Αρρωστημένες εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις στον αριστερό χώρο

Δυστυχώς, είναι τουλάχιστον θλιβερό το θέαμα των ευτελών, άγονων και άνευ αρχών και επιχειρημάτων, πολεμικών και συχνά δηλητηριωδών αντιπαραθέσεων, που εμφανίζει ο χώρος της κομμουνιστικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, καθώς και ο χώρος ευρύτερα των δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων.
Ένα θέαμα εντελώς αναντίστοιχο σε σχέση με την τραγική συγκυρία που βιώνει ο τόπος και κυρίως των κοινών ευθυνών και προκλήσεων που βρίσκονται μπροστά στις αριστερές και αντιμνημονιακές δυνάμεις.
Διάβασα, για παράδειγμα, στο τελευταίο ”ΠΡΙΝ” (Σάβ. 24/12/16), στέλεχος του ΝΑΡ να ισχυρίζεται , χωρίς καμιά αυτοσυγκράτηση, ότι η ΛΑ.Ε παραπέμπει στις καλένδες την έξοδο από την ΕΕ και με θλίψη είδα να καταφεύγει σε ένα σωρό ανακρίβειες και αεροπλανικές ακροβασίες για τις σχετικές με την ΕΕ θέσεις της ΛΑ.Ε στην Πανελλαδική της Σύσκεψη.
Και αναρωτιέμαι: Γιατί;
Γιατί γίνεται αυτό;
Ποιο είναι το κέρδος;
Η αυτοεπιβεβαίωση;
Η διατήρηση των κομματικών και οργανοσιακών τειχών;
Η οργάνωση αυτοσκοπός, πάνω από την ανάγκη να αναδειχθούν ο κοινός αγώνας και οι επίκαιρες προκλήσεις;
Ή μήπως ο φετιχισμός της περίκλειστης ανάλυσης και μικροκοσμικής κουλτούρας, η οποία παραπέμπει σε ”αιρέσεις”;

20ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ

Απείρως χειρότερα είναι τα συμπεράσματα μου σχετικά με όσο διάβασα στις θέσεις του ΚΚΕ για το 20ο Συνέδριο.
Σχεδόν τραγικά και από κάθε άποψη ανεξήγητα και συχνά κωμικά.
Κατά τα γραφόμενα, στις θέσεις του ΚΚΕ οι άλλες αριστερές δυνάμεις (ΛΑ.Ε, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ”δορυφόροι” τους, όπως λέει) είναι απλώς ”ευρωσκεπτιστικές”(!!!).
Το ΚΚΕ μας αποκαλύπτει, επίσης, στην εμβριθή του ανάλυση, ότι και η ”Πλεύση Ελευθερίας” είναι ”ευρωσκεπτιστικό” κόμμα (!!!).
Για το οξυδερκέστατο ΚΚΕ υπάρχουν δύο ειδών ”ευρωσκεπτιστικές” δυνάμεις.
Αυτές που κινούνται κυρίως στον ”οπορτουνιστικό” χώρο και αυτές που αναφύονται στον ακροδεξιό χώρο!
Το δυστύχημα είναι ότι αυτού του είδους οι καινοφανείς αερολογίες, που θυμίζουν τη θεωρία των δυο άκρων, ακούγονται και από δυνάμεις του τροτσκιστικού ρεύματος και από τον  λεγόμενο χώρο των ”δικαιωμάτων”.
Η εμβριθέστατη αυτή ανάλυση του ΚΚΕ καταλήγει με το γνωστό απόφθεγμα, πως οι δυνάμεις του ”οπορτουνισμού΄΄ είναι ανάχωμα στη ριζοσπαστικοποίηση, όπου ριζοσπαστικοποίηση είναι η ένταξη στα περίκλειστα τείχη του ΚΚΕ, ενώ οι οπορτουνιστές πρώην υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ, που έφυγαν με τη μνημονιακή συνθηκολόγηση του, είναι υπεύθυνοι για τις αυταπάτες περί τον ΣΥΡΙΖΑ και τώρα πρωτοστατούν στο να μην συμπορευτούν οι λαϊκές δυνάμεις με το ΚΚΕ.
Το ΚΚΕ θεωρεί περιττό να εξηγήσει γιατί ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ μπόρεσε να το υπερφαλαγγίσει στην αμφισβήτηση του παλιού αστικού μνημονιακού μπλοκ και πως οι δυνάμεις του Αριστερού Ρεύματος, για παράδειγμα, στις οποίες επιτίθετο, παρά τα ενωτικά καλέσματα τους, με τη μεγαλύτερη μανία, αντιστάθηκαν και εγκατέλειψαν καρέκλες και προνόμια για να υπερασπιστούν τις αξίες και τις δεσμεύσεις τους.
Ψιλά γράμματα θα μου πείτε!
Γιατί τα γράφω όλα αυτά;
Γιατί, μπαίνοντας σε μια καινούργια χρονιά, το 2017, πολλές ηγεσίες στον αριστερό και δημοκρατικό αντιμνημονιακό χώρο, συνεχίζουν να βαδίζουν με τα σκουριασμένα μυαλά του παρελθόντος και με διαθέσεις συνέχισης, αν όχι και κλιμάκωσης, των εμφύλιων αδιέξοδων αγώνων μέσα στον αριστερό και αντιμνημονιακό άξονα.
Άλλες ηγεσίες στον αντιμνημονιακό χώρο κινούνται αυτάρεσκα και αλαζονικά, με πλήρη άγνοια κινδύνου, δίνοντας την εντύπωση ότι τα παθήματα του παρελθόντος έγιναν για να επαναλαμβάνονται.
Άλλες ηγεσίες στον αριστερό χώρο συνεχίζουν ένα ανεξήγητο και τυφλό αγώνα εναντίον όλων των άλλων, ο οποίος γίνεται παραδόξως σφοδρότερος όσο εγγύτερα είναι οι θέσεις τους.
Άλλοι ακόμα, όσο πιο πιεστική και ανυπόφορη γύρω μας γίνεται η μνημονιακή, ιμπεριαλιστική, νεοφιλελεύθερη και καπιταλιστική πραγματικότητα τόσο εκτοξεύονται, με όλο και πιο ηχηρά επαναστατικά συνθήματα, στο υπερπέραν για να αποφύγουν να αναμετρηθούν μαζί της.
Επομένως δεν υπάρχει ελπίδα;
Ελπίδα υπάρχει και είναι μεγάλη.
Η ελπίδα βρίσκεται στα χέρια όλου του αριστερού, προοδευτικού, γνήσια πατριωτικού και δημοκρατικού κόσμου.
Αυτός ο κόσμος, που βλέπει το ”φρενοκομείο” των άγονων και αδιέξοδων αντιπαραθέσεων σε όσους διεκδικούν την ανατροπή, οφείλει να στηρίξει πρώτα απ’ όλα τη συσπείρωση και την ενότητα του, κόντρα στις διαιρετικές σειρήνες και να βοηθήσει με όλες του τις δυνάμεις κάθε πραγματική ενωτική πρωτοβουλία που θέλει να συμβάλλει σε ένα κοινό μέτωπο όλων των αριστερών, προοδευτικών, πατριωτικών, δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων για μια ριζική αλλαγή με κατεύθυνση και ορίζοντα μια αληθινή δημοκρατία, την ακηδεμόνευτη εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία και τον ουσιαστικό σοσιαλισμό της συμμετοχής, χωρίς γραφειοκρατικά και αυταρχικά εκτρώματα.
Αυτή η πρόκληση μπορεί να νικήσει το 2017 και να αλλάξει την Ελλάδα.
ΜΑΡΙΑ ΗΛΙΑΔΗ

"ΑΘΗΝΑ" ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΙΣ-ΧΟΡΩΔΙΑ ΑΛΕΞΑΝΤΡΟΦ

Σαρώνει ο ευρωσκεπτικισμός ενάντια στην Ευρώπη της Γερμανίας

 

ΔΡΑΧΜΗ

Σήμερα, ύστερα από επτά χρόνια συνεχόμενης  και απέραντης φτωχοποίησης της χώρας μέσα στον «παράδεισο της ευρωζώνης», οφείλουμε επιτέλους να απαλλαγούμε από τις ανίερες, ατεκμηρίωτες, γελοίες φοβίες με τις οποίες μας βομβαρδίζει συστηματικά και σαρωτικά το κατεστημένο υπέρ του ευρώ και κατά του εθνικού νομίσματος, το οποίο χρησιμοποιούν οι 215 από τις 240 χώρες του κόσμου διεθνώς. Το κίνημα του ευρωσκεπτικισμού ενάντια στη γερμανοποίηση της Ευρώπης επεκτείνεται σήμερα σαρωτικά. 
Οι πολίτες της Μ. Βρετανίας, αποφάσισαν με το Brexit την έξοδο της χώρας τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Προς την έξοδο από το ευρώ οδεύει η Ιταλία με εμπροσθοφυλακή το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, ύστερα από την ήττα των συστημικών δυνάμεων στο δημοψήφισμα της 5ης Δεκεμβρίου. Η ήττα της Χίλαρυ Κλίντον σηματοδοτεί την ανάσχεση αν όχι την ανατροπή της παγκοσμιοποίησης και την ενδυνάμωση των εθνών-κρατών. Η άνοδος του Ντ. Τράμπ στις ΗΠΑ με προοπτική την προσέγγισή του με τη Ρωσία του Πούτιν, υποβαθμίζει τη γεωπολιτική σημασία της Γερμανίας ως προκεχωρημένου φυλάκιου της δύσης απέναντι στη Ρωσία. 
Ο Ντ. Τράμπ, σε αντίθεση με τους Ομπάμα-Κλίντον, κάθε άλλο παρά φαίνεται να συμπαθεί την ευρωζώνη και όπως έχει δηλώσει, η Ελλάδα κακώς μπήκε στο ευρώ. Και είναι φανερό πως δεν πρόκειται να παρέμβει όπως έκαναν ο προκάτοχός του Ομπάμα, με τη βοήθεια του απερχόμενου από την προεδρία της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ, για να παραμείνουμε στην ευρωζώνη. Οι Σουηδοί, Δανοί, Τσέχοι, Ούγγροι, Ρουμάνοι, Βούλγαροι αρνούνται να συζητήσουν την ένταξή τους στο ευρώ. Η εναντίωση στην παγκοσμιοποίηση και η άνοδος του ευρωσκεπτικισμού στη Γαλλία,Ισπανία, Αυστρία, Πορτογαλία, Ολλανδία, Πολωνία, Φιλανδία, σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, ακόμα και μέσα στη Γερμανία, δείχνει ότι το ρολόϊ της ιστορίας αλλάζει κατεύθυνση. 
Όσο και αν το κρύβουν τα ΜΜΕ, οι περισσότεροι διεθνείς διαπρεπείς οικονομολόγοι και αναλυτές όλων των πολιτικών αποχρώσεων συντάσσονται, περισσότερο ή λιγότερο, με τη δική μας πρόταση για το Grexit. Η  πρότασή μας αυτή με οδηγό μελετημένο και συγκροτημένο πρόγραμμα μετάβασης στη δραχμή, δεν αποτελεί ιδεοληψία ή αυτόνομο στόχο, αλλά βασικό όχημα για την έξοδο από την κρίση, από τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία που δεν έχει βιώσει ποτέ στο παρελθόν ο ελληνικός λαός. Γιατί καλό θα είναι να θυμηθούμε πως ζούσαμε με τη δραχμή και πως ζούμε σήμερα με το ευρώ. Και να κρίνουμε με τη λογική και όχι με βάση κατευθυνόμενες, ατεκμηρίωτες υποθέσεις και ιδεοληψίες. 
Οι κατοχικές δυνάμεις μας φαίνονται μεγάλες γιατί είμαστε σκυφτοί. Ας εγερθούμε.

Το Πνεύμα της παρακμής και πώς η «αριστερή» διανόηση έγινε Το «πνεύμα» της Νέας Εποχής

ΡΕΣΑΛΤΟ. Τεύχος-23

Το κείμενο βρίσκεται και εδώ:
http://www.resaltomag.gr/220.mag



Ένα από τα πιο κτυπητά χαρακτηριστικά της εποχής μας είναι ότι οι «οργανικοί διανοούμενοι» του καπιταλισμού στη σημερινή φάση της παγκοσμιοποίησης και του χρηματιστηριακού «διεθνισμού» είναι πρώην αριστεροί, καλλιτέχνες και γενικά πνευματικοί άνθρωποι. Φυσικά όλοι αυτοί συνεχίζουν να λένε ότι είναι αριστεροί παρά το γεγονός ότι αποτελούν την ιδεολογική αστυνομία του συστήματος, τους ακριβοπληρωμένους καθεστωτικούς λακέδες.

Πού οφείλεται, πώς εξηγείται και τι νόημα έχει αυτή η πλήρης ενσωμάτωση και μετάλλαξη της «αριστερής» διανόησης η οποία αποτελεί σήμερα τον ιδεολογικό τρομοκράτη της Νέας Τάξης, το άλλοθι και το τεκμήριό της;

Το φαινόμενο της αποστασίας αριστερών διανοουμένων δεν είναι καινούργιο.

Πάντα στις δύσκολες καμπές της ιστορίας πολλοί από αυτούς γονάτιζαν αξιολύπητα και μετατρέπονταν σε γενίτσαρους του κεφαλαίου. Αυτό, όμως, που γινόταν χθες αποσπασματικά, σήμερα έχει πάρει επιδημική, σχεδόν καθολική μορφή.

Πάντα αυτά τα φαινόμενα της λιποταξίας και μετάλλαξης του αριστερού πνεύματος αποτελούν την έκφραση και το σύμπτωμα δύο βασικών παραγόντων: Από τη μια είναι η κατάσταση του διεθνούς εργατικού και επαναστατικού κινήματος και από την άλλη οι απαιτήσεις του συστήματος της καπιταλιστικής παρακμής, η θέση και ο ρόλος της διανόησης, καθώς η πνευματική κατάσταση, οι αξίες και η ιδεολογία που ηγεμονεύουν.

Η ήττα και η μακρόχρονη ακινησία των λαϊκών κινημάτων, η ήττα του γραφειοκρατικού Σοβιετικού μοντέλου και η κατασυκοφάντηση στο πρόσωπο αυτού του εκτρώματος των σοσιαλιστικών ιδεών άφησαν ελεύθερο και γόνιμο το έδαφος για την πλήρη κυριαρχία του πνεύματος της καπιταλιστικής παρακμής και γονάτισαν το «αριστερό» πνεύμα.

Σε τέτοιες οπισθοδρομικές εποχές, εποχές που η σήψη και οι «αξίες» της αυθαδιάζουν τρομοκρατικά, είναι άθλος να στηθείς στα πόδια σου, ιδιαίτερα η μικροαστική αριστερή διανόηση, η οποία ήταν ραχιτική από την γέννησή της, θεωρητικά ανεπαρκής, πολιτικά και ηθικά απροετοίμαστη.



Η διαλεκτική μετάλλαξη

Δεν πρέπει να φανταστούμε ότι το σημερινό άθλιο κατάντημα των πρώην αριστερών καλλιτεχνών και διανοουμένων έγινε με μιας, ότι μεταμορφώθηκαν σε σύγχρονους γενίτσαρους σαν ξαφνικά να τους κτύπησε το ραβδάκι της Κίρκης. Υπάρχει μια διαλεκτικά εξελικτική πορεία που τους ενσωμάτωσε και που καθορίστηκε αποφασιστικά από τους λόγους που προανέφερα.

Το θεμελιακό στοιχείο για να κατανοήσουμε αυτή την εξέλιξη είναι το σύστημα μέσα στο οποίο ζούνε, σε συνδυασμό με τις πολιτικές ήττες και προδοσίες του σοσιαλιστικού κινήματος. Όταν λείπουν οι επαναστατικές κοινωνικές εντάσεις και τα μαζικά μαχητικά κινήματα, δηλαδή τα «κοινωνικά κίνητρα» που βελονιάζουν το συναίσθημα, αφυπνίζουν τη σκέψη και ενεργοποιούν τη συνείδηση του συλλογικού κοινωνικού είναι, τότε η καλλιτεχνική και διανοητική παραγωγή υποτάσσεται καταλυτικά στο «πνεύμα» και τις «αξίες» του συστήματος.

Και ποιο είναι αυτό το σύστημα; Ο καπιταλισμός σε σήψη και παρακμή.

Στις σύγχρονες κοινωνίες η αστική τάξη όχι μόνο δεν έχει κανέναν προοδευτικό ρόλο να εκπληρώσει, αλλά έχει καταντήσει απολύτως αντιδραστική. Στον εικοστό αιώνα, εκτός από τους δύο ιμπεριαλιστικούς πολέμους (ασύλληπτης φρίκης και καταστροφών) που η αστική κοινωνία εξεκόλαψε και εξαπέλυσε πάνω στην υδρόγειο, έβγαλε (φυσιολογικό της άνθος) το φασισμό, και επεξεργάστηκε εν ψυχρώ, και εφάρμοσε με μεθοδικότητα τις πιο φρικαλέες πρακτικές, για να διατηρεί την κυριαρχία και να εξασφαλίζει την υποταγή: Βασανιστήρια, στρατόπεδα συγκεντρώσεων, ομαδικά εγκλήματα, συλλογική ευθύνη, παρακολούθηση και έλεγχος των συνειδήσεων κ.λπ.

Η ύπαρξη της αστικής τάξης όλο σχεδόν τον 20ο αιώνα και σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, αποτελεί την ιστορική άρση κάθε ανθρώπινης αξίας, την έσχατη κατάπτωση του ανθρώπινου στοιχείου.

Ήδη από τις πρώτες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα ο αστικός κόσμος δεν έχει να προβάλει καμιά δικαιολογία της ύπαρξής του. Όλες οι αστικές αξίες έχουν ανεπανόρθωτα χρεοκοπήσει και διαλυθεί: Η φιλοπατρία, η εθνική κυριαρχία, η αστική οικογένεια, η θρησκεία, ο κοινοβουλευτισμός, οι ατομικές ελευθερίες. Η ισχύς τους έγινε ασυμβίβαστη πλέον με την ύπαρξη της αστικής τάξης.

Οι πιο συνειδητοί και κυνικοί υπερασπιστές του καπιταλισμού δεν δίστασαν να διακηρύξουν δημόσια την χρεοκοπία των αστικών αξιών. Και τα ριζοσπαστικά κινήματα της νεολαίας τροφοδοτήθηκαν από αυτή τη χρεοκοπία των αξιών και τη βάθαιναν. Γιατί όταν χτυπάς τις παραδοσιακές αξίες που ο αστικός κόσμος τις έχει οδηγήσει σε χρεοκοπία, χωρίς να τις αναστυλώνεις, να τις αναγεννάς και να δημιουργείς ένα νέο σύστημα αξιών, συμβάλλεις στη γενική αποσύνθεση.

Ο επαναστατικός, λοιπόν, μικροαστικός ριζοσπαστισμός της νεολαίας «χτύπησε» τις αστικές αξίες που είχαν γίνει βάρος και για τον ίδιο αστικό κόσμο. Ο κόσμος αυτός είχε πάψει προ πολλού να πιστεύει σε αυτές τις αξίες που ο ίδιος είχε δημιουργήσει. Δεν στηριζόταν σε αυτές και ήταν ανίκανος να παράγει ένα νέο σύστημα αξιών.

Μέσα σε αυτό το γενικό πνεύμα γαλουχήθηκε και η αριστερή διανόηση. Μικροαστική από τη φύση της δεν κατανόησε ότι χτυπά τις αστικές αξίες που το ίδιο το κεφάλαιο δεν τις ήθελε πια.

Το κεφάλαιο στο πρόσωπο αυτής της διανόησης βρήκε την ιδεολογική του εμπροσθοφυλακή. Έτσι στο πρόσωπο της αριστερής μικροαστικής ιντελιγκέντσιας το κεφάλαιο βρήκε το «προοδευτικό» του άλλοθι.


Η τέχνη της παρακμής

Η τέχνη ως το πιο ευαίσθητο κομμάτι της κουλτούρας αποτύπωσε πρώτη αυτή το αδιέξοδο της αστικής παρακμής, αλλά και της ενσωμάτωσης της ιντελιγκέντσιας.

Μια τάξη που η ύπαρξή της αντιπροσωπεύει την άρνηση του ανθρωπισμού και του Λόγου δεν είναι δυνατόν να δει στην τέχνη ένα υψηλό ιδεώδες, να συσχετίσει τη λειτουργία της με τους μεγάλους σκοπούς της ανθρωπότητας.

Μια καλλιτεχνική αναπαράσταση της ζωής των κυρίαρχων τάξεων, των κοινωνικών της θεμελίων, των ωμών τάσεών της, του αληθινού βάθους της αγχώδους ψυχολογίας της θα ήταν κάτι πολύ σκληρό και ανυπόφορο για τους κυρίαρχους. Η ίδια λοιπόν η κοινωνική υπόσταση της κυρίαρχης τάξης αποκλείει την ανάπτυξη μιας μεγάλης και δυνατής ρεαλιστικής, ανθρωπιστικής τέχνης μέσα στους κύκλους των διανοουμένων.

Η τυπική αστική τέχνη της παρακμής, μοιραία, καταντάει αντιρεαλιστική, αντιουμανιστική, αδειανή, ασήμαντη, αφηρημένη, ασυνάρτητη, εγωκεντρική, παραληρηματική, του «ονείρου» και του «ενστίκτου».

Η ασάφεια και η σκοτεινότητα, φαινόμενο τόσο συχνό στην τέχνη της παρακμής, δεν οφείλεται σε κάποιο δήθεν βαρυσήμαντο βάθος, σε μια σύλληψη ή ιδέα πλούσια και βαθιά. Το βάθος αυτής της ερμητικής τέχνης δεν είναι καθόλου σκοτεινό. Απεναντίας πρόκειται για πράγματα πολύ κοινά, μα ανάξια και επονείδιστα: για την ηθική και ιδεολογική γύμνια ενός κόσμου που η υπόστασή του προϋποθέτει την πιο βαθιά ανηθικότητα, την εκμετάλλευση. Πώς να μιλήσει κανείς γι' αυτό απροκάλυπτα και φανερά, αν δεν είναι για να αντιταχθεί;

Η πνευματική αυτή κατάσταση αντιστοιχεί όχι μόνο στην πραγματικότητα της υπόστασης του καπιταλισμού, αλλά εκφράζει και την ιδιαίτερη πραγματικότητα της υπόστασης της μικροαστικής διανόησης και την ψυχολογία της που γεννιέται από τους ιδιαίτερους όρους ύπαρξής της.

Είναι μια ψυχολογία της πολλαπλά ταλαιπωρημένης και απαθλιωμένης συνείδησης. Είναι η ψυχολογία του κενού. Δηλαδή του μετέωρου, εξωτερικού και απομονωμένου παρατηρητή. Και από μια τέτοια θέση έχει κανείς την εικόνα ενός κόσμου χαώδους, χωρίς ειρμό, παράλογου, αυθαίρετου, ασυνάρτητου, ζοφερού και αδιέξοδου.

Επίσης από μια τέτοια θέση η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα προσλαμβάνουν στη μικροαστική διανόηση νοσηρές μορφές. Τέτοιες τυραγνημένες και ακρωτηριασμένες συνειδήσεις δεν παράγουν και δεν ανακυκλώνουν απλώς την παρακμή, αλλά γλιστράνε εύκολα στην ηθική κατάπτωση και στη διανοητική αθλιότητα, σε κάθε είδους προστυχιά...

Η «καταστροφή του λογικού», συνεπώς, η Κρίση του Πνεύματος και το αδιέξοδο της τέχνης, είναι ειδικές μορφές και συστατικό τμήμα της γενικής κρίσης ενός κόσμου σε αποσύνθεση.

Στο αγκίστρι των υπερεθνικών ελίτ

Μέσα σε αυτή την καθολική «κρίση του πνεύματος» και στα αποσυνθετικά αδιέξοδα δεν ήταν δύσκολο (μια και η σοσιαλιστική σοβιετική καρικατούρα είχε καταρρεύσει, δημιουργώντας έτσι χείμαρρους κατασυκοφάντησης του σοσιαλισμού και του μαρξισμού) να ενσωματωθεί πλήρως και να υποταχθεί σχεδόν καθολικά η αριστερή διανόηση.

Στη «ψυχή» της ταξικά αποχρωματισμένης αριστερής διανόησης τα πάντα ήταν στάχτη, τα πάντα συντελεσμένα. Το σύμπαν είναι πεθαμένο, το ρολόι της ιστορίας σταματημένο. Τα υπερεθνικά μονοπώλια της προσέφεραν μια «δικαίωση» και ένα ρόλο.

Τη «δικαίωση» των αγώνων του μικροαστικού ριζοσπαστισμού της.

Το υπερεθνικό κεφάλαιο και οι πλανητικοί μηχανισμοί του, όχι μόνο επεδίωκαν την ολοκληρωτική ισοπέδωση των αστικών αξιών, (ο ρηχός πάντα στόχος της αριστερής μικροαστικής κριτικής), αλλά και προχωρούσαν σε δομικές και θεσμικές κατοχυρώσεις αυτών των επιδιώξεων (Εκπαίδευση, ΜΜΕ, νομικά πλαίσια κ.λπ).

Η σιδερένια, συνεπώς λογική της παγκοσμιοποίησης βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με τη «δικαίωση» των νεολαιίστικων αγώνων του μικροαστικού, αριστερού ριζοσπαστισμού και τα παλιά, δογματικά ιδεολογήματα της αποστεωμένης Αριστεράς.

Τα πλανητικά κέντρα εξουσίας προφέρουν και ένα ρόλο σε αυτή τη διανόηση.

Το ρόλο της παραγωγής και αναπαραγωγής των νέων ιμπεριαλιστικών μύθων στο όνομα μιας «προοδευτικής» πάλης ενάντια στους παλιούς αστικούς μύθους, (τωρινό παράδειγμα ο Λιάκος και η παρέα του). Και η αριστερή διανόηση είχε επεξεργαστεί καλύτερα από τον κάθε ένα την ΚΡΙΤΙΚΗ κατά των αστικών μύθων. Μόνο που δεν κατάλαβε ότι χτυπώντας το αστικό, εθνικό χθες, οικοδομούσε την πλανητική, νεοταξική ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ του σήμερα.

ΔΙΚΑΙΩΣΗ, λοιπόν και ΡΟΛΟΣ οργανικού διανοούμενου της παγκοσμιοποίησης. Ολοκληρωτική υποταγή στο Πνεύμα, τις Ιδέες και την Ψυχολογία της Νέας Εποχής, της πλανητικής ιμπεριαλιστικής εποχής.

Οι διαδικασίες (το προτσές) αυτής της ολοκληρωτικής ενσωμάτωσης και υποταγής, απόκτησαν πυρετικούς ρυθμούς εξέλιξης μέσω των κεντρικών ιδεολογικών δομών της καπιταλιστικής εξουσίας: Εκπαίδευση, ΜΜΕ.

Mέσα από αυτές τις ιδεολογικές χοάνες του συστήματος (εδώ συμπεριλαμβάνονται και τα κόμματα και η πληθώρα των ΜΜΟ και άλλων δομών) έγινε η πλήρης ΕΞΑΓΟΡΑ της μικροαστικής αριστερής διανόησης. Και φυσικά η εξαγορά δε σημαίνει μόνο τα οικονομικά προνόμια.
Απείρως πιο ελκυστικά είναι τα κοινωνικά προνόμια, τα προνόμια φήμης, προβολής και πρόσβασης στους μηχανισμούς εξουσίας. Τα προνόμια της κοινωνικής και εξουσιαστικής αναρρίχησης. Και το χαρακτηριστικότερο ιδίωμα της μικροαστικής κάστας και ψυχολογίας, σε εποχές ιδιαίτερα σήψης και ανασφάλειας, είναι η ΑΤΟΜΙΚΗ ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗ...

Έτσι τα ισχυρά υπερεθνικά κέντρα εξουσίας βρήκαν τη νέα ιδεολογική τους αστυνομία, τους νέους γενίτσαρους στο πρόσωπο της καλοαναθρεμμένης μικροαστικής «αριστερής» διανόησης. Και ταυτόχρονα κατάφεραν ένα θανάσιμο πλήγμα κατά των σοσιαλιστικών ιδεών και του μαρξισμού.

Μετέτρεψαν δηλαδή την έννοια «αριστερά» σε νομισματική μονάδα, σε γραμμάτιο πληρωτέο επί τη εμφανίσει. Και έτσι ακριβώς συμπεριφέρεται σήμερα η νεοταξική αριστερά.

Και αυτή η μεγάλη ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ επιτεύχθηκε στην Ευρώπη με τη σοσιαλδημοκρατία και στην Ελλάδα με το «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ. Επί των ημερών του αυτή η ενσωμάτωση πήρε εκρηκτικά αποκρουστικές μορφές.

Αυτή η «αριστερή» διανόηση κυριαρχεί παντού, σε όλες τις ιδεολογικές δομές του «εκσυγχρονιστικού» ελληνικού κράτους, προτεκτοράτου της νέας αυτοκρατορίας.

Η καταστροφή,ο αφελληνισμός και η υφαρπαγή των ελληνικών τραπεζών

Το ελληνικό δημόσιο έχασε τα τελευταία χρόνια 24.5 δις ευρώ ή περίπου το 98% των επενδύσεών του στις τράπεζες, ενώ θα πρέπει να συνεχίσει να παράσχει επιπλέον 10 δις. Έτσι, οι συνολικές απώλειες ανέρχονται περίπου στο 140% της αρχικής
επένδυσης σε τρέχουσες τιμές (και δεν χρειάζεται να συζητήσουμε εδώ για τις μαζικές απώλειες του κράτους από την 1η και τη 2η ανακεφαλαιοποίηση)

(Β) Ορισμένα ξένα επενδυτικά funds πήραν τον έλεγχο έλεγχο των 4 ελληνικών συστημικών τραπεζών (Εθνική, Πειραιώς, Alpha και Eurobank) έναντι του γελοίου ποσού των 4,4 δις ευρώ

(Γ) Οι τιμές των μετοχών των τεσσάρων αυτών τραπεζών στο χρηματιστήριο της Αθήνας εξαϋλώθηκαν  ως εξής :

Εθνική Τράπεζα: Από 4.29 σε  € 0.02 ευρώ
Piraeos: Από 1,7 σε € 0.003 ευρώ
Άλφα: Από 0,44  σε 0,04 ευρω
Eurobank: Από1,54 σε € 0,01 ευρώ

(Δ) Το μερίδιο της συμμετοχής των παλαιότερων κατά κανόνα Ελλήνων μετόχων των τραπεζών, λόγω των εξαγορών από τα ξένα funds έναντι ασήμαντου αντιτίμπυ των μετοχών, έπεσε κατακόρυφα ως εξής :

Εθνική Τράπεζα: Από 57.25%  σε 33%
Piraeos: από 67%  σε 22%
Άλφα: Από 66,3% σε 11%
Eurobank: Από 35,4% σε 2%

Με άλλα λόγια, τα χρήματα που το ελληνικό κοινό έχει θέσει σε αυτές τις τράπεζες έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Οι ιδιωτικές επενδύσεις συμπεριλαμβανομένων και αυτές των συνταξιοδοτικών ταμείων εξαϋλώθηκαν.

Αλλά το έγκλημα έχει και συνέχεια. Οι τέσσερεις συστημικές τράπεζες που έχουν υφαρπαγεί έναντι πινακίου φακής από τους επενδυτικούς Γύπες, της  Wall Street, ελέγχουν 100 δις  των μη εξυπηρετούμενων (κόκκινων) δανείων, τα οποία θα δημοπρατηθούν για ένα ελάχιστο ποσοστό της ονομαστικής τους αξίας.

Η «Die Welt» ανέφερε σε ένα κύριο άρθρο ότι «η Ελλάδα δεν διαθέτει κυβέρνηση". Νομίζω ότι, η χώρα παίρνει πλήρως τι αξίζει.

Tags: 

τράπεζες

ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ

Όταν η δήθεν αλληλεγγύη στους μετανάστες δουλεύει για το οργανωμένο έγκλημα.

Η μετανάστευση δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα, αλλά κατάρα για όσους εξαναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους λόγω πολέμων, καταπίεσης, ή αφόρητης φτώχειας και εξαθλίωσης. Η μετανάστευση είναι συνώνυμο του εξαναγκασμού και του βίαιου εκπατρισμού από τότε που για πρώτη φορά η παγκόσμια αγορά απαίτησε τη μεταφορά κοντά 20 εκατομμυρίων κυρίως Αφρικανών με τα δουλεμπορικά στις οικονομίες των φυτειών του Νέου Κόσμου.

Το ίδιο και σήμερα. Γι' αυτό και όπως τότε, έτσι και σήμερα, οι δουλέμποροι και τα δίκτυα δουλεμπόρων αποτελούν τη βασική κινητήρια δύναμη της μετανάστευσης παγκόσμια. Πρόσφατα δημοσιοποιήθηκαν δυο πολύ σημαντικές εκθέσεις για την εμπορία ανθρώπων. Η πρώτη προέρχεται από την Υπηρεσία του ΟΗΕ για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα (https://www.unodc.org/…/2016_Global_Report_on_Trafficking_i…), ενώ η δεύτερη από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ (https://www.state.gov/j/tip/rls/tiprpt/2016/).

Το ενδιαφέρον με τις συγκεκριμένες εκθέσεις δεν είναι το γεγονός ότι διαπιστώνουν έξαρση της εμπορίας ανθρώπων. Αυτό είναι κάτι αναμενόμενο σε μια εποχή έξαρσης των μεταναστευτικών μετακινήσεων. Το εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι σε μια εποχή έξαρσης του δουλεμπορίου ανθρώπινων ψυχών, η δίωξη των κυκλωμάτων έχει δραστικά περιοριστεί.

Θα περίμενε κανείς ότι με το οξύτατο πρόβλημα μετακίνησης προσφύγων και μεταναστών προς την Ευρώπη διαμέσου κυρίως της Ελλάδας και της Ιταλίας το 2015, οι διωκτικές αρχές των χωρών εισόδου, αλλά κι ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα είχαν να επιδείξουν μια ιδιαίτερα εκτεταμένη επιχείρηση ενάντια στα κυκλώματα δουλεμπορίας. Συνέβη κάτι τέτοιο; Ακριβώς το αντίθετο συνέβη. Σ' ολόκληρη την ΕΕ περιορίστηκε η ποινική δίωξη των κυκλωμάτων που εμπορεύονται ανθρώπους.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα την Ελλάδα. Σύμφωνα με τα στοιχεία από τις αστυνομικές αρχές της Ελλάδας που καταγράφονται στην έκθεση του ΟΗΕ, ο αριθμός αδικημάτων που σχετίζονται με εμπορία ανθρώπινων ψυχών από 62 το 2010 έπεσαν στα 36 το 2014 και μόλις στα 16 για την περίοδο Ιανουαρίου-Ιουλίου 2015. Ο αριθμός των υπόπτων που ερευνήθηκαν για αδικήματα εμπορίου ανθρώπων ήταν 246 το 2010 για να μειωθεί κατόπιν στους 125 το 2014 και στους 40 την περίοδο Ιανουαρίου-Ιουλίου 2015.

H έκθεση του State Department αναφέρει: "Κατά την περίοδο αναφοράς, πολλές χώρες στην ΕΕ και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, όπως η Ελλάδα, παρουσίασαν ένα πρωτοφανές κύμα μετανάστευσης από τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και την Ασία, που αποτελείται από ένα μίγμα των αιτούντων άσυλο / οιονεί πρόσφυγες, οικονομικοί μετανάστες και ευάλωτοι πληθυσμοί σε διακίνηση, μεταξύ άλλων. Ένας διεθνής οργανισμός εκτιμά ότι η Ελλάδα έλαβε περισσότερους από 862.000 μετανάστες και αιτούντες άσυλο το 2015. Ορισμένα από αυτά τα άτομα, όπως ασυνόδευτα ανήλικα και τις ανύπαντρες γυναίκες, ήταν ιδιαίτερα ευάλωτα στην εμπορία ανθρώπων. Οι περισσότεροι μετανάστες και αιτούντες άσυλο πιστεύεται ότι βασίζονται σε λαθρεμπόρους σε κάποιο σημείο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους και σε ορισμένες περιπτώσεις αναγκάζονται σε εκμετάλλευση κατά την άφιξή τους στην Ελλάδα."

Τι θα περίμενε κανείς μετά από μια τέτοια (αυτονόητη, εν πολλοίς) εκτίμηση; Οι διωκτικές αρχές να έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο με σκοπό το χτύπημα των κυκλωμάτων. Έγινε κάτι τέτοιο; Ακριβώς το αντίθετο έγινε. Να τι γράφει η έκθεση: "Η κυβέρνηση [της Ελλάδας] άσκησε κάπως λιγότερες διώξεις υπόπτων σε σχέση με τα δύο προηγούμενα έτη. Η αστυνομία εντόπισε λιγότερα θύματα εμπορίας ανθρώπων..." Είναι δυνατόν; Κι όμως είναι.

Και δεν είναι μόνο η Ελλάδα. Τα ίδια πάνω-κάτω συνέβησαν σ' ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε μια εποχή έξαρσης της παράνομης διακίνησης μεταναστών, οι διωκτικές αρχές κυρίως στις χώρες εισόδου προς την ΕΕ - όπως είναι η Ελλάδα - φάνηκαν ουσιαστικά να αδρανούν. Το ίδιο και στις υπόλοιπες χώρες υποδοχής.

Φταίνε οι διωκτικές αρχές, ή συνιστά πολιτική επιλογή; Σαφώς το δεύτερο. Ήταν και είναι πολιτική επιλογή της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναληφθεί το βάρος της αντιμετώπισης του προβλήματος των μεταναστευτικών μετακινήσεων από τις εθνικές αρχές κάθε κράτους, στα κυκλώματα των ΜΚΟ. Ήταν και παραμένει πολιτική επιλογή της ΕΕ να μην αντιμετωπίζεται ο παράνομος μετανάστης ως θύμα κυκλωμάτων εμπορίας, αλλά ως αντικείμενο αυθαίρετης και υποκριτικής αλληλεγγύης χωρίς να τηρούνται τα διεθνώς νόμιμα.

Το αποτέλεσμα; Ποτέ ξανά δεν αντιμετώπισε η Ευρώπη ένα τέτοιο κύμα εμπορίας ανθρώπινων ψυχών. Και μάλιστα υπό καθεστώς άτυπης ασυλίας. Η δράση των ΜΚΟ και η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας συνιστά τον καλύτερο μανδύα για την τρομακτική επέκταση των κυκλωμάτων εμπορίας.

Και τι κάνει γι' αυτό η πολιτισμένη Ευρώπη; Απολύτως τίποτε. Απλά μεταχειρίζεται τους μετανάστες ως νομάδες, που χρήζουν ειδική μεταχείριση συγκαλύπτοντας το γεγονός ότι συνιστούν προϊόν κυκλωμάτων εμπορίας ανθρώπων. Το πολύ-πολύ να χύσουν κανένα κροκοδείλιο δάκρυ για τα χιλιάδες ανήλικα που χάνονται τα ίχνη τους, άμα εισέλθουν στην ΕΕ. Κανείς δεν θα συγκινηθεί τόσο ώστε να ζητήσει να λογοδοτήσουν ακόμη και ποινικά οι κάθε λογής υπεύθυνοι, οι ΜΚΟ και οι αλληλέγγυοι των ανοιχτών συνόρων.

Όλοι τους - το ξέρουν, δεν το ξέρουν - δουλεύουν για τους δουλεμπόρους. Και ανοιχτά σύνορα σημαίνει ελεύθερο εμπόριο ανθρώπων. Γι' αυτό άλλωστε κι όλοι αυτοί οι τόσο προοδευτικοί μας διδάσκουν να απεχθανόμαστε τον όρο "λαθραία διακίνηση μεταναστών", ή λαθρομετανάστες. Μας διδάσκουν ότι το λαθραίο δεν ταιριάζει σε ανθρώπους κι άρα όποιος μιλάει για λαθρομετανάστες είναι φασίστας και ρατσιστής.

Η αλήθεια είναι όπως πάντα πολύ πιο βρώμικη. Όλοι αυτοί που απεχθάνονται να μιλήσουν για λαθραία διακινούμενους μετανάστες, στην ουσία το έκαναν και το κάνουν για να διευκολύνουν την συγκάλυψη του γεγονότος ότι ο λαθρομετανάστης συνιστά θύμα των κυκλωμάτων εμπορίας και του οργανωμένου εγκλήματος. Πρέπει πάση θυσία να αποσπαστεί η διακίνηση των μεταναστών από το οργανωμένο έγκλημα.

Ας δούμε τι λέει το Πρόσθετο Πρωτόκολλο στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά του Διασυνοριακού Οργανωμένου Εγκλήματος κατά της λαθραίας διακίνησης μεταναστών από ξηράς, θαλάσσης και αέρος Υιοθετήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2000 με την απόφαση 55/25 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ Έναρξη ισχύος: 28 Ιανουαρίου 2004, σύμφωνα με το άρθρο 22 Κείμενο: UN Document A 55/383 (2000) Η συγκεκριμένη Σύμβαση και τα Πρωτόκολλά της είναι νόμος του ελληνικού κράτους (ΦΕΚ, 158)

Το Άρθρο 3 αναφέρει: - 1. Για τους σκοπούς του Πρωτοκόλλου τούτου: α) «Λαθραία διακίνηση μεταναστών» σημαίνει την επίτευξη της παράνομης εισόδου ενός προ¬σώπου σε ένα κράτος μέρος, του οποίου το πρόσωπο αυτό δεν είναι υπήκοος ή μόνιμος κάτοικος, με σκο¬πό την απόκτηση, αμέσως ή εμμέσως, οικονομικού ή άλλου οφέλους. β) «Παράνομη είσοδος» σημαίνει τη διέλευση των συνόρων χωρίς συμμόρφωσης προς τις απαραί¬τητες προϋποθέσεις νόμιμης εισόδου στο κράτος υποδοχής.

Τι αναφέρει λοιπόν το Πρωτόκολλο που οφείλουν να ακολουθούν πιστά Ελλάδα και ΕΕ; Ότι ο λαθρομετανάστης είναι θύμα εγκλήματος. Όπως και η "παράνομη είσοδος" σε μια χώρα. Τι πρέπει να κάνει μια χώρα που ακολουθεί πιστά το Πρωτόκολλο; Άρθρο 5.- Οι μετανάστες δεν υπόκεινται σε ποινική δίωξη δυνάμει του Πρωτοκόλλου τούτου, μόνον όσον αφορά το γεγονός ότι αποτέλεσαν αντικείμενο των πράξεων που αναφέρονται στο άρθρο 6.

Τι αναφέρει το άρθρο 6; - 1. Κάθε κράτος μέρος υιοθετεί τα νομοθετικά και άλλα μέτρα που είναι αναγκαία για να θεσπισθούν ως ποινικά αδικήματα, όταν τελούνται με πρόθεση και για να αποκτηθεί άμεσο ή έμμεσο οι¬κονομικό ή άλλο υλικό όφελος: α) η λαθραία διακίνηση μεταναστών, β) όταν διαπράττονται με σκοπό τη διευκόλυνση της λαθραίας διακίνησης μεταναστών: i) η κατάρτιση ψευδούς ταξιδιωτικού εγγράφου ή δελτίου ταυτότητας, ii) η προμήθεια, παροχή ή κατοχή τέτοιου εγγράφου. γ) Η διευκόλυνση προσώπου που δεν είναι υπήκοος ή μόνιμος κάτοικος να παραμείνει στο ενδιαφε¬ρόμενο κράτος χωρίς να συντρέχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για νόμιμη παραμονή στο κράτος με τα μέσα που αναφέρονται στην περίπτωση (β) της παραγράφου αυτής ή άλλα παράνομα μέσα.

Γιατί λοιπόν οφείλει κάθε κράτος να ποινικοποιήσει τη λαθρομετανάστευση, κοκ; Όχι για να ποινικοποιήσει το θύμα, δηλαδή τον μετανάστη - όπως ζητά η ΧΑ για να προστατέψει τα κυκλώματα που νέμονται τους λαθρομετανάστες - αλλά για να χτυπηθεί το εμπόριο των ανθρώπων ως εκδήλωση του οργανωμένου εγκλήματος. Εφαρμόζεται το συγκεκριμένο πρωτόκολλο; Ούτε από την Ελλάδα, ούτε από την Τουρκία, ούτε βέβαια από την ΕΕ.

Να γιατί οι αλληλέγγυοι της αριστεράς του Σώρος βάλθηκαν να μας διδάξουν ότι είναι κακό να μιλάμε για λαθρομετανάστες, ή για παράνομους μετανάστες. Καλύτερα να μιλάμε για irregular migrants, δηλαδή για ακανόνιστους μετανάστες ή ότι άλλο σημαίνει αυτός ο άχρωμος όρος, που υιοθετείται πλέον στα επίσημα κείμενα για να κρύψει την οργανική σχέση της λαθρομετανάστευσης με το οργανωμένο έγκλημα. Κι όσο οι αλληλέγγυοι του Σώρος θα διευκολύνουν όσο ποτέ άλλοτε το δίκτυο της οργανωμένης εμπορίας ανθρώπων - πάντα με το αζημίωτο - τόσο οι κυβερνήσεις θα μεταχειρίζονται τα θύματα κατά το δοκούν.

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

Δήθεν και Εκείθεν

      Βιώνουμε μια εποχή, που λησμονάμε (λήθη) τα προηγούμενα και πάμε στα επόμενα, με αστείρευτη αφέλεια ή μη στοιχειώδη γνωστική επεξεργασία. Περνούν καθημερινά, από τη ζωή και τα μάτια μας, Δήθεν καταστάσεις και άνθρωποι. Όλοι τους έχουμε δει, αν και εφόσον δεν αφηνόμαστε στους Καθοδηγητές Πλήθους και στον Ατομικισμό μας.

    Οι Καθοδηγητές Πλήθους (Μ.Μ.Ε, Πολιτικοί & Πολιτική, Διεθνείς Οργανισμοί-Καιροσκόποι Σωτήρες, Τραπεζικά Συστήματα κλπ) διαμόρφωναν και διαμορφώνουν Δήθεν ποιότητα Ζωής σε ατομικό και εθνικό επίπεδο. Απειλώντας ή πανικοβάλλοντας μας, για τα χειρότερα που θα έρθουν, αν δεν ακολουθήσουμε αμάσητα, αυτά που επιβάλλουν. Αλλά τα χειρότερα είναι μπροστά μας, στο πετσί μας.

    Ας απαριθμήσουμε παρακάτω, με το πρόθεμα Δήθεν, τις καταστάσεις και τους ανθρώπους:

Διεθνή

• Αμερικάνική διαχρονική στήριξη αλλά, μας υπενθυμίζουν τον Πολιτισμό μας!
• Διαχρονικό Αμερικάνικό Όνειρο αλλά, εφιάλτης και θηλιά στον Δανειολήπτη
• Ε.Ε (πρώην Ε.Ο.Κ), ελεύθερη διακίνηση αγαθών και υπηρεσιών, αλλά μη ύπαρξη ευρωπαϊκής φορολογικής πολιτικής ενώ είχαμε (άρον-άρον!) Νομισματική Ένωση!
• Φιλανθρωπισμός, αλλά θεμελιώνουν συρματοπλέγματα και αποθήκες Προσφύγων!
• Δημοκρατία στα Κράτη-Μέλη και κοινή Αμυντική Πολιτική, αλλά μη ύπαρξη δικαιώματος αρνησικυρίας (VETO), παραβιάσεις εθνικού μας χώρου από χώρες μέλη του ΝΑΤΟ!
• Ειρήνη, αλλά έξαρση Τρομοκρατίας και Τυφλής Βίας κλπ

Επικράτεια

• Εκλογές, Δημοψηφίσματα, Κοινοβούλιο, Σύνταγμα αλλά, ποσοστό αποχής υψηλό, Κυβέρνηση της μειοψηφούσας πλειοψηφίας και αντικοινοβουλευτισμός, της λογικής του Yes Mr!
• Εθνική Ανεξαρτησία αλλά, υποταγή σε Μνημόνια ελέω Δανεισμού και Θεσμών!
• Διαπραγμάτευση και Ρήξη αλλά, Ραγιαδισμός και Υποδούλωση
• Πατριώτες Πολιτικοί αλλά, Ασυνείδητοι της Ιστορίας του Έθνους (Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα...) και η Δικαιοσύνη διαχρονικό έρμαιο Σκανδάλων και Ανομίας!
• Ενημέρωση αλλά, πολυφωνία παραπληροφόρησης-διαμόρφωσης κλίματος
• Εθνική Οικονομία αλλά, Παραοικονομία, Ασυδοσία Φορολογίας και Πολυνομίας!
• Ανάπτυξη αλλά, παύση επιχειρήσεων ή μεταναστεύουν μαζί με παραγωγικό δυναμικό, άστεγοι, ανεργία, λιμοκτονίες, αυτοκτονίες κλπ εθνική αδράνεια! πλαστικό χρήμα (βλ. διάσωση τραπεζών!) και εμπράγματη οικονομία..
• Δημόσια Τάξη, Υγεία, Παιδεία, Ασφάλιση αλλά -όσοι έχουν!- οδηγούνται σε Ιδιωτικά Οργανισμούς. Διαφορετικά, πεθαίνουν, δολοφονούνται από “φερόμενους” δολοφόνους, αναζητούνται, εξαφανίζονται ή μένουν στα αζήτητα……
• Αριστερός, Δεξιός αλλά, κάποιοι αναμένουν την Ελπίδα, άλλοι είναι ανευθυνοϋπευθυνοι διαχρονικά στα ποσοστά τους. Όσον αφορά, τι ποιεί η Δεξιά περιμένει να ξυπνήσει από το Αμερικάνικο Όνειρο! Αλήθεια, πότε θα δοθεί κοινό Εθνικό Όραμα στον Λαό? Και από ποιον ή ποιους? Ελάχιστοι Ανάπηροι στάθηκαν όρθιοι (ήταν Μοναδικοί και Μοναχικοί…..) ή με “Δεκανίκια” κλπ

Τα της Υπαίθρου και των Ανθρωπίνων Σχέσεων

• Ανταποδοτικά Τέλη αλλά, εργαλειοθήκη κατάρτισης Δημοτικών Ισολογισμών
• Περιφερειακή Ανάπτυξη αλλά, ξεπουλήματα ακινήτων και συμβόλαια εθνικής υποδούλωσης
• Δημοτικά Συμβούλια αλλά αντιπολιτεύσεις που προερχόντουσαν από παρελθούσες ιδιότυπες συμπολιτεύσεις και το αντίθετο, με αμφίδρομη πολιτική αντίδραση! Όπως και στην επικράτεια, για να διασωθεί η χώρα με "αυταπάρνηση" και "ανιδιοτέλεια”!
• Επιχειρηματικότητα αλλά, με Δανεικά, Ευνοιοκρατία και Καταπάτηση Δημόσιων Αγαθών
• Φιλόζωοι, Οικολόγοι αλλά αφήνουν αδέσποτα ή τα σκοτώνουν, ρυπαίνουν κλπ
• Κοινωνικές Σχέσεις αλλά στην καθημερινότητα μας, είμαστε ξένοι, και κάνουμε like ή σκουντήματα ή twits ή κάνουμε Βεγγέρες και “μιλάμε” με τα smartphones!!!
• e-Φιλίες, e-Ακόλουθοι αλλά, είμαστε Φίλοι στο Facebooki εκ του μακρώθεν! Αναζητώντας την πραγματική φιλία Κλπ

    Αυτό που δεν είναι Δήθεν αλλά πραγματικό, είναι ότι, όλοι μας βιώσαμε εδώ και 25 χρόνια και βιώνουμε τα προσωπικά μας, αδιέξοδα που έγιναν κοινωνικά εθνικά αδιέξοδα. Μήπως έφτασε η ώρα να πάμε εκειθε με εθνική συνείδηση και ταυτότητα και όχι ολούθε και απρόσωπα? .

    Καλό θα ήταν να σκεφτόμαστε απλά, το Δήθεν είναι, η αναζήτηση σε ουτοπικές καταστάσεις αποκτώντας αποκλειστικά ψεύτικες σχέσεις με συνθήκες ή με ανθρώπους, χάνοντας την ανθρώπινη ουσία.

    Συνεπώς, προσπερνώντας το Δήθεν, να έχουμε πάντα κατά νου, αυτό που είδαμε και ζήσαμε για να πάμε στο Εκείθεν έχοντας μνήμη, όχι απλά απολογιστική αλλά διδακτική. Γιατί, πολλές φορές (θετικά ή αρνητικά) το παρελθόν γίνεται πρωταγωνιστής στο παρόν.

“Η αντιξοότητα δημιουργεί ανθρώπους και η ευημερία δημιουργεί τέρατα.” Βίκτωρ Ουγκώ

Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά σε Όλους

Γιώργος Ε. Δεκάριστος

Τουρκία: Στο κέντρο των «τρομοκρατικών» παιγνίων…

Νέο «τρομοκρατικό» κτύπημα στην Κωνσταντινούπολη με δεκάδες νεκρούς και τραυματίες.

Σημείωση: Βάζουμε σε εισαγωγικά το «τρομοκρατικό» διότι πρόκειται περί κατασκευασμένης και σκηνοθετημένης τρομοκρατικής κακουργίας των ποικίλων μυστικών υπηρεσιών της Δύσης…

Από πολύ παλιά έχουμε αναλύσει λεπτομερειακά το είδος αυτών των «τρομοκρατικών» εγκλημάτων και έχουμε υπογραμμίσει για την Τουρκία ιδιαίτερα:

«Η Τουρκία αποτελεί σήμερα το «προνομιούχο πεδίο» των αιματηρών τρομοκρατικών προβοκατσιών: Όλες οι μυστικές υπηρεσίες (πλανητικές και κρατικές) έχουν καταστήσει την Τουρκία σε «πεδίο μάχης»…
Σε «πεδίο» όπου συγκρούονται και διαπλέκονται ποικίλοι ανταγωνισμοί και πολιτικά παιχνίδια: Στο εσωτερικό του καθεστώτος και σε διεθνές επίπεδο…
Πρέπει να είναι κάποιος αφελής για να μην αντιλαμβάνεται ότι όλη αυτή η τρομοκρατική κλιμάκωση στην Τουρκία αποτελεί έργο των μυστικών υπηρεσιών, πολεμικό παιχνίδι στην πολιτική αρένα των ποικίλων συγκρούσεων που διαπερνούν το καθεστώς της Τουρκίας: Συγκρούσεων στο εσωτερικό του καθεστώτος, καθώς και συγκρούσεων διεθνών διαστάσεων…».

Οι τελευταίες εξελίξεις στην περιοχή και ιδιαίτερα η απελευθέρωση του Χαλεπίου από τον συριακό στρατό με τη βοήθεια των Ρώσων, πυροδότησε παραπέρα το περίπλοκο πλέγμα των αντιθέσεων, συνακόλουθα και τα τρομοκρατικά παιχνίδια των Αμερικανών (CIA) και Ισραηλινών (Μοσάντ).

Ας δούμε συνοπτικά και σχηματικά τα κύρια χαρακτηριστικά των οξύτατων περιπλοκών:

α). Οξύτατη σύγκρουση του καθεστώτος Ερντογάν με την Ουάσιγκτον και τον Ομπάμα. Σύγκρουση που εκφράστηκε και σε απόπειρες δολοφονίας του Ερντογάν και σε αποτυχημένα πραξικοπήματα…

β). Η παραπάνω σύγκρουση (Τουρκίας-ΗΠΑ) έχει οδηγήσει τον Ερντογάν σε «θερμότερες» σχέσεις με τη Ρωσία.

Η Μόσχα αξιοποιεί αυτήν την κατάσταση, στηρίζοντας τον Ερντογάν, στην προσπάθειά της να αποσυνδέσει την Τουρκία από τις ΗΠΑ.

γ). Άλλο σοβαρό «χαρακτηριστικό» των εντάσεων και οξύνσεων στην περιοχή είναι η σημαντική ενίσχυση του ρωσικού παράγοντα και ο πρωταγωνιστικό ρόλος της Ρωσίας στην περιοχή, ιδιαίτερα μετά την συντριπτική ήττα των ιμπεριαλιστών στο Χαλέπι…

Και μόνο αυτά τα χαρακτηριστικά των οξύτατων και πολεμικών περιπλοκών στην περιοχή καθιστούν την Τουρκία «πεδίο» τρομοκρατικών παιχνιδιών από τη CIA Μοσάντ.

Σε αυτήν την τρομοκρατική στρατηγική των μυστικών υπηρεσιών (ΗΠΑ- Ισραήλ) εντάσσεται και η δολοφονία του πρέσβη Αντρέι Καρλόφ στην Άγκυρα. Μια δολοφονία, η οποία σύμφωνα με τον Τιερί Μεϊσάν, «γιορτάστηκε δεόντως από τους New York Daily News, τέταρτη αμερικανική εφημερίδα και φερέφωνο του σκληρότερου σιωνιστικού λόμπι».
Διαβάστε το αποκαλυπτικό άρθρο του Μεϊσάν, εδώ:
http://www.voltairenet.org/article194711.html

Το τωρινό «τρομοκρατικό» μακελειό αποτελεί κλιμάκωση αυτού του άγριου, ιμπεριαλιστικού, πολεμικού παιχνιδιού των ΗΠΑ και του Ισραήλ, εναντίον των λαών και κρατών της περιοχής και εναντίον της Ρωσίας.

Οι ιμπεριαλιστές της Δύσης, χάνοντας το έδαφος κάτω από τα πόδια τους προωθούν επικίνδυνα, τρομοκρατικά και πολεμικά, παιχνίδια στην περιοχή…
resalto

Το μεγάλο κόλπο για την υφαρπαγή και κατοχή της χώρας μας

ΔΡΑΧΜΗ

Η Ελλάδα εντάχθηκε στην ευρωζώνη με προοπτική τη βελτίωση της οικονομίας της και της ποιότητας ζωής. Όμως,το ακριβώς αντίθετο συνέβη. Ποτέ στην ιστορία της εκτός από περιόδους πολέμου, η χώρα δεν έζησε παρόμοια οικονομική καταστροφή. Η διάρκεια της βαθιάς ύφεσης που βιώνουμε σήμερα έχει ξεπεράσει κατά πολύ και αυτή της μεγάλης κρίσης του 1939

( Ιστογραμμα 1). Βουλιάζουμε σε μια παγίδα χρέους που μας στερεί την εθνική ανεξαρτησία και επιτρέπει την υφαρπαγή του δημόσιου πλούτου της χώρας μας από τους δανειστές.

Ο μεγάλος μύθος ότι το χρέος το κληρονομήσαμε απο το παρελθόν

Είναι καιρό πια να τελειώνουμε με τις πονηρές ψευδολογίες ότι, το τεράστιο χρέος της χώρα μας το κληρονομήσαμε από το απώτερο παρελθόν και να δεχόμαστε συνεχείς μαστιγώσεις από ξένους ή και αυτομαστιγώσεις από εγχώριους εγκάθετους των δανειστών-δυναστών. Το μεγαλύτερο μέρος του χρέους μας αποκτήθηκε μέσα στην ευρωζώνη, όπως φαίνεται από το ιστόγραμμα  που προέρχεται από επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Eurostat.

( Ιστόγραμμα 2).

Στις δεκαετίες του 1970 και 1980,  το χρέος ήταν κάτω από το 50%. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 αυξήθηκε στο 60% ,σε 75% μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και σε περίπου 100% ύστερα από τα μέσα της ίδιας δεκαετίας. Όμως, το μεγάλο άλμα σε  επίπεδα του 180%, έγινε μέσα στην ευρωζώνη ύστερα από το 2008.

Από το έτος αυτό, το χρέος συνέχισε  να γιγαντώνεται παρ’ όλη την ανακεφαλαιοποίηση ή  κούρεμα ( PSI) το 2012 με αφαίμαξη των ομολόγων ελληνικών δημόσιων φορέων και Ελλήνων πολιτών,την κλοπή και αφελληνισμό των ελληνικών τραπεζών, το αυθαίρετο ξεπούλημα δημόσιων περιουσιακών στοιχείων, τη ληστρική συρρίκνωση των εισοδημάτων μέσω της φορολογίας, τη μείωση συντάξεων και μισθών.

Το γεγονός ότι, η χώρα δεν ήταν υπερχρεωμένη πριν από την ένταξή της στο ευρώ το 2002, αναδεικνύεται και από αυτή καθ΄αυτή την ίδια την ένταξή μας στην ευρωζώνη που έγινε με την προϋπόθεση ότι, η χώρα πληρούσε τις βασικές προϋποθέσεις, η κυριότερη από τις οποίες ήταν να υπάρχουν αποδεκτά όρια δημόσιου και εξωτερικού χρέους. Τα μαζικά δάνεια που μας χορήγησαν οι Εταίροι μετά την ένταξή μας  στο ευρώ, δόθηκαν στη βάση μιας επαρκούς πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας, την οποία υποτίθεται ότι είχαν ελέγξει οι δανειστές. Με άλλα λόγια, οι ευθύνες για τις συνέπειες αυτών των δανείων είναι και δική τους αν όχι κυρίως δική τους.

Η Goldman Sachs και λοιπά αρπαχτικά

Με την έλευση της κρίσης το 2008, η χώρα μας κατέρρευσε υπό το βάρος  των τεράστιων χρεών που είχαν φορτωθεί με υψηλά επιτόκια, με swaps και διάφορα  «κλεπτοκρατικά κόλπα» της Goldman Sachs και των άλλων αρπαχτικών. Αυτή η παγίδα χρέους, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα στα συμβατικά σημερινά πλαίσια της ευρωζώνης και της αδυναμίας να κηρυχθεί στάση πληρωμών. Βουλιάζοντας όλο και πιο βαθιά,  η Ελλάδα σέρνεται ως επαίτης ικετεύοντας για νέα δάνεια με σκοπό την αποπληρωμή παλαιότερων δανείων, τα οποία πλέον ανατροφοδοτούνται και αυξάνονται από τα τοκοχρεωλύσια.

Το 95% των δανείων μας γύρισαν πίσω σε Γερμανικές και Γαλλικές Τράπεζες

Σύμφωνα με την αποκαλυπτική μελέτη του  European School of Management and Technology (ESMT) που εδρεύει στο Bερολίνο, από το σύνολο των δανείων 220 δις ευρώ που δόθηκαν στην Ελλάδα στην περίοδο 2010-14, τα 210,3 δις, δηλ. το 95%, επέστρεψε στις Γερμανικές και Γαλλικές Τράπεζες και μόνο 9,7 δις, δηλ. το 5% εισπράχθηκε από τον κρατικό προϋπολογισμό. (Ιστογράμματα 3 και 4). Αυτό σημαίνει δηλ. ότι, μας χορήγησαν δάνεια 50 δις κατά μέσο όσο ετησίως, τα οποία φορτώθηκαν με επιτόκια σε ένα φαύλο κύκλο συνεχούς σπειροειδούς ανόδου.

Η απαίτηση για πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ, αλιώς επιβάλλεται ο "κόφτης"σε μισθούς,συντάξεις κλπ.

Κατά την τρέχουσα περίοδο, οι δανειστές επιμένουν ότι, πρέπει να επιτύχουμε πλεόνασμα ύψους 3,5% του ΑΕΠ δηλ. περίπου 6,2 δις το χρόνο για τοκοχρεωλύσια παλαιών χρεών. Ένα τέτοιο πλεόνασμα είναι φυσικά αδύνατο να επιτύχει όχι μόνο η κατεστραμμένη ελληνική οικονομία αλλά ακόμα και ευημερούσες χώρες όπως η ίδια η Γερμανία. Στα τελευταία 100 χρόνια, οι μόνες χώρες που κατάφεραν να πετύχουν ένα ικανοποιητικό πλεόνασμα ήταν η Σιγκαπούρη και η Νορβηγία, η τελευταια  στην περίοδο της εκμετάλλευσης των υδογοναθράκων της. Στην περίπτωσή μας και όπως έχει συμφωνηθεί, αν δεν επιτευχθεί το εξωπραγματικό αυτό πλεόνασμα, που φυσικά δε θα επιτευχθεί, τότε θα λειτουργήσει ο επιλεγόμενος κόφτης. Αυτό σημαίνει και νέες περικοπές σε δημόσιες δαπάνες για συντάξεις, μισθούς, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κλπ.,δηλ. ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια και οδύνη.

Η υφαρπαγή του δημόσιου πλούτου από το Υπερταμείο

Το εξωφρενικό του όλυ θέματος είναι το γεγονός ότι, το δυσθεώρητο και άπιαστο πλεόνασμα του 3,5% του ΑΕΠ δεν είναι αρκετό για τους δυνάστες της χώρας μας. Όπως αποφασίστηκε στο Eurogroup του Φεβρουαρίου 2016, από το 2014 και μέχρι το 2020, οι δανειακές υποχρεώσεις μας υπολογίζονται στο 10% του ΑΕΠ, δηλ. 17,7 δις ετησίως και μετά το 2020  στο 15% του ΑΕΠ, δηλ. 26 δις.  

( Ιστόγραμμα 5). Η διαφορά των  11,5 δις μεταξύ του 10% και του 3,5% του ΑΕΠ και των 19,8 δις μεταξύ του  15% και του 3,5% του ΑΕΠ, θα εισπράττεται για λογαριασμό των δανειστών από το Υπερταμείο όπου έχει περιέλθει υπό την κατοχή τους για 99 χρόνια, το σύνολο της δημόσιας περιουσίας ( λιμάνια, αεροδρόμια,εθνικοί δρόμοι, ΔΕΗ,νερό, τουριστικές εκτάσεις και οικήματα κλπ ).

Colpo grosso 

Φυσικά η αποπληρωμή τέτοιων τεράστιων ποσών είναι εντελώς παράλογη, εξωφρενική εξωπραγματική και είναι αδύνατο να εφαρμοστεί υπο κανονικές συνθήκες.Καμιά χώρα στον κόσμο ακόμα και η πλουσιότερη, δεν μπορεί να επιβιώσει υπό τέτοιους όρους με την υφαρπαγή του 10-15% του ΑΕΠ ετησίως σε δήθεν δανειακές υποχρεώσεις. Αλλά οι Εταίροι έχουν βρει τη λύση στο πρόβλημα. Έχοντας εγκλωβίσει τη χώρα μέσα στην παγίδα χρέους και στο ευρώ, προωθούν μεθοδικά και ανεμπόδιστα την πλήρη υφαρπαγή ολόκληρου του δημόσιου πλούτου και των τραπεζών και την τελική εξόντωση της χώρας. Και οι εδώ υποτακτικοί, τους στρώνουν χαλί για να περάσουν. Μη πού πείτε ότι αυτό δεν είναι ένα colpo grosso, ένα μεγάλο κόλπο για την υφαρπαγή και κατοχή της χώρας χωρίς να πέσει ούτε μια ντουφεκιά.

Ιστόγραμμα 1

Ύφεση της ελληνικής οικονομία σε σχέση με τη μεγάλη ύφεση του 1929

Ιστόγραμμα 2

Διαχρονική εξέλιξη ελληνικού χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ από τις δεκαετίες 1970-1980 μέχρι σήμερα

 

Πηγή :  Eurostat

 

Ιστόγραμμα 3

Που πήγαν τα δάνεια που δόθηκαν στην Ελλάδα

Πηγή : European School of Management and Technology 

Ιστόγραμμα 4

Αναλυτική κατανομή των δανείων που δόθηκαν στην Ελλάδα

Πηγή : European School of Management and Technology 

Ιστόγραμμα 5

Μηνιαίες δανειακές υποχρεώσεις της Ελλάδας Απρ.2016-Δεκ.2017

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ 2017 ΜΕΤΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ