότι θα συμβάλλει αφενός στην διεκδίκηση δημόσιων πολιτικών για την ενίσχυση των μεταμοσχεύσεων και αφετέρου στη σχετική καμπάνια, που κάνουν διαχρονικά ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ), ιατρικοί – επιστημονικοί φορείς, καθώς και συλλογικοί φορείς των νεφροπαθών και των μεταμοσχευμένων νεφρού, καρδιάς και ήπατος, ώστε η Ελλάδα να σταματήσει να είναι στις τελευταίες θέσεις μεταξύ των χωρών της Ευρώπης στη δωρεά οργάνων και στις μεταμοσχεύσεις.
Επίσης, μέσα από το βιβλίο στέλνει ένα μήνυμα σε όσους και όσες πάσχουν από σοβαρές ασθένειες, στις οικογένειες και στους φίλους τους ότι «όσο υπάρχει ζωή, υπάρχει ελπίδα» και «όσο υπάρχει αγώνας, υπάρχει ζωή». Ότι, επίσης, όταν βρίσκουμε μπροστά μας το θηρίο της αρρώστιας, δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω, αλλά να δίνουμε τη μάχη για «να γυρίσουμε το παιχνίδι» και «να φάμε το θηρίο, πριν αυτό μας φάει» με βασικά όπλα όχι μόνο τις δικές μας δυνάμεις και την ιατρική επιστήμη αλλά και την αλληλεγγύη των άλλων.
Όπως αναφέρει ο συγγραφέας, μέρος των εσόδων θα διατεθεί στο Σύλλογο Μεταμοσχευθέντων εκ Νεφρού και στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Νεφροπαθών ως συμβολή στη διαρκή καμπάνια τους για τη δωρεά οργάνων.
Το βιβλίο θα παρουσιαστεί στις 18 Δεκεμβρίου, ημέρα Τετάρτη, στις 6:30 το απόγευμα στο κινηματοθέατρο ΤΡΙΑΝΟΝ στην Αθήνα, Κοδριγκτώνος 21 (Πατησίων 101, σταθμός Βικτώρια του ηλεκτρικού).
Θα συντονίσει ο Κώστας Ήσυχος, πρώην Βουλευτής και Υπουργός και θα μιλήσουν οι:
Γιάννης Μπολέτης, Καθηγητής Παθολογίας – Νεφρολογίας Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, Διευθυντής της Κλινικής Νεφρολογίας και  Μεταμόσχευσης Νεφρού του Λαϊκού Νοσοκομείου, Πρόεδρος Ωνάσειου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου.
Ελένη Πριοβόλου, Συγγραφέας.
Χρήστος Σβάρνας, Πρόεδρος Πανελληνίου Συλλόγου Μεταμοσχευθέντων εκ Νεφρού.
Γρηγόρης Λεοντόπουλος, Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Νεφροπαθών, Αντιπρόεδρος Εθνικής Συνομοσπονδίας ΑμεΑ, μέλος του ΔΣ του ΕΟΠΥΥ ως εκπρόσωπος των ΑμεΑ.
Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει, η Μάνια Παπαδημητρίου, ηθοποιός και σκηνοθέτης, πρώην Βουλευτής.
iskra

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2019

ΓΙΑ ΤΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ

Οι Ινδιάνοι αποδείχτηκαν πολύ σκληροί για να πεθάνουν


Η ισπανική και στη συνέχεια βορειοαμερικανική εθνοκάθαρση, η αναφερόμενη ως η μεγαλύτερη στην ιστορία, που  εκτιμάται ότι προκάλεσε την εξόντωση 100 εκατομμυρίων ανθρώπων φάνταζε ως τελειωμένη υπόθεση. Ιθαγενείς πολιτικοί κρατούμενοι βρίσκονται μέχρι και σήμερα στις φυλακές των ΗΠΑ, αυτόχθονες κοινωνικοί ηγέτες δολοφονούνται καθημερινά σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής και ο ιθαγενής πληθυσμός εξακολουθεί να εξοντώνεται καθημερινά από τη...

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2019

ΚΙ ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕ, ΚΑΤΑΛΑΒΕ...

Εκδήλωση διαμαρτυρίας ή προβοκάτσια;
Πρέπει ντε και καλά ν' απαντηθεί αυτό το ερώτημα;
Σε τι αναφέρεται;
Σε "κάποια" ρίψη φευγ-βολάν που έγινε προχθές στο δημαρχείο, σύμφωνα πάντοτε με την παράταξη "Επιμένουμε στην πράξη".
Ποιοι τα έριξαν και -κυρίως- ποιο το περιεχόμενό τους;
Κανείς (γνώστης) δεν μας είπε.
Η συζήτηση που προκάλεσε η "αόρατη" αυτή πράξη θυμίζει το αρχαίο "περί όνου σκιάς".
Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...



Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2019

Δωδεκάνησα, Κρήτη, Κύπρος στο έλεος της…τουρκικής βουλιμίας. Αφασία στην Αθήνα

 
 
Η Τουρκία διαμορφώνει σταθερά μια νέα ατζέντα που προκαλεί τετελεσμένα σε όλη την Ανατ. Μεσόγειο σε βάρος Ελλάδας και Κύπρου, οι οποίες έχουν περιέλθει σε κατάσταση αδράνειας και άμυνας και συνεχούς οπισθοχώρησης.
Η Τουρκία, στο πλαίσιο του νέου θαλάσσιου Αττίλα 3, τον οποίο έχει εξαπολύσει σε βάρος της Κύπρου και της αμφισβήτησης θαλάσσιων κυριαρχικών δικαιωμάτων και εκατοντάδων νησιών και νησίδων της Ελλάδας, προέβη πρόσφατα μονομερώς στην κατάθεση των εξωτερικών ορίων της υφαλοκρηπίδας της στη Μεσόγειο, εξαφανίζοντας στην ουσία τα Δωδεκάνησα, την… Κρήτη αλλά και την… Κύπρο!
Την επόμενη μέρα, μάλιστα, η Τουρκία, αιφνιδιάζοντας πλήρως την Αθήνα και την “κοιμώμενη” κυβερνητική διπλωματία, συνομολόγησε με την Λιβύη μία καταρχήν άτυπη Συμφωνία για την μεταξύ τους οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, πνίγοντας και θάβοντας την Κρήτη, τα Δωδεκάνησα και την Κύπρο.
Μετά απ’ αυτές τις άνευ προηγουμένου προκλητικές για ειρηνική περίοδο κινήσεις της Τουρκίας, ακόμα και σε φάση πολέμου θα ήταν αμφίβολη η πραγματοποίηση τους, η κυβέρνηση και το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο έχουν περιέλθει σε κατάσταση πλήρους αμηχανίας, ακινησίας και παχυδερμίας, ενώ επιχειρούν να καθησυχάσουν αλλήλους, προτείνοντας προς πάσαν κατεύθυνση “ψυχραιμία“!
Οι ευρωατλαντικές αυταπάτες της παραδομένης Ελλάδας
Για γέλια και για κλάματα ο Κυρ. Μητσοτάκης από το βήμα του συνεδρίου της Ν.Δ “απείλησε” την Τουρκία ότι με τις προκλήσεις της “θα  βρει απέναντί της όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και τους Ευρωπαίους συμμάχους μας“. Και τα λέει αυτά όταν ξέρει ότι ποτέ η Ευρώπη δεν θα πράξει ουδέν ουσιαστικό σε βάρος της Τουρκίας, πέρα από κούφια λόγια, ενώ και τώρα, παρ’ ότι ενημερώθηκε, δεν προέβη μέχρι στιγμής ούτε καν σε κάποια φραστική αντίδραση απέναντι στο παράνομο και αγνώστου περιεχομένου Τουρκο-Λυβικό Μνημόνιο.
Ο Κυρ. Μητσοτάκης έχει μεγάλες αυταπάτες αν νομίζει ότι με τηλεφωνήματα στον Μακρόν, ο οποίος απέσυρε άρον-άρον το σκάφος γεωτρήσεων από το οικόπεδο-7 της Κύπρου ή και συναντήσεις με τον Τραμπ στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ (4/12) και στη Νέα Υόρκη (7/1/20), θα βρει συμμάχους οι οποίοι θα συνδράμουν έμπρακτα για να αναχαιτίσουν την Τουρκία.
Πάντα οι ΗΠΑ και πολύ περισσότερο οι ΗΠΑ του Τραμπ, δεν έκαναν και δεν θα κάνουν το παραμικρό που να πατάει στον κάλο την Τουρκία, πολύ περισσότερο όταν έχουν απέναντί του μια δουλοπρεπή Ελλάδα, που τους προσέφερε  στρατιωτικά τα πάντα χωρίς να λάβει ούτε καν να ζητήσει τίποτα!
Αντίθετα, η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στο Λονδίνο (4/12), στην οποία πιθανότατα ο Κυρ. Μητσοτάκης θα δει και τον Ερντογάν (!) για να του εξωραΐσει ο τελευταίος τις προθέσεις του, θα έχει πρωταγωνιστή την Τουρκία, η οποία την μετέτρεψε από επίσημη Σύνοδο σε άτυπη, αφού έβαλε veto στην έκδοση επίσημου ανακοινωθέντος της Ατλαντικής Συμμαχίας για το αμυντικό σχέδιο Πολωνίας- Βαλτικών χωρών, επειδή το ΝΑΤΟ δεν χαρακτηρίζει τρομοκρατική οργάνωση την Κουρδική YPG στην Συρία. Αντί, λοιπόν, να είναι η απειλούμενη Ελλάδα που διεκδικεί και αντιδρά στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, είναι και εκεί η Τουρκία που επιδιώκει να περάσει, εκβιάζοντας, τις πιο παράλογες, επιθετικές και επεκτατικές απαιτήσεις της.
Τα ελληνικά κατεστημένα κέντρα παθητικά, “ψύχραιμα” και μοιραία, αναμένεται με την αρειμάνια στάση τους, να οδηγηθούν κάτω από το συνεχές αφόρητο τουρκικό “bullying“, ίσως και μέσω ενός “τυχαίου” θερμού επεισοδίου, σε διαπραγματεύσεις για μια λύση “καζάν-καζάν” (συνεκμετάλλευση), όπου η Ελλάδα θα απωλέσει ουσιαστικά κατ’ αρχήν το μισό Αιγαίο και πιθανότατα ολόκληρη την Κύπρο, η οποία θα περάσει από την υψηλή τουρκική εποπτεία! Ελλάδα και Κύπρος εξωθούνται ολοταχώς σε ακρωτηριασμένη “Φιλανδοποίηση” έναντι της Τουρκίας!
Η διέξοδος
Μόνο μια Ελλάδα η οποία θα συντονιστεί στενά σε όλους τους τομείς με την Κύπρο, μια Ελλάδα που θα αποκτήσει την ανεξαρτησία της  με ο’ τι αυτό συνεπάγεται, θα επιδείξει ένα νέο πνεύμα εθνικής αποφασιστικότητας και αυτοπεποίθησης, θα χαράξει μια νέα πολιτική ανασυγκρότησης και θα επιχειρήσει μια στροφή στην Ανατολή, πρωτίστως προς την Ρωσία, θα είναι μία ικανή χώρα να επαναδιαμορφώσει σε όφελος της ασφάλειας, της ειρήνης και της σταθερότητας τις εξελίξεις στην περιοχή.
Κάτω από τις νέες συνθήκες το κλειδί για την αναχαίτιση της Τουρκίας δεν το κρατάνε οι ΗΠΑ ούτε φυσικά η Ε.Ε αλλά η Ρωσία.
Μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας δεν υπάρχει συνεργασία βάθους αλλά εύθραυστη “λυκο-συμμαχία“, η οποία διαμορφώθηκε διότι η Ελλάδα και σταδιακά η “ευεργετηθείσα” Κύπρος, γύρισαν την πλάτη στην Ρωσία.
Χωρίς μία μεγάλη ανατροπή στην χώρα, η Ελλάδα είναι καταδικασμένη!

Ν.Ζ
Υ.Γ(1): Δίπλα στις πρωτοφανείς επεκτατικές προκλήσεις της Τουρκίας θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και την “βόμβα” του προσφυγικού-μεταναστευτικού, που η Άγκυρα κρατάει στα χέρια της σε βάρος της Ελλάδας και όχι κατά της Ευρώπης (με την τελευταία να έχει κλειδωμένα τα σύνορά της), μιας Ευρώπης που για άλλη μια φορά και σε ένα πολύ κρίσιμο ζήτημα, έχει εγκαταλείψει την Ελλάδα στο έλεος των τουρκικών διαθέσεων.
πηγή:iskra

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2019

Φόβος και Θάρρος: Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος;

Ο μόνος τρόπος να νιώσουμε πιο άνετα με τον φόβο που μας προκαλεί κάτι που πρόκειται να κάνουμε, είναι να βγούμε εκεί έξω και να το κάνουμε.


Ο φόβος και η ανησυχία φαίνεται να χαρακτηρίζουν βαθιά την ανθρώπινη ύπαρξη. Κάποια στιγμή στην ζωή μας, ίσως να βιώσαμε έντονα αισθήματα φόβου και ανησυχίας πιστεύοντας ότι δεν θα ελευθερωθούμε ποτέ από αυτά. Γιατί όμως είμαστε συχνά «αιχμάλωτοι» αυτών των αρνητικών ψυχικών καταστάσεων και τί είναι αυτό που τις συντηρεί και τις ενδυναμώνει τελικά; Θα σταματήσουμε ποτέ να φοβόμαστε και υπάρχει κάτι μου μπορούμε να κάνουμε για να γίνουμε πιο…θαρραλέοι;
Σε γενικότερο πλαίσιο και σε ένα πιο επιφανειακό επίπεδο, οι ανησυχίες μας συνδέονται συχνά με τις διάφορες υποχρεώσεις και ευθύνες που θεωρούμε ότι έχουμε απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Για παράδειγμα, κάποιες φορές νιώθουμε ανεπαρκείς όταν συγκρινόμαστε με τους άλλους και ανησυχούμε για το ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί για να πάρουμε μία δουλειά ή αρκετά έξυπνοι ώστε να ασκήσουμε μια σημαντική επίδραση στην κοινωνία.
Άλλες φορές μπορεί να ανησυχούμε για την εξωτερική μας εμφάνιση – για το ότι δεν είμαστε αρκετά όμορφοι για να προσελκύσουμε το άτομο που μας ενδιαφέρει ή για το ότι με το πέρας των χρόνων δεχόμαστε πλήγματα που απειλούν την τέλεια εικόνα που είχαμε χτίσει για τον εαυτό μας. Μπορεί να ανησυχούμε ακόμα για την αρνητική κριτική και στάση των άλλων απέναντί μας και ως εκ τούτου να αισθανόμαστε απειλή όταν καλούμαστε να παρουσιάσουμε τις ιδέες μας μπροστά σε ένα κοινό ή σε έναν ιεραρχικά ανώτερο συνάδελφο που νιώθουμε ότι εκείνη τη στιγμή μάς κρίνει. Ο φόβος της αρνητικής κριτικής φαίνεται να μάς παρεμποδίζει ακόμα και όταν πιστεύουμε ότι μια τέτοια κριτική θα ήταν αβάσιμη και αδικαιολόγητη εάν εκφραζόταν!
Από την άλλη μεριά, μπορεί να ανησυχούμε για την οικογένειά μας ή για την πιθανότητα να αποκτήσουμε μία κάποια στιγμή στο μέλλον. Για παράδειγμα, ανησυχούμε ότι μπορεί να μην είμαστε αρκετά καλοί γονείς/γιοι/κόρες. Ανησυχούμε για το αν συνεχίζει να μάς αγαπά ο/η σύντροφος/σύζυγός μας ή για το ότι μπορεί να μας απατήσει στο μέλλον. Οι ανύπαντροι άνθρωποι μπορεί να ανησυχούν για το αν/πότε θα παντρευτούν, ενώ κάποιοι άλλοι που έχουν ήδη οικογένεια και παιδιά ανησυχούν για το πώς θα καταφέρουν να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για να τους τα προσφέρουν όλα. Ανησυχούμε για το αν τα παιδιά μας θα είναι ασφαλή, υγιή και οικονομικά ανεξάρτητα, για το αν θα μάς φροντίζουν όταν γεράσουμε ή για το αν/πότε θα κάνουν την δική τους οικογένεια.
Η διαρκώς επαναλαμβανόμενη ανησυχία οδηγεί συχνά στον φόβο ο οποίος φαίνεται να έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας στην σημερινή κοινωνία. Φοβόμαστε κάθε αρχή, κάθε τέλος, κάθε αλλαγή και κάθε στασιμότητα. Φοβόμαστε την επιτυχία και την αποτυχία. Φοβόμαστε την ζωή και τον θάνατο… Όπως καταλαβαίνουμε, η λίστα των πιθανών φόβων δεν τελειώνει ποτέ, ενώ το αίσθημα του φόβου δεν βιώνεται μόνο σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης ή όταν τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά, αλλά και όταν όλα φαίνονται μια χαρά και μοιάζουμε ευτυχισμένοι (ακόμα και όταν είμαστε ευτυχισμένοι μπορεί να φοβόμαστε ότι η ευτυχία μας δεν θα έχει διάρκεια).
Παρόλο που φοβόμαστε για διαφορετικούς λόγους όμως και ο κάθε άνθρωπος έχει να πει την δική του προσωπική ιστορία όταν καλείται να περιγράψει την φοβική κατάσταση που τον απασχολεί, σε βαθύτερο επίπεδο ο φόβος μάς ενώνει με έναν πανανθρώπινο τρόπο. Ο κοινός παρονομαστής όλων των διαφορετικών ανθρώπινων εμπειριών είναι ότι ο φόβος μάς σταματά από το να ζήσουμε την ζωή με τον τρόπο που θέλουμε πραγματικά να την ζήσουμε.
Ο φόβος είναι εγγεγραμμένος στον γενετικό μας κώδικα και αποτελεί πρωταρχικό συναίσθημα του ανθρώπου. Από εξελικτικής πλευράς, σχετίζεται με το ένστικτο της επιβίωσης αφού μέσω της φυσικής αντίδρασης που προκαλούσε στο σώμα (π.χ. αύξηση των καρδιακών παλμών, επιτάχυνση της αναπνοής, διαστολή των ματιών, αύξηση της προσοχής) προστάτευε τους μακρινούς μας προγόνους από διάφορους κινδύνους και απειλητικές καταστάσεις. Σήμερα όμως παρατηρείται όλο και πιο συχνά ένα είδος επίμονου, υπερβολικού και παράλογου φόβου απέναντι σε ένα ερέθισμα (ή απλά στην σκέψη αυτού) που δεν αποτελεί πραγματική απειλή για εμάς.
Συνεπώς, δεν μιλάμε πλέον για εκείνο το πρωταρχικό συναίσθημα που αύξανε τις πιθανότητες της επιβίωσής μας, αλλά για μια δυσάρεστη ψυχολογική κατάσταση, την φοβία, η οποία χαρακτηρίζεται από έντονες σωματικές ενοχλήσεις (π.χ. ζάλη, τρέμουλο, ταχυκαρδία, εφίδρωση) που συνήθως δεν μπορούμε να διαχειριστούμε και οι οποίες δυσχεραίνουν σημαντικά την καθημερινότητά μας.
Σε πρωταρχικό επίπεδο, οι φόβοι υπάγονται σε δύο διαφορετικές κατηγορίες. Η πρώτη κατηγορία περιλαμβάνει γεγονότα (π.χ. φυσικές καταστροφές, απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, γήρας, μοναξιά, ασθένεια, θάνατος, ατυχήματα) που κάποια στιγμή στην ζωή μας συμβαίνουν ή υπάρχουν σημαντικές πιθανότητες να συμβούν. Η δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνει καταστάσεις που απαιτούν δράση. Για παράδειγμα, μπορεί να μας φοβίζει η διαδικασία του να ξεκινήσουμε ή να τελειώσουμε μια σχέση, να περάσουμε από συνέντευξη, να χάσουμε σωματικό βάρος, να επισκεφθούμε έναν γιατρό, να αλλάξουμε επάγγελμα ή να κάνουμε μια δημόσια ομιλία.
Προχωρώντας λίγο πιο βαθιά, συναντούμε κάποιους φόβους που δεν σχετίζονται με κάποια αναπόφευκτα γεγονότα της ζωής ή με καταστάσεις που απαιτούν δράση από μέρους μας, αλλά αφορούν το «Εγώ». Με άλλα λόγια, αυτοί οι φόβοι συνδέονται με κάποιες εσωτερικές καταστάσεις του νου και αντανακλούν την αίσθηση που έχουμε για τον εαυτό μας και την ικανότητα να χειριζόμαστε τον κόσμο γύρω μας. Σε αυτό το επίπεδο, συναντάμε φόβους που σχετίζονται για παράδειγμα με την επιτυχία, την αποτυχία, την απώλεια της ιδεατής εικόνας, την απόρριψη, την ευαλωτότητα κ.α. Κάθε βαθύτερο στρώμα φόβου συνδέεται όμως με γεγονότα ή καταστάσεις που βρίσκονται στα ανώτερα επίπεδα.
Έτσι λοιπόν, αν φοβόμαστε γενικά την απόρριψη, προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να προστατευτούμε από τους άλλους και σταδιακά αποκόπτουμε τον εαυτό μας από τον υπόλοιπο κόσμο. Συνεπώς, ο φόβος της απόρριψης θα επηρεάσει αναπόδραστα τις φιλικές, ερωτικές ή/και επαγγελματικές μας σχέσεις αποτρέποντας μας από να το να σχετισθούμε με τους άλλους, να κάνουμε μια δημόσια ομιλία, να πάμε σε ένα πάρτι, να φλερτάρουμε ή να κάνουμε αίτηση… για μια δουλειά.
Ωστόσο, αν προχωρήσουμε λίγο βαθύτερα συναντάμε τον μεγαλύτερο μας φόβο ο οποίος συνδέεται με όλους όσοι αναφέρθηκαν παραπάνω. Τον φόβο ότι δεν μπορούμε να χειριστούμε την ασθένεια, την μοναξιά, το να χάσουμε κάποιον αγαπημένο, το να γεράσουμε, το να γελοιοποιηθούμε μπροστά σε άλλους, το να μην πάρουμε μια δουλειά, το να πάρουμε μια λάθος απόφαση κ.α. Ο φόβος για το ότι δεν μπορούμε να χειριστούμε κάτι, για το ότι κάτι είναι πέρα από τον έλεγχο και τις δυνάμεις μας – ο φόβος αυτός είναι ο πυρήνας κάθε φόβου, ανώτερου ή κατώτερου στρώματος.
Πως μπορούμε να χτίσουμε περισσότερη εμπιστοσύνη στην ικανότητα να χειριζόμαστε μια κατάσταση ή ένα γεγονός της ζωής που μας φοβίζει όμως; Αρκεί να πιστέψουμε ότι μπορούμε να χειριστούμε τα πάντα με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή ο φόβος θα εξαφανιστεί; Αρκεί να θεωρούμε ότι απλά δεν μπορούμε να ελέγξουμε αυτά που μας συμβαίνουν οπότε… ό,τι βρέξει ας κατεβάσει;
Το να πιστεύουμε ότι μπορούμε να χειριστούμε οτιδήποτε προκύπτει στην ζωή επαναλαμβάνοντας με την βοήθεια της εσωτερικής μας φωνής ότι θα τα καταφέρουμε, είναι σαν να προσπαθούμε να αυξήσουμε την αυτοπεποίθησή μας λέγοντας στον εαυτό μας, κάθε φορά που αντικρίζουμε έναν καθρέφτη, ότι είμαστε όμορφοι. Από την άλλη μεριά, το να αποδεχτούμε ότι δεν ασκούμε κάποιον έλεγχο σε όσα μας συμβαίνουν και ότι είμαστε έρμαια της τύχης και των καταστάσεων που αναπόφευκτα φέρνει η ζωή, είναι μια μορφή μοιρολατρίας και παράδοσης που δεν μας πάει και πολύ μακριά.
Αντί να προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι μπορούμε να χειριστούμε οποιαδήποτε κατάσταση εκλύει φόβο ή να υιοθετήσουμε μία μηδενιστική και αδιάφορη στάση απέναντι στην ζωή, μπορούμε απλά να προσπαθήσουμε να νιώσουμε λίγο πιο άνετα με αυτό που πιθανότατα φοβόμαστε. Άλλωστε, το παρελθόν μάς λέει ότι ο φόβος ήταν σύμμαχος και όχι εχθρός. Μήπως αυτό έχει να μας διδάξει κάτι;
Η εξοικείωση με το ανοίκειο φαντάζει να εμπεριέχει όχι μόνο μια λεκτική αλλά και μία πρακτική παραδοξότητα. Πώς μπορώ άλλωστε να αισθανθώ άνετα όταν βρίσκομαι σε μια άβολη κατάσταση; Η πρώτη προσπάθεια να νιώσουμε άνετα με τον φόβο ξεκινά με μία απελευθερωτική και γενναία παραδοχή: ο φόβος δεν θα φύγει ποτέ όσο συνεχίζουμε να προχωράμε στο μονοπάτι της προσωπικής μας εξέλιξης. Όσο απομακρυνόμαστε από την ασφάλεια και συνεχίζουμε να εκθέτουμε τον εαυτό μας στον έξω κόσμο, να αναπτύσσουμε τις δεξιότητές μας και να κυνηγάμε τα όνειρά μας παίρνοντας νέα ρίσκα, τόσο θα συνεχίζουμε να βιώνουμε φόβο.
Το πιο ανακουφιστικό κομμάτι αυτής της διαπίστωσης ωστόσο είναι ότι μάς επιτρέπει να σκεφτούμε τον φόβο όχι ως κάτι από το οποίο πρέπει να απαλλαγούμε πάση θυσία, αλλά ως αναγκαία συνθήκη μιας ζωής που σκοπός της είναι η βαθμιαία ανάπτυξη και εξέλιξη. Πως όμως μπορούμε να συνεχίσουμε στο μονοπάτι της προσωπικής μας εξέλιξης και αυτο-διερεύνησης όταν βιώνουμε έντονο φόβο;
Ο μόνος τρόπος να νιώσουμε πιο άνετα με τον φόβο που μας προκαλεί κάτι που πρόκειται να κάνουμε, είναι να βγούμε εκεί έξω και να το κάνουμε. Μπορεί να είναι μια χιλιοειπωμένη αλήθεια, αλλά η αξία της παραμένει σταθερή. Το να προχωρήσουμε στην δράση δεν θα μας απαλλάξει σίγουρα από τον φόβο, αλλά θα μας βοηθήσει να εδραιώσουμε ένα πρώτο επίπεδο άνεσης και εξοικείωσης με αυτόν. Ίσως να τον δούμε και σαν σύμμαχο, σαν κάποιον που μας προετοιμάζει πριν από μια δημόσια ομιλία, μια συνέντευξη για δουλειά ή μια παρουσίαση στο πανεπιστήμιο με σκοπό να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό, με σκοπό να μάς φροντίσει.
Και όταν βγαίνουμε εκεί έξω και κάνουμε αυτό που φοβόμαστε, τότε συμβαίνει και κάτι άλλο. Αλλάζει το συναίσθημά μας και αρχίζουμε να νιώθουμε λίγο καλύτερα με τον εαυτό μας, αρχίζουμε να έχουμε λίγη παραπάνω αυτοπεποίθηση η οποία δεν συνδέεται τόσο με αυτά που πιστεύουμε ότι μπορούμε να κάνουμε/πετύχουμε όσο… με το επίπεδο «άνεσης» που έχουμε αναπτύξει απέναντι σε όσα δυσκολευόμαστε να καταφέρουμε/πετύχουμε.
Για παράδειγμα, η αυτοπεποίθησή μας στις διαπροσωπικές/ερωτικές σχέσεις αναπτύσσεται μέσα από την εξοικείωσή μας με το γεγονός ότι μπορεί να πληγωθούμε. Η αυτοπεποίθησή μας στις κοινωνικές συναναστροφές αναπτύσσεται μέσα από την εξοικείωσή μας με το γεγονός ότι μπορεί να μας απορρίψουν. Η αυτοπεποίθησή μας στον επαγγελματικό τομέα αναπτύσσεται μέσα από την εξοικείωσή μας με το γεγονός ότι μπορεί να αποτύχουμε…
Κατά πάσα πιθανότητα αυτή η προσπάθεια εξοικείωσης με όλες τις παραπάνω αρνητικές καταστάσεις μάς φαίνεται κάπως τρομακτική. Το να δράσουμε με σκοπό να νιώθουμε κάθε φορά λίγο πιο άνετα με αυτές τις καταστάσεις όμως, είναι λιγότερο τρομακτικό από να ζούμε διαρκώς με έναν υποβόσκοντα φόβο που οφείλεται στο αίσθημα «αβοηθησίας» το οποίο μας κατακλύζει όταν νιώθουμε ότι αδυνατούμε να ελέγξουμε αυτά που μας συμβαίνουν.
Από την άλλη μεριά, ίσως να πιστεύουμε ότι η σταδιακή εξοικείωση με όλες αυτές τις αρνητικές καταστάσεις και η συνακόλουθη παραδοχή ότι συνιστούν εμπειρίες που είναι άρρηκτα συνυφασμένες με την ζωή, να μας οδηγήσουν σε σχέσεις στις οποίες η αποτυχία, η απόρριψη και η ματαίωση θα είναι ο κανόνας. Στην πραγματικότητα όμως συμβαίνει το αντίθετο. Η αποδοχή μιας αρνητικής κατάστασης, όπως είναι η ματαίωση, και η εξοικείωση με το ενδεχόμενο ότι μπορεί να συμβεί, μάς επιτρέπει να δράσουμε με λιγότερο φόβο, να δημιουργήσουμε μια σχέση κρίνοντας λιγότερο τον εαυτό μας και τον άλλο, και να αγαπήσουμε θέτοντας λιγότερους όρους.
Συμπερασματικά, το ζήτημα δεν είναι να εξαλείψουμε τον φόβο, αλλά να επιλέξουμε το πώς θα τον δούμε αφού υπάρχει ούτως ή άλλως στη ζωή μας. Μπορούμε να τον δούμε ως σύμμαχο ή ως εχθρό. Ως εχθρός, μάς παραλύει, μάς καθηλώνει, μάς κρατά στην ασφάλεια, περιορίζει τις δυνατότητές μας και μάς απομακρύνει από το να ζήσουμε την ζωή μας έτσι όπως επιθυμούμε. Αντίθετα, ως σύμμαχος αυξάνει την ενεργητικότητά μας, μας κινητοποιεί και μας καλεί να δράσουμε αφού πρώτα μας έχει προετοιμάσει. Μας εξελίσσει, μας ενδυναμώνει και μας βοηθά να διάγουμε μια πιο πλήρη και γεμάτη από εμπειρίες ζωή κατά τη διάρκεια της οποίας μαθαίνουμε ότι το θάρρος δεν είναι η απουσία του φόβου, αλλά η δράση παρά την παρουσία του.

*Του Γιώργου Κουντουρά, MSc Ψυχολόγου - Ψυχοθεραπευτή

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2019

ΚΟΠΤΙΚΗ-ΡΑΠΤΙΚΗ ΓΙΑ ΚΑΛΟ ΣΚΟΠΟ...

Δεν είναι η πρώτη φορά (και σίγουρα δεν είναι κι η τελευταία...) που εκπλήσσομαι από την ευκολία με την οποία συμπολίτες παραποιούν τα γεγονότα, διαστρεβλώνουν την αλήθεια, για λόγους που αδυνατώ να κατανοήσω.
Σήμερα το πρωί, διαβάζοντας στη "Φωνή της Πάρου" επιστολή της Ιωάννας Παπαγεωργίου που αναφέρονταν στον εκφυλισμό της ετήσιας επετειακής εκδήλωσης του Συλλόγου Γονέων Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου Αγκαιριάς για το Πολυτεχνείο (γεγονός που επεσήμανα δηκτικά στο ιστολόγιό μου σε ανάρτηση της επόμενης ημέρας), αναρωτήθηκα για το κατά πόσο παραμένουν τα μυαλά μου ακόμα στη θέση τους.
Έτσι, έκπληκτος "πληροφορήθηκα" πως προκάτοχός μου πρόεδρος στον εν λόγω σύλλογο, δεν ήταν ο Νικήτας Τριαντάφυλλος, από τον οποίο παρέλαβα το 1998, αλλά η Νικολέτα Σικαλιά !
Επίσης η ιδέα και η πρωτοβουλία για την προαναφερόμενη εκδήλωση ήταν κάτι που συνετελέσθη το 1999 από "άλλους", με κάποια μικρή-θολή συμμετοχή δική μου (επειδή είμαστε και ανοιχτοχέρηδες και καλόκαρδοι άνθρωποι δηλαδής...) !!
Επειδή η παραχάραξη εκτός από κραυγαλέα είναι και καταγέλαστη και προς ενημέρωση όσων δεν γνωρίζουν:
Η θητεία μου ως πρόεδρος του συλλόγου ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1998 και τελείωσε (με παραίτηση...) τον Ιανουάριο του 2001.
Η πρόταση για διεξαγωγή της τιμητικής εκδήλωσης, ετέθη εκ μέρους μου με το καλημέρα κιόλας της θητείας μου, σε ένα συμβούλιο στο οποίο καμία από τις προαναφερόμενες κυρίες δεν είχε συμμετοχή.
Για καθαρά τεχνικούς λόγους και έλλειψη επαρκούς χρόνου προετοιμασίας, δεν κατέστη δυνατή η υλοποίηση από την πρώτη χρονιά (1998) κι επιφυλαχθήκαμε για την επόμενη.
Απλά, την επόμενη χρονιά, με τις ίδιες πλέον μέλη του δ.σ., ξεκίνησε η εκδήλωση, για να καθιερωθεί και να γίνει θεσμός από τα επόμενα δ.σ.
Στις αρχές του 2001 με αφορμή κάποια "θέματα"που δεν είναι της παρούσης να θιχτούν και πιστεύοντας πως έχω ολοκληρώσει την αποστολή μου (λειτουργική αναβάθμιση του δημοτικού σχολείου από διθέσιο σε εξαθέσιο και δρομολόγηση* του κτιριακού) υπέβαλα την παραίτησή μου και στην θέση μου πρόεδρος ανέλαβε η Νικολέτα Σικαλιά.
Όλα τα υπόλοιπα είναι προϊόντα μυθοπλασίας και κακότεχνης κοπτοραπτικής!
Έστω για καλό σκοπό... 


*έχω σε παρελθόντα άρθρα εξηγήσει αναλυτικά τη μεθόδευση μέσα από την οποία οδηγηθήκαμε τελικά στο έργο του Νηπιαγωγείου, αντί του Δημοτικού.

ΓΙΑΤΙ;

σκίτσο

Η Λαϊκή Συσπείρωση για το κλειστό της Παροικιάς.


Το κλειστό γυμναστήριο Παροικιάς στο Ζευλάκι μπαίνει στο τελικό του στάδιο. Η εξέλιξη αυτή μας χαροποιεί, όπως και όλους τους ανθρώπους του αθλητισμού και ευχόμαστε το συντομότερο δυνατόν να παραδοθεί στην νεολαία της Πάρου και όχι μόνον, το σημαντικό αυτό έργο.
Για την ιστορία και μόνο και επειδή εμφανίζεται ο κάθε «πικραμένος» πολιτικός να διεκδικεί μερίδιο της επιτυχίας, να θυμίσουμε ότι το έργο είχε βαλτώσει για πολλά χρόνια και κατάφερε να «ξεμπλοκαριστεί» χάριν της πρωτοβουλίας του Θανάση Μαρινόπουλου και της ΚΔΕΠΑΠ, που μετέφεραν 400.000 ευρώ από το αποθεματικό στο Δήμο Πάρου, παρά τις αρχικές ενστάσεις του Δημάρχου. Στη συνέχεια με τη βοήθεια ανθρώπων του ΑΟΠ, τη συμβολή του Βαζαίου Πετρόπουλου και των εργαζομένων της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου ολοκληρώθηκαν τα επόμενα βήματα, ώστε όταν βγήκε το πρόγραμμα «ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ ΓΙΑ ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΕΡΓΑ» από την προηγούμενη κυβέρνηση, να έχουμε όλες τις προϋποθέσεις για να διεκδικήσουμε τα υπόλοιπα 600.000 ευρώ.
Σε τελική ανάλυση όλα είναι χρήματα των πολιτών και υποχρέωση των αιρετών είναι να λειτουργούν σωστά, όπως έπραξαν οι προαναφερόμενοι και όχι να εμφανίζονται για φωτογραφήσεις οι ευκαιριακοί καπηλευτές.
Παράλληλα υπενθυμίζουμε τις ενέργειες που έχουν ξεχαστεί από τον Δήμαρχο για την δημιουργία περιφερειακού δρόμου που θα εξυπηρετεί το Κλειστό και την ευρύτερη περιοχή, καθώς και για τις αθλητικές εγκαταστάσεις στο αγροκήπιο Νάουσας που έχει παραπέμψει στις καλένδες.
Επαναλαμβάνουμε ότι χαιρόμαστε ιδιαίτερα για την είσοδο του κλειστού στο Ζευλάκι Παροικίας στην τελική ευθεία και θα επιδιώξουμε με κάθε τρόπο την υλοποίηση του στο συντομότερο δυνατό χρόνο.
Πάρος 25-11-2019

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΠΑΡΟΥ

Με την  με αρ. πρωτ. 83551/22-11-2019 απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών κου Τάκη Θεοδωρικάκου, εγκρίθηκε η ένταξη του έργου «Κατασκευή Κλειστού Γυμναστηρίου Παροικιάς» στο Πρόγραμμα «ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ ΙΙ», στο πλαίσιο της Πρόσκλησης IV  «Κατασκευή, επισκευή και συντήρηση αθλητικών εγκαταστάσεων των Δήμων», με φορέα υλοποίησης τον Δήμο Πάρου και χρηματοδότηση ύψους 600.000,00 €.
Η ιδέα κατασκευής ενός νέου κλειστού Γυμναστηρίου ανακινήθηκε στις 21 Ιουλίου 2016, με την  244/2016 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Πάρου με την οποία αποφασίστηκε η κατασκευή του, στη θέση «Ζευλάκι» στην Παροικιά. Έκτοτε, μεσολάβησαν άλλες δύο αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου Πάρου, που αφορούσαν το αίτημα του Δήμου Πάρου προς την ΚΔΕΠΑΠ για την χρηματοδότηση του έργου και στη συνέχεια την αποδοχή του ποσού των 400.000,00 € από τo αποθεματικό της.
Η Δημοτική Αρχή ανέλαβε να φέρει εις πέρας την ολοκλήρωση της μελέτης για το νέο κλειστό Γυμναστήριο και ανέθεσε στους μηχανικούς της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου να εκπονήσουν τις απαραίτητες μελέτες. Η διαδικασία περιελάμβανε μελέτες, εγκρίσεις και αλληλογραφία μεταξύ των Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Πάρου και άλλων αρμοδίων κρατικών υπηρεσιών όπως τη Διεύθυνση Μελετών Αθλητικών Έργων και Υποδομών του Υπουργείου Πολιτισμού & Αθλητισμού, τη Διεύθυνση των Τεχνικών Υπηρεσιών της Περιφέρειας, το Πολεοδομικό Γραφείο Νάξου, τη Διεύθυνση Δασών Ν. Κυκλάδων, την Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων, την Αναπτυξιακή Εταιρεία Κυκλάδων, τη ΔΕΔΔΗΕ κ.α.
Στο έργο της Τεχνικής Υπηρεσίας, πολύτιμος αρωγός και συνεργάτης ήταν το μελετητικό γραφείο του κ. Βαζαίου Πετρόπουλου, ο οποίος προσφέρθηκε να συνδράμει στην όλη διαδικασία αφιλοκερδώς. Ενώ, την όλη προσπάθεια πλαισίωσαν άνθρωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης που ενεπλάκησαν άμεσα στην προσπάθεια υλοποίησης του έργου, τοπικοί παράγοντες, μελετητές και άνθρωποι τοπικών αθλητικών σωματείων, κυρίως του ΑΟΠ.
Επίσης, ο Δήμος Πάρου εκτός από την κατάθεση του αιτήματος και την παραχώρηση οικοπέδου, δεσμεύτηκε να συμμετάσχει στην χρηματοδότηση του έργου με ιδίους πόρους, έως του ποσού των 1.700.000,00 €, σύμφωνα με την απόφαση ένταξης του έργου και, προκειμένου να ολοκληρωθεί η υλοποίησή του.
Το σημαντικό αυτό έργο αναμένεται να ενισχύσει τις αθλητικές υποδομές του Δήμου Πάρου, δίνοντας λύση στις αυξημένες ανάγκες, όσον αφορά τις προπονήσεις των αθλητών και τους αγώνες των παριανών συλλόγων. Το αποτέλεσμα είναι μια δικαίωση για όλους τους Παριανούς που θα δουν τα χρήματά τους να αξιοποιούνται από τον Δήμο προς όφελός τους αλλά κυρίως για τον κόσμο του αθλητισμού και τη νεολαία της Πάρου.

Ως εκ τούτου, θα ήταν προτιμότερο για την πορεία του έργου να μην γίνονται αναφορές και πολιτικές ανακοινώσεις, που μόνον εσφαλμένες εντυπώσεις δημιουργούν και δεν ωφελούν κανέναν. Πόσο μάλλον όταν ο Δήμος Πάρου χρειάστηκε να «επιστρέψει» τα 132.000,00 € ευρώ στην ΚΔΕΠΑΠ, και στην ουσία να τα συνεισφέρει στο έργο, καθώς λόγω των λανθασμένων υπολογισμών του αποθεματικού της από τον τότε Πρόεδρο κ. Μαρινόπουλο, κινδύνευαν να μείνουν απλήρωτοι οι υπάλληλοί της, ενώ δεν υπήρχε καμία πρόβλεψη για την κάλυψη των αναγκών των δομών πρόνοιας.

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2019

Ελληνορθόδοξα ρίγη εθνικής συγκινήσεως...



Ο Πάιατ ευχαριστεί τον Αρχιεπίσκοπο της Ελλάδας για αναγνώριση της OCU

Ελληνορθόδοξα ρίγη εθνικής συγκινήσεως...
Ο Πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα, Τζέφρι Πάιατ, εξ ονόματος των Ηνωμένων Πολιτειών, ευχαρίστησε τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο για τις...
υπηρεσίες που αυτός και η εκκλησία προσέφεραν στο έθνος (του) αναγνωρίζοντας την αυτοκεφαλία της "Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας"...
Ο Πάιατ ευχαριστεί τον Αρχιεπίσκοπο της Ελλάδας για αναγνώριση της OCU

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΑΡΟΥ




     Την Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2019  πραγματοποιήθηκε  Συνέλευση  Κατοίκων Παροικίας ύστερα από πρόσκληση του Συμβουλίου της Κοινότητας Πάρου(Παροικίας) σε συνεργασία με τον Αντιδήμαρχο Παροικίας Κεμπάμπη Παναγιώτη, προκειμένου οι κάτοικοι και φορείς της Κοινότητας να προτείνουν στα αρμόδια όργανα του δήμου τις δράσεις που πρέπει να αναλάβει ο Δήμος, ανάλογα με το χαρακτήρα των αναγκών τους και τις προτεραιότητες για την τοπική ανάπτυξη.
    Παρευρέθησαν ο Έπαρχος Πάρου Μπιζάς Κωνσταντίνος, εκπρόσωποι της Δημοτικής Αρχής και  Δημοτικοί Σύμβουλοι. Κυριάρχησαν ζητήματα και προτάσεις σχετικά με  κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, πεζοδρομήσεις, παραλιακή και περιφερειακή οδός, καθαριότητα και αποκομιδή απορριμμάτων, κτιριακές υποδομές σχολικών μονάδων, αθλητικών και πολιτιστικών μονάδων, εμπορικό και επιβατικό λιμάνι, κοιμητήριο, στέγαση δημοσίων υπαλλήλων, ευπρεπισμός κοινόχρηστων χώρων. Ακολούθησαν οι τοποθετήσεις του Επάρχου και των εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης.
    Συμπερασματικά, επισημάνθηκε η αξία του θεσμού της Συνέλευσης Κατοίκων της Κοινότητας, η αναγκαιότητα της ενεργοποίησης των πολιτών, της συνεργασίας φορέων και θεσμικών οργάνων, της ιεράρχησης  των προτεραιοτήτων ως προς τα έργα και τις δράσεις που θα αναλάβει ο Δήμος Πάρου στην Κοινότητα Παροικίας στα πλαίσια ενός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος υλοποίησης αυτών.
   
    Τα πρακτικά της Συνέλευσης θα αποσταλούν στον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου, προς περαιτέρω διανομή στα μέλη του.
                 
                                                              
      Η Πρόεδρος του Συμβουλίου της
Κοινότητας Πάρου
Μαργαρίτα Αργουδέλη

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2019

Ο Αναστάσιος Αλβανίας υπέρ Πατριαρχείου Μόσχας στη διένεξη του με Βαρθολομαίο

αναστάσιος

Υπέρ του Πατριαρχείου Μόσχας και κατά του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και της αναγνώρισης από τον δεύτερο ως αυτοκέφαλης της σχισματικής Εκκλησίας της Ουκρανίας, τάχθηκε ουσιαστικά ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, ο οποίος χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης στην παγκόσμια Ορθόδοξη Εκκλησία.
Η στάση αυτή του Αναστάσιου ακολούθησε ανάλογη κίνηση του Πατριάρχη Ιεροσολύμων. Και οι δύο αυτοί Ιεράρχες και άλλοι πολλοί, διαχώρισαν τη θέση τους από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, ζητώντας σύγκλιση Πανορθόδοξης Συνόδου για να συζητήσει το θέμα της μονομερούς και αντικανονικής απόφασης του Βαρθολομαίου, τον οποίο, δυστυχώς, ευπειθώς ακολούθησε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος και η πλειοψηφία της ελληνικής Ιεραρχίας, για την αναγνώριση αυτοκεφαλίας της σχισματικής Εκκλησίας της Ουκρανίας.
Όλα δείχνουν ότι το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, εμπλέκοντας την Εκκλησία σε πολιτικά και γεωπολιτικά παιχνίδια και ακολουθώντας την νεοψυχροπολεμική στρατηγική των ΗΠΑ για την πολιτική και θρησκευτική απομόνωση της Ρωσίας, έχουν περιέλθει σε άκρως δεινή θέση και οδηγούν σε διαίρεση και διχασμό την παγκόσμια Ορθοδοξία.

Β.Μ
πηγή:iskra

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2019

Η ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ ΔΕΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΠΡΟΣΤΙΜΑ

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονα τσιγαρο
Με αφορμή τον αντικαπνιστικό νόμο, η εφαρμογή του οποίου είναι αλήθεια ότι έχει προσλάβει χαρακτηριστικά εθνικής υστερίας, έχει ανοίξει μια συζήτηση, τόσο σε διακομματικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, σε σχέση με την ορθότητα ή μη της απαγόρευσης του καπνίσματος σε κλειστούς ή ημίκλειστους χώρους.
Από την πλευρά των διαφωνούντων καπνιστών (μεγάλος αριθμός εξ αυτών συμφωνεί ωστόσο), ο αντίλογος επικεντρώνεται στο μέγα "επιχείρημα" της αφαίρεσης του "ανθρώπινου" δικαιώματος ν' απολαμβάνουν τη βλαπτική για την υγεία τους συνήθεια, παραγνωρίζοντας πως βλάπτουν ταυτόχρονα κι εκείνη του περίγυρού τους, των συνανθρώπων τους δηλαδή που δεν επιθυμούν τον καπνό.
Η πεισματική σχεδόν αυτιστική εστίαση στην στέρηση του "δικαιώματος" να διασπείρουν τον δολοφονικό καπνό τους αδιάκριτα στους χώρους όπου συχνάζουν, αποδεικνύει ένα τρομακτικό κενό παιδείας, ένα πρόδηλο έλλειμμα σεβασμού απέναντι στους άλλους, που δεν μπορούν ν' αντιδράσουν, ει μη μόνον δια της φυγής...
Τα όσα επιπρόσθετα έχουν ειπωθεί αυτό το διάστημα οπόταν ξεκίνησε η εφαρμογή του τέταρτου κατά σειρά αντικαπνιστικού νόμου (από την εποχή Δοξιάδη), με στόχο την προστασία της δημόσιας υγείας, είναι τόσο καταγέλαστα και θλιβερά συνάμα, που δεν αξίζουν νομίζω σοβαρής αναφοράς.
Απλά πιστοποιούν πως η αναλγησία (ως ατομική ιδιότητα με κοινωνικές προεκτάσεις όμως) δεν αντιμετωπίζεται στη ρίζα της τουλάχιστον μόνο με πρόστιμα.
Χρειάζεται πολλά περισσότερα.
Και κυρίως κοινωνική συνείδηση!


Οι πολιτικοί …Λαθρέμποροι!

Όταν ένα κακό φτάσει στα όρια του ιστορικού δράματος, τότε πλημμυρίζουμε από πολιτικούς κερδοσκόπους του «κακού»: από ποικίλους πολιτικούς εμπόρους κάθε κοινωνικού και ιστορικού δράματος…
Στα «εθνικά ζητήματα» η εμπορική κερδοσκοπία εκφράζεται μέσα από τους ποικίλους εθνοκάπηλους και πατριδοκάπηλους: Όλοι τους δεξιάς και ακροδεξιάς κοπής…
Η δημαγωγική εμπορία των εθνικών μας τραγωδιών, ΙΣΤΟΡΙΚΑ, πάντα υπήρξε έργο της δεξιάς και ακροδεξιάς δημαγωγίας…

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2019

Έχουμε κανένα τετραψήφιο για καταγγελίες για ράντζα ή μόνο το κάπνισμα είναι πρόβλημα δημόσιας υγείας;

Έχουμε κανένα τετραψήφιο για καταγγελίες για ράντζα ή μόνο το κάπνισμα είναι πρόβλημα δημόσιας υγείας;

Κρείττον του λαλείν το σιγάν, κύριε Χριστοδουλάκη



Ο γνωστός τέως υπουργός και συνυπεύθυνος για τα δεινά των τελευταίων ετών κ. Νίκος Χριστοδουλάκης, με περίσσιο θράσος απηύθυνε δημόσια επιστολή προς τον γνωστό νομπελίστα οικονομολόγο κ. Τζόζεφ Στίγκλιτζ. Μια επιστολή που έτυχε μεγάλης δημοσιότητας και με την οποία, ούτε λίγο, ούτε πολύ, ο κ. Χριστοδουλάκης επιπλήττει τον κ. Στίγκλιτζ, επειδή τάχα αυτός με μια σειρά άλλους οικονομολόγους σχεδίαζαν την...

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2019

ΕΥΤΥΧΩΣ!

σκίτσο

Λαθρομεταναστευτικό: Ανεξέλεγκτος ΕΦΙΑΛΤΗΣ…

Για την στρατηγική των «ανοικτών συνόρων» και τη Νέα Δουλεία που προωθείται και κατασκευάζεται από την πλανητική, ιμπεριαλιστική κακουργία και το σύγχρονο ΦΑΣΙΣΜΟ (4ο Ράιχ), γράφουμε εδώ και δύο δεκαετίες: Αναλυτικά, σταθερά και ασυμβίβαστα…
Εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες έχει μπει σε εφαρμογή αυτή η στρατηγική του χρηματιστηριακού κεφαλαίου: Της εισαγωγής αλλοδαπών δούλων.
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια διαγραφόταν ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ της λαθρομεταναστευτικής ΕΙΣΒΟΛΗΣ και του ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΥ…

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2019

ΠΕΡΙ ΠΑΣΤΟΥΡΩΜΑΤΟΣ...

 Αποτέλεσμα εικόνας για παστουρωμενα ζωα εικονα

Δεν γνωρίζω τα αποτελέσματα της συνάντησης στις Καμάρες για το μείζον εθνικό/κοινωνικό/πολιτιστικό πρόβλημα, έτσι όπως τουλάχιστον το αντιλαμβάνονται κι έχουν αναδείξει/αξιολογήσει οι ποικιλώνυμοι "φιλόζωοι".
Κι αυτό, διότι εκτός των άλλων αρνούμαι να παρακολουθήσω αυτήν την σκοπούμενη παράνοια, που στοχεύει στον αποπροσανατολισμό των πολιτών από τα κρίσιμα και σοβαρά προβλήματα.
Παράνοια μεσούσης μεγάλης "ανθρωπιστικής κρίσης", όπως κομψά αποκαλείται το καθεστώς κατοχής που επιβλήθηκε στη χώρα μας κι επέφερε τεράστια δεινά στην ελληνική κοινωνία.
Κι εμείς περί άλλα τυρβάζουμε!!
Εκείνο που γνωρίζω και μπορώ να πάρω όρκο, είναι πως σύντομα στην τοπική πολιτική μας ζωή το παστούρωμα θα κριθεί ούτως ή άλλως αναγκαίο ως μέτρο, προκειμένου να προληφθούν αποδράσεις από πολιτικό μαντρί...